ทะลุมิติมาเป็นภรรยากำมะลอของประธานมาเฟีย

ทะลุมิติมาเป็นภรรยากำมะลอของประธานมาเฟีย

last updateLast Updated : 2026-01-21
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
49Chapters
2.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ทะลุมิติมาเป็นภรรยากำมะลอที่รอวันหย่าร้างตามข้อตกลงการแต่งงาน นอกจากครอบครัวสามีไม่ปลื้ม ยังมีศัตรูทางธุรกิจจ้องเล่นงาน มีลูกบุญธรรมที่ต้องเลี้ยงดู โธ่!! สวรรค์ เกิดใหม่ทั้งที ให้มีชีวิตราบรื่นกว่านี้ก็ไม่ได้

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 ตายไปไม่เสียเปล่า

Enne's throat constricted as she stared at a pile of bodies scattered in the snowy expanse of the forest. Her blue eyes unintentionally locked with a pair of golden eyes, copper-colored and not belonging to a human, but to a white wolf with fur as white as snow and a body three times larger than an average wolf. The wolf stood just a few meters in front of Enne.

"Don't look into its eyes! Let's leave this place!"

Enne could clearly hear the disembodied voice. It didn't come from any direction but from within Enne's own mind, a voice that sounded different from her own. However, instead of following the advice, Enne froze in her place. Her legs seemed rooted to the spot, and her eyes remained fixed on the wolf's dominating gaze, which was incredibly terrifying.

This fear was different from the fear of encountering a wild animal alone in the middle of the forest. It was the fear of meeting someone who held complete power over something, a feeling of being oppressed and uncomfortable. Enne's head started to lower slowly as this feeling began to dominate her, disregarding the fact that the surrounding area was filled with bodies bearing bite marks.

"Miss Etienne?! Where are you?"

Enne's ears faintly caught the sound of a carriage driver's voice that had brought her there. Yes, the carriage that had brought Enne had encountered a problem with its rear wheel, which forced her to wait on the road near the forest they passed. Blame Enne's curiosity for the scenery inside the forest, which had led her to reflexively step into the forest and witness the recent events.

"Miss Etienne?!"

A burly man spoke with relief as he saw his employer's daughter. But as he approached, his eyes widened in surprise.

"Blood? Are you okay, Miss?" the carriage driver asked, his eyes fixed on Enne's shocked face.

"I'm fine," Enne replied while returning the gaze of the driver.

"Wolves... There's no doubt, this must be the work of wolves," the driver muttered to himself.

Enne's brow furrowed slightly, but her eyes remained focused on the driver.

"The wheel has been fixed. Your grandmother must be waiting," the driver said, motioning for Enne to walk ahead.

Without saying anything, Enne complied and walked out of the forest towards the carriage that had been repaired.

Throughout the journey to Lady Lyra's house—Enne's biological grandmother—Enne continued to ponder the events that had just transpired, the bodies, the blood, and the white wolf. The dominant aura of the wolf still lingered, leaving a strong impression.

The carriage carrying Enne finally arrived in the yard of a simple wooden house with various shades of brown. A white-haired woman with a wrinkled face, which did not diminish her beauty, was standing in the yard as if deliberately waiting for Enne's arrival.

As the carriage wheel stopped spinning, Enne immediately opened the carriage door and ran into her grandmother's embrace. Lady Lyra welcomed her granddaughter's arrival with joy, returning the hug with equal warmth.

"How was your journey, Enne?" Lady Lyra asked after releasing the embrace, her wrinkled hands adjusting Enne's coat.

Enne remained silent for a moment before finally speaking, "Not bad."

Lady Lyra's eyes glanced at the driver, who was still helping to unload Enne's belongings from the carriage.

"You can put Enne's belongings inside, James," Lady Lyra said.

The driver named James complied, holding two medium-sized and small bags in his right and left hands. The next moment, James ascended the stairs to enter Lady Lyra's house.

"How is your mother doing?" Lady Lyra asked Enne.

"Mother said she will join us next season," Enne replied casually.

"Your mother is always busy with her bread business," Lady Lyra scoffed.

Enne didn't say anything more because, honestly, she shared the same thought as her grandmother.

"It's done, Madam," James returned from the wooden house, his limping leg quickly descending the stairs.

"This is a tip for you, James," Lady Lyra said, pulling out a few bills from her knitted pocket.

"No coins?" James asked, looking puzzled as he received the bills.

"That's a bonus for safely delivering my granddaughter," Lady Lyra's words immediately brought a broad smile to James's face.

"Thank you!" James exclaimed as he walked towards his carriage. He urged his horse onward and left the place.

After James left, Enne's eyes wandered in all directions. The houses in this area were quite distant from each other, but most of them shared the same structure and style as Lady Lyra's wooden house.

"Come in, I will make some soup for you," Lady Lyra said, touching Enne's shoulder.

The grandmother's touch made Enne turn her head. "Grandma... why is this village so quiet?" Enne asked as she followed her grandmother's lead to climb the wooden house.

"This area is naturally secluded. If you walk south, you'll find more densely populated areas, while the houses here are mostly empty," Lady Lyra explained.

Enne sat on a wooden chair while her eyes continued to follow her grandmother, who walked into the kitchen area.

"Aren't you lonely here?" Enne raised her voice slightly so that her grandmother could hear.

"Why should I be lonely? You are here now," Lady Lyra replied, returning from the kitchen. Her hands were carrying a bowl of hot soup, which she offered to Enne.

Enne could see the steam from the soup curling in the air, and her sense of smell was not immune to the tempting aroma.

"Go ahead and eat," Lady Lyra commanded, placing the bowl of soup in Enne's hands.

Without hesitation, Enne accepted it. The smell of the soup was quite appetizing. However, a sudden thought crept into her mind, making her reluctant.

"What's wrong?" Lady Lyra asked as she noticed the change in Enne's expression.

Enne was about to speak, but the words stuck in her throat. She shook her head. "I'll enjoy the soup," she said, taking a spoonful into her mouth.

Lady Lyra smiled faintly and lovingly stroked Enne's hair. "Eat, and after that, rest. If you need help unpacking your belongings, just call me. I'll be at the back of the house, making a fire. We mustn't die of cold."

**

Night fell. After finishing with all her belongings, Enne stood in front of her bedroom window. Her blue eyes could clearly see the moon's glow from there.

Enne was captivated by the moon's charm until her focus was broken by the sound of something falling outside. Her eyes instinctively searched for the source of the sound, scanning in all directions until her gaze halted on the silhouette of someone.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
49 Chapters
ตอนที่ 1 ตายไปไม่เสียเปล่า
ปี 2024 ณ ลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าเดอะฟิวเจอร์ ใจกลางกรุงปักกิ่ง“นั่นคุณจะทำอะไร” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและกังวลมีดปลายแหลมที่ถูกยื่นมาตรงหน้า คนที่ถือมันคือสามีอันเป็นที่รัก เขากำลังเดินเข้ามาด้วยแววตาที่เย็นชาและอำมหิต ข้างหลังคือผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทของเธอ กำลังยืนยิ้มแล้วกอดอกมองดูด้วยสายตาที่ดูเย็นชาและไร้ความเมตตา“เสียใจด้วยนะ ถ้าคุณไม่ตาย ผมกลับอี้หลิวก็คงจะไม่มีทางสมหวังในความรัก”“ไป่หานเฉิน จะทำเกินไปแล้วนะ ถึงกับจะต้องฆ่าฉัน เพื่อเปิดเส้นทางรักของพวกคุณอย่างนั้นหรือ” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความผิดหวังและเสียใจ สามีที่แต่งงานกันไม่ถึงปี ที่แท้ก็ไม่เคยรักตนเลยสักนิด“หึ ไม่เพียงแค่เราได้สมหวังกัน แต่สมบัติทุกอย่างของคุณจะตกเป็นของผม ขอบคุณที่ทำงานหนักเพื่อเรานะม่านอวี้” ผู้เป็นสามีกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น แล้วหันไปยิ้มให้กับมู่อี้หลิวชู้รักของตน“ถ้าคุณฆ่าฉัน คุณก็ต้องได้รับโทษทางกฎหมาย ไม่มีวันได้แตะต้องทรัพย์สมบัติของฉันหรอก” น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้น นอกจากจะทรยศเธอแล้วก็ยังต้องการที่จะกำจัดเธอเพื่อครอบครองทรัพย์สินที่เธอสร้างมันด
Read more
ตอนที่ 2 ข้อตกลง
จางม่านอวี้ในชุดกี่เพ้าสีชมพูเข้มปักด้วยลวดลายที่ประณีต เดินลงมาด้วยท่วงท่าที่สง่างาม แต่แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตนเองกำลังเผชิญในตอนนี้หญิงสาวเดินไปที่ห้องโถงของบ้าน บุคคลที่ตรงหน้าคือ ‘ถังเจิ้น’ ผู้มีอิทธิพลในวงการธุรกิจที่เกี่ยวกับการค้าขายวัตถุโบราณ และเจ้าของห้างสรรพสินค้าที่กำลังก่อสร้าง“เราไปเถอะ รถพร้อมแล้ว” เขาพูดแล้วงอแขนให้เธอจับเดินไปด้วยกัน หญิงสาวก็ทำตามอย่างว่าง่ายระบบเจ้าพ่อถูกกวาดล้างไปแล้วก็จริง แต่เขาเป็นผู้มีอิทธิพลในวงการธุรกิจ หรือถ้าเป็นภาษาปัจจุบันก็เรียกได้ว่าเป็นมาเฟียนั่นเอง และที่เขาและคนรับใช้ในบ้านแต่งตัวย้อนยุคแบบนี้ ก็เพราะว่าครอบครัวสกุลถังเป็นครอบครัวอนุรักษนิยมและสาเหตุที่แต่งงานกับเธอ ก็เพราะว่าเขาจะใช้เธอบังหน้าในการที่จะรับเลี้ยงบุตรบุญธรรม ซึ่งกฎหมายในยุคนี้หากจะรับเลี้ยงเด็กสักคนจะต้องมีพร้อมทั้งพ่อและแม่ เขาจึงต้องหาผู้หญิงสักคนมาแต่งงานด้วย และผู้ที่ได้รับเลือกก็คือเธอเด็กชายที่จะรับเลี้ยงเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของสหายรักที่เสียชีวิตไปด้วยอุบัติเหตุพร้อมกับภรรยา เหลือเพียงทายาทคนเดียวที่รอดชีวิต จึงต้องการจะรับเลี้ยง
Read more
ตอนที่ 3 สะใภ้สกุลถัง
รถเก๋งคันสีดำรุ่นคลาสสิกวิ่งเข้าไปจอดหน้าบริษัทต้าถังที่เป็นอาคารสี่ชั้น ฝั่งตรงข้ามมองเห็นห้างสรรพสินค้าที่กำลังก่อสร้าง อีกไม่เกินสองปีห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ก็คงได้เปิดทำการอย่างแน่นอนประตูรถถูกเปิดออก ถังเจิ้นลงจากรถก่อนแล้วยื่นมือให้เธอจับเพื่อเดินควงแขนกันเข้าไป หญิงสาววางมือบนฝ่ามือหนา รู้สึกประหม่าเล็กน้อย แม้จะผ่านการแต่งงานมาแล้ว ทว่าผู้ชายคนนี้ก็ยังถือว่าเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธออยู่ดีหญิงสาวในชุดกี่เพ้าตามแบบอนุรักษนิยมที่คุณย่าของเขาชอบ เธอลงจากรถมายืนเคียงข้างกับผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี มือที่วางบนมือของเขาใตอนแรกเลื่อนมาวางคล้องที่แขนแล้วเดินเข้าไปในงานพร้อมกัน ท่ามกลางสายตาชื่นชมของคนที่มาร่วมแสดงความยินดีในงานเลี้ยงเปิดตัวสะใภ้สกุลถังห้องโถงจัดงานอยู่บนชั้นบนสุดของอาคาร เมื่อไปถึงก็พบว่าแขกส่วนใหญ่ได้มาถึงแล้ว งานเลี้ยงจัดแบบดั้งเดิมเป็นโต๊ะอาหารแบบโต๊ะจีนทั่วไป แขกในงานส่วนใหญ่แต่งกายแบบดั้งเดิมเพื่อเอาใจลู่เหว่ยที่ถังเจิ้นแต่งตัวแบบนี้ในงาน และเสื้อผ้าส่วนใหญ่เป็นแบบดั้งเดิม ส่วนหนึ่งก็คงมีอิทธิพลมาจากการเลี้ยงดูจากครอบครัวอนุรักษนิยม ถ้าคนอื่นใส่คงจะดูแก่และเชยระเบ
Read more
ตอนที่ 4 ผลประโยชน์
งานเลี้ยงเปิดตัวสะใภ้สกุลถัง ผ่านไปอย่างราบรื่น ไม่มีอะไรที่ถังเจิ้นและจางม่านอวี้ต้องกังวลนอกจากเรื่องของลู่เหว่ย ที่ก็ไม่ได้มีอะไรมากนอกจากพยายามเข้ามาแทรกแซงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เท่านั้นเมื่อรับประทานอาหารมื้อกลางวันเสร็จแล้ว ถังเจิ้นก็พาภรรยาสาวไปยังเวทีเพื่อที่จะกล่าวขอบคุณแขกที่มาร่วมงานเลี้ยงแนะนำภรรยาสาวในครั้งนี้ พร้อมทั้งกล่าวขอโทษที่เมื่อวานไม่ได้เชิญแขกส่วนใหญ่ในนี้ไปเป็นสักขีพยานร่วมพิธีมงคลสมรสจากนั้นจางม่านอวี้ก็กล่าวขอบคุณด้วยถ้อยคำที่ดูอ่อนหวานและไม่ได้ตื่นเต้นกับการพูดต่อหน้าคนเยอะ ๆ ริมฝีปากอวบอิ่มฉีกยิ้มหวานให้แก่สามีกำมะลอ ต่างคนต่างยิ้มให้กันอย่างหวานชื่น ดูเป็นคู่สมรสที่รักใคร่กันเป็นอย่างดี“ทำดีมาก” เขากระซิบบอกเธอในขณะที่เดินกลับไปนั่งที่โต๊ะอาหารด้วยกัน“ฉันต้องทำหน้าที่ของฉันให้ดีสิคะ ในเมื่อค่าจ้างงามขนาดนั้น” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แสดงความมั่นใจในตนเอง ดูไม่เหนียมอายแล้วเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเหมือนที่ผ่านมาจริงอยู่ว่าถังเจิ้นเพิ่งจะช่วยเหลือเธอ และพามาอยู่ที่บ้านหลังเล็กของตนเพียงไม่กี่สัปดาห์ก่อนหน้าจะมีการแต่งงาน แต่เธอก็ไม่น่าจะเปลี่ยนไปชั่วข้ามคืนแ
Read more
ตอนที่ 5 วางอำนาจ
แค่วันแรกที่ฟื้นมาอยู่ในร่างของจางม่านอวี้ หญิงสาวที่ชื่อแซ่เหมือนกันในยุคนี้ เธอก็มีเรื่องวุ่นวายยุ่งยากตั้งแต่เริ่ม ชีวิตในวันต่อ ๆ ไปจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่อาจรู้ได้หลังจากคุณย่ากลับไป จางม่านอวี้เปลี่ยนเป็นชุดลำลองที่สุภาพอยู่ในบ้าน เดินสำรวจดูบ้านสองชั้นที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย พลางนึกว่านี่คือบ้านหลังเล็กที่เอาไว้ต้อนรับแขกชั่วคราว แล้วบ้านสกุลถังจริง ๆ จะหลังใหญ่แค่ไหน บางทีอาจจะไม่ใช่บ้านแต่เป็นคฤหาสน์เสียด้วยซ้ำ“จริงสิ เจ้าของห้างสรรพสินค้าเดอะฟิวเจอร์ไม่ได้แซ่ถังนี่” เมื่อนึกย้อนไปถึงความทรงจำที่มีต่อห้างเดอะฟิวเจอร์แล้ว คนที่เป็นเจ้าของไม่ใช่ถังเจิ้น หรือคนจากสกุลถัง แต่เป็นของนักธุรกิจที่แซ่เจียง สองพ่อลูกที่เป็นมหาเศรษฐีและนักลงทุนชื่อดังในเมืองซีเฉิงแห่งนี้แต่เมื่อพยายามนึกถึงประวัติของนักธุรกิจวัยกลางคนผู้เป็นพ่อที่เคยอ่านผ่านตาก็นึกไม่ออก แต่ลูกชายวัยของเขาเป็นนักธุรกิจรุ่นใหม่ไฟแรงในวัยเพียงยี่สิบต้น ๆ เท่านั้น“คุณนายจะออกไปไหนคะ” อากุ้ยสาวใช้ที่ติดตามรับใช้ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่กล่าวถามเมื่อเห็นว่าคุณนายน้อยของบ้านกำลังจะเดินออกไปนอกบ้าน“ฉันแค่จะเดินชมสวนดอกไม้ มา
Read more
ตอนที่ 6 สุภาพบุรุษ
เลยเวลาอาหารเย็นแล้วถังเจิ้นก็ยังคงไม่กลับมา จางม่านอวี้ที่รอรับประทานมื้อเย็นพร้อมกับเขาจึงตัดสินใจว่าเธอจะไม่รอแล้วในขณะที่กำลังจะให้อาหลินตั้งโต๊ะอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น อากุ้ยเดินเข้าไปรับสายสักพักก็รีบมารายงานคุณนายของบ้าน“คุณถังไปรับประทานอาหารเย็นที่บ้านคุณย่าถังค่ะ บอกให้คุณนายไม่ต้องรอ” จางม่านอวี้พยักหน้ารับแล้วให้อาหลินจัดอาหารให้แก่เธอเพียงที่เดียวลู่เหว่ยก็แปลกจริง ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเธอกับถังเจิ้นไม่ได้มีใจต่อกัน ซ้ำการแต่งงานนี้ก็ทำเพื่อบังหน้าและตนก็รับปากแล้วว่าจะช่วยเหลือ แต่ทำไมต้องขัดขวางไม่ให้หลานชายมาอยู่ใกล้ชิดเธอแต่คำตอบก็คงไม่พ้นว่าคุณย่าถังรักและหวงหลานชายของตนมาก คงกลัวว่าเธอจะไม่รักษาคำพูดแล้วเปลี่ยนใจมายั่วยวนเขากระมังเมื่อรับประทานมื้อเย็นเสร็จแล้ว อาหลินหรือหลินอิงก็เข้ามาเก็บโต๊ะอาหาร ก้มหน้าไม่กล้าสบสายตาเพราะเรื่องเมื่อตอนเย็นที่ตนได้นินทาคุณนายของบ้านเอาไว้จางม่านอวี้จำได้ว่าปกติป้าเจินและหลินอิง ทั้งสองก็ปากไม่อยู่นิ่งแต่ไหนแต่ไร เพียงแต่ที่พูดขู่ไปวันนี้ก็แค่อยากกำราบให้รู้ว่าการนินทาเจ้านายลับหลังเป็นเรื่องที่ไม่สมควรเท่านั้นหญิงสาวอาบ
Read more
ตอนที่ 7 คู่สามีภรรยา
ใบหน้าที่ดูเรียบนิ่งและเคร่งเครียดขณะที่นั่งรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน ทำให้จางม่านอวี้ไม่กล้าที่จะตั้งคำถามหรือว่าชวนสามีในนามพูดคุยถังเจิ้นในชุดสูททำงานแบบสากล ดูดีกว่าชุดคลุมยาวสีดำแบบเจ้าพ่อยุคเก่าที่สวมเมื่อวานนี้ คงเป็นเพราะว่าวันนี้เขาจะต้องไปเยี่ยมว่าที่ลูกบุญธรรม จึงแต่งกายดูเป็นทางการหน่อย“นี่ครับ เอกสารที่ขอได้แล้วครับ” ชายในชุดถังสูทแบบดั้งเดิมสีเรียบง่าย ที่เป็นคนสนิทของเขาเดินถือซองเอกสารสีน้ำตาลมาให้ถังเจิ้นเปิดอ่านเอกสารด้านในแล้วมีสีหน้าที่ดูเครียดหนักกว่าเดิม พร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาแสดงความหัวเสียกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนรอบตัวเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆ“ถ้าเหล่าเติ้งจะเล่นสกปรกแบบนี้ เราคงอยู่เฉยไม่ได้แล้ว” น้ำเสียงนั้นกล่าวขึ้นพร้อมกับแววตาที่ดูเย็นชา พร้อมกับพยักหน้าส่งสัญญาณให้ลูกน้องมือขวาที่พ่วงตำแหน่งที่ปรึกษาด้านวัตถุโบราณซ่งเหยียนพยักหน้ารับอย่างรู้กัน จากนั้นก็เดินกลับออกไปด้วยสีหน้าที่จริงจัง ในขณะที่คนออกคำสั่งเริ่มหันมาให้ความสนใจกับอาหารตรงหน้าต่อจางม่านอวี้กลืนอาหารลงคออย่างยากลำบาก ระบบเจ้าพ่อผู้มีอิทธิพลที่พกอาวุธยิงกันกลางเมืองมันหมด
Read more
ตอนที่ 8 ผู้มีอิทธิพล
จริงอยู่ว่าการมาของถังเจิ้นในครั้งนี้เป็นเพียงการมาเยี่ยมเยียนเสี่ยวซานเท่านั้น แต่จุดประสงค์หลักของเขาคือการขอสิทธิในการเลี้ยงดูเด็กชายอย่างถูกต้องตามกฎหมายตอนแรกผู้ดูแลสถานสงเคราะห์รู้สึกประหม่าเล็กน้อยกับการมาเยือนของเขา เกรงว่าอีกฝ่ายจะใช้อิทธิพลที่มีในการบังคับให้ตนอนุมัติเรื่องการรับเลี้ยงเด็ก แต่เห็นว่าสถานการณ์ทุกอย่างราบรื่นดี เขามากับภรรยาที่ดูเข้ากับเด็กได้ดี อีกทั้งยังมีความตั้งใจจะรับดูแลเสี่ยวซานด้วยเหตุผลส่วนตัว แบบนี้คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง“คุณจ้าว พาเสี่ยวซานกลับได้แล้วล่ะ ได้เวลานอนกลางวันแล้ว” ผู้ดูแลวัยห้าสิบห้าบอกเจ้าหน้าที่วัยกลางคนด้วยน้ำเสียงที่ยังคงอ่อนโยนอย่างเช่นเคย“คุณอาจะมาหาผมอีกหรือไม่” ก่อนไปเด็กน้อยถามอย่างมีความหวัง“แน่นอนสิจ๊ะ เราจะต้องมาหาเสี่ยวซานบ่อย ๆ จนกว่าเราจะรับหนูไปอยู่ด้วยได้ เสี่ยวซานอยากไปอยู่กับพวกเราไหม” จางม่านอวี้ถามด้วยน้ำเสียงและแววตาที่แสดงความเอ็นดูเด็กชายอย่างเปิดเผย“ผมอยากไป ผมจะรอนะครับ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดี แม้จะกลัวถังเจิ้น แต่อย่างน้อยก็เป็นคนเดียวที่ตนรู้จัก แม้จะจำไม่ได้และเป็นความจำจากรูปถ่าย ก็ยัง
Read more
ตอนที่ 9 อกสั่นขวัญแขวน
เหตุการณ์ตรงหน้าคือชายผู้มีอิทธิพลสองคนในชุดถังจวงสีดำ กำลังยืนเผชิญหน้ากันที่ถนนหน้าบริษัทของถังเจิ้นเหล่าเติ้งในวัยประมาณห้าสิบท่าทางโอหัง หยิ่งยโสและสีหน้าเจ้าเล่ห์ ในขณะที่ถังเจิ้นในวัยยี่สิบหก เขาดูสง่างามและเยือกเย็น กำลังยืนเจรจากันอย่างออกรสไม่รู้ว่าทั้งคู่พูดคุยอะไรกัน จู่ ๆ คนของเหล่าเติ้งก็เหมือนว่าจะล้วงอาวุธออกมาจากสาบเสื้อ ในขณะที่คนของถังเจิ้นก็เตรียมล้วงอาวุธเช่นกันทั้งสองผู้นำยกมือตั้งฉากเป็นสัญลักษณ์ห้าม แล้วส่งสัญญาณให้ทุกคนลดมือลงจากเสื้อที่น่าจะมีอาวุธซ่อนอยู่“มะ..มีอาวุธ นี่พกอาวุธกลางเมืองหรือคะ” จางม่านอวี้ถามเสียงสั่น หัวใจแทบหลุดลงมาถึงตาตุ่ม เกือบจะเกิดการกราดยิงกันกลางเมืองแล้วไหมล่ะ“ประธานถังและเหล่าเติ้งอยู่ในระดับนี้ คนปองร้ายและศัตรูก็มีมาก หากมีอาวุธจริง ไม่จำเป็นก็ไม่ได้นำออกมาใช้ เพราะกฎหมายรุนแรงมาก แม้จะเป็นการป้องกันตัวก็ตาม แต่เท่าที่ดูแล้วทั้งสองฝ่ายก็แค่แกล้งมีอาวุธขู่กันเท่านั้นแหละครับ เพราะหากตรวจค้นเจอก็อาจจะถูกจับกุมได้” ลุงเฉียนผู้ที่ติดตามคุณชายของสกุลถังมานานก็บอกตามการคาดเดาของตน“ขอให้แค่แกล้งขู่เถอะ”ว่าแล้วก็จ้องมองสถานการณ์ตรง
Read more
ตอนที่ 10 เจียงจื่อซาน
ในวันหยุด ถังเจิ้นที่ตื่นสายกว่าทุกวันยังคงนอนอยู่บนเตียง ขณะที่คนที่ตื่นก่อนกำลังจ้องใบหน้าของเขา ที่แม้ยามนอนก็ยังดูสง่างามและไม่ได้อ้าปากหวอน้ำลายยืดหญิงสาวค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง ผ้าห่มที่คั่นกลางระหว่างทั้งคู่ถูกม้วนเก็บเข้าไปในตู้เหมือนอย่างทุกเช้า เพื่อไม่ให้สาวใช้สงสัยว่าเหตุใดเจ้านายจึงมีผ้าห่มมาวางแบ่งเขตเตียงกัน เพราะเกรงว่าจะพูดมากต่อ ๆ กันไป จนมีคนสงสัยสถานะการแต่งงานของพวกตนจนทำให้เสียเรื่องซ่งเหยียนเดินทางไปที่เจียงซีหลายวันแล้ว การที่ไปนานแบบนี้แสดงว่าน่าจะกำลังสืบหาคทาจักรพรรดิอยู่ เพราะหากไม่ได้เรื่องคงกลับมานานแล้ว หญิงสาวได้แต่ภาวนาให้เขาหาเจอ ไม่รู้ว่าเหล่าเติ้งจะรู้หรือไม่ว่าคทาของตัวเองเป็นของปลอม หรือบางทีเขาออาจจะรู้อยู่ก่อนแล้วก็ได้ จึงพยายามยัดเยียดให้แก่ถังเจิ้นจางม่านอวี้เดินออกไปอาบน้ำแล้วกลับเข้ามาแต่งตัวในห้องที่หลังฉากกั้น ครั้งก่อนตอนที่ไปซื้อของด้วยกัน เพราะเกรงว่าเหล่าเติ้งจะดักเล่นงานจึงไม่ได้ไปเยี่ยมเสี่ยวซานตามที่ตั้งใจไว้ วันนี้เธอกับเขาจึงนัดกันว่าจะไปเยี่ยมเสี่ยวซานในช่วงสายหญิงสาวเลือกเป็นชุดเสื้อแขนยาวปิดคอจีนสีขาว และกระโปรงยาวอัดพลีทสีน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status