LOGIN“ข้าย่อมจำได้ มีเจ้ามีข้า จดจำไว้มิลืมเลือน” ท้องฟ้าวันนี้ช่างสดใสยิ่งนัก ในห้องโถงของคฤหาสน์นางถานกับแม่เฒ่าจาง กำลังนั่งรอคู่แต่งงานใหม่มายกน้ำชาตามธรรมเนียม ครอบครัวของอาจารย์ฮู่อยู่ร่วมกินข้าวในเช้านี้ด้วย เซี่ยซานซานกับน้องชายยืนรออยู่ก่อนหน้าแล้ว ครั้นเห็นสองสามีภรรยาเดินออกมา ทุกคนต
เจ้าสาวคนงามเม้มปากเอาไว้แน่น เขาทำตามสัญญาที่ให้ไว้ มีหรือนางจะหาข้อโต้แย้งได้ “อื้ม” “เช่นนั้นก็อย่าห้ามข้าเลยซือซือ” สายตาของถานจ้านหยาดเยิ้มไปด้วยแรงแห่งปรารถนา ดันมือทั้งสองข้างของนางขึ้นเหนือศีรษะ ทาบริมฝีปากเข้าหาอย่างดูดดื่ม เซี่ยซือซือไม่อาจฝืนความปรารถนาของร่างกายตัวเอง
“ตอนนี้พี่เขยถูกคุณชายรองมอมเหล้าอยู่เจ้าค่ะ ข้างนอกสนุกสนานกันมาก” เซี่ยซานซานคอยรายงานสถานการณ์ด้านนอกอยู่ตลอดเวลา เซี่ยซือซือเปิดผ้าคลุมหน้าขึ้น ยามนี้นางค่อนข้างหิวแล้ว “ข้ากินได้ไหม” นางมองขนมรองท้องบนโต๊ะ แล้วหันไปทางโหย่วเสวี่ยหยากับเซี่ยซานซาน “กินได้สิ ของพวกนี้เอามาให้เ
114 : ยวนยางคู่ (จบ) สองเดือนต่อมา เสียงประทัดจุดขึ้นตรงหน้าคฤหาสน์ตระกูลเซี่ย ถานจ้านเป็นฝ่ายแต่งเข้ามาเป็นเขยของตระกูล คนนอกไม่รู้มักคิดติฉินนินทา แต่การที่เซี่ยซือซืออยู่กับสองแม่ลูกตระกูลถานมาตั้งแต่ต้น พวกเขาเป็นหนึ่งเดียวกันมาหลายปีแล้ว ไม่แบ่งแยกว่าใครต้องแต่งเข้าบ้านใคร
คฤหาสน์ตระกูลเซี่ย ทุกคนกลับมาถึงคฤหาสน์อย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน ถานจ้านถือโอกาสนี้ประกาศข่าวดีแก่ทุกคน เรื่องที่เขาได้ขอเซี่ยซือซือแต่งงานบนเรือ และนางก็ตอบตกลงเป็นที่เรียบร้อยแล้ว “แหวนแต่งงานของข้า” เซี่ยซือซือชูนิ้วนางข้างซ้ายขึ้นให้ทุกคนดู ถานจ้าน “ซือซือนี่เจ้าโอ้
“เดี๋ยวก่อน” เซี่ยซานซานหยุดกึกในทันที “เสวี่ยหยาก็ถามหาเจ้า หมู่นี้เจ้าไม่ได้ไปที่จวนแม่ทัพโหย่วนานแล้ว” ทุกครั้งที่น้องสามของเขานัดนางมาที่จวน วันนั้นโหย่วหยางหลงจะทำตัวว่างในทันที และจะแวะไปหาน้องสามที่จวน เพียงเพื่อที่จะอ้างเรื่องสอบถามข่าวคราวของถานจ้าน แต่ในความเป็นจริงแล้ว
“เช่นนั้นก็ดี เอาเป็นว่าอย่างแรกในการเรียน ข้าขอมอบหมายงานให้พวกเจ้า ไปทำกระบะทรายมาคนละหนึ่งอัน” “กระบะทราย ? พวกเราไม่เขียนตัวอักษรในกระดาษหรือเจ้าคะ” เซี่ยซือซือถามอย่างแปลกใจ นางเห็นถานจ้านหัวเราะนางเบา ๆ ในลำคอ “พวกเจ้าเพิ่งเริ่มเรียน จะใช้กระดาษให้เปลืองเงินทำไม ใช้กระบะทรา
เซี่ยซือซือไม่รู้จะเอ่ยอันใดออกมาดี นางทั้งขำทั้งเอ็นดูน้องชายคนนี้นัก “เจ้าไม่ดื้อ ๆ เจ้าเป็นเด็กดี แต่ว่าข้าต้องป้องกันเอาไว้ก่อน อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา คนไม่พลัดตกอาจมีสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยตกลงไปก็ได้” “ใช่ ๆ ท่านพี่พูดถูก พวกสัตว์มันซนแต่ข้าไม่ซน ข้าเป็นเด็กดี” เจ้าตัวน้อยได้ฟังคำ
25 : นายท่านหยวนอยากเจอซือซือ เซี่ยซือซือพาน้องทั้งสองคน เดินกลับมาถึงบ้านสกุลถาน นางกำลังจะนั่งเล่นกับน้องชายต่อ แต่พอนึกเรื่องสำคัญออกได้ ถึงกับตบหน้าผากตัวเองไปฉาดหนึ่ง ลืมไปได้อย่างไรว่าต้องเข้าไปซื้อเชือก มาทำชักรอกที่บ่อน้ำ “อาซานข้าจะขึ้นไปเก็บเห็ดเยื่อไผ่ แล้วจะเข้าไปในตั
“ข้าส่งตรงนี้ล่ะ เจ้าไปเถอะ” “นายท่านหยวน ข้าลาก่อนเจ้าค่ะ” เซี่ยซือซือโค้งคำนับให้เขา หมุนตัวเดินจากไปพร้อมกล่องขนมแสนแพง และของขวัญของสองแม่ลูกในตะกร้า พอนางเดินลับสายตาไปแล้ว หยวนหย่งเล่อก็ส่ายหน้าเบา ๆ พร้อมกับเอ่ยวาจาผ่านลมฟ้าไปว่า “น่าเสียดายจริง ๆ” เซี่ยซือซือเดิ







