เสิ่นชีมารดาของวายร้ายทั้งสามจอมป่วนในจวนอ๋อง

เสิ่นชีมารดาของวายร้ายทั้งสามจอมป่วนในจวนอ๋อง

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-08-28
Oleh:  หยกขาวOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
Belum ada penilaian
110Bab
870Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เสิ่นชีแพทย์ทหารอัจฉริยะทะลุมิติมาพร้อมกับแหวนแห่งจิตวิญญานในระหว่างที่เธอไปรักษาทหารที่ค้นพบสมบัติของชาติ ถ้าถล่มลงมาทำให้นางตาย วิญญานเข้าร่างพระชายาชินอ๋องที่ไม่เป็นที่โปรดปราน อีกทั้งมีเด็กหญิงสาม

Lihat lebih banyak

Bab 1

1

Nora’s POV:

“Do you Miss Nora Romano take Leonardo Mancini to be your lawfully wedded husband”

“I……I do” my heartbeat pacing fast as though it would break free from my chest

The church was quiet, not like a regular happy wedding that was usually magically mixed with a feeling of joy and nervousness but mine was the opposite, no laughter or even whispers of joy, but rather a heavy silence.

The only people I knew were my parent, everyone else was strange men dressed in dark suits with straight faces carrying an unreadable expression.

“I now pronounce you Mr. and Mrs. Mancini.”

That was it. One sentence, and everything I thought I knew about my life collapsed. Why me? Why now? All I knew was that my father had insisted and who was I to disobey him?

Only weeks ago, I was still in New York, fresh out of college, ready to take the LSAT and start law school. My dreams had been so clear. Who could have guessed I’d be standing here instead, in front of a priest, being handed over to a stranger? Who knew my next address wouldn’t be a student apartment, but a man’s house… as his wife?

The man in question hadn’t even looked at me while making his vows. He’d turned on his heel the second the priest was done, leaving me rooted in shock.

My father’s eyes flicked to mine across the altar, and for a second I wanted to scream. Maybe he avoided my gaze out of guilt, perhaps not but the truth burned anyway.

He was the reason I was here. He had tied my future to a man I knew nothing about. For something I was completely ignorant about all I knew was that he was in debt and I was leverage.

“Mrs. Mancini, we have to leave now.”

The voice belonged to one of them a tall man with a sharp Italian accent.

“To… where?” The words stumbled out.

“The Don has business back in Italy. I was told to get you to the airport.”

Italy. My stomach flipped. This was not real. It couldn’t be real. Nooo I wanted to scream so bad but I didn't

I turned once more to my mother. Tears streaked her face. She looked broken, and I hated it. This wasn’t how I was supposed to leave her. This wasn’t the life we dreamt of together nor was it like any elaborate wedding we had pictured. I breathe in trying to suck up my tears that tried to escape my eyes.

But there was no time. I was marched straight from the altar into the waiting car, still in my gown, veil slipping down my shoulders.

The car door slammed shut, completely blurring the world behind us as the car drove off.

The silence was heavy, the only sound was the wind as the car moved, I looked out of the window trying to distract myself from my new reality

“You know, frowning won’t change the fact that you’re married to the Don,” the driver said after a silence stretched too long. His voice was lighter than I expected, almost teasing.

I ignored him.

“I’m Luca,” he continued, as if this were a casual road trip.

“I’m your bodyguard now. Better get used to me we’re stuck together.”

He smirked. I didn’t. Instead, I pressed my face to the glass, watching the city blur by.

Married to the Don. What did that even mean? I only knew his name was Leo. Leo Mancini. Wealthy, dangerous, untouchable. That was all. He was a story, a rumor, a name whispered in places my father told me to avoid. And now… now he was my husband and I was now Nora Mancini, the name felt strange as though it didn’t belong to me because it didn’t.

The car rolled to a stop in front of a private jet with MANCINI sprawled across its side in gold. My chest tightened.

“She’s here, boss,” Luca announced his thoughts a sing smile completely replaced with an unreadable emotion

“Get down, Nora. The Don is waiting.”

And there he was.

Leo Mancini.

This was the first real look I’d gotten at him. He looked like he was in his late twenties, he was at least 6’2 tall. His raven hair fell neatly into place, his storm-gray eyes cold and unreadable. His rolled-up sleeves revealed dark tattoos wrapping around his forearms. He radiated power, dominance.

Girls would kill for a man like him. Not me though

I wanted to vomit.

“Get in. We’re about to take off,” he said, his voice smooth but laced with command.

I froze. The idea of leaving everything behind… my life in New York, my law school dreams, for this? I didn’t have any friends that would miss me in New York yet I was terrified

Terrified of the man before me

Terrified of the life that awaits me

“Nora. In the plane. Now.”

The second time, his voice was steel. His stare pinned me, sharp enough to slice through skin. It was clear he wasn’t making a request but a command

I forced myself to move. Step by step, I climbed into the jet, each motion breaking something inside me.

The door shut, sealing my fate.

Reality had finally set in.

I was the wife of Leo Mancini, the Don of the Italian Mafia.

“Check the changing room,” he said without sparing me another glance. “You’ll find something more comfortable.”

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
110 Bab
1
"นังหญิงชั่วเจ้าเหตุใดเจ้านำของของชินอ๋องไปขาย" เสิ่นชีรู้สึกว่าใบหน้าของนางโดนเท้าของผู้ใดเหยียบเข้าให้"ชูเยียนพอแล้ว อย่าทำพระชายาเลย" แม่นมจินร่ำไห้อย่างอาลัยทั้งกอดเจ้ากอดแป้งทั้งสาม เสี่ยวเจี่ย เสี่ยวเม่ยเมย เสี่ยวซานเมย "อย่าทำร้ายท่านแม่" สามแฝดตะโกนขึ้นพร้อมกัน แม้มารดาคนนี้จะใจร้ายกับพวกนาง แต่แม่นมจินก็พร่ำสอนให้กตัญญูต่อมารดา ดวงหน้าละอ่อนของพวกนางทั้งสามน้ำตาหยดแหมะลงพื้น ทำให้เสิ่นชีมองไปที่สตรีกลุ่มนั้นเหตุใดนางถึงได้ปวดใจเช่นนี้เล่า เสิ่นชีจำได้ว่านางอยู่ในหุบเขาช่วยทหารขนทรัพย์สมบัติแผ่นดินที่มีอายุหลายพันปี จากนั้นหุบเขาถล่มลงมาทุกคนตายกันหมดพอนางลืมตาขึ้นมาก็อยู่ในร่างของสตรีนางนี้ อีกทั้งมีชื่อแซ่เดียวกับนาง"ความชั่วของเจ้ายังไม่พอ เจ้ายังผลักท่านหญิงน้อยเซียวหมิ่นธิดาของฝูอ๋องอีกด้วย เจ้าจะให้ชินอ๋องไปบอกฝูอ๋องว่าอย่างไร" ชูเยียนเหยียบหน้าเสิ่นชีไว้อย่างนั้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมไหลเข้ามาในสมองของเสิ่นชี ท่านหญิงน้อยเซียวหมิ่นนั้นเป็นธิดาของฝูอ๋องกับชายาฝูอ๋องอย่างเจียวเหมย เซียวหมิ่นตกลงไปในสระบัวศีรษะนางกระทบกับก้อนหินเลือดออกบัดนี้ยังไม่ได้สติเซีย
Baca selengkapnya
2
"พระชายารอดแล้ว" แม่นมจินมองใบหน้าที่เปื้อนของพระชายาอย่างน่าสงสาร แม่นมจินไม่ถามเหตุใดนางจึงรู้วิชาแพทย์เสิ่นชีกอดเด็กน้อยได้แต่คนกลุ่มใหญ่เข้าไปด้านในเรือนแล้ว กระนั้นพวกนางจึงกลับเรือนดอกเหมยท้ายจวนอ๋องด้วยสภาพอิดโรย"ท่านหญิงน้อยมีชีพจรแล้วขอรับท่านอ๋อง" หมอหลวงรายงานชินอ๋องกับฝูอ๋องเป็นไปได้อย่างไรที่นังสารเลวผู้นั้นรักษาเซียวหมิ่นได้ ชินอ๋องไม่อยากจะเชื่อ ส่วนฝูอ๋องโอบกอดร่างบุตรสาวแล้วอุ้มขึ้น"ข้าไม่คิดเลยว่า ชายาชินอ๋องจะกลั่นแกล้งบุตรข้า ข้าจะเอาเรื่องนางวันพรุ่ง" จากนั้นฝูอ๋องอุ้มบุตรสาวกลับไปที่จวนด้วยความโมโหเช้าของวันถัดมาเสิ่นชีตื่นมาด้วยสภาพที่อิดโรยยิ่งนัก นางมองเรือนดอกเหมยที่เล็กกะทัดรัดพอดี"พระชายาบ่าวนำน้ำแกงมาให้เข้าค่ะ" แม่นมจินนำน้องแกงมาให้"ข้าวไม่มีรึ""พระชายาเรือนของเราไม่มีเงินแล้ว อีกอย่างเรือนของท่านอ๋องก็ไม่ได้ส่งของมาให้พวกเรา พระชายาชอบซื้อของให้ท่านอ๋องแต่ก่อนจนเงินสินเดิมหมด" ความทรงจำเจ้าของร่างเดิมได้ไหลผ่านหัวสมองเสิ่นชีเสิ่นชีคุณหนูใหญ่จวนการคลังบิดาเสิ่นฉงเป็นขุนนางการคลัง ท่านปู่เสิ่นเย่เป็นอดีตราชครูที่ฮ่องเต้ปัจจุบันยังนับถือม
Baca selengkapnya
3
เสิ่นชียังเอ่ยอีกว่า "หรือจวนชินอ๋องให้บ่าวเหยียบหัวนายได้ตามต้องการ หากองครักษ์ไม่เคารพท่าน ท่านจะเลี้ยงพวกเขาไว้หรือไม่ บ่าวที่ไม่เกรงกลัวเจ้านาย หากแพร่งพรายไปข้างนอก รู้ถึงไหนอายถึงนั่น" นางร่ายยาวอย่างมาก ชินอ๋องไม่คิดว่านางจะมีสมองกลับมาแล้ว"ท่านจะกล่าวหาข้าว่าขโมยสินเดิมของท่านได้อย่างไร มีหลักฐานรึไม่""หลักฐานนะมีแน่ ไม่เชื่อให้คนไปค้นห้องของเจ้าดูสิ" เสิ่นชีมั่นใจอย่างมากชูเยียนกับพี่ชายอย่างชูหยางพลันสบตากันอย่างมีเลศนัย"ข้าไม่ไว้ใจชูเยียนกับชูหยาง หากเป็นหัวหน้าเสียนเห่าข้าไว้ใจ" เสิ่นชีรู้ความในใจของพี่น้องอสรพิษนั่นจึงดักทางไว้ก่อนชินอ๋องพลันมองเสิ่นชีในวันนี้ต่างจากเมื่อวาน นางพูดแล้วกล้าสบตากับคนอื่น ไม่เหมือนทุกครั้งเอาแต่ก้มหน้าด้วยความอาย"เสียนเห่าไปค้นห้องของหวังจือ" หวังจือคิดในใจว่าแย่แล้ว"ขอรับท่านอ๋อง" เสียนเห่าสาวเท้าอย่างฉับไวไม่เกินสองถ้วยชาเสียนเห่ากลับมาพร้อมหีบไม้เขาให้บ่าวยกมา"นี่คือสิ่งที่พบใต้เตียงของหวังจือ" เสียนเห่าเปิดออกทุกคนต่างมองของมีค่าทั้งหมด มีใบโฉนดที่ดินอีกทั้งปิ่นหยก "เจ้ายังว่าไม่ได้ขโมยอีกรึ" เสิ่นชียืนกอดอกถาม "พระชายาท่านสม
Baca selengkapnya
4
ยาลูกกลอนเม็ดสีดำกลิ่นช่างหอมหวานยิ่งนัก เซียวหมิ่นมิอาจห้ามใจตัวเองได้ นางจับเข้าปาก "ท่านหญิงยาลูกกลอน หากท่านโป้ปดว่าข้าทำร้ายท่าน ท่านจะตายในไม่ช้า หากท่านพูดความจริงท่านจะไม่ตาย" เสิ่นชีมองท่านหญิงน้อยรีบคายออกมาทันที"เสิ่นชี!!!" ชายาฝูอ๋องรีบลูบหลังบุตรสาวทันที ฝูอ๋องใบหน้าเปลี่ยนสีมองเสิ่นชี"หากท่านหญิงน้อยบริสุทธิ์ใจ เหตุใดต้องคายด้วยเล่า บอกมาเถอะผู้ใดบงการเจ้า" ท่านหญิงน้อยมองไปที่สาวใช้สองคนของนางที่ยืนก้มหน้า"เป็นนางสั่งให้ข้าทำ นางบอกว่าเกลียดท่านมาก" ที่แท้เป็นสาวใช้เสี่ยวฉุยเสี่ยวฉายของท่านหญิงนี่เอง"ยาเม็ดนั่นเล่าไม่มีพิษรึ" เสิ่นชีมอบเม็ดขนมให้บุตรสาวทั้งสามคนกิน "อร่อย" สามแฝดเอ่ยขึ้นพร้อมกัน"เหตุใดเจ้าทั้งสองถึงสั่งให้ท่านหญิงใส่ร้ายข้า ข้าไปทำอันใดให้พวกเจ้าไม่พอใจ" เสิ่นชีถามสองสาวใช้"เป็นหวังจือต่างหากนางให้เงินพวกเรา นางบอกว่าให้พวกเราทำให้ท่านหญิงใส่ร้ายท่าน" เสิ่นชีมองเสี่ยวฉุยเสี่ยวฉายเสียงตบดังอย่างแรงจนทำให้สองสาวใช้ล้มลงกับพื้นแน่นอนว่าชายาฝูอ๋องเป็นคนตบสองคนนี้"พวกเจ้าข้าจะขายพวกเจ้าออกจากจวน เจ้านายคนเดียวพวกเจ้ากับทรยศ ท่านพี่นำตัวนังสารเลวสอ
Baca selengkapnya
5
หวังเจียงเป็นคนของพ่อบ้านแล้ว หวังจือนั้นเป็นนางทาสไปแล้ว ในเรือนดอกเหมยกลับมาสงบอีกครั้งแม้สินเดิมจะได้ไม่ครบก็มิเป็นไรสามแฝดมองมารดาคนใหม่บัดนี้มารดามิได้แต่งกายสีสันฉูดฉาดเหมือนแต่ก่อนแล้ว ใบหน้าของมารดาปกปิดด้วยผ้าขาวบาง "เป็นอันใดเล่า มองแม่เช่นนั้น" น้ำเสียงหวานเอ่ยถามบุตรสาวทั้งสามคน สายตาพลันมองหน้าผากของเจ้าก้อนแป้งทั้งสามเต็มไปด้วยรอยบาดแผล"พวกเจ้ารอแม่ตรงนี้ ประเดี๋ยวแม่จะหายามาทาที่หน้าผากพวกเจ้า" สามแฝดมองมารดาเดินเข้าไปหลังฉากกั้นห้องนอนชั่วพริบตาเดียวมารดาพร้อมขวดยากระเบื้อง เสิ่นชีนั่งลงที่ตั่งเตี้ย เมื่อกี้นางเข้าไปในแหวนจิตวิญญาณนำเอายาทาแผลสมัยใหม่ออกมา"แม่จะทายาสมุนไพรให้พวกเจ้า" สามแฝดเชิดหน้าผากไปให้มารดา มือที่อ่อนโยนสัมผัสหน้าผากลูก ๆ ทั้งสามด้วยความรักและห่วงใย แม่นมจินไม่เคยเห็นภาพนี้มาก่อนพลันน้ำตาไหลพระชายาเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ เปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อคืนสงสัยพระชายาจะคิดได้ว่าสามแฝดรักพระชายามาก"ข้ารักท่านแม่ที่สุดเลย" สามแฝดเอ่ยพร้อมกัน นับแต่คลอดสามแฝดมามารดาไม่เคยใส่ใจพวกนางพี่น้อง แต่แม่นมจินได้แต่พร่ำบอกว่าให้รักและกตัญญูต่อมารดามากที่สุด"แม่ก็รักพ
Baca selengkapnya
6
เสิ่นชีและเจ้าแฝดเดินเข้ามาในวัดเซิ้ง ตามท้ายด้วยแม่นมจินวัดนี้ช่างเงียบสงบนัก มาถึงอารามหลวงไม่ค่อยมีผู้คนเท่าใดนักนางกับสามแฝดต่างขอพร"พวกเจ้าขอพรเสียสิอยากได้อันใด" นางบอกสามแฝด เจ้าแฝดมองมารดาตาแป๋วเลยทีเดียว"ข้าอยากให้ท่านแม่รักพวกข้า" เสี่ยวเจียมองรูปปั้นแล้วอธิษฐาน "ข้าอยากให้ท่านแม่ไม่ใจร้าย" เสี่ยวเม่ยเมย"ข้าอยากให้พวกเราอย่าได้โดนคนชั่วรังแก"เสี่ยวซานเมย"พวกเจ้าช่างน่ารักเสียจริง" เสิ่นชีพาลูก ๆ ทั้งสามเดินออก ตามด้วยแม่นมจิน อีกด้านหนึ่งหลังเรือนพำนัก สองนายบ่าวต่างไม่รู้จะช่วยเจ้านายได้อย่าง จะไปตามหมอได้ที่ไหนกัน "แม่นมหวังนายของเราจะมีทางรอดรึไม่ ไม่คิดเลยว่าเดินเล่นหลังสวนจะโดนงูฉก" เสี่ยวเต๋อเอ่ยอย่างเศร้าใจ"ไปหาท่านเจ้าอาวาสกัน ให้ท่านเจ้าอาวาสช่วย" แม่นมหวัง หวังให้เจ้านายมีชีวิตรอด "พวกท่านว่าอันใดนะเจ้าคะ" เสิ่นชีกับลูก ๆ เดินผ่านมาทางนี้พอดี"พวกข้าต้องไปตามหมอเพราะเจ้านายของพวกข้าโดนงูฉก" เสิ่นชีมองบุรุษเสียงแหบแห้งบอกนาง"ข้าเป็นหมอพาข้าไปรักษาเขา...แม่นมจินพาเด็ก ๆ กลับที่รถม้าก่อน" แม่นมจินรีบพาเด็ก ๆ ไปรอที่รถม้าส่วนเสิ่นชีรีบตามเเม่นมหวังกับเสี่ยว
Baca selengkapnya
7
แม่นมจิน เสิ่นชี ต่างลงมาจากรถม้าเพื่อดันล้อรถม้าออกจากบ่อโคลนตม"มีอันใดให้ข้าช่วยหรือไม่ขอรับ" ทั้งสองหันไปมองบุรุษร่างหนาใหญ่ "ท่านช่วยดันล้อรถม้าออกจากบ่อโคลนด้วยเจ้าค่ะ" เสิ่นชีขอร้องชายแปลกหน้าผู้นั้นชายผู้นั้นสั่งให้ทั้งสองหลบไปเพียงชั่วพริบตาเดียวรถม้าติดบ่อโคลนอยู่นั้น ออกจากบ่อโคลน เขาช่างมีกำลังมากนัก"ขอบคุณมากเจ้าค่ะ" "ข้ากำลังจะไปตามหมอมารักษาเจ้านายของข้า ข้าขอตัว" ชายผู้นั้นหมายจะเดินออกไป"ช้าก่อนข้าเป็นหมอ" เสิ่นชีต้องการตอบแทนน้ำใจของเขาที่ช่วยนาง กระนั้นจึงเสนอตัวขึ้นมา ชายผู้นั้นดีใจอย่างมากนายท่านมีทางรอดแล้ว เขาไม่รอช้ารีบพาเสิ่นชีมาที่เรือนร้างท่ามกลางป่าเขา"นายท่านหมอมาแล้วขอรับ" เสิ่นชีมองสภาพชายผู้นั้นโดนฟันกลางหน้าอกบาดแผลของเขามีเลือดไหลเยิ้มออกมา"แม่นมไปดูแลพวกเด็ก ๆ ในรถม้าเถอะ" นางรู้สึกว่าคนแก่อย่างแม่นมจินต้องกลัวเลือดเป็นแน่แท้ แม่นมจินรีบปลีกตัวออกมาทันที"ท่านออกไปรอด้านนอก ข้าจะรักษาเขาเอง" ชายผู้นั้นออกไปอย่างว่าง่าย เสิ่นชีไม่รอช้ารีบดึงของออกจากแหวนแห่งจิตวิญญาณ อันดับแรกฉีดยาชาให้เขาเสียก่อน ล้างแผลด้วยน้ำเกลือ จากนั้นทำการเย็บแผลแล้วใช
Baca selengkapnya
8
พระชายาซัวอ๋องถึงกับตกใจเมื่อได้ยินว่าเสิ่นชีไม่รู้จักพวกนาง เสิ่นชีรู้จักดีเลยล่ะแต่แกล้งไม่รู้จัก ตงฮวากับลีฟางทำไมพวกนางจะไม่รู้จักเสิ่นชีเมื่อห้าปีก่อน ห้าปีก่อนเมืองต้าเยียนแข่งยอดสาวงามอันดับหนึ่งเสิ่นชีเข้าร่วมด้วยไม่ดูความสามารถตัวเองศิลปะทุกแขนงของเสิ่นชีล้วนแต่แพ้ราบคาบตกรอบทุกครั้ง คนที่ได้ที่หนึ่งคือเฟยหยีต่างหากเล่า ได้รับฉายาสาวงามแห่งต้าเยียน"เสิ่นชีเจ้าหาว่าพวกข้าเป็นพวกวิปลาสใช่รึไม่" ลีฟางมองเสิ่นชีอย่างไม่กะพริบตา"แล้วแต่จะคิด" จากนั้นเสิ่นชีก็คีบเนื้อให้สามแฝด"เจ้า ๆ มันคนไร้ยางอ้าย คนอย่างเจ้าทั่วทั้งเมืองหลวงต้าเยียนมีใครจะไม่รู้เจ้าชอบเอาของคนอื่นไปจำนำ" เสิ่นชีทนไม่ไหวแล้ว นังเหนียงยานมีสิทธิ์อะไรมาด่าทอนางกลางวันเสก ๆ "พระชายาซัวอ๋องรู้จักกฎหมายเมืองต้าเยียนหรือไม่ ยิ่งกล่าววาจาว่าร้ายคนของราชวงศ์ต้องโบยห้าสิบที" เอาสินางก็รู้กฎหมายต้าเยียนเหมือนกัน หากนังพระชายาหมูตอนกล่าวหานางสุ่มสี่สุ่มห้า เสิ่นชีคนนี้จะให้บทเรียนแกชายาซัวอ๋องเอง แม้ซัวอ๋องจะเป็นพระอนุชาของฮ่องเต้แคว้นต้าเยียน นางหาได้กลัวไม่"นี่เจ้า" เสิ่นชียักคิ้วให้โดยไม่สนใจแล้วคีบอาหารใ
Baca selengkapnya
9
เลิ่นชีมาถึงโต๊ะอาหารรับประทานไปได้ไม่กี่อย่าง สามแฝดนั่งลงประจำที่ล้วงตั๋วเงินในสาบเสื้อออกมาให้มารดาดู"พวกเจ้าเอาเงินมาจากไหน" เสิ่นชีมองเจ้าแฝดยื่นตั๋วเงินให้นาง"พระชายา คุณหนูน้อยทั้งสามลงขันเดิมพันว่าท่านจะต้องเป็นผู้ชนะ สุดท้ายจึงได้เงินมาเจ้าค่ะ" แม่นมจินเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ ในความฉลาดของสามแฝดไม่ไกลนักพระชายาซัวอ๋อง ตงฮวา ลีฟาง ต่างทำหน้าไร้อารมณ์ เพราะเงินร้อยตำลึงที่นางเสียไปลีฟางรับมิได้"เรื่องนี้ต้องขอบคุณชายาชินอ๋องพลอยทำให้พวกข้าได้เงินใช้" ชายคนหนึ่งพลันเอ่ยขึ้นอย่างมีความสุขเสียงชื่นชมชายาชินอ๋องดังขึ้นเรื่อย ๆอีกด้านหนึ่งของร้านอาหารอันดับหนึ่งเจาอ๋องหรือองค์ชายห้า เซียวฮวนโอรสผู้เกิดแด่นางกำนัลล้างเท้า ลีกุ้ยเฟยเป็นคนเลี้ยงดูเขามากระนั้นเขาจึงรักและสนิทกับชินอ๋องอย่างมาก"พระชายาของท่านไม่ธรรมดาเสียจริง ข้าลงขันไปกับนางเมื่อครู่ได้เงินมาหนึ่งพันตำลึง" เจาอ๋องมองตั๋วเงินในมืออย่างมีความสุขเสียจริง ส่วนชินอ๋องนั้นเดิมพันว่าเสิ่นชีต้องแพ้ เขาถึงได้เสียเงินพันตำลึงไปชินอ๋องจิบน้ำชาชั้นดีของหอน้ำชาอันดับหนึ่งสายตามองไปที่เสิ่นชีกับสามแฝด ไม่น่าเชื่อว่าคนไร้ประโย
Baca selengkapnya
10
เทียบเชิญเป็นของจริงหรือของปลอมพวกเจ้าจะรู้เองในวันงานเลี้ยง"ในเมื่อพระชายาซัวอ๋องว่าเทียบเชิญคือของปลอมมิสู้วันงานเลี้ยงมาพิสูจน์กันเถอะ ว่าข้าสามารถเข้าไปในงานเลี้ยงนี้ได้รึไม่" เสิ่นชียักคิ้วให้พวกนางด้วยท่าทีที่ผ่อนคลาย สามคนนั้นทนอับอายมิได้ต่างรีบลงจากหอน้ำชาทุกคนมองเสิ่นชีเกรงว่าครั้งนี้พระชายาชินอ๋องจะสามารถเข้าวังหลวงได้แล้วกระมังเสิ่นชีกับเจ้าแฝดแม่นมจินกำลังจะลงจากหอน้ำชา "พระชายาท่านไปโรงรับจำนำกับข้าเสียก่อนเพื่อที่มอบของคืนให้แก่ท่าน" ฟ่านถั่วพลันเอ่ยขึ้น ฟ่านเปายิ้มให้กับสามแฝด สามแฝดมองหน้าสหายคนใหม่ กระนั้นค่าอาหารในหอน้ำชาฟ่านถั่วเป็นคนจ่ายให้เสิ่นชี เสิ่นชีไม่ปฏิเสธในเมื่ออีกฝ่ายมีน้ำใจให้กับนาง นางย่อมต้องรับไว้ทั้งสี่คนมาที่ร้านจำนำสกุลฟ่าน ฟ่านเปาพาสามแฝดไปที่หลังร้านเล่นก่อกองทรายรอมารดา เสิ่นชีมองของในกล่องแดงที่นางนำมาจำนำ ของสิ่งนี้นางขโมยมาจากชินอ๋องคือกำไลข้อมือของเขานางต้องนำไปคืน"ขอบคุณเถ้าแก่ฟ่านมากเจ้าค่ะ" เสิ่นชีปรายตามองเถ้าแก่ฟ่าน"พระชายาเป็นข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณท่าน ที่ช่วยชีวิตฟ่านเปาน้อยของข้าไว้" ฟ่านถั่วคิดเช่นนั้นหากเขามัวเชื่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status