LOGIN“ข้าย่อมจำได้ มีเจ้ามีข้า จดจำไว้มิลืมเลือน” ท้องฟ้าวันนี้ช่างสดใสยิ่งนัก ในห้องโถงของคฤหาสน์นางถานกับแม่เฒ่าจาง กำลังนั่งรอคู่แต่งงานใหม่มายกน้ำชาตามธรรมเนียม ครอบครัวของอาจารย์ฮู่อยู่ร่วมกินข้าวในเช้านี้ด้วย เซี่ยซานซานกับน้องชายยืนรออยู่ก่อนหน้าแล้ว ครั้นเห็นสองสามีภรรยาเดินออกมา ทุกคนต
เจ้าสาวคนงามเม้มปากเอาไว้แน่น เขาทำตามสัญญาที่ให้ไว้ มีหรือนางจะหาข้อโต้แย้งได้ “อื้ม” “เช่นนั้นก็อย่าห้ามข้าเลยซือซือ” สายตาของถานจ้านหยาดเยิ้มไปด้วยแรงแห่งปรารถนา ดันมือทั้งสองข้างของนางขึ้นเหนือศีรษะ ทาบริมฝีปากเข้าหาอย่างดูดดื่ม เซี่ยซือซือไม่อาจฝืนความปรารถนาของร่างกายตัวเอง
“ตอนนี้พี่เขยถูกคุณชายรองมอมเหล้าอยู่เจ้าค่ะ ข้างนอกสนุกสนานกันมาก” เซี่ยซานซานคอยรายงานสถานการณ์ด้านนอกอยู่ตลอดเวลา เซี่ยซือซือเปิดผ้าคลุมหน้าขึ้น ยามนี้นางค่อนข้างหิวแล้ว “ข้ากินได้ไหม” นางมองขนมรองท้องบนโต๊ะ แล้วหันไปทางโหย่วเสวี่ยหยากับเซี่ยซานซาน “กินได้สิ ของพวกนี้เอามาให้เ
114 : ยวนยางคู่ (จบ) สองเดือนต่อมา เสียงประทัดจุดขึ้นตรงหน้าคฤหาสน์ตระกูลเซี่ย ถานจ้านเป็นฝ่ายแต่งเข้ามาเป็นเขยของตระกูล คนนอกไม่รู้มักคิดติฉินนินทา แต่การที่เซี่ยซือซืออยู่กับสองแม่ลูกตระกูลถานมาตั้งแต่ต้น พวกเขาเป็นหนึ่งเดียวกันมาหลายปีแล้ว ไม่แบ่งแยกว่าใครต้องแต่งเข้าบ้านใคร
คฤหาสน์ตระกูลเซี่ย ทุกคนกลับมาถึงคฤหาสน์อย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน ถานจ้านถือโอกาสนี้ประกาศข่าวดีแก่ทุกคน เรื่องที่เขาได้ขอเซี่ยซือซือแต่งงานบนเรือ และนางก็ตอบตกลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว “แหวนแต่งงานของข้า” เซี่ยซือซือชูนิ้วนางข้างซ้ายขึ้นให้ทุกคนดู ถานจ้าน “ซือซือนี่เจ้าโอ้
“เดี๋ยวก่อน” เซี่ยซานซานหยุดกึกในทันที “เสวี่ยหยาก็ถามหาเจ้า หมู่นี้เจ้าไม่ได้ไปที่จวนแม่ทัพโหย่วนานแล้ว” ทุกครั้งที่น้องสามของเขานัดนางมาที่จวน วันนั้นโหย่วหยางหลงจะทำตัวว่างในทันที และจะแวะไปหาน้องสามที่จวน เพียงเพื่อที่จะอ้างเรื่องสอบถามข่าวคราวของถานจ้าน แต่ในความเป็นจริงแล้ว
27 : ไหนล่ะซาลาเปาของข้า ! เซี่ยซือซือทักทายทั้งคู่เพียงเล็กน้อย นางยังต้องเค้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอีกครั้ง เพื่อทำความเข้าใจกับลูกพี่ลูกน้องสองคนนี้ มองจากสายตาที่ส่งผ่านมาไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าใดนัก ยิ่งเค้นลงไปในความทรงจำลึก ๆ ยิ่งเห็นว่าพวกเขาอยู่สุขสบาย กว่าทุกคนภายในบ้านส
แม่เฒ่าจางเคยได้รับซาลาเปาจากเซี่ยซือซือมาก่อนหน้า เหตุใดเซี่ยซือซือถึงไม่มอบให้กับแม่เฒ่าเซี่ย เรื่องนี้ต่อให้คนนอกยังรู้ว่าทำไม หากแม่เฒ่าเซี่ยทำดีกับเซี่ยซือซือบ้าง มีหรือนางจะไม่อยากมอบซาลาเปาแค่ไม่กี่ลูกให้ “ขอบคุณท่านยายมากเจ้าค่ะ ข้าไม่เป็นไร” เซี่ยซือซือถูกหญิงชราประคองให้ลุกขึ้นยื
“เช่นนั้นก็ได้” ในที่สุดอู๋ซือหนิงก็ยอมโอนอ่อนลง “เสี่ยวเป่าเจ้าเอาไป รีบกินดู อร่อยมาก” เซี่ยซือหยางยัดขนมใส่มือของเสี่ยวเป่า ชิ้นแรกยื่นไปแล้ว เขาก็ค้นหาชิ้นที่สองต่อ จากนั้นก็มีชิ้นที่สามสี่ตามมา “เจ้าซ่อนขนมเอาไว้กี่อันกันแน่น้องเล็ก ทำไมขนมมันงอกออกมาจากท้อง แขน ขา ของเจ้าได
32 : นางถานหายดีแล้ว บนลาเทียมเกวียนของอวี่ซีห่าว “ท่านพี่ข้าไม่เคยนั่งเกวียนมาก่อน มันสนุกมันเลย ท่านพี่ดูนั่นตรงนั้นมีนกด้วย นั่น ๆ ต้นไม้นั่นเรียกว่าต้นอะไร แล้วนั่นอีก ไอหยา !” เซี่ยซือหยางร้องเสียงดังลั่น เมื่อลาเทียมเกวียนตกหลุมบนถนน คนบนเกวียนเลยล้มระเนระนาดกันไปหมด โชคดีท







