ยุค 70 จ้าวหมิงอวี้หญิงสาวที่น่าสงสารที่สุดในยุค 70

“เสี่ยวชู เธอคิดดีแล้วเหรอ เธอจะย้ายไปทำงานที่โรงพยาบาลเจียงเฉิงจริงหรือ?”

ผู้อำนวยการโจวถือรายงานการขอโยกย้ายของเสิ่นชู แล้วมองเธอด้วยความประหลาดใจ

ขนตาของเสิ่นชูสั่นระริก รอยยิ้มแฝงไปด้วยความขมขื่น “ฉันคิดดีแล้วค่ะ”

เมื่อเห็นว่าเธอตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ผู้อำนวยการโจวก็ได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะเซ็นชื่อบนรายงานการขอโยกย้ายในที่สุด

เสิ่นชูออกจากห้องทำงานของผู้อำนวยการ เธอได้พบกับเหวินฉู่สองแม่ลูกที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวกับฮั่วจินเฉินตรงทางเดิน

เธอชะงักไป

ภาพที่ปรากฏตรงหน้านั้นงดงามราวกับครอบครัวสามคนเล็กๆ ที่สมบูรณ์

เหวินฉู่จูงมือเด็กชายตัวน้อยเดินเคียงคู่ไปกับฮั่วจินเฉิน มืออีกข้างของเด็กน้อยก็จับมือของเขาไว้ด้วย ยิ้มอย่างสดใส

ภาพนั้นมันกรีดแทงเข้ามาในดวงตาของเธออย่างเจ็บปวด

ความอ่อนโยนและความอดทนที่ฮั่วจินเฉินมอบให้กับเหวินฉู่แม่ลูก เธอไม่เคยได้รับมันเลยสักครั้ง

เธอรู้ดี ฮั่วจินเฉินเกลียดเธอ

เหวินฉู่คือรักแรกของฮั่วจินเฉิน ตอนนั้นหลังจากที่เธอทำข้อตกลงกับคุณย่าฮั่วและได้แต่งงานกับฮั่วจินเฉินแล้ว เธอถึงได้รู้ว่าทั้งคู่เลิกกันแล้ว

สำหรับฮั่วจินเฉินแล้ว เธอเป็นผู้หญิงชั่วร้ายที่ฉวยโอกาสเข้าหา ใช้เล่ห์กลต่างๆ เพื่อไต่เต้าขึ้นมา

แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่า

ที่จริงแล้วเธอรู้จักฮั่วจินเฉินมาก่อนหน้าเหวินฉู่เสียอีก เพียงแต่ฮั่วจินเฉินจำเธอไม่ได้...

เธอเคยเชื่อว่าขอแค่ได้แต่งงานกับฮั่วจินเฉิน ก็จะทำให้เขาจำเธอได้

อาจทำให้หัวใจที่เย็นชานั้นกลับมาอบอุ่นก็เป็นได้

แต่ว่าเธอคิดผิด

เขาเกลียดเธอ

จะรักเธอได้อย่างไร?

มิฉะนั้นตลอดหกปีที่แต่งงานกัน เขาคงไม่ประกาศต่อสาธารณะว่ายังโสด และคงไม่แสร้งทำเป็นไม่รู้จักเธอด้วย

“คุณหมอเสิ่น?” เหวินฉู่มองเห็นเธอ

ฮั่วจินเฉินกลับขมวดคิ้ว จ้องมาที่เธอ

ราวกับว่าเธอจะเปิดเผยความสัมพันธ์ของพวกเขา

ความห่างเหินของเขา มันทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวดไปชั่วขณะ ก่อนจะรีบเรียกสติกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว “หัวหน้าเหวิน คุณฮั่ว”

เมื่อไม่นานมานี้ ฮั่วจินเฉินเพิ่งเข้ามาถือหุ้นในโรงพยาบาลกลาง กลายเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้น

แต่เสิ่นชูรู้ดีว่า ที่เขาเข้ามาถือหุ้นที่โรงพยาบาลนี้ ไม่ใช่เพราะเธอ แต่เป็นเพราะเหวินฉู่

หลังจากที่เหวินฉู่กลับมาจากต่างประเทศ ฮั่วจินเฉินก็เป็นคนจัดการให้เธอเข้ามาทำงานที่นี่ เข้ามาก็ได้รับตำแหน่งหัวหน้าศัลยแพทย์ทันที

ทุกคนในโรงพยาบาลรู้ว่าเธอมีฮั่วจินเฉินหนุนหลังอยู่ อีกทั้งข่าวลือเรื่องที่เขาเป็นคนรักของเธอก็เริ่มแพร่สะพัด ฮั่วจินเฉินเองก็ไม่เคยออกมาอธิบายอะไรเลย

เหวินฉู่คล้องแขนฮั่วจินเฉิน “คุณหมอเสิ่นถ่อมตัวเกินไปแล้วค่ะ ในโรงพยาบาลนี้คุณเป็นรุ่นพี่ของฉัน ฉันเพิ่งเข้ามารับตำแหน่งได้ไม่นาน ยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องขอคำแนะนำจากคุณหมออีก”

เสิ่นชูยังไม่ทันจะเอ่ยตอบ เด็กชายที่อยู่ข้างๆ ก็โผเข้ากอดฮั่วจินเฉิน “พ่อครับ ผมเหนื่อยแล้ว อุ้มผมหน่อยได้ไหม?”

สีหน้าของเสิ่นชูเปลี่ยนไปทันที

เด็กน้อยเรียกเขาว่าพ่อเหรอ?

เหวินฉู่ทำเป็นดุ “ซีซี ทำไมเรียกมั่วแบบนั้นลูก?” จากนั้นจึงหันไปมองฮั่วจินเฉินด้วยท่าทีขอโทษ “ขอโทษนะ จินเฉิน เด็กยังไม่รู้ประสา”

ฮั่วจินเฉินเหลือบมองมาที่เสิ่นชู แต่สีหน้ากลับไม่มีความโกรธใดๆ เลย เขาอุ้มเหวินซีขึ้นมาเบาๆ “ไม่เป็นไร”

“ผมชอบคุณพ่อฮั่วที่สุดเลย!”

เหวินซีเกาะคอเขาไว้แน่น แล้วพูดจาออดอ้อน “ถ้าคุณพ่อฮั่วเป็นพ่อของผมจริงๆ ก็ดีน่ะสิ!”

“หนูเนี่ยนะ~” เหวินฉู่ดีดหน้าผากลูกชายเบาๆ

เสิ่นชูกำหมัดแน่น

เธอไม่เคยเห็นฮั่วจินเฉินอ่อนโยนและเอาใจใส่ขนาดนี้มาก่อน

ช่างเถอะ

ไม่ว่ายังไง ก็คงไม่มีทำให้หัวใจของเขาอบอุ่นได้หรอก

แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน...

เธอพยายามข่มความเจ็บปวดเอาไว้ในใจ เดินผ่านพวกเขาทั้งสามคน เดินเข้าไปในลิฟต์

...

เรื่องที่เสิ่นชูยื่นขอย้ายงานเธอไม่ได้บอกใคร และไม่ได้บอกฮั่วจินเฉินด้วย เพราะเธอรู้สึกว่าไม่จำเป็น

เพราะเขาเองก็คงไม่อยากจะรู้

เธอขับรถมาถึงคฤหาสน์เก่าของตระกูลฮั่ว ยืนกดกริ่งอยู่หน้าประตู

ไม่นานนัก ผู้ดูแลหลินก็ออกมาเปิดประตู “คุณนายเล็ก กลับมาแล้วหรือคะ?”

“คุณย่าอยู่ไหม?”

“นายหญิงผู้เฒ่าอยู่ค่ะ เชิญเข้ามาเลย” ผู้ดูแลหลินนอบน้อมกับเสิ่นชูมาก

คุณย่าฮั่วเป็นผู้อาวุโสที่มีบารมีที่สุดของตระกูลฮั่ว หลังจากที่คุณปู่ของฮั่วจินเฉินเสียชีวิตไป เรื่องราวใหญ่น้อยในตระกูลล้วนขึ้นตรงกับคุณย่าฮั่วทั้งหมด

คุณย่าฮั่วเป็นคนทางใต้ ครอบครัวเป็นตระกูลธุรกิจยักษ์ใหญ่ สมัยสาวๆ เธอเป็นผู้หญิงแกร่งที่เฉียบขาดมาก ถึงแม้แม่สามีจะไม่ชอบหน้า แต่อยู่ต่อหน้าคุณย่าฮั่วก็ไม่กล้าทำอะไร

ผู้ดูแลหลินพาเธอเข้าไปยังห้องสวดมนต์ คุณย่านั่งคุกเข่าอยู่บนเบาะกลม มือกำลังคลึงลูกประคำเบาๆ

“นายหญิงผู้เฒ่า คุณนายเล็กมาค่ะ”

คุณย่าฮั่วค่อยๆ ลืมตา หันหน้ากลับมา “เข้ามานั่งสิ”

เมื่อผู้ดูแลหลินออกไปแล้ว เสิ่นชูก็คุกเข่านั่งลงข้างๆ คุณฮั่ว ก้มกราบพระพุทธรูปด้วยความเคารพ

คุณย่าฮั่วศรัทธาในพระพุทธศาสนาและจริยธรรมมาก มักไปไหว้พระที่วัดอยู่เสมอ ไปแต่ละครั้งก็อยู่นานเป็นครึ่งเดือน

“คุณย่า หนูอยากหย่ากับจินเฉินค่ะ”