ตอนที่ 9 อกสั่นขวัญแขวน

เหตุการณ์ตรงหน้าคือชายผู้มีอิทธิพลสองคนในชุดถังจวงสีดำ กำลังยืนเผชิญหน้ากันที่ถนนหน้าบริษัทของถังเจิ้น

เหล่าเติ้งในวัยประมาณห้าสิบท่าทางโอหัง หยิ่งยโสและสีหน้าเจ้าเล่ห์ ในขณะที่ถังเจิ้นในวัยยี่สิบหก เขาดูสง่างามและเยือกเย็น กำลังยืนเจรจากันอย่างออกรส

ไม่รู้ว่าทั้งคู่พูดคุยอะไรกัน จู่ ๆ คนของเหล่าเติ้งก็เหมือนว่าจะล้วงอาวุธออกมาจากสาบเสื้อ ในขณะที่คนของถังเจิ้นก็เตรียมล้วงอาวุธเช่นกัน

ทั้งสองผู้นำยกมือตั้งฉากเป็นสัญลักษณ์ห้าม แล้วส่งสัญญาณให้ทุกคนลดมือลงจากเสื้อที่น่าจะมีอาวุธซ่อนอยู่

“มะ..มีอาวุธ นี่พกอาวุธกลางเมืองหรือคะ” จางม่านอวี้ถามเสียงสั่น หัวใจแทบหลุดลงมาถึงตาตุ่ม เกือบจะเกิดการกราดยิงกันกลางเมืองแล้วไหมล่ะ

“ประธานถังและเหล่าเติ้งอยู่ในระดับนี้ คนปองร้ายและศัตรูก็มีมาก หากมีอาวุธจริง ไม่จำเป็นก็ไม่ได้นำออกมาใช้ เพราะกฎหมายรุนแรงมาก แม้จะเป็นการป้องกันตัวก็ตาม แต่เท่าที่ดูแล้วทั้งสองฝ่ายก็แค่แกล้งมีอาวุธขู่กันเท่านั้นแหละครับ เพราะหากตรวจค้นเจอก็อาจจะถูกจับกุมได้” ลุงเฉียนผู้ที่ติดตามคุณชายของสกุลถังมานานก็บอกตามการคาดเดาของตน

“ขอให้แค่แกล้งขู่เถอะ”

ว่าแล้วก็จ้องมองสถานการณ์ตรงหน้าตาไม่กะพริบ อยากรู้จริง ๆ ว่าทั้งสองฝ่ายมีปัญหาอะไรกัน อีกฝ่ายจึงได้มาคุยถึงที่แบบนี้

“ลุงเฉียนรู้หรือไม่ว่าเหล่าเติ้งมีปัญหาอะไรกับคุณถัง” หญิงสาวลองถามดู เพราะคนขับรถใกล้ชิดถังเจิ้นบางทีเขาอาจจะรู้มากกว่าที่เธอคิด

“คิดว่าน่าจะเป็นเรื่องวัตถุโบราณ แต่ไม่รู้รายละเอียดลึก ๆ หรอกครับ” ลุงเฉียนคาดเดาเพราะทั้งสองทำธุรกิจเดียวกันคือการค้าขายวัตถุโบราณ หากจะผิดใจกันก็คงไม่พ้นเรื่องนี้

หากเป็นเรื่องนี้จางม่านอวี้ก็พอเดาเองได้ หญิงสาวจึงเลิกคาดหวังกับลุงเฉียนแล้วมองดูสถานการณ์ตรงหน้าต่อ

ในที่สุดหลังจากเจรจากันอย่างเคร่งเครียดอยู่พักใหญ่ เหล่าเติ้งก็เหมือนจะไม่พอใจแล้วชี้หน้าถังเจิ้นราวกับกำลังกล่าวคำอาฆาตเอาไว้ ก่อนจะขึ้นรถไปพร้อมกับผู้ติดตามอีกหนึ่งคันรถที่ขับตามหลังไป

ถังเจิ้นเดินกลับมาที่รถเพื่อรับจางม่านอวี้ให้เดินเข้าไปในบริษัทด้วยกัน หญิงสาวไม่กล้าถามอะไรมากนอกจากเดินตามไปอย่างเงียบ ๆ จนกระทั่งเข้าไปในลิฟต์กันสามคน โดยมีซ่งเหยียนเข้าไปด้วย

“ตกใจหรือเปล่า”

“ไม่ค่ะ” เธอตอบไปอย่างนั้น ทั้ง ๆ ที่กลัวจะแย่ว่าจะเกิดการปะทะกันเกิดขึ้น

ถังเจิ้นไม่ได้กล่าวอะไรต่อ จนกระทั่งลิฟต์หยุดที่ชั้นสาม เขาก็ก้าวนำออกไปโดยมีเธอเดินตามหลัง และมือขวาที่รั้งท้ายตามมา

ถังเจิ้นพาภรรยาในนามเข้าไปในห้องทำงานของตน ระหว่างทางที่เดินไปพนักงานก็ลุกขึ้นยืนต้อนรับแล้วค้อมศีรษะให้เล็กน้อยเพื่อเป็นการทักทาย มองคุณนายน้อยสกุลถังด้วยความสนใจจนเธอรู้สึกกระดากเล็กน้อย

เมื่อเข้าไปในห้องหญิงสาวก็เดินไปนั่งที่ชุดรับแขกที่เป็นเฟอร์นิเจอร์ไม้ที่มีเบาะรองนั่ง แล้วนั่งอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ

“เหล่าเติ้งน่าจะหาทางขัดขวางการเจรจาซื้อขายของเรา จะทำอย่างไรดีครับ” ซ่งเหยียนพูดขึ้นอย่างเป็นกังวล

“แจกันจักรพรรดิที่ค้นพบที่เจินโจว และคทาจักรพรรดิที่เจอในตลาดมืด สองสิ่งนี้หากจับคู่กันได้ราคาจะเพิ่มเป็นสองเท่า แจกันอยู่กับเรา คทาอยู่กับเหล่าเติ้งที่ใช้แผนสกปรกชิงซื้อตัดหน้าเราไปก่อน ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการคืออยากขายคทาให้เราในราคาสามเท่าจากที่ได้มา แต่มันจะง่ายแบบนั้นเลยหรือ” ถังเจิ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่วิเคราะห์อย่างถี่ถ้วน

เหล่าเติ้งเสนอขายคทาจักรพรรดิให้ตนในราคาถึงเก้าหยวน แต่พอตนไม่รับข้อเสนอนั้น อีกฝ่ายก็โกรธจนหน้าเขียวคล้ำเกือบได้ปะทะกันจริง ๆ แล้ว

“หรือว่าเราจะซื้อคทาจากเหล่าเติ้งมาเพื่อประมูลคู่กับแจกัน” ซ่งเหยียนถามในสิ่งที่ถังเจิ้นเองก็กำลังหนักใจอยู่

หากประมูลขายชิ้นเดียว ราคาย่อมตกลงมากแน่ เพราะตอนที่ประกาศการจัดประมูล เขาบอกลูกค้าที่สนใจเอาไว้ว่าจะหามาขายคู่กันในราคาสูง แต่เหล่าเติ้งรู้ข่าวก็ชิงตัดหน้าซื้อคทามาครอบครองเอาไว้ก่อน

‘แจกันและคทาจักรพรรดิอย่างนั้นเหรอ... เดี๋ยวนะ ช่วงปี 1980 เหมือนกับว่าสองสิ่งนี้ถูกประมูลในราคาที่สูงมาก หากจำไม่ผิดราว ๆ หนึ่งหมื่นสามพันหยวน แต่มีคนมาแฉในงานประมูลว่าคทาเป็นของปลอม การประมูลจึงล่มและถูกยกเลิกไป และคทาจักรพรรดิของจริงก็ถูกค้นพบในภายหลัง’ โชคดีที่ชอบอ่านสารคดีและประวัติศาสตร์ของจีน และมีความสนใจในเรื่องโบราณวัตถุ ทำให้เธอคลับคล้ายคลับคลาถึงวัตถุโบราณที่ทั้งคู่กำลังกล่าวถึง

“เอ่อ คุณถังคะ” เธอเรียกเขาอย่างสุภาพ น้ำเสียงบางเบา ไหล่สั่นเล็กน้อยเมื่อเขาปรายตามองอย่างไม่พอใจที่พูดแทรกตอนที่เขาคุยงานอยู่ สายตาในตอนนี้น่ากลัวกว่าตอนที่เธอนั่งดูเขากับเหล่าเติ้งเจรจากันเสียอีก

“ว่ามาสิ” เขาพูดเสียงเรียบ จังหวะการหายใจบ่งบอกว่าไม่พอใจเล็กน้อย

จางม่านอวี้มองที่ซ่งเหยียน ที่พยักหน้าให้กำลังใจเธออยู่ จึงรวบรวมความกล้าพูดออกไป

“คทาจักรพรรดิที่บอกว่าเจอในตลาดมืดแต่เหล่าเติ้งซื้อตัดหน้าไปก่อน ฉันว่าน่าจะเป็นของปลอมค่ะ เท่าที่ฉันเคยได้ยินมา คทาสูญหายตอนที่เรือของนักสำรวจล่มที่แม่น้ำแยงซี ช่วงที่ไหลผ่านเมืองจิ่วเจียงในมณฑลเจียงซี หากเราไปสำรวจตลาดค้าของเก่าที่เจียงซี ไม่แน่ว่าอาจจะเจอคทาของจริง” จางม่านอวี้กลั้นใจพูดจนแทบไม่เว้นจังหวะให้หายใจ

“เหลวไหล” ถังเจิ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจอย่างเปิดเผย เธอไม่รู้จะพูดอย่างไรให้เขาเชื่อดี เพราะรายละเอียดมากกว่านี้เธอก็จำไม่ได้แล้ว รู้แค่ว่าของจริงเจอในเมืองจิ่วเจียงในมณฑลเจียงซีก็เท่านั้น

วันนี้ถังเจิ้นดูน่ากลัวมาก เธอคงยื่นมือเข้าไปยุ่งในเรื่องที่เขาไม่อยากให้ก้าวก่ายเสียแล้ว

“ที่คุณนายพูดมาก็น่าคิดนะครับ เรื่องเรือของนักสำรวจล่มผมพอเคยได้ยินมาบ้าง ให้ผมไปดูด้วยตัวเองดีหรือไม่” ซ่งเหยียนเองก็พอได้ยินเรื่องเรือล่มมา ไม่มั่นใจเรื่องนี้แต่ก็ไม่อยากตัดโอกาสออกไป

“งั้นฉันฝากนายด้วย งานนี้ฉันไม่ไว้ใจใครนอกจากนาย” ถังเจิ้นบอกด้วยน้ำเสียงที่สงบลง พอเชื่อมโยงกับเหตุผลที่เหล่าเติ้งพยายามยัดเยียดขายคทาให้แก่ตนก็น่าคิดไม่น้อย

จางม่านอวี้เม้มริมฝีปากแน่น ทีเธอพูดเสียยืดยาวเขาหาว่าเหลวไหล ทีซ่งเหยียนพูดแค่ไม่กี่คำก็เห็นดีเห็นงาม หรือว่าที่ประธานมาเฟียคนนี้ไม่สนใจผู้หญิง เขาอาจจะ...

‘ไม่หรอกมั้ง คงไม่หรอก’ ก่อนที่จะคิดเลยเถิดไปไกลก็รีบระงับความคิดนั้นเอาไว้ แต่ก็แอบมองบุรุษทั้งสองด้วยสายตาที่สนใจ จนสบตากับสามีกำมะลอของตนจึงรีบก้มหน้าลงไป บทจะดุเขาก็ดุจนเธอกลัว บทจะดีก็อบอุ่นจนบางทีเธอก็แอบเคลิ้ม

“แล้วจะให้ฉันเบิกคูปองกับเงินออกไปเลยไหมคะ” เธอถามเขาเพราะไม่อยากอยู่ในห้องที่น่าอึดอัดนี้

“ซ่งเหยียนเบิกเงินสดกับคูปองมาให้ฉัน ฉันจะพาคุณนายออกไปซื้อของ บอกลุงเฉียนเตรียมรถด้วย ส่วนนายก็รีบไปจัดการเรื่องที่คุณนายบอก” เขาสั่งซ่งเหยียน เป็นนัยให้เธอรู้ว่าเขาจะไปกับเธอ

************************