เสิ่นชีมารดาของวายร้ายทั้งสามจอมป่วนในจวนอ๋อง

เสิ่นชีมารดาของวายร้ายทั้งสามจอมป่วนในจวนอ๋อง

last updateLast Updated : 2026-08-28
By:  หยกขาวOngoing
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
Not enough ratings
110Chapters
782views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เสิ่นชีแพทย์ทหารอัจฉริยะทะลุมิติมาพร้อมกับแหวนแห่งจิตวิญญานในระหว่างที่เธอไปรักษาทหารที่ค้นพบสมบัติของชาติ ถ้าถล่มลงมาทำให้นางตาย วิญญานเข้าร่างพระชายาชินอ๋องที่ไม่เป็นที่โปรดปราน อีกทั้งมีเด็กหญิงสาม

View More

Chapter 1

1

「なぁ和也、今日は絵里と籍を入れる日だろ?すっぽかして、あいつ怒らねえの?」

「絵里が和也にベタ惚れなのは周知の事実じゃんか。和也が寧々のために行かなかったって知っても、怒る度胸なんてあるわけねえって」

「そうよ。絵里なんかが寧々に勝てるわけない。和也は昔っから寧々を溺愛してるんだから……」

……

彼らが口にする「寧々」という少女は藤原寧々(ふじはら ねね)、藤原和也(ふじはら かずや)の義妹だ。

ホテルの個室のドア前に立ち尽くす水原絵里(みずはら えり)は、全身の血液が凍りつくような感覚に襲われていた。

これが、長年愛し続けた男の正体だというのか。あまりにも浅ましい。

彼女は拳を固く握りしめる。爪が掌に深く食い込むが、胸を焼く絶望に比べれば、そんな生理的な痛みは万分の一にも満たなかった。

深く息を吸い込むと、扉を押し開けた。

バンッ!

喧騒に包まれていた個室が、瞬時に静まり返る。

「絵里……」誰かが息を呑んだ。

扉の前に立つその美貌に、誰もが目を奪われた。透き通るような白い肌、引き締まった腰のラインを強調するピンクのワンピース。ハーフアップにまとめた髪が、優美さを際立たせている。

だがその瞳は、氷のように冷徹だった。彼女の視線が、和也と寧々を射抜く。

「和也。これが、役所に行けない理由?」

和也の端正な顔に、一瞬だけ気まずさが走る。だがすぐに絵里のそばへ歩み寄った。

「入籍なんていつでもできるだろ。寧々が久しぶりに海外から帰ってきたんだ。兄として、歓迎会を開くのは当然のことだろう?」

絵里は冷ややかに笑う。

「一年に一度の交際記念日も、あなたにとっては『どうでもいい』ことなの?

今回を逃せば、来年まで待たなきゃいけないって分かってるくせに」

それは二人の約束だった。

交際記念日を結婚記念日にする。一石二鳥で、特別な意味を持たせるはずだったのだ。

だが明らかに、和也には結婚する気などない。

彼が真に娶りたいのは寧々なのだ。

彼の、幼馴染であり義妹である寧々を。

何かを感じ取ったのか、和也が絵里の腕を掴もうとする。

「騒ぐな。帰ってから説明するから」

絵里はその手を乱暴に振り払った。

その時、寧々が口を開いた。

「絵里、ごめんなさい。私が悪いの。今日が入籍日だなんて知らなくて……」

うつむいて謝るその姿は、いかにも被害者といった風情だ。

絵里は常日頃から彼女を嫌悪していたため、無視を決め込む。すると寧々は顔を上げ、涙を浮かべた瞳で訴えかけてきた。

「許して。私、絵里と兄さんの幸せを心から祝福してるのに……」

祝福?絵里は鼻で笑った。

「猫かぶるのはやめてくれない?本気で祝福してるなら、わざわざ戻って来たりしないでしょ」

和也の表情が曇る。

「そんな意地悪な言い方はやめろ」

「何よ、大事な大事な妹を言われて不機嫌?」

絵里の目は、他人を見るように冷え切っていた。

和也は顔をしかめ、低い声で叱責する。

「絵里、場所をわきまえろ。滅多なことを言うもんじゃない!」

見ろよ。どれほど妹を庇うのか。

彼がそこまで肩を持つのなら、望み通りにしてやろうね。

「やったことは事実でしょう?何を怖がってるの?」

寧々の目元が赤くなり、傷ついた表情を作る。

「私と兄さんはそんな関係じゃないわ。どうして昔みたいに誤解ばかりするの?

二人の喧嘩の原因になるって分かってたら、私、帰って来なかった……」

寧々の涙声は、聞く者の庇護欲をそそるものだった。彼女が虐げられていると見た取り巻きたちが、一斉に絵里を非難し始める。

「絵里、それは言い過ぎだよ。和也と寧々は兄妹だぜ?そんなことにまで嫉妬するのか?」

「そうだよ。この三年間、あなたが寧々を受け入れないから、彼女は身を引いて出国したんだろ?また同じことを繰り返す気か?」

「調子に乗ってると、和也に捨てられるぞ!」

……

絵里は彼らの義憤に満ちた顔を、冷徹な目で見つめ返した。

かつては和也のために、こうした友人たちにも我慢を重ねてきた。どんな冗談を言われようと、陰で笑われようと、聞こえないふりをしてきたのだ。

だが、もう終わりだ。

絵里の言葉は鋭利な刃物のように響いた。

「妹が兄に毎日べったり張り付いてるのが、正当だとでも?

あんたたちの頭はどうかしちゃったの?それとも、そういう禁断の愛がお好み?

私が身を引いてあげるから、存分に見せつけてもらえばいいわ」

一同は呆気にとられた。

和也の前では従順だった絵里が、これほど辛辣になろうとは予想もしていなかったのだ。あまりにも言葉が過ぎる。

「絵里、どうしてそんなに私を侮辱するの?」

寧々は今にも泣き出しそうな顔で、あざといほどに哀れっぽく言った。

「私のことが嫌いなのは仕方ないけど、兄さんはあんなに絵里が好きなのに。こんなに尽くしてるのに、まだ不満なの?」

絵里は眉をひそめた。

他人は知らないだろうが、彼女は寧々の本性を熟知している。

和也と知り合って十年、交際して五年。

一年目の絵里の誕生日に、寧々は「事故に遭った」と嘘をついて和也を呼び出した。

二年目のバレンタインには「失恋した」と言い出し、自殺をほのめかして和也に泣きついた。

三年目、四年目……

寧々は無限に理由を作り出し、そのたびに和也は絵里を見捨てて駆けつけた。

そして三年前、寧々が突然出国を申し出た時も、周囲は「絵里が追い出した」と決めつけたのだ。

絵里の冷ややかな視線が、寧々をじっと捉える。

「まともな兄妹関係なら、入籍なんていう一大事を蔑ろにしたりしないわ。

どっちもどっちのクズとあばずれが、被害者ぶって私に寛容さを強要するなんて、笑わせないで。どの面下げて言ってるの?

恥を知りなさいよ」

寧々は顔を真っ赤にし、言い返すこともできずに涙をポロポロとこぼすだけだ。

和也は堪忍袋の緒が切れ、顔を紅潮させて怒鳴った。

「いい加減にしろ!自分が惨めだと思わないのか!

たかが入籍だろ。記念日が無理なら、お前の誕生日に変えればいいだけじゃないか。どうしてそれくらい大目に見られないんだ!」

大目に?

ええ、もちろん。

絵里の心は、凪のように静まり返っていた。

「和也。別れましょう」

室内がどよめく。

和也は数秒呆然とした後、苦々しい顔になった。

「また別れるとか言うのか?三年前もそうやって騒いで、寧々に気を遣わせて追い出したくせに。まだ飽き足らずに彼女を追い詰める気か?

お前はどうしてそんなに性格が悪いんだ。籍を入れてやるって言ってるのに、まだ寧々が許せないのか?これ以上悪辣な真似をするなら、俺だって考えがあるぞ!」

和也に庇われ、うつむいた寧々の口元が微かに歪み、勝ち誇った笑みを浮かべるのを、絵里は見逃さなかった。

それを目にした絵里は、まるで大輪の薔薇が咲いたような、艶やかな笑みを返した。

「ええ、いいわよ。入籍はやめましょう。結婚もなし」

言い捨てて、絵里は踵を返す。

背後から和也の怒号が飛んだ。

「今ここから出て行ってみろ。寧々にちゃんと謝らないなら、絶対に許さないからな!」

周囲は皆、絵里が折れて謝罪すると高を括っていた。

あれほど和也に惚れ込んでいたのだから。

だが、予想は裏切られた。絵里は足を止め、振り返って彼らを一瞥すると、宣言した。

「ちょうどいいわ、証人になって。私、水原絵里はここに誓います。今日限りで藤原和也とは他人。復縁なんて天地がひっくり返ってもありえない。

もし私がこの誓いを破ったら、その時は藤原和也が、一生女に縁がないまま、野垂れ死ねばいいわ!」

「……っ!」

捨て台詞を残し、絵里は呆気にとられる人々を尻目に、毅然と個室を後にした。

どうやってタクシーを拾ったのかも覚えていない。ホテルを離れた車内で、絵里はひたすら和也に関する連絡先を削除し続けた。

突然の着信音が、彼女の意識を現実へと引き戻す。

ディスプレイに表示された、見知らぬ、けれどどこか懐かしい番号を見て、心臓が止まりそうになった。

通話ボタンを押すと、鼓膜をくすぐるような、甘く低い声が響いてきた。

「結婚したいなら、俺を検討してみないか?」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
110 Chapters
1
"นังหญิงชั่วเจ้าเหตุใดเจ้านำของของชินอ๋องไปขาย" เสิ่นชีรู้สึกว่าใบหน้าของนางโดนเท้าของผู้ใดเหยียบเข้าให้"ชูเยียนพอแล้ว อย่าทำพระชายาเลย" แม่นมจินร่ำไห้อย่างอาลัยทั้งกอดเจ้ากอดแป้งทั้งสาม เสี่ยวเจี่ย เสี่ยวเม่ยเมย เสี่ยวซานเมย "อย่าทำร้ายท่านแม่" สามแฝดตะโกนขึ้นพร้อมกัน แม้มารดาคนนี้จะใจร้ายกับพวกนาง แต่แม่นมจินก็พร่ำสอนให้กตัญญูต่อมารดา ดวงหน้าละอ่อนของพวกนางทั้งสามน้ำตาหยดแหมะลงพื้น ทำให้เสิ่นชีมองไปที่สตรีกลุ่มนั้นเหตุใดนางถึงได้ปวดใจเช่นนี้เล่า เสิ่นชีจำได้ว่านางอยู่ในหุบเขาช่วยทหารขนทรัพย์สมบัติแผ่นดินที่มีอายุหลายพันปี จากนั้นหุบเขาถล่มลงมาทุกคนตายกันหมดพอนางลืมตาขึ้นมาก็อยู่ในร่างของสตรีนางนี้ อีกทั้งมีชื่อแซ่เดียวกับนาง"ความชั่วของเจ้ายังไม่พอ เจ้ายังผลักท่านหญิงน้อยเซียวหมิ่นธิดาของฝูอ๋องอีกด้วย เจ้าจะให้ชินอ๋องไปบอกฝูอ๋องว่าอย่างไร" ชูเยียนเหยียบหน้าเสิ่นชีไว้อย่างนั้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหลเข้ามาในสมองของเสิ่นชี ท่านหญิงน้อยเซียวหมิ่นนั้นเป็นธิดาของฝูอ๋องกับชายาฝูอ๋องอย่างเจียวเหมย เซียวหมิ่นตกลงไปในสระบัวศีรษะนางกระทบกับก้อนหินเลือดออกบัดนี้ยังไม่ได้สติเซีย
Read more
2
"พระชายารอดแล้ว" แม่นมจินมองใบหน้าที่เปื้อนของพระชายาอย่างน่าสงสาร แม่นมจินไม่ถามเหตุใดนางจึงรู้วิชาแพทย์เสิ่นชีกอดเด็กน้อยได้แต่คนกลุ่มใหญ่เข้าไปด้านในเรือนแล้ว กระนั้นพวกนางจึงกลับเรือนดอกเหมยท้ายจวนอ๋องด้วยสภาพอิดโรย"ท่านหญิงน้อยมีชีพจรแล้วขอรับท่านอ๋อง" หมอหลวงรายงานชินอ๋องกับฝูอ๋องเป็นไปได้อย่างไรที่นังสารเลวผู้นั้นรักษาเซียวหมิ่นได้ ชินอ๋องไม่อยากจะเชื่อ ส่วนฝูอ๋องโอบกอดร่างบุตรสาวแล้วอุ้มขึ้น"ข้าไม่คิดเลยว่า ชายาชินอ๋องจะกลั่นแกล้งบุตรข้า ข้าจะเอาเรื่องนางวันพรุ่ง" จากนั้นฝูอ๋องอุ้มบุตรสาวกลับไปที่จวนด้วยความโมโหเช้าของวันถัดมาเสิ่นชีตื่นมาด้วยสภาพที่อิดโรยยิ่งนัก นางมองเรือนดอกเหมยที่เล็กกะทัดรัดพอดี"พระชายาบ่าวนำน้ำแกงมาให้เข้าค่ะ" แม่นมจินนำน้องแกงมาให้"ข้าวไม่มีรึ""พระชายาเรือนของเราไม่มีเงินแล้ว อีกอย่างเรือนของท่านอ๋องก็ไม่ได้ส่งของมาให้พวกเรา พระชายาชอบซื้อของให้ท่านอ๋องแต่ก่อนจนเงินสินเดิมหมด" ความทรงจำเจ้าของร่างเดิมได้ไหลผ่านหัวสมองเสิ่นชีเสิ่นชีคุณหนูใหญ่จวนการคลังบิดาเสิ่นฉงเป็นขุนนางการคลัง ท่านปู่เสิ่นเย่เป็นอดีตราชครูที่ฮ่องเต้ปัจจุบันยังนับถือม
Read more
3
เสิ่นชียังเอ่ยอีกว่า "หรือจวนชินอ๋องให้บ่าวเหยียบหัวนายได้ตามต้องการ หากองครักษ์ไม่เคารพท่าน ท่านจะเลี้ยงพวกเขาไว้หรือไม่ บ่าวที่ไม่เกรงกลัวเจ้านาย หากแพร่งพรายไปข้างนอก รู้ถึงไหนอายถึงนั่น" นางร่ายยาวอย่างมาก ชินอ๋องไม่คิดว่านางจะมีสมองกลับมาแล้ว"ท่านจะกล่าวหาข้าว่าขโมยสินเดิมของท่านได้อย่างไร มีหลักฐานรึไม่""หลักฐานนะมีแน่ ไม่เชื่อให้คนไปค้นห้องของเจ้าดูสิ" เสิ่นชีมั่นใจอย่างมากชูเยียนกับพี่ชายอย่างชูหยางพลันสบตากันอย่างมีเลศนัย"ข้าไม่ไว้ใจชูเยียนกับชูหยาง หากเป็นหัวหน้าเสียนเห่าข้าไว้ใจ" เสิ่นชีรู้ความในใจของพี่น้องอสรพิษนั่นจึงดักทางไว้ก่อนชินอ๋องพลันมองเสิ่นชีในวันนี้ต่างจากเมื่อวาน นางพูดแล้วกล้าสบตากับคนอื่น ไม่เหมือนทุกครั้งเอาแต่ก้มหน้าด้วยความอาย"เสียนเห่าไปค้นห้องของหวังจือ" หวังจือคิดในใจว่าแย่แล้ว"ขอรับท่านอ๋อง" เสียนเห่าสาวเท้าอย่างฉับไวไม่เกินสองถ้วยชาเสียนเห่ากลับมาพร้อมหีบไม้เขาให้บ่าวยกมา"นี่คือสิ่งที่พบใต้เตียงของหวังจือ" เสียนเห่าเปิดออกทุกคนต่างมองของมีค่าทั้งหมด มีใบโฉนดที่ดินอีกทั้งปิ่นหยก "เจ้ายังว่าไม่ได้ขโมยอีกรึ" เสิ่นชียืนกอดอกถาม "พระชายาท่านสม
Read more
4
ยาลูกกลอนเม็ดสีดำกลิ่นช่างหอมหวานยิ่งนัก เซียวหมิ่นมิอาจห้ามใจตัวเองได้ นางจับเข้าปาก "ท่านหญิงยาลูกกลอน หากท่านโป้ปดว่าข้าทำร้ายท่าน ท่านจะตายในไม่ช้า หากท่านพูดความจริงท่านจะไม่ตาย" เสิ่นชีมองท่านหญิงน้อยรีบคายออกมาทันที"เสิ่นชี!!!" ชายาฝูอ๋องรีบลูบหลังบุตรสาวทันที ฝูอ๋องใบหน้าเปลี่ยนสีมองเสิ่นชี"หากท่านหญิงน้อยบริสุทธิ์ใจ เหตุใดต้องคายด้วยเล่า บอกมาเถอะผู้ใดบงการเจ้า" ท่านหญิงน้อยมองไปที่สาวใช้สองคนของนางที่ยืนก้มหน้า"เป็นนางสั่งให้ข้าทำ นางบอกว่าเกลียดท่านมาก" ที่แท้เป็นสาวใช้เสี่ยวฉุยเสี่ยวฉายของท่านหญิงนี่เอง"ยาเม็ดนั่นเล่าไม่มีพิษรึ" เสิ่นชีมอบเม็ดขนมให้บุตรสาวทั้งสามคนกิน "อร่อย" สามแฝดเอ่ยขึ้นพร้อมกัน"เหตุใดเจ้าทั้งสองถึงสั่งให้ท่านหญิงใส่ร้ายข้า ข้าไปทำอันใดให้พวกเจ้าไม่พอใจ" เสิ่นชีถามสองสาวใช้"เป็นหวังจือต่างหากนางให้เงินพวกเรา นางบอกว่าให้พวกเราทำให้ท่านหญิงใส่ร้ายท่าน" เสิ่นชีมองเสี่ยวฉุยเสี่ยวฉายเสียงตบดังอย่างแรงจนทำให้สองสาวใช้ล้มลงกับพื้นแน่นอนว่าชายาฝูอ๋องเป็นคนตบสองคนนี้"พวกเจ้าข้าจะขายพวกเจ้าออกจากจวน เจ้านายคนเดียวพวกเจ้ากับทรยศ ท่านพี่นำตัวนังสารเลวสอ
Read more
5
หวังเจียงเป็นคนของพ่อบ้านแล้ว หวังจือนั้นเป็นนางทาสไปแล้ว ในเรือนดอกเหมยกลับมาสงบอีกครั้งแม้สินเดิมจะได้ไม่ครบก็มิเป็นไรสามแฝดมองมารดาคนใหม่บัดนี้มารดามิได้แต่งกายสีสันฉูดฉาดเหมือนแต่ก่อนแล้ว ใบหน้าของมารดาปกปิดด้วยผ้าขาวบาง "เป็นอันใดเล่า มองแม่เช่นนั้น" น้ำเสียงหวานเอ่ยถามบุตรสาวทั้งสามคน สายตาพลันมองหน้าผากของเจ้าก้อนแป้งทั้งสามเต็มไปด้วยรอยบาดแผล"พวกเจ้ารอแม่ตรงนี้ ประเดี๋ยวแม่จะหายามาทาที่หน้าผากพวกเจ้า" สามแฝดมองมารดาเดินเข้าไปหลังฉากกั้นห้องนอนชั่วพริบตาเดียวมารดาพร้อมขวดยากระเบื้อง เสิ่นชีนั่งลงที่ตั่งเตี้ย เมื่อกี้นางเข้าไปในแหวนจิตวิญญาณนำเอายาทาแผลสมัยใหม่ออกมา"แม่จะทายาสมุนไพรให้พวกเจ้า" สามแฝดเชิดหน้าผากไปให้มารดา มือที่อ่อนโยนสัมผัสหน้าผากลูก ๆ ทั้งสามด้วยความรักและห่วงใย แม่นมจินไม่เคยเห็นภาพนี้มาก่อนพลันน้ำตาไหลพระชายาเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ เปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อคืนสงสัยพระชายาจะคิดได้ว่าสามแฝดรักพระชายามาก"ข้ารักท่านแม่ที่สุดเลย" สามแฝดเอ่ยพร้อมกัน นับแต่คลอดสามแฝดมามารดาไม่เคยใส่ใจพวกนางพี่น้อง แต่แม่นมจินได้แต่พร่ำบอกว่าให้รักและกตัญญูต่อมารดามากที่สุด"แม่ก็รักพ
Read more
6
เสิ่นชีและเจ้าแฝดเดินเข้ามาในวัดเซิ้ง ตามท้ายด้วยแม่นมจินวัดนี้ช่างเงียบสงบนัก มาถึงอารามหลวงไม่ค่อยมีผู้คนเท่าใดนักนางกับสามแฝดต่างขอพร"พวกเจ้าขอพรเสียสิอยากได้อันใด" นางบอกสามแฝด เจ้าแฝดมองมารดาตาแป๋วเลยทีเดียว"ข้าอยากให้ท่านแม่รักพวกข้า" เสี่ยวเจียมองรูปปั้นแล้วอธิษฐาน "ข้าอยากให้ท่านแม่ไม่ใจร้าย" เสี่ยวเม่ยเมย"ข้าอยากให้พวกเราอย่าได้โดนคนชั่วรังแก"เสี่ยวซานเมย"พวกเจ้าช่างน่ารักเสียจริง" เสิ่นชีพาลูก ๆ ทั้งสามเดินออก ตามด้วยแม่นมจิน อีกด้านหนึ่งหลังเรือนพำนัก สองนายบ่าวต่างไม่รู้จะช่วยเจ้านายได้อย่าง จะไปตามหมอได้ที่ไหนกัน "แม่นมหวังนายของเราจะมีทางรอดรึไม่ ไม่คิดเลยว่าเดินเล่นหลังสวนจะโดนงูฉก" เสี่ยวเต๋อเอ่ยอย่างเศร้าใจ"ไปหาท่านเจ้าอาวาสกัน ให้ท่านเจ้าอาวาสช่วย" แม่นมหวัง หวังให้เจ้านายมีชีวิตรอด "พวกท่านว่าอันใดนะเจ้าคะ" เสิ่นชีกับลูก ๆ เดินผ่านมาทางนี้พอดี"พวกข้าต้องไปตามหมอเพราะเจ้านายของพวกข้าโดนงูฉก" เสิ่นชีมองบุรุษเสียงแหบแห้งบอกนาง"ข้าเป็นหมอพาข้าไปรักษาเขา...แม่นมจินพาเด็ก ๆ กลับที่รถม้าก่อน" แม่นมจินรีบพาเด็ก ๆ ไปรอที่รถม้าส่วนเสิ่นชีรีบตามเเม่นมหวังกับเสี่ยว
Read more
7
แม่นมจิน เสิ่นชี ต่างลงมาจากรถม้าเพื่อดันล้อรถม้าออกจากบ่อโคลนตม"มีอันใดให้ข้าช่วยหรือไม่ขอรับ" ทั้งสองหันไปมองบุรุษร่างหนาใหญ่ "ท่านช่วยดันล้อรถม้าออกจากบ่อโคลนด้วยเจ้าค่ะ" เสิ่นชีขอร้องชายแปลกหน้าผู้นั้นชายผู้นั้นสั่งให้ทั้งสองหลบไปเพียงชั่วพริบตาเดียวรถม้าติดบ่อโคลนอยู่นั้น ออกจากบ่อโคลน เขาช่างมีกำลังมากนัก"ขอบคุณมากเจ้าค่ะ" "ข้ากำลังจะไปตามหมอมารักษาเจ้านายของข้า ข้าขอตัว" ชายผู้นั้นหมายจะเดินออกไป"ช้าก่อนข้าเป็นหมอ" เสิ่นชีต้องการตอบแทนน้ำใจของเขาที่ช่วยนาง กระนั้นจึงเสนอตัวขึ้นมา ชายผู้นั้นดีใจอย่างมากนายท่านมีทางรอดแล้ว เขาไม่รอช้ารีบพาเสิ่นชีมาที่เรือนร้างท่ามกลางป่าเขา"นายท่านหมอมาแล้วขอรับ" เสิ่นชีมองสภาพชายผู้นั้นโดนฟันกลางหน้าอกบาดแผลของเขามีเลือดไหลเยิ้มออกมา"แม่นมไปดูแลพวกเด็ก ๆ ในรถม้าเถอะ" นางรู้สึกว่าคนแก่อย่างแม่นมจินต้องกลัวเลือดเป็นแน่แท้ แม่นมจินรีบปลีกตัวออกมาทันที"ท่านออกไปรอด้านนอก ข้าจะรักษาเขาเอง" ชายผู้นั้นออกไปอย่างว่าง่าย เสิ่นชีไม่รอช้ารีบดึงของออกจากแหวนแห่งจิตวิญญาณ อันดับแรกฉีดยาชาให้เขาเสียก่อน ล้างแผลด้วยน้ำเกลือ จากนั้นทำการเย็บแผลแล้วใช
Read more
8
พระชายาซัวอ๋องถึงกับตกใจเมื่อได้ยินว่าเสิ่นชีไม่รู้จักพวกนาง เสิ่นชีรู้จักดีเลยล่ะแต่แกล้งไม่รู้จัก ตงฮวากับลีฟางทำไมพวกนางจะไม่รู้จักเสิ่นชีเมื่อห้าปีก่อน ห้าปีก่อนเมืองต้าเยียนแข่งยอดสาวงามอันดับหนึ่งเสิ่นชีเข้าร่วมด้วยไม่ดูความสามารถตัวเองศิลปะทุกแขนงของเสิ่นชีล้วนแต่แพ้ราบคาบตกรอบทุกครั้ง คนที่ได้ที่หนึ่งคือเฟยหยีต่างหากเล่า ได้รับฉายาสาวงามแห่งต้าเยียน"เสิ่นชีเจ้าหาว่าพวกข้าเป็นพวกวิปลาสใช่รึไม่" ลีฟางมองเสิ่นชีอย่างไม่กะพริบตา"แล้วแต่จะคิด" จากนั้นเสิ่นชีก็คีบเนื้อให้สามแฝด"เจ้า ๆ มันคนไร้ยางอ้าย คนอย่างเจ้าทั่วทั้งเมืองหลวงต้าเยียนมีใครจะไม่รู้เจ้าชอบเอาของคนอื่นไปจำนำ" เสิ่นชีทนไม่ไหวแล้ว นังเหนียงยานมีสิทธิ์อะไรมาด่าทอนางกลางวันเสก ๆ "พระชายาซัวอ๋องรู้จักกฎหมายเมืองต้าเยียนหรือไม่ ยิ่งกล่าววาจาว่าร้ายคนของราชวงศ์ต้องโบยห้าสิบที" เอาสินางก็รู้กฎหมายต้าเยียนเหมือนกัน หากนังพระชายาหมูตอนกล่าวหานางสุ่มสี่สุ่มห้า เสิ่นชีคนนี้จะให้บทเรียนแกชายาซัวอ๋องเอง แม้ซัวอ๋องจะเป็นพระอนุชาของฮ่องเต้แคว้นต้าเยียน นางหาได้กลัวไม่"นี่เจ้า" เสิ่นชียักคิ้วให้โดยไม่สนใจแล้วคีบอาหารใ
Read more
9
เลิ่นชีมาถึงโต๊ะอาหารรับประทานไปได้ไม่กี่อย่าง สามแฝดนั่งลงประจำที่ล้วงตั๋วเงินในสาบเสื้อออกมาให้มารดาดู"พวกเจ้าเอาเงินมาจากไหน" เสิ่นชีมองเจ้าแฝดยื่นตั๋วเงินให้นาง"พระชายา คุณหนูน้อยทั้งสามลงขันเดิมพันว่าท่านจะต้องเป็นผู้ชนะ สุดท้ายจึงได้เงินมาเจ้าค่ะ" แม่นมจินเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ ในความฉลาดของสามแฝดไม่ไกลนักพระชายาซัวอ๋อง ตงฮวา ลีฟาง ต่างทำหน้าไร้อารมณ์ เพราะเงินร้อยตำลึงที่นางเสียไปลีฟางรับมิได้"เรื่องนี้ต้องขอบคุณชายาชินอ๋องพลอยทำให้พวกข้าได้เงินใช้" ชายคนหนึ่งพลันเอ่ยขึ้นอย่างมีความสุขเสียงชื่นชมชายาชินอ๋องดังขึ้นเรื่อย ๆอีกด้านหนึ่งของร้านอาหารอันดับหนึ่งเจาอ๋องหรือองค์ชายห้า เซียวฮวนโอรสผู้เกิดแด่นางกำนัลล้างเท้า ลีกุ้ยเฟยเป็นคนเลี้ยงดูเขามากระนั้นเขาจึงรักและสนิทกับชินอ๋องอย่างมาก"พระชายาของท่านไม่ธรรมดาเสียจริง ข้าลงขันไปกับนางเมื่อครู่ได้เงินมาหนึ่งพันตำลึง" เจาอ๋องมองตั๋วเงินในมืออย่างมีความสุขเสียจริง ส่วนชินอ๋องนั้นเดิมพันว่าเสิ่นชีต้องแพ้ เขาถึงได้เสียเงินพันตำลึงไปชินอ๋องจิบน้ำชาชั้นดีของหอน้ำชาอันดับหนึ่งสายตามองไปที่เสิ่นชีกับสามแฝด ไม่น่าเชื่อว่าคนไร้ประโย
Read more
10
เทียบเชิญเป็นของจริงหรือของปลอมพวกเจ้าจะรู้เองในวันงานเลี้ยง"ในเมื่อพระชายาซัวอ๋องว่าเทียบเชิญคือของปลอมมิสู้วันงานเลี้ยงมาพิสูจน์กันเถอะ ว่าข้าสามารถเข้าไปในงานเลี้ยงนี้ได้รึไม่" เสิ่นชียักคิ้วให้พวกนางด้วยท่าทีที่ผ่อนคลาย สามคนนั้นทนอับอายมิได้ต่างรีบลงจากหอน้ำชาทุกคนมองเสิ่นชีเกรงว่าครั้งนี้พระชายาชินอ๋องจะสามารถเข้าวังหลวงได้แล้วกระมังเสิ่นชีกับเจ้าแฝดแม่นมจินกำลังจะลงจากหอน้ำชา "พระชายาท่านไปโรงรับจำนำกับข้าเสียก่อนเพื่อที่มอบของคืนให้แก่ท่าน" ฟ่านถั่วพลันเอ่ยขึ้น ฟ่านเปายิ้มให้กับสามแฝด สามแฝดมองหน้าสหายคนใหม่ กระนั้นค่าอาหารในหอน้ำชาฟ่านถั่วเป็นคนจ่ายให้เสิ่นชี เสิ่นชีไม่ปฏิเสธในเมื่ออีกฝ่ายมีน้ำใจให้กับนาง นางย่อมต้องรับไว้ทั้งสี่คนมาที่ร้านจำนำสกุลฟ่าน ฟ่านเปาพาสามแฝดไปที่หลังร้านเล่นก่อกองทรายรอมารดา เสิ่นชีมองของในกล่องแดงที่นางนำมาจำนำ ของสิ่งนี้นางขโมยมาจากชินอ๋องคือกำไลข้อมือของเขานางต้องนำไปคืน"ขอบคุณเถ้าแก่ฟ่านมากเจ้าค่ะ" เสิ่นชีปรายตามองเถ้าแก่ฟ่าน"พระชายาเป็นข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณท่าน ที่ช่วยชีวิตฟ่านเปาน้อยของข้าไว้" ฟ่านถั่วคิดเช่นนั้นหากเขามัวเชื่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status