ตอนที่ 7 คู่สามีภรรยา

ใบหน้าที่ดูเรียบนิ่งและเคร่งเครียดขณะที่นั่งรับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน ทำให้จางม่านอวี้ไม่กล้าที่จะตั้งคำถามหรือว่าชวนสามีในนามพูดคุย

ถังเจิ้นในชุดสูททำงานแบบสากล ดูดีกว่าชุดคลุมยาวสีดำแบบเจ้าพ่อยุคเก่าที่สวมเมื่อวานนี้ คงเป็นเพราะว่าวันนี้เขาจะต้องไปเยี่ยมว่าที่ลูกบุญธรรม จึงแต่งกายดูเป็นทางการหน่อย

“นี่ครับ เอกสารที่ขอได้แล้วครับ” ชายในชุดถังสูทแบบดั้งเดิมสีเรียบง่าย ที่เป็นคนสนิทของเขาเดินถือซองเอกสารสีน้ำตาลมาให้

ถังเจิ้นเปิดอ่านเอกสารด้านในแล้วมีสีหน้าที่ดูเครียดหนักกว่าเดิม พร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาแสดงความหัวเสียกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนรอบตัวเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ๆ

“ถ้าเหล่าเติ้งจะเล่นสกปรกแบบนี้ เราคงอยู่เฉยไม่ได้แล้ว” น้ำเสียงนั้นกล่าวขึ้นพร้อมกับแววตาที่ดูเย็นชา พร้อมกับพยักหน้าส่งสัญญาณให้ลูกน้องมือขวาที่พ่วงตำแหน่งที่ปรึกษาด้านวัตถุโบราณ

ซ่งเหยียนพยักหน้ารับอย่างรู้กัน จากนั้นก็เดินกลับออกไปด้วยสีหน้าที่จริงจัง ในขณะที่คนออกคำสั่งเริ่มหันมาให้ความสนใจกับอาหารตรงหน้าต่อ

จางม่านอวี้กลืนอาหารลงคออย่างยากลำบาก ระบบเจ้าพ่อผู้มีอิทธิพลที่พกอาวุธยิงกันกลางเมืองมันหมดไปนานแล้ว คงไม่ใช่ว่าถังเจิ้นสั่งฆ่าใครหรอกนะ เวลานี้เขาก็ดูน่ากลัวไม่น้อย

“ม่านอวี้” สักพักเขาก็เรียกชื่อเธอขึ้นมา หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย มือจับตะเกียบแน่นไม่ให้หลุดมือ แล้วเงยหน้ามองเขาแต่ไม่กล้าสบตา

“คะ?”

“ถ้าอิ่มแล้วเราไปกันเลย ผมมีงานต้องทำต่อ”

“เอ่อ ไว้ไปวันหลังก็ได้ค่ะ คุณไปทำงานเถอะ” เธอพูดเสียงเบา วันนี้ฤกษ์ไม่ดีแล้ว

“ผมนัดเจ้าหน้าที่ที่สถานสงเคราะห์เอาไว้แล้ว” เขาพูดเสียงเรียบ สีหน้าดูหงุดหงิดแต่ก็ไม่ได้ตำหนิเธอต่อหน้าสาวใช้ที่ยืนอยู่บริเวณนั้น

“ได้ค่ะ งั้นเราไปกันเลย” หญิงสาววางตะเกียบลงพร้อมกับหยิบผ้าเช็ดปากมาแตะที่ริมฝีปาก เช็ดคราบมันของอาหารที่ติดอยู่ ถังเจิ้นจึงวางตะเกียบลงบ้างแล้วลุกขึ้นยืน

รถที่เลือกใช้วันนี้เป็นรถเก๋งหน้ายาวสีเปลือกไข่ ต่างจากรถสีดำที่เขาเลือกใช้ปกติ มุ่งหน้าตรงไปยังสถานสงเคราะห์ที่อยู่นอกเมืองทางตอนใต้ของซีเฉิง ระหว่างทางเธอขอให้เขาแวะซื้อขนมและของเล่นไปฝากเด็กน้อยเพื่อผูกสัมพันธ์ เป็นรถของเล่นและขนมที่เด็กน่าจะชอบไปจำนวนหนึ่ง

เมื่อไปถึง เขาก็ลงจากรถแล้วยื่นมือให้เธอจับเพื่อลงไป ใบหน้ายังคงดูเคร่งเครียดจากปัญหาก่อนหน้านี้

จางม่านอวี้ลงจากรถแล้วยืนด้วยท่าทางที่สุภาพและสง่างาม ชุดที่เธอเลือกสวมใส่เป็นชุดลำลองแบบสมัยใหม่ เลือกโทนสีขาวครีมให้ดูอ่อนโยนดูบริสุทธิ์และสะอาดตา เข้ากับกระโปรงยาวสีดำคลุมเข่าที่ดูสุภาพและเป็นทางการ

“ถ้าไม่ยิ้มก็ทำสีหน้าที่ดูอ่อนโยนขึ้นอีกหน่อยก็ได้นะคะ หน้าคุณดุมากเลย เดี๋ยวเสี่ยวซานจะกลัวเอา” เธอกระซิบบอกเขาในขณะที่เดินเข้าไปด้วยกัน โดยที่คนขับรถไม่ได้ตามเข้าไปด้วย

เมื่อเข้าไปถึงทั้งสองก็ถูกเชิญไปที่ห้องรับรองแขกเพื่อบอกวัตถุประสงค์ที่มาในครั้งนี้

“ประธานถังให้เกียรติมาด้วยตัวเองแบบนี้ มีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ” ผู้ดูแลสถานสงเคราะห์วัยห้าสิบห้าถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ก่อนหน้านี้เขาให้ฝ่ายกฎหมายของบริษัทยื่นเอกสารขอรับเลี้ยงบุตรบุญธรรมมาแล้ว แต่เพราะคุณสมบัติไม่เข้าเกณฑ์จึงได้ปฏิเสธไป แต่ครั้งนี้เขามาด้วยตัวเอง

“ผมอยากพาภรรยามาเยี่ยมเสี่ยวซานด้วยกันครับ อยากให้ทำความรู้จักคุ้นเคยกันเอาไว้ ก่อนจะยื่นเรื่องขอรับเลี้ยงเสี่ยวซานอีกครั้ง” เขาพูดให้อีกฝ่ายรู้ว่าคุณสมบัติข้อสุดท้ายที่ไม่ผ่าน ตอนนี้ได้รับการแก้ไขโดยการแต่งงานแล้ว

ผู้ดูแลพยักหน้ารับ อีกฝ่ายคงอยากรับเลี้ยงเสี่ยวซานอย่างจริงจัง คราวนี้จึงได้พาภรรยามาด้วย

“เสี่ยวซานเป็นเด็กที่ค่อนข้างมีปัญหาและเก็บตัว เรามีเด็กคนอื่นที่...”

“ผมต้องการรับดูแลเสี่ยวซานครับ” เขาเจาะจงว่าต้องเป็นเด็กคนนี้เท่านั้น แววตาฉายแววมุ่งมั่นที่ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนใจได้

“งั้นรอสักครู่นะคะ จะให้เจ้าหน้าที่พาเสี่ยวซานเข้ามาหา” เธอบอกด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล ยังไม่มั่นใจที่จะปล่อยเด็กน้อยไปสู่อ้อมอกของผู้ชายตรงหน้า

 ไม่นานนักเจ้าหน้าที่สถานสงเคราะห์อีกคนก็พาตัวเด็กชายวัยสี่ขวบเข้ามา

“เสี่ยวซาน จำอาได้หรือไม่” เขาเอ่ยถามเด็กชาย แต่น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดูอ่อนโยน ประกอบกับใบหน้าที่ดูดุดันจึงทำให้เด็กน้อยต้องหลบอยู่หลังหญิงวัยกลางคนที่พาตัวเข้ามา

“เสี่ยวซาน คุณอามาเยี่ยมแน่ะ ออกไปหาคุณอาสิจ๊ะ” เจ้าหน้าที่วัยสี่สิบ ใบหน้าอ่อนโยนกล่าวเสียงนุ่ม แต่เด็กชายก็ยังไม่กล้าเข้าไปหาชายแปลกหน้า

จางม่านอวี้ดูแล้วทั้งสองคงไม่เคยพบเจอกันมาก่อน เด็กชายจึงได้มีท่าทางหวาดกลัวเช่นนั้น หญิงสาวจึงตัดสินใจจะทำอะไรบางอย่างเพื่อให้ทั้งคู่ได้พูดคุยกัน

“เสี่ยวซาน มานี่สิ เรามีขนมมาฝากหนูด้วยนะ” 

แววตาใสซื่อดูเป็นประกาย เมื่อได้ยินว่ามีขนมมาฝาก แต่ก็ยังไม่ได้ก้าวออกไปหา

จางม่านอวี้หยิบขนมออกมาจากถุงกระดาษ แล้วชูขึ้นมาให้เด็กน้อยเห็น แล้วยื่นรถของเล่นให้ถังเจิ้นถือเอาไว้ คราวนี้เมื่อเห็นรถของเล่นและขนมเสี่ยวซานก็เริ่มวางใจแล้วก้าวออกมา

ผู้ดูแลสถานสงเคราะห์มองดูการหลอกล่อของจางม่านอวี้ แล้วลอบสังเกตคู่สามีภรรยาทั้งสองอย่างไม่คลาดสายตา ดูเหมือนว่าเขารู้จักเด็กน้อยมาก่อนหน้านี้จึงอยากจะรับเลี้ยงเป็นบุตรบุญธรรม

“คุณอย่าทำหน้าดุนักสิคะ เรามาเยี่ยมเสี่ยวซานนะคะ วางปัญหาเรื่องงานลงก่อน” จางม่านอวี้ที่รู้ว่าถูกมองอยู่หันไปพูดกับสามี ใช้ปลายนิ้วดันมุมริมฝีปากเขาให้ยกขึ้นโดยที่ถังเจิ้นไม่ทันตั้งตัว

เขามองใบหน้าที่ยิ้มหวานที่กำลังดันมุมปากของตนอยู่ รู้ว่าเธอทำเพื่ออะไรก็ไม่ได้นึกต่อว่า แต่กลับชื่นชมไหวพริบของเธอด้วยซ้ำ

“ผมลืมตัวไปน่ะ ขอบคุณนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน จากนั้นก็หันไปยิ้มให้เสี่ยวซาน

“จำอาได้ไหม ปีที่แล้วอาเคยซื้อลูกกวาดไปฝากเสี่ยวซาน ตอนนั้นเสี่ยวซานไม่ได้กินเพราะกลัวฟันผุ” เขาพูดถึงความหลัง เด็กน้อยฟังแล้วก็นิ่งไป จำเหตุการณ์นั้นไม่ได้ แต่เรื่องที่มารดาไม่ยอมให้กินลูกกวาดเพราะกลัวฟันผุนั้นเป็นเรื่องที่จำอย่างขึ้นใจ

เสี่ยวซานน้ำตาไหลลงมาอาบแก้มยุ้ย ๆ ของเขา เดินเข้าไปหาถังเจิ้นแล้วเงยหน้ามองเจ้าของใบหน้าที่ยิ้มแข็ง ๆ นั้น แล้วนึกออกว่าเคยเห็นรูปถ่ายของผู้ชายคนนี้ที่บ้านของตน

“คุณอาครับ” เขาเรียกแล้วปล่อยโฮ เดินเข้าไปหาผู้มาเยือน ทว่าด้วยความกลัวกับใบหน้าที่ดุดันจึงเลือกที่จะเดินไปหาจางม่านอวี้ที่นั่งข้าง ๆ แทน

หญิงสาวอ้าแขนรับเด็กน้อยอุ้มขึ้นมานั่งตัก หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาช่วยซับน้ำตา แล้วหันไปยิ้มให้สามีที่นั่งมองดูด้วยความอิจฉาที่ตนไม่ถูกเลือก

“ไม่ร้องนะเด็กดี กินขนมนี่สิเดี๋ยวให้คุณอาแกะให้นะ” จางม่านอวี้ยื่นขนมให้สามีในนามช่วยแกะ แล้วนำรถของเล่นในมือเขาให้เด็กน้อยได้ถือเอาไว้

เสี่ยวซานรับขนมจากถังเจิ้น แต่ว่าซบอกของจางม่านอวี้แล้วก้มหน้ากินโดยไม่กล้าสบตา อีกมือก็กอดของเล่นเอาไว้ แม้จะรู้สึกดีใจที่มีคนรู้จักมาเยี่ยมเยียน แต่ก็ยังไม่วางใจนัก เพราะญาติแท้ ๆ ของตนก็ยังไม่ต้องการและผลักไส แล้วสหายหน้าดุของบิดาคนนี้จะต้องการตนจริง ๆ นะหรือ

************************