ยุค 70 จ้าวหมิงอวี้หญิงสาวที่น่าสงสารที่สุดในยุค 70

เดือนธันวาคม ปี 1979 ที่ชนบททางตอนเหนือของจีน หมู่บ้านหลี อากาศหนาวเหน็บ หิมะตกหนัก หลังจากที่หิมะหยุดตก ท้องฟ้าแจ่มใส น้ำในแม่น้ำกลายเป็นสีฟ้า อยู่ไม่ไกลสามารถมองเห็นหุบเขาได้อย่างชัดเจน อากาศหนาวถึงกระดูกเฉินเทียนหยู่ ร่างกายเปียกปอนสั่นเทา พยายามพาร่างอันอ่อนแรงของจ้าวหมิงอวี้ลอยเข้าฝั่ง แม้ว่าอากาศจะหนาวแค่ไหนก็ตาม แต่…เทียนหยู่กลับไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด เขานึกถึงเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ก็รู้สึกร้อนรน เทียนหยู่นิ่งไปครู่หนึ่ง จ้องมองใบหน้าเรียวสวยของจ้าวหมิงอวี้แล้ว ริมฝีปากหนาก็หยักโค้งเล็กน้อยขอแค่เขาได้ปลดกระดุมเสื้อของจ้าวหมิงอวี้ ต่อให้เธอไม่เต็มใจ เธอก็ต้องยอมมาเป็นเมียเขาแต่โดยดี มือทั้งสองข้างของเทียนหยู่สั่นเทา เขารีบพาร่างอันอ่อนแรงของจ้าวหมิงอวี้ขึ้นไปบนฝั่ง ก่อนจะออกแรงกระชากเสื้อของเธอออกอย่างแรง อีกนิดเดียวเท่านั้น เขาจะได้สัมผัสเรือนร่างอันขาวเนียนนี้แล้วแค่ก ๆ !! จ้าวหมิงอวี้สัมผัสถึงอะไรบางอย่าง สำลักน้ำจนหน้าแดงไปหมด เปลือกตาคู่สวยค่อย ๆ ลืมขึ้น เธอแปลกใจมากอยู่ ๆ ก็มารู้ตัวว่าเธอพลัดตกลงไปในน้ำ เธอกำลังนอนป่วยอยู่บนเตียงไม่ใช่เหรอ ? ทำไมเธอถึงมาโผล่ท

ได้ยินคำว่ายา สีหน้าของจ้าวเสี่ยวหลงก็เปลี่ยนไปทันที แววตาเต็มไปด้วยไฟโทสะมองมาที่จ้าวซิ่วเหมย“นี่ลูกไปผลักหมิงอวี้ทำไม ? ลูกเสียสติไปแล้วหรือ ? ถ้าหมิงอวี้เป็นอะไรไปแล้วละก็ พ่อต้องเป็นคนนำเงินไปซื้อยามารักษามันนะ !! ”“พ่อ !! เงิน !! เงิน !! อะไรก็เงิน !! ” จ้าวซิ่วเหมยตลาดเสียงดังลั่นบ้านเพราะความโมโห ครู่นั้นจ้าวเหวินปิงลูกชายคนโตบ้านจ้าวก็ได้เอ่ยขึ้น“นี่หมิงอวี้ แกไปเอาแรงมาจากไหน ? ผู้ชายในหมู่บ้านนี้มาเห็นเข้า ไม่มีใครอยากได้แกไปทำเมียแน่” พูดจบ…จ้าวเหวินปิงก็ได้หันไปพูดกับผู้เป็นแม่ว่า“แม่ แม่บอกกับผมว่าอยากจะให้หมิงอวี้แต่งงานออกเรือนไปเพื่อจะเอาเงินสินสอดของหมิงอวี้มาแต่งเมียให้ผมไม่ใช่หรือ ? ไม่มีใครอยากจะได้หมิงอวี้ไปทำเมีย ถ้าคนอื่นมาเห็นเข้าว่าหมิงอวี้แรงเยอะกว่าผม เราจะทำยังไงครับ”“เหวินปิง ลูกพูดอะไรของลูก ยังไงหมิงอวี้ก็ต้องแต่งงานออกจากบ้านนี้ไป อย่าเป็นกังวลไปเลยนะเหวินปิงลูกแม่”“ได้ แม่อย่าลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับผมล่ะ ปีนี้ผม 22 แล้ว ไม่รีบแต่งตอนนี้ เดี๋ยวก็ไม่มีใครเอาผมหรอก”จ้าวเสี่ยวหลงได้ยินผู้เป็นลูกชายบอกแบบนั้นก็รีบไล่ให้เหวินปิงไปที่อื่น“แกพูดอะไรของแ

กลิ่นหอมของพะโล้ทำให้แม่สามีจับได้ว่าเธอแอบกินเนื้อ แม่สามีดุด่าต่อว่าเธอนานหลายวัน ดูเหมือนคนคนนั้นจะรู้ว่าเธอถูกแม่สามีดุด่าต่อว่า ตั้งแต่วันนั้น เขาก็ไม่นำเนื้อหมูมาให้เธอกินอีกเลย วันไหนที่เธอออกไปทำงานกลับมาที่บ้านดึก คนคนนั้นจะแอบตามมาส่งเธอที่บ้านเฉินปกติแล้ว…เวลานั้นเฉินเทียนหยู่จะเฝ้าจับตาดูเธอไม่ให้คลาดสายตา แต่…เธอทำงานกลับมาที่บ้านดึกทุกวัน กลับมาถึงที่บ้าน เฉินเทียนหยู่ก็หลับแล้ว คนคนนั้นแอบเดินมาส่งเธอ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นหัวใจมาก หลายครั้งที่จ้าวหมิงอวี้อยากจะหันกลับไปดูว่าเป็นใครกันแน่ที่แอบตามเธอมาแต่…อีกฝ่ายไม่อยากให้เธอรู้ตัวตนของเขา เธอก็ไม่อยากทำให้เขาลำบากใจ พอย้อนกลับมาคิดดู จ้าวหมิงอวี้รู้สึกเสียใจมากที่ไม่หันกลับไปดูว่าคนคนนั้นเป็นใคร เธอจำได้แค่ว่า…ที่แขนของเขามีรอยแผลเป็นอยู่ แขนเขาแกร่งมาก เป็นผู้ชายที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ ไม่ก็มากกว่าเธอไม่สองสามปีจ้าวหมิงอวี้ขบคิด…เธอจะไปตามหาคนคนนั้นที่ไหน เธออยากจะขอบคุณเขา แต่…พอนึกถึงภารกิจที่ระบบได้มอบหมายให้เธอทำแล้ว คิ้วโก่งสวยก็ขมวดแน่น ครู่นั้นเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินมาตรงที่เ

น้ำเสียงอันไพเราะนั้น ทำให้เฉินเทียนหยู่ถึงกับสะดุ้งตกใจ เขารีบลุกจากเตียงเดินไปแหวกผ้าม่านตรงหน้าต่างออก“หมิงอวี้ เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ?”“ฉันมีเรื่องจะคุยกับพี่” เมื่อกี้เขายังนึกถึงใบหน้าของเธออยู่เลย ไม่คิดว่าเธอจะปรากฎตัวอยู่ตรงหน้าเขาในยามดึกดื่นเช่นนี้“มีเรื่องอะไรหรือ ?” มือหยาบลูบไล้ที่แก้มนวลไปมา“คุยที่นี่ไม่สะดวกเท่าไร เราไปคุยกันที่ตีนเขาดีกว่านะ” เฉินเทียนหยู่ตื่นเต้นอยากจะสัมผัสเรือนร่างของจ้าวหมิงอวี้มาก“ได้ เราไปคุยกันที่ตีนเขากัน” จ้าวหมิงอวี้ไม่รอให้เฉินเทียนหยู่ได้พูดอะไร เธอก็รีบวิ่งไปที่ตีนเขาทันทีเฉินเทียนหยู่วิ่งตามจ้าวหมิงอวี้ไป นัยน์ตาไม่ต่างจากจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนมีรูปร่างดีเหมือนอย่างจ้าวหมิงอวี้มาก่อน ไฟราคะในกายเขาลุกโชน ทำให้เขาเริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้ไม่อยู่ จ้าว หมิงอวี้วิ่งมาตรงที่ที่ไม่มีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา“หมิงอวี้ ดึกดื่นแบบนี้เธอตามพี่ออกมาที่นี่ทำไม ? เธอมีอะไรจะคุยกับพี่เหรอ ? อย่าบอกนะว่าเธออยากจะ… ”เฉินเทียนหยู่พูดไม่ทันจบ ก็ถูกจ้าวหมิงอวี้ต่อยเข้าที่เบ้าตาอย่างแรง เฉินเทียนหยู่ถึงกับเชถอยหลังไปหลายก้าว พอเขา

คนขายนิ่งไปครู่หนึ่ง…มองจ้าวหมิงอวี้ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า เธอดูสวยไม่ต่างจากคนที่มาจากเมืองใหญ่ แต่…เห็นเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่เธอสวมใส่แล้ว คนขายก็นึกว่าจ้าวหมิงอวี้มาจากเมืองใหญ่ซะอีก ผู้หญิงทุกคนที่มาซื้อผ้าที่ร้านนำกลับไปเย็บผ้าห่ม ส่วนใหญ่จะซื้อไปจัดงานแต่งกันทั้งนั้น คนขายเดินไปดึงเอาผ้าให้เธอดู“ชอบแบบไหน ? ผ้าฝ้าย 1 หลา 7 เหมา ผ้าไหม 1 หลา 8 เหมา” ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าสวยขนาดนี้ ฐานะทางบ้านคงดีมากแน่ ๆ คนขายเดินไปดึงผ้าอีกแบบให้จ้าวหมิงอวี้ดู“ผ้าไหมชนิดนี้เย็บผ้าห่มออกมาสวยมากเลยนะ ราคาอาจจะแพงไปหน่อยแต่ก็คุ้มค่า”“พี่หมิงอวี้ ผ้านั้นสวยมากจริง ๆ นะคะ” ชิงเยว่เห็นผ้าที่อยู่ตรงหน้ายังชอบเลย มันเงาวาว มันสวยมากจ้าวหมิงอวี้เองก็ชอบผ้านั้นเหมือนกัน แต่ว่า…เธอไม่จำเป็นต้องใช้เงินฟุ่มเฟือยไปกับของพวกนี้“ฉันไม่อยากได้ผ้านั้นค่ะ ฉันชอบผ้าสีแดงนี้มากกว่า ฉันขอซื้อผ้าสีแดงนี้ 4 หลาค่ะ”เงินที่เธอมีอยู่ไม่พอซื้อผ้าแพง ๆ แบบนั้นหรอก อีกอย่าง…เธอไม่ได้แต่งงานจริง ๆ ซะหน่อย ที่เธอมาซื้อผ้าสีแดงกลับไป เพราะเธออยากจะซื้อไปหลอกตาแม่ต่างหากล่ะ เธอจะใช้ผ้านี้ทำรองเท้า ไม่ก็ทำของใช้อย่างอื่นแทน อยู่