อนุของบิดาช่างน่ากินนัก

อนุของบิดาช่างน่ากินนัก

last update최신 업데이트 : 2025-12-23
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
109챕터
9.1K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

Setอนุจะเป็นนิยายชุดต่อกัน3เรื่องนะคะ 1.อนุของบิดาช่างน่ากินนัก โดย มาวิญญา นางคืออนุของบิดาเช่นนั้นหรือ? เหตุใดจึงน่ากลืนกินนัก ทันทีที่คุณชายใหญ่สกุลฉู่ได้เห็นลู่ไป๋อิง เขาก็ถูกสะกดด้วยส่วนโค้งส่วนเว้าอันเย้ายวนที่ปรากฎชัดจนเลือดลมในกายแตกพล่าน 2.อนุของเรือนหลังช่างสุขสันต์หรรษา โดยมาวิญญา มารดาของนางเป็นอนุ ส่วนนางก็ยึดแนวทางของมารดา เป็นอนุผู้เลอโฉมเช่นกัน เป็นอนุแล้วอย่างไร ย่อมสุขสบายมีกินมีใช้และไม่ต้องลำบากตรากตรำเช่นภรรยาคนอื่น หากได้รับความโปรดปราน ข้าวของมีค่ามากมายล้วนกองอยู่ตรงหน้า ที่สำคัญคือหากต้องการสิ่งใด เพียงใช้ถ้อยคำหวานหูและเสน่หาบนเตียงก็ได้มา แล้วนางจะต้องตั้งคอแบกหน้าตาเป็นภรรยาเอกที่มีหน้าที่เพียงเลี้ยงบุตรชายเพื่อเหตุใด 3.อนุของน้องชายช่างน่าอร่อยนัก โดยมาวิญญา นางได้รับการอบรมสั่งสอนให้เป็นอนุที่ดี ไม่ว่าท่วงท่าลีลาใดล้วนฝึกฝนเพื่อนำมาบำเรอให้สามีติดใจ ผู้ใดจะคิดว่ากระทั่งพี่ชายของสามีก็ยังหลงใหลและลักลอบกินของอร่อยอยู่บ่อยครา ฝากติดตามด้วยนะคะ มาวิญญา

더 보기

1화

แนะนำตัวละคร

「直人さん……! 直くん……お願い、ドアを開けて……」

パタ、パタ、と地面に染みができていく。涙ではない。降り始めた夕立だった。

痛んできた腹部と、肩を叩きつける雨が焦燥感を駆り立てる。

――赤ちゃんが………このままだと、赤ちゃんが……。

ポケットをまさぐるが、スマホが入っていない。あるのは、たった一枚の千円札。

「……お願い……誰か、助けて……」

◇ ◇ ◇

一時間ほど前――。

薄っすらと蝉の声が届く。窓から差し込む日差しが、瓶の中のオイルを光らせた。

……白トリュフのオイル。

なんでも、乾(いぬい)家ではもう何年も前からサラダにはこの白トリュフのオイルを使っているのだと、結婚当初、義母が鼻を鳴らして言っていた。

この家に来たからにはマヨネーズなんてベタベタしたものを使わないでちょうだい、と一言添えて。

「よし……急いで仕上げちゃお」

間に合わなければまた怒鳴られる。

珠希は台所で料理を進めながら時計を一瞥する。

十六時三十分。

ジュエリーに仕立てる前の裸石――ルースの展示会へ出かけている直人が帰宅するのは、十八時頃のはずだ。このまま順調に仕上げれば間に合う。

サラダに白トリュフのオイルをかけ回しながら、小さく頷いた。

乾 珠希(いぬい・たまき)は、今日で二十七歳になる。

同時に夫の直人(なおと)と一緒になって三年目の結婚記念日を迎えた。大学時代、同期として出会った彼と、まさかこんな未来を過ごすとは一度も想像したことがなかった。

今日、珠希は仕事を休んで、普段よりも少し手の込んだ料理を作っていた。

誕生日だからではない。結婚記念日だからでも、ない。

そう、他でもない、やっと授かることができた子どものためにだ。

不妊治療は一年半続いた。直人はこの期に及んで医師の説明を鼻で笑っていたが、直人側の――男性不妊によって、人工授精を繰り返しても妊娠は一度も成立しなかった。

顕微授精まで進んで、ついに、赤ちゃんの心拍を確認することができたのだ。

お腹に手を当てると、少しだけ頬が緩む。

今日は、お腹に来てくれた赤ちゃんのために、腕を振るう。冷蔵庫を見ると、自然と目が細くなった。しかし珠希は、再びサラダボウルの中へ視線を落とす。

妊娠初期での流産のリスクは医師から聞いていたし、ぬか喜びをさせたくなくて、直人と義母に言い出せないでいた。

それでも、これ以上隠しておくのも厳しい。つわりが徐々に悪化してきているからだ。

そのとき、ガチャリ、と玄関の扉が開く音がした。

予定よりだいぶ早い帰宅に思わず肩が跳ねる。目を瞬かせる珠希は蛇口をひねって軽く手を洗った。

そして、パタパタ、とスリッパを鳴らしながら玄関へ向かう。

「おかえりなさ――」

声を掛けようとした珠希の動きが止まった。

見覚えのある白いパンプス。目線を上げると、これまた既視感のある女性らしいプロポーション。

直人と義母の隣に、桃沢ルリカ(ももさわ・るりか)が、片眉を下げて立っていた。

ルリカは、直人が社長を務め、珠希がジュエリーデザイナーとして在籍する会社――INUI Jewelryへ入社してきたばかりの若手。確か、部署は宣伝部。

「桃沢さん……?」

「はぁ~、もう最高よ。片岡梅之丞の勧進帳のお話ができるなんて」

「わたしも嬉しいです、歌舞伎大好きですから」

「本当、あなたって気が合うわ」

珍しく声を弾ませている義母が、靴を脱ぎ、手に持っていた三越の紙袋を珠希の胸元に押し付けてきた。

袋の隙間から覗く代物に、冷や汗が伝う。蜂蜜だ……。先週、買ってくるように義母から頼まれていたのに、仕事や不妊治療の件ですっかり忘れてしまっていた。

「ふん、蜂蜜すらまともに買ってこれない嫁より、最初からルリカちゃんが嫁いできてくれていたら、どれだけ良かったか」

息継ぎもせず、義母が続ける。

「これだから母子家庭の娘なんて嫌だったのよ。……突っ立ってないで、お客さまにお茶くらい出しなさい」

申し訳なさそうな顔で「お気になさらず」と会釈をしてきたルリカに、珠希は口を開きかけて、何も言えずに唇をかみしめた。

隣で、舞台衣装よろしくといったメタリック生地の派手な銀色のジャケットを脱いで、無言で突き出してきた直人。その腕を、珠希は震える手で握った。

「どういうこと? なんで、桃沢さんがうちへ?」

「妊娠したんだ」

「え」

「桃沢さ――いや、ルリカが。俺の子を」

――桃沢さんが直人さんの子を……妊娠? 待って。なにを言っているの。だって、直人さんは……。

「そんな。冗談でしょ、直人さん」

「だから今日ルースの展示会は行ってない。お前あとで青山石商に詫びの電話入れとけ」

耳奥で爆ぜる鼓動の音に紛れてかろうじて聞こえてきた直人の台詞に、吐き気がこみあげてくる。精神的なものなのか、つわりなのか、そのどちらでもあるのか。

珠希の手を払い除けた彼の目は、いつも以上に冷たかった。

そんな珠希にさらなる追い打ちをかけたのは、義母の金切り声だった。

「なにこれ! 作り途中じゃないの。しかも、また脂っこい、品のない!」

珠希が慌てて台所へ戻ると、作りかけの料理を義母が生ごみへ捨てている最中だった。「余計な洗い物ばっかり増やして!」そう怒鳴っていた義母の手の甲の皺に、リゾットのトマトソースが跳ねる。

「あぁ、お義母さま。よろしければわたしが片づけますわ」

無造作にルリカが台所へ入ろうとしたとき、珠希は咄嗟に手を伸ばしていた。

――桃沢さん、危ない……!

この家へ嫁いできたばかりの頃を思い出していた。

他人に台所へ入られるのを非常に嫌がる義母は、台所へ上がった家政婦を木ベラで叩いたことがあったのだ。

珠希が台所へ上がれるようになったのも、嫁いで半年が経った頃の話だった。

「きゃあ!」

引き留めようとしたはずだった。しかし。珠希の手がルリカに触れる直前に、どういうわけか、彼女は叫びをあげながら、自らその場へ倒れこんだのだ。

「赤ちゃんが……!」

「あぁ、ルリカちゃん! ちょっと珠希さん……あなた今、突き飛ばしたの? どういうつもり!」

「ち、違います……! 桃沢さんが台所へ入るのを、止めようとして――」

ふと後ろから肩を握りつぶされるほど強く掴まれ、振り返る。怒りを目に湛えた直人がそこに立っていた。

何が起きているのかも分からない中、彼に腕を捕らえられ、強引に玄関まで引きずられていく。

その最中、義母と共に台所に立ち、口の端を吊り上げるルリカの姿が僅かに見えた。

「痛い……直人さん、離して!」

「珠希、お前はもう二度と帰ってくるな! ルリカの中には俺の子がいる! いつまでも出来ないお前と違うんだよ!」

外へ乱暴に突き飛ばされ、硬い玄関ポーチに腰を打ち付けた。

待って、という珠希の声に被せるように閉められたドアが色褪せて見える。

「直人さん……! 直くん……お願い、ドアを開けて……」

パタ、パタ、と地面に染みができていく。涙ではない。降り始めた夕立だった。

痛んできた腹部と、肩を叩きつける雨が焦燥感を駆り立てる。

今すぐどうにかしなければいけないのに、意識がもうろうとしてきてしまった。

――赤ちゃんが………このままだと、赤ちゃんが……。

ポケットをまさぐるが、スマホが入っていない。あるのは、たった一枚の千円札。

珠希はふらつく足取りで住宅街を抜け、大通りへ移動した。

ふと足裏に痛みが走り、スリッパが脱げてしまっていることに気がついた。破れたストッキングに赤い血が滲んでいる。

「……お願い……誰か、助けて……」

道路を走るタクシーに手を上げかけるが、目に飛び込んできた『送迎中』の文字に珠希は力なく地面に崩れ落ちた。

いつだって、肝心なときに運は味方をしないのだ。

激しく痛みだす腹部を押さえながら、声を押し殺すようにして泣いた。泣いたって、なにも変わらないのに。

道路の少し先。歪む視界の片隅で、停車したタクシーの後部座席から黒い傘がパッと開く。

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
109 챕터
แนะนำตัวละคร
อนุของบิดาช่างน่ากินนักโดย มาวิญญานางคืออนุของบิดาเช่นนั้นหรือ? เหตุใดจึงน่ากลืนกินนัก ทันทีที่คุณชายใหญ่สกุลฉู่ได้เห็นลู่ไป๋อิง เขาก็ถูกสะกดด้วยส่วนโค้งส่วนเว้าอันเย้ายวนที่ปรากฎชัดจนเลือดลมในกายแตกพล่านแนะนำตัวละครลู่ไป๋อิง อนุสาวคนสุดท้ายของนายท่านผู้เฒ่าฉู่เจ้าของจวนคหบดีฉู่คนก่อน*ฉู่จิ้นไห่ บุตรชายใหญ่ของนายท่านผู้เฒ่าฉู่ ผู้ครอบครองจวนคหบดีฉู่คนปัจจุบัน*ฉู่ฮูหยิน ภรรยาเอกของนายท่านผู้เฒ่าฉู่และเป็นมารดาของฉู่จิ้นไห่ตอนที่หนึ่งอนุของบิดาร่างบอบบางที่แหวกว่ายอยู่ในบึงบัวอย่างเริงร่าสองแขนเคลื่อนไหวไปตามกระแสน้ำอย่างอิสระ ส่งเสียงหัวเราะใสสะท้อนอยู่ท่ามกลางความเงียบของธรรมชาติคล้ายกำลังมีความสุขกับสายน้ำเย็นในช่วงใกล้ค่ำสร้างความประหลาดใจให้กับ ‘ฉู่จิ้นไห่’ บุตรชายคนโตแห่งสกุลฉู่เป็นอย่างมาก นางคือผู้ใดกัน เหตุใดจึงลอบเข้ามาว่ายน้ำในเขตจวน ของเขาได้ ฉู่จิ้นไห่เหลียวซ้ายแลขวาหวังหาบ่าวรับใช้สักคนมาถามไถ่ทั้งสั่งความแต่กลับไร้เงาผู้คนมีเพียงเสียงนกร้องขับขานเคล้าคลอกับบรรยากาศรกครื้มของสวนด้านหลังซึ่งอยู่สุดกำแพงจวนด้วยฐานะบุตรชายคนแรก ฉู่จิ้นไห่ซึ่งเพิ่งได้คร
더 보기
ตอนที่หนึ่ง อนุของบิดา ( กรุบกริบ)
ตอนที่หนึ่ง อนุของบิดา หญิงสาวซึ่งขึ้นจากน้ำอย่างสดชื่นเพิ่งสังเกตเห็นร่างสูงและสายตาที่จ้องมองอยู่ จึงแสดงอาการตกใจหยุดชะงักการก้าวเดินแล้วรีบใช้สองมือกอบกุมปกปิดทรวงอวบใหญ่ของตนเองเอาไว้ด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อ“คุณชายใหญ่ อย่ามองเจ้าค่ะ” เสียงที่เอ่ยช่างสั่นพร่าบอกไม่ได้ว่าเป็นด้วยความเขินอายหรืออย่างอื่นฉู่จิ้นไห่มองมือเล็กที่ไม่อาจปกปิดสิ่งใดได้แต่ยังพยายามขยับเขยื้อนไปมาด้วยรอยยิ้มบาง“เจ้ารู้จักข้าด้วยหรือ? เป็นสาวใช้ของเรือนใดกันจึงลอบมาเล่นน้ำยามพลบค่ำเช่นนี้”ข้อสันนิษฐานของฉู่จิ้นไห่ย่อมมีความเป็นไปได้ เพียงแต่สาวใช้นางนี้ช่างเย้ายวนเกินไป“ข้าคืออนุลู่เจ้าค่ะ ‘ลู่ไป๋อิง’” เพียงได้ยินหญิงสาวแนะนำตัวว่าเป็นอนุในเรือน หัวใจที่ลิงโลดย่อมเหี่ยวเฉาลงทันทีด้วยหากเป็นเพียงสาวใช้ย่อมนำมาอุ่นเตียงโดยง่าย แต่หากเป็นอนุของชายอื่นคงหมดหนทางแล้ว“อนุลู่หรือ เจ้าเป็นอนุของเจ้ารองหรือเจ้าสาม”ไม่แปลกที่ฉู่จิ้นไห่จะคาดเดาไม่ถูกด้วยเขาเพิ่งกลับมาจากเมืองหลวงเพื่อรับตำแหน่งหัวหน้าครอบครัวหลังจากไปประจำยังสาขาใหญ่ที่นั่นอยู่หลายปี อีกทั้งจวนสกุลฉู่ยังมีคุณชายรอง คุณชายสาม ซึ่งต่างแต่งภรรย
더 보기
ตอนที่หนึ่ง อนุของบิดา2 ( กรุบกริบ)
ตอนที่หนึ่ง อนุของบิดา ฉู่จิ้นไห่ถูกสะกดด้วยส่วนโค้งส่วนเว้าอันเย้ายวนที่ปรากฎชัดจนเลือดลมในกายแตกพล่านเผลอเดินตามการโยกส่ายไปอย่างเชื่องช้าราวต้องมนต์สะกดเป็นจังหวะเดียวกับที่หญิงสาวที่เพิ่งเดินแค่ไม่กี่ก้าวขาก็อ่อนแรงจนพันกันพาให้หกล้มเสียหลักลงไปกองกับพื้น“โอ๊ย!...”"เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง เจ็บที่ใดหรือไม่” ฉู่จิ้นไห่ที่ตามมารีบถลาเข้าประคองร่างบอบบางพลางถามไถ่ “ข้า...ข้าเจ็บขา”น้ำตาที่ปริ่มขอบตาทั้งใบหน้าอ่อนหวานที่เหยเกด้วยความเจ็บปวดยิ่งแลยิ่งน่าสงสารนัก“เช่นนั้นข้าจะอุ้มเจ้าไปส่งก็แล้วกัน” ฉู่จิ้นไห่ตัดสินใจช้อนร่างเล็กขึ้นมาในอ้อมแขนพลางเอ่ยถาม“เรือนของเจ้าอยู่ตรงไหน”“ตรงโน้นเจ้าค่ะ”ฉู่จิ้นไห่เดินตามคำชี้บอกของร่างแน่งน้อยซึ่งยิ่งโอบกอดยิ่งสัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลทั้งกลิ่นหอมรัญจวนจนอยากจะโอบรัดให้แนบแน่นยิ่งขึ้นยิ่งความอวบอิ่มที่ดันเด้งอยู่ตรงหน้าอกแกร่งช่างเชิญชวนให้เขาอยากจะวางร่างบางลงแล้วขยำขยี้เสียให้สาแก่ใจอนุสาวของบิดานางนี้ช่างมีของดีใหญ่ล้นเกินตัวนัก มิน่าท่านพ่อจึงไม่อาจยับยั้งชั่งใจ “เรือนหลังนี้หรือ เหตุใดไกลนัก” สายตาของเจ้าบ้านสกุลฉู่คนใหม่มองเรือนเก่าใ
더 보기
ตอนที่สอง ช่างน่ากินนัก (NC)
ตอนที่สอง ช่างน่ากินนัก คราวนี้มือเล็กพะวักพะวนไม่รู้ว่าควรปิดด้านบนหรือด้านล่างก่อนดีจึงสลับไปสลับมาอยู่อย่างนั้นฉู่จิ้นไห่ถูกภาพความขาวกระจ่างตรงหน้าพาให้เดินช้าๆอย่างล่องลอยเข้าไปใกล้ความอวบอิ่มที่เมื่อครู่เพียงแค่คิดว่าจะใหญ่เพียงใดกัน“คุณชายใหญ่อย่ามองเจ้าค่ะ”เสียงที่ร้องห้ามกับท่าทางเดี๋ยวปิดข้างบนเดี๋ยวขยับมาปิดด้านล่างแต่ไม่อาจปิดส่วนใดได้สักนิดช่างน่าขันนักแทนที่ชายหนุ่มจะละสายตาจึงยกยิ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้ม ทว่าดวงตายังคงฉายแววล้อเลียน“ข้ามิได้มองเห็นสิ่งใดเลย นอกจาก..."มือใหญ่อดไม่ได้ที่จะเอื้อมออกไปแตะสัมผัสความนุ่มฟูที่ลอยเด่น ครั้นบีบขยำจนสองก้อนเต้าเด้งสู้มือแล้วจึงคิดอยากสัมผัสมากขึ้นไปอีก“หนาวหรือ?”สายตาคมจับจ้องหญิงสาวที่ตัวสั่นเทายกปากอ้าๆหุบๆคล้ายจะเอ่ยห้ามแต่เมื่อเขาลูบไล้กอบกุมกลับเด้งแอ่นส่งก้อนเนื้ออวบอิ่มอย่างเชิญชวน“หนาวเจ้าค่ะ” เสียงที่ตอบทั้งสั่นพร่าทั้งซ่านกระเส่าพาให้ในใจของชายหนุ่มเผลอคิดหยาบโลนไม่ได้อยากได้ยินเสียงร้องครวญครางของนางเหลือเกิน “เช่นนั้นข้าจะช่วยให้อุ่นขึ้นดีหรือไม่” คำพูดย่อมไวกว่าความคิดแต่การกระทำกลับไวกว่าฉู่จิ้นไห่ก้าวเข
더 보기
ตอนที่สอง ช่างน่ากินนัก2 (์NC)
ตอนที่สองช่างน่ากินนักอนุสาวของบิดานางนี้ช่างเป็นของดีที่หาได้ยากนัก ดูสิ อกอวบอิ่มเด้งไหวขนาดใหญ่ล้นมือเกินหน้าเกินตานักแล้วยังเอวเล็กที่น่าโอบกอดกับใบหน้าที่อ่อนหวานน่ารักสำคัญที่สุดคือเนินโหนกที่นูนเด่น อยากเห็นเหลือเกินว่าร่องของนางจะน่าพิศวาสเพียงใด ท่าทางของอนุสาวผู้อ่อนเยาว์ของบิดาที่แววตาล่องลอย ปากสั่นบวมอย่างน่ารังแกนักพาให้ฉู่จิ้นไห่ไม่อาจยับยั้งชั่งใจได้อีกต่อไปจะให้เขาหยุดตอนนี้จะทันได้อย่างไรเนื้อเข้าปากเสือแล้วย่อมไม่อาจคายออกอนุของท่านพ่อแล้วอย่างไร? ท่านพ่อไม่อยู่แล้ว สมบัติทุกชิ้นย่อมตกเป็นของเขา รวมทั้ง...นาง“ไม่ต้องกลัว ลู่ไป๋อิง ข้าจะทะนุถนอมเจ้า” ถ้อยคำปลอบโยนที่ฟังไม่ค่อยเข้าใจออกมาพร้อมการคลึงเคล้นบีบขยำสองเต้ากลมกลึงที่ช่างน่าฟัดหนักขึ้นดูสิ เม็ดบัวสีชมพูของนางช่างตั้งเด่นล่อตานักไม่รอให้หญิงสาวได้ทักท้วงอีก สองมือใหญ่ตรงเข้าบดบี้จุกกลางเต้าทรวงอิ่มพลางวนเขี่ยสลับกับการฟอนเฟ้นบีบเคล้นจนสองก้อนเนื้อบิดเบี้ยวไปตามแรงฉู่จิ้นไห่ลดใบหน้าลง สองมือจับเต้าทรวงทั้งสองข้างให้แนบชิดกันแล้วส่งริมฝีปากอุ่นปัดผ่านเม็ดบัวที่แข็งชันพลางแลบลิ้นตวัดเลียสลับไปมาเรียก
더 보기
ตอนที่สาม เหตุใดเสียวมากเช่นนี้ (NC)
ตอนที่สาม เหตุใดเสียวมากเช่นนี้ลู่ไป๋อิงได้แต่ระบายความเสียวซ่านผ่านความคิดในใจและเสียงที่ร้องครางแผ่วเบาขณะฉู่จิ้นไห่ละเลงกลืนกินกลีบอวบอิ่มทั้งซ้ายทั้งขวาและร่องตรงกลางที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยน้ำหวานอย่างตะกละตะกลามราวหิวโหยยิ่งเพียงเขาห่อปากดูดกลืนความหวานฉ่ำจนแก้มตอบ ร่างบางที่คล้ายจะขยับหนีกลับเชิดหน้าแอ่นสะโพกขยับสองกลีบนุ่มเข้าใส่ปากของเขาอย่างลืมอายอ้า...เหตุใดเสียวมากเช่นนี้ ร่างเล็กได้จังหวะใช้สองมือที่ขยำเตียงจนผ้าปูยับยู่ดันตัวเองให้ชะโงกมองกลางหว่างขาของตนเองด้วยความตื่นเต้นริมฝีปากที่ถูกปลดปล่อยขบเม้มเข้าหากัน ขณะเผลอเอื้อมมือขยุ้มกลุ่มผมที่ผลุบโผล่มุดอยู่กลางเรียวขาของนางอย่างตั้งอกตั้งใจด้วยกามารมณ์ที่ปลุกขึ้นจนเดือดพล่านเนินโหนกของนางช่างอวบอิ่มมิดชิดนัก ไม่น่าเชื่อว่าจะถูกท่านพ่อบุกทะลวงสอดใส่ไปแล้ว สองขาเรียวขาวถูกแยกออกกว้างยิ่งกว่าเดิมเพื่อรองรับการบดขยี้โจมตีของนิ้วและลิ้น ร่องสีหวานตอดรัดเป็นจังหวะคายน้ำหวานใสออกมาส่งกลิ่นคละคลุ้ง กลีบดอกไม้ทั้งสองข้างนี่ก็น่ามองนัก แล้วยังน้ำใสกลิ่นหอมนี่อีกเล่า อืม...อร่อยยิ่ง ฉู่จิ้นไห่ก้มลงส่งลิ้นสากปาดเลียโดยรอบสองร่องกล
더 보기
ตอนที่สาม เหตุใดเสียวมากเช่นนี้2 (NC)
ตอนที่สาม เหตุใดเสียวมากเช่นนี้ถึงตอนนี้ ลู่ไป๋อิงซึ่งกำลังหอบหายใจจากการเสร็จสมเป็นครั้งแรกจึงใช้สายตามองท่อนกายอันใหญ่โตแข็งแรงที่กำลังจะมุดเข้ามาในร่างกายด้วยความตื่นตะลึงโอ้ว!...เหตุใดใหญ่โตเพียงนี้ไม่เหมือนกับของนายท่านคนก่อนที่ทั้งเหี่ยวทั้งเล็กสักนิด “ไม่ต้องกลัว ข้าจะค่อยๆเข้าไป”ขนาดแท่งทวนคู่กายของเขาไม่ธรรมดา คงต้องใจเย็นสักหน่อยฉู่จิ้นไห่เข้าใจดีว่าเอ็นร้อนที่แข็งแกร่งใหญ่โตชูชันของตนเองย่อมทำให้หญิงสาวตกตะลึงตัวสั่นเทาแม้จะเคยสอดใส่มาแล้วก็ตามแต่ความจริงแล้ว ลู่ไป๋อิงไม่ได้หวาดกลัวความใหญ่โตนั้นนางเพียงรอคอยอยู่นานจนอดใจไม่ไหวแล้วต่างหากชายหนุ่มค่อยๆจับหัวกลมมนของตนเองถูเขี่ยเย้าแหย่ติ่งเนื้อสีแดงที่แข็งชันของหญิงสาวก่อนจะสอดช้าๆเข้าไปในร่องช่องทางสวาทอันแน่นหนึบเนินเนื้อสีหวานและโพรงนุ่มฉ่ำน้ำค่อยๆกลืนกินแท่งเนื้อแข็งแกร่งเข้าไปทีละน้อย พร้อมกับแรงบีบเคล้นที่เต้าทรวงอวบอิ่มจนสั่นเคลิ้มไปทั่วกายลู่ไป๋อิงถูกของใหญ่เติมเต็มในช่องว่างอย่างไม่เคยได้รับจึงบิดกายแนบชิดยั่วยวน ใบหน้างามบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านที่พวยพุ่งขึ้นสูงกลีบดอกท้ออวบอิ่มเปิดรับแก่นกายใหญ่ที่สอ
더 보기
ตอนที่สี่ ครางอีกสิ (NC)
ตอนที่สี่ครางอีกสิยามท่อนลำใหญ่ถูกถอดออกร่างบางย่อมรู้สึกวูบโหวงจนต้องยกสะโพกผวาตาม ครั้นความแข็งแกร่งกระแทกตอกโถมแรงอัดกลับเข้ามาจนเต็มแน่น สะโพกเล็กกลับถูกบดบี้จนแทบจมไปกับพื้นเตียง“อ้า...แน่นมาก ดียิ่ง ลู่ไป๋อิง เจ้าครางอีกสิ ครางดังดังให้ข้าได้ยินชัดชัด”ฉู่จิ้นไห่ถูกความเสียวซาบซ่านเร่งเร้าจนพลุกพล่าน สองมือจับเรียวขาขาวยกตั้งขึ้นชี้ฟ้าเปิดหนทางให้ขยับเอวลากสาวแท่งกายออกมาแล้วดันกลับเข้าไปอย่างแรงจนเสียงเนื้อกระทบกระแทกดังสนั่น“ซี้ดดด...อื้อออ...”เสียงหวานครางกระเส่าเคล้าคลอไปกับจังหวะกระแทกกระทั้นเร่งให้เอวหนาควงร่อนเป็นวงพาท่อนลำหมุนคว้านไปทั่วร่องดอกไม้ฉ่ำแล้วตอกอัดผลุบเข้าผลุบออกไม่หยุดการเคลื่อนไหวที่ทั้งงัดเสยทั้งซอยถี่ ไม่ว่าจะส่วนไหนของโพรงเนื้อนุ่มล้วนถูกถูไถเสียดสีลากครูดสัมผัสกระทุ้งจนความเสียวแล่นพล่านไม่ต่างจากระลอกคลื่นที่ซัดสาดพลิ้วไหวไม่มีผ่อนร่องสีหวานถูกเสียดสีต่อเนื่องจนร้อนฉ่า ใบหน้าเล็กที่แดงก่ำมีน้ำตาปริ่มอยู่ที่ปลายตาส่งเสียงกรีดร้องออกมาดังยาวก่อนจะสั่นกระตุกเกร็งค้างจิกเท้ากำมือพร้อมช่องทางรักที่ตอดรัว“ซี้ดดดดดดดดดดดด...”ฉู่จิ้นไห่ส่งหญิงสาวขึ้นไ
더 보기
ตอนที่ห้า ครางอีกสิ2 (NC)
ตอนที่ห้า ครางอีกสิ เมื่อได้พักครู่หนึ่งจนพอหายเหนื่อย ชายหนุ่มจึงจับร่างบางให้คุกเข่าคว่ำหน้าเปิดแยกก้นขาวหาร่องดอกไม้ชุ่มฉ่ำแล้วจับแท่งเนื้อที่ยังแข็งแกร่งเสียบสอดลงไป“อ้า...โดนไปหนึ่งคราแล้วยังคงแน่นนัก โอ้ว...เสียวยิ่ง”ด้วยโพรงถ้ำถูกทะลวงด้วยของใหญ่ไปแล้วทั้งยังมีน้ำรักอยู่ด้านในจึงลื่นไหลพาให้ท่อนลำแข็งถอนออกจนสุดแล้วตอกกลับพรวดเดียวเต็มร่องรูที่เปิดอ้าเป็นโพรงเกิดเสียงเนื้อกระทบกระแทกดังสนั่นก้นขาวที่ด้านล่างจำต้องโยกส่ายรับแรงที่โหมกระแทกอีกครั้งและอีกครั้งจนเต้าทรวงสองข้างแกว่งไกวสะท้านไหวเรียกมือหนาให้กอบกุมบีบขยำจนบิดเบี้ยวแทบไม่เป็นรูปทรง“อื้ออออ...เสียว อู้ววว เสียวยิ่ง”ลู่ไป๋อิงร้องบอกความรู้สึกอีกครั้งและอีกครั้ง ฉู่จิ้นไห่จึงกดแช่แท่งกายแล้วลากสั้นแต่รัวถี่เพื่อให้ความแข็งใหญ่ลากครูดโดนทุกจุดเสียวด้านในถ้ำอุ่นแสนหวานที่บีบแน่นตอดรัดกลืนกินแท่งทวนแข็งที่มุดหายจนสุดความยาว“ข้าจะมอบความเสียวให้เจ้ามากขึ้นอีก ดีหรือไม่”ไม่รอคำตอบเช่นเคย ด้วยดุ้นลำใหญ่งัดเสยคว้า
더 보기
ตอนที่ห้า สำเร็จแล้ว (NC)
ตอนที่ห้า  สำเร็จแล้ว  แน่นอนว่านางคือ ‘ลู่ไป๋อิง’ อนุสาวคนสุดท้ายของเจ้าบ้านคนก่อนซึ่งมีอายุเพียง19ปีด้วยบิดายากจนไม่อาจชำระหนี้ที่ติดค้างจึงนำนางมามอบให้แก่นายท่านจวนสกุลฉู่ซึ่งมีวัยถึง50กว่าปีแล้ว เพียงคืนแรกสามีเฒ่าก็คึกคักร่วมรักกับนางถึงสองคราแม้ครั้งที่สองจะไม่สามารถหลั่งน้ำรักออกมาแต่ก็ทุ่มเทแรงกายไปไม่น้อยจนเหน็ดเหนื่อยหลังจากนั้นเขาก็ออกไปทำงานแล้วเกิดพลาดพลั้งตกม้าจนโดนเหยียบสิ้นชีวิตซึ่งไม่เกี่ยวกับนางสักนิด แต่ฉู่ฮูหยินกลับกล่าวหาว่าสาเหตุเป็นเพราะนางทันทีที่เสร็จพิธีศพของสามี ภรรยาเอกสกุลฉู่ก็จัดการกับเหล่าอนุอย่างโหดร้าย ทั้งขับไล่ออกจากจวนโดยไม่ให้สมบัติติดตัว กลั่นแกล้งด้วยการย้ายเรือนให้เล็กลง ลดจำนวนสาวใช้ รวมทั้งลดเบี้ยรายเดือนลู่ไป๋อิงซึ่งเพิ่งเข้ามาเป็นอนุและอ่อนเยาว์ที่สุดย่อมตกเป็นเป้าความไม่พอใจที่ฉู่ฮูหยินเก็บกักไว้นานแล้ว นางจึงโดนส่งมายังเรือนที่อยู่ไกลที่สุดทั้งยังไม่ให้เงินรายเดือนสักแดงนั่นยังไม่ร้ายเท่ากับการที่ฮูหยินผู้นั้นสั่งให้บ่าวชายหลา
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status