로그인Setอนุจะเป็นนิยายชุดต่อกัน3เรื่องนะคะ 1.อนุของบิดาช่างน่ากินนัก โดย มาวิญญา นางคืออนุของบิดาเช่นนั้นหรือ? เหตุใดจึงน่ากลืนกินนัก ทันทีที่คุณชายใหญ่สกุลฉู่ได้เห็นลู่ไป๋อิง เขาก็ถูกสะกดด้วยส่วนโค้งส่วนเว้าอันเย้ายวนที่ปรากฎชัดจนเลือดลมในกายแตกพล่าน 2.อนุของเรือนหลังช่างสุขสันต์หรรษา โดยมาวิญญา มารดาของนางเป็นอนุ ส่วนนางก็ยึดแนวทางของมารดา เป็นอนุผู้เลอโฉมเช่นกัน เป็นอนุแล้วอย่างไร ย่อมสุขสบายมีกินมีใช้และไม่ต้องลำบากตรากตรำเช่นภรรยาคนอื่น หากได้รับความโปรดปราน ข้าวของมีค่ามากมายล้วนกองอยู่ตรงหน้า ที่สำคัญคือหากต้องการสิ่งใด เพียงใช้ถ้อยคำหวานหูและเสน่หาบนเตียงก็ได้มา แล้วนางจะต้องตั้งคอแบกหน้าตาเป็นภรรยาเอกที่มีหน้าที่เพียงเลี้ยงบุตรชายเพื่อเหตุใด 3.อนุของน้องชายช่างน่าอร่อยนัก โดยมาวิญญา นางได้รับการอบรมสั่งสอนให้เป็นอนุที่ดี ไม่ว่าท่วงท่าลีลาใดล้วนฝึกฝนเพื่อนำมาบำเรอให้สามีติดใจ ผู้ใดจะคิดว่ากระทั่งพี่ชายของสามีก็ยังหลงใหลและลักลอบกินของอร่อยอยู่บ่อยครา ฝากติดตามด้วยนะคะ มาวิญญา
더 보기「直人さん……! 直くん……お願い、ドアを開けて……」
パタ、パタ、と地面に染みができていく。涙ではない。降り始めた夕立だった。 痛んできた腹部と、肩を叩きつける雨が焦燥感を駆り立てる。 ――赤ちゃんが………このままだと、赤ちゃんが……。 ポケットをまさぐるが、スマホが入っていない。あるのは、たった一枚の千円札。 「……お願い……誰か、助けて……」 ◇ ◇ ◇ 一時間ほど前――。 薄っすらと蝉の声が届く。窓から差し込む日差しが、瓶の中のオイルを光らせた。 ……白トリュフのオイル。 なんでも、乾(いぬい)家ではもう何年も前からサラダにはこの白トリュフのオイルを使っているのだと、結婚当初、義母が鼻を鳴らして言っていた。 この家に来たからにはマヨネーズなんてベタベタしたものを使わないでちょうだい、と一言添えて。 「よし……急いで仕上げちゃお」 間に合わなければまた怒鳴られる。 珠希は台所で料理を進めながら時計を一瞥する。 十六時三十分。 ジュエリーに仕立てる前の裸石――ルースの展示会へ出かけている直人が帰宅するのは、十八時頃のはずだ。このまま順調に仕上げれば間に合う。 サラダに白トリュフのオイルをかけ回しながら、小さく頷いた。 乾 珠希(いぬい・たまき)は、今日で二十七歳になる。 同時に夫の直人(なおと)と一緒になって三年目の結婚記念日を迎えた。大学時代、同期として出会った彼と、まさかこんな未来を過ごすとは一度も想像したことがなかった。 今日、珠希は仕事を休んで、普段よりも少し手の込んだ料理を作っていた。 誕生日だからではない。結婚記念日だからでも、ない。 そう、他でもない、やっと授かることができた子どものためにだ。 不妊治療は一年半続いた。直人はこの期に及んで医師の説明を鼻で笑っていたが、直人側の――男性不妊によって、人工授精を繰り返しても妊娠は一度も成立しなかった。 顕微授精まで進んで、ついに、赤ちゃんの心拍を確認することができたのだ。 お腹に手を当てると、少しだけ頬が緩む。 今日は、お腹に来てくれた赤ちゃんのために、腕を振るう。冷蔵庫を見ると、自然と目が細くなった。しかし珠希は、再びサラダボウルの中へ視線を落とす。 妊娠初期での流産のリスクは医師から聞いていたし、ぬか喜びをさせたくなくて、直人と義母に言い出せないでいた。 それでも、これ以上隠しておくのも厳しい。つわりが徐々に悪化してきているからだ。 そのとき、ガチャリ、と玄関の扉が開く音がした。 予定よりだいぶ早い帰宅に思わず肩が跳ねる。目を瞬かせる珠希は蛇口をひねって軽く手を洗った。 そして、パタパタ、とスリッパを鳴らしながら玄関へ向かう。 「おかえりなさ――」 声を掛けようとした珠希の動きが止まった。 見覚えのある白いパンプス。目線を上げると、これまた既視感のある女性らしいプロポーション。 直人と義母の隣に、桃沢ルリカ(ももさわ・るりか)が、片眉を下げて立っていた。 ルリカは、直人が社長を務め、珠希がジュエリーデザイナーとして在籍する会社――INUI Jewelryへ入社してきたばかりの若手。確か、部署は宣伝部。 「桃沢さん……?」 「はぁ~、もう最高よ。片岡梅之丞の勧進帳のお話ができるなんて」 「わたしも嬉しいです、歌舞伎大好きですから」 「本当、あなたって気が合うわ」 珍しく声を弾ませている義母が、靴を脱ぎ、手に持っていた三越の紙袋を珠希の胸元に押し付けてきた。 袋の隙間から覗く代物に、冷や汗が伝う。蜂蜜だ……。先週、買ってくるように義母から頼まれていたのに、仕事や不妊治療の件ですっかり忘れてしまっていた。 「ふん、蜂蜜すらまともに買ってこれない嫁より、最初からルリカちゃんが嫁いできてくれていたら、どれだけ良かったか」 息継ぎもせず、義母が続ける。 「これだから母子家庭の娘なんて嫌だったのよ。……突っ立ってないで、お客さまにお茶くらい出しなさい」 申し訳なさそうな顔で「お気になさらず」と会釈をしてきたルリカに、珠希は口を開きかけて、何も言えずに唇をかみしめた。 隣で、舞台衣装よろしくといったメタリック生地の派手な銀色のジャケットを脱いで、無言で突き出してきた直人。その腕を、珠希は震える手で握った。 「どういうこと? なんで、桃沢さんがうちへ?」 「妊娠したんだ」 「え」 「桃沢さ――いや、ルリカが。俺の子を」 ――桃沢さんが直人さんの子を……妊娠? 待って。なにを言っているの。だって、直人さんは……。 「そんな。冗談でしょ、直人さん」 「だから今日ルースの展示会は行ってない。お前あとで青山石商に詫びの電話入れとけ」 耳奥で爆ぜる鼓動の音に紛れてかろうじて聞こえてきた直人の台詞に、吐き気がこみあげてくる。精神的なものなのか、つわりなのか、そのどちらでもあるのか。 珠希の手を払い除けた彼の目は、いつも以上に冷たかった。 そんな珠希にさらなる追い打ちをかけたのは、義母の金切り声だった。 「なにこれ! 作り途中じゃないの。しかも、また脂っこい、品のない!」 珠希が慌てて台所へ戻ると、作りかけの料理を義母が生ごみへ捨てている最中だった。「余計な洗い物ばっかり増やして!」そう怒鳴っていた義母の手の甲の皺に、リゾットのトマトソースが跳ねる。 「あぁ、お義母さま。よろしければわたしが片づけますわ」 無造作にルリカが台所へ入ろうとしたとき、珠希は咄嗟に手を伸ばしていた。 ――桃沢さん、危ない……! この家へ嫁いできたばかりの頃を思い出していた。 他人に台所へ入られるのを非常に嫌がる義母は、台所へ上がった家政婦を木ベラで叩いたことがあったのだ。 珠希が台所へ上がれるようになったのも、嫁いで半年が経った頃の話だった。 「きゃあ!」 引き留めようとしたはずだった。しかし。珠希の手がルリカに触れる直前に、どういうわけか、彼女は叫びをあげながら、自らその場へ倒れこんだのだ。 「赤ちゃんが……!」 「あぁ、ルリカちゃん! ちょっと珠希さん……あなた今、突き飛ばしたの? どういうつもり!」 「ち、違います……! 桃沢さんが台所へ入るのを、止めようとして――」 ふと後ろから肩を握りつぶされるほど強く掴まれ、振り返る。怒りを目に湛えた直人がそこに立っていた。 何が起きているのかも分からない中、彼に腕を捕らえられ、強引に玄関まで引きずられていく。 その最中、義母と共に台所に立ち、口の端を吊り上げるルリカの姿が僅かに見えた。 「痛い……直人さん、離して!」 「珠希、お前はもう二度と帰ってくるな! ルリカの中には俺の子がいる! いつまでも出来ないお前と違うんだよ!」 外へ乱暴に突き飛ばされ、硬い玄関ポーチに腰を打ち付けた。 待って、という珠希の声に被せるように閉められたドアが色褪せて見える。 「直人さん……! 直くん……お願い、ドアを開けて……」 パタ、パタ、と地面に染みができていく。涙ではない。降り始めた夕立だった。 痛んできた腹部と、肩を叩きつける雨が焦燥感を駆り立てる。 今すぐどうにかしなければいけないのに、意識がもうろうとしてきてしまった。 ――赤ちゃんが………このままだと、赤ちゃんが……。 ポケットをまさぐるが、スマホが入っていない。あるのは、たった一枚の千円札。 珠希はふらつく足取りで住宅街を抜け、大通りへ移動した。 ふと足裏に痛みが走り、スリッパが脱げてしまっていることに気がついた。破れたストッキングに赤い血が滲んでいる。 「……お願い……誰か、助けて……」 道路を走るタクシーに手を上げかけるが、目に飛び込んできた『送迎中』の文字に珠希は力なく地面に崩れ落ちた。 いつだって、肝心なときに運は味方をしないのだ。 激しく痛みだす腹部を押さえながら、声を押し殺すようにして泣いた。泣いたって、なにも変わらないのに。 道路の少し先。歪む視界の片隅で、停車したタクシーの後部座席から黒い傘がパッと開く。ตอนที่หก ไม่ไหวแล้วหญิงสาวไม่อยากเชื่อว่าตนเองจะเสียวมากจนเกร็งสะท้านเมื่อตอนพวกเขากระแทกเข้ามายังส่วนลึกสุดพร้อมกันไม่นานน้ำสีขาวขุ่นก็ไหลออกมาหยาดเยิ้มในทั้งสองร่องรูด้วยความสุขที่ซัดสาดไปทั้งสามคนก่อนจะค่อยๆตกลงมาช้าๆองค์ชายห้ารีบอุ้มร่างเล็กขึ้นแล้วลงมือสอดใส่ช่องทางฉ่ำที่ตอดรัวแรงอีกครั้งขณะองค์ชายสามพลิกตัวไปด้านหลังแล้วสอดของแข็งเข้าในช่องหยักที่โดนทะลวงจนเปิดอ้าลำกายแข็งทั้งสองครูดลากภายในช่องทางสีหวานได้ไม่นานก็เรียกน้ำข้นเหนียวไหลล้นออกมาได้อีกคราจนร่างขาวเนียนเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำกามาบัดนี้หลินลี่จินดวงตาล่องลอยด้วยความต้องการที่ลอยคว้าง ร่างบางกระตุกตอดรับทุกการกระแทกกระทั้น สะโพกเล็กแอ่นเด้งตามทุกการโยกไหวองค์ชายรองที่รออยู่เนิ่นนานได้โอกาสเข้าโจมตีทะลุทะลวงในร่องดอกไม้ที่ชุ่มฉ่ำเจิ่งนองบ้างคราวนี้องค์ชายคนอื่นต่างไม่ปล่อยให้ช่องทางสวาทว่างเปล่า ทั้งรูหยักทั้งโพรงปากอุ่นต่างถูกขยับเคลื่อนด้วยแท่งกายขององค์ชายคนใดคนหนึ่งอีกสององค์ชายที่ไม่ได้สอดใส่ช่วยกันบ
ตอนที่หก ไม่ไหวแล้วมือใหญ่ขององค์ชายห้าข้างหนึ่งกอบกุมบีบขยำความอวบนุ่มส่วนอีกข้างเอื้อมมาเขี่ยติ่งสีชมพูฉ่ำน้ำพลางบดคลึงจนเมือกใสไหลออกมาปล่อยให้พี่ชายคนที่สี่จ้วงปลายลิ้นร้อนเข้ากลางกลีบอวบอูมตวัดซ้ายตวัดขวาไปมาราวน้ำหวานช่างเอร็ดอร่อยองค์ชายเจ็ดฉวยจังหวะที่ทุกคนกำลังสนใจรุมล้อมอยู่ที่ด้านหน้าอ้อมไปหาความเด้งขาวอ้าแก้มก้นออกจนเห็นรูจีบสีหวานใบหน้าเยาว์วัยที่สุดแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ก้มลงแหย่ลิ้นดูดเลียแยงยั่วร่องหยักจนความเสียวซ่านแผ่กระจายไปทั้งสะโพกขาวหลินลี่จินถูกล้วงควักเข้าไปในร่องรูทั้งหน้าทั้งหลังจนขาสั่นระริก สายตาสั่นไหวมองสบตาองค์ชายรองที่ยังคงยืนมองดูอย่างไม่ลงมือยามลิ้นร้อนรุกไล่จนใกล้เห็นฝั่งฝันเต็มที ร่างเล็กถึงกับลืมตัวแอ่นเด้งจับกุมมือขององค์ชายห้าที่บีบขยำบนเต้าทรวงเต่งให้บดคลึงแรงขึ้นด้วยความซ่านกระสัน“เมื่อครู่ยังทำท่าทางไม่ยินยอม ถึงตอนนี้กลับร่านสวาทเช่นนี้ พวกเราควรต้องตอบสนองด้วยการกระแทกให้หนำใจ” องค์ชายห้าเอ่ยบอกพลางก้มลงดูดจุกชมพูให้ยืดขึ้นมาด้วยความสาแก
ตอนที่ห้า พร้อมกันสีหน้าหวาดหวั่นและแววตาสั่นไหวแสดงความกลัวของหลินลี่จินยิ่งมองยิ่งน่าสงสาร“เจ้าจะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจหรือ ไม่มีผู้ใดกล้ารบกวนพวกเราเหล่าองค์ชายขณะกำลังสรงน้ำอย่างเพลิดเพลินในสระลับแห่งนี้จู่ๆเจ้าก็โผล่มาในสภาพเปลือยกายจะให้ตีความเยี่ยงไร หรือว่าถูกคนหลอกใช้ ว่าอย่างไร”“ข้า...ข้าไม่รู้”หลินลี่จินตัดสินใจตอบด้วยถ้อยคำเดียวกับพวกเขาด้วยเกรงจะโดนมองด้วยสายตาแปลกประหลาด“เจ้าจะบอกว่าไม่รู้ว่าเหตุใดจึงโผล่มาที่นี่หรือ”เมื่อสุขสมใจแล้วเหล่าองค์ชายจึงใจเย็นลงยอมรับฟังถ้อยคำที่ไร้เหตุผล“ใช่ ข้าเพียงแช่น้ำอยู่ในสระอีกที่หนึ่งจู่ๆก็เลื่อนหล่นลงมา และไม่รู้ว่าเหตุใดจึงมาถึงที่นี่ได้”“เอ!...หรือว่าน้ำข้างใต้สามารถทะลุไปที่อื่น คงต้องนำทหารมาสำรวจให้ทั่ว” องค์ชายรองมีสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด“ว่าแต่ เจ้ามาจากที่ใดกัน”“เอ่อ...” หลินลี่จินคิดหนักพลางบอกชื่อสปาที่ยืดย
ตอนที่สี่ งานดีถึงตอนนี้องค์ชายสี่ถูกดูดกลืนจนพลุ่งพล่านชักลำท่อนออกด้วยเกรงจะเสร็จสมไปเสียก่อน มือใหญ่กระชากผมสลวยให้หญิงสาวเงยหน้ารับจุมพิตร้อนแรงซึ่งดูดดุนขบเม้มราวขาดสติองค์ชายห้าถูกร่องคับแน่นที่ถูกโจมตีต่อเนื่องไปถึงสองคราแล้วบีบรัดเต้นตอดจึงสาวท่อนเอ็นเข้าออกอีกไม่กี่คราก็ทนไม่ไหวชักลำท่อนปล่อยน้ำสีขาวออกมาจนเปรอะเลอะเรียวขา“อ้า...โดนมาสามแท่งต่อเนื่องกัน แล้วเหตุใดจึงตอดดีนัก”ถ้อยคำคล้ายต่อว่าเรียกค้อนวงใหญ่จากหลินลี่จินที่ยังคงขุ่นมัวองค์ชายสี่ผละจากริมฝีปากที่บวมเป่งมาเล็งช่องทางฉ่ำน้ำเป็นรายต่อไปเขาอุ้มร่างเล็กขึ้นสอดแทงแท่งทวนพรวดเดียวแล้วกระเตงเด้งขึ้นเด้งลงจนหลินลี่จินกระเด็นกระดอนหญิงสาวโดนแรงแทงกระหน่ำจนหัวสั่นหัวคลอนได้แต่กรีดร้องครวญครางเปล่งเสียงแห่งความซ่านกระเส่าออกมาได้เสียที“อื้อออ ซี้ดดด อ้า...เสียว อู้วววว เสียวววววว”ด้วยมองดูและถูกดูดกลืนอยู่นานเกินไป เด้งไหวไม่กี่คราองค์ชายสี่ก็ไม่อาจทานทนปลดปล่อยน้ำข้นขาวออกมาจนไห
ตอนที่หนึ่ง ตรงนั้นมีคนหลินลี่จินสอดส่ายตามองก่อนจะสะดุ้งหนักกว่าเดิมเมื่อเห็นบรรยากาศโดยรอบที่แปลกตาไปโดยสิ้นเชิงแม้จะเป็นสระน้ำเช่นกันแต่ตัวสระนี้สีขาวนวลลายทอง ขอบสระประดับด้วยลวดลายมังกรที่สลักอย่าง
ตอนพิเศษคณะละครถงเยว่เปิดการแสดงร่ายรำอย่างอ่อนหวานชดช้อยจนเป็นที่ติดอกติดใจแก่ผู้ชมทั้งหลายเหล่านางรำซึ่งเคยเปิดการแสดงพิเศษล้วนปรับตัวใช้ชีวิตธรรมดาสามัญอย่างเช่นคนทั่วไปบางนางมีชายหนุ่มชื่นชอบก็แต่งงานกันไปดังเช่นนางเอกสาวถงอ้ายเหม่ยซึ่งแต
ตอนพิเศษทหารซึ่งยังกระแทกก้นขาวดังป๊าบ ป๊าบ ป๊าบ หมุนร่างบางให้หันหน้ามาทางผู้ชม ขณะทหารอีกคนเดินมาแหวกร่องสีแดงออกให้เห็นท่อนเอ็นอันปูดโปนผลุบเข้าผลุบออกจนเนื้อสีคล้ำปลิ้นคว่ำปลิ้นหงายติ่งเนื้อตรงกลางถูกดึงออกมาจนสุดความยาวแล้วบดขยี้จนร่างบางกรีดร้อ
ตอนที่สิบแปด คิดถึงหรือไม่อ๋องหนุ่มถามเสียงเข้ม ผู้สูงศักดิ์อย่างเขามีหลายภรรยาย่อมไม่เห็นแปลก “ข้าเป็นสตรีโลภมาก อยากเป็นหนึ่งเดียว จึงคิดว่าการไม่เข้าไปเป็นอนุย่อมดี












![สองพยัคฆ์ขย่มนางพญามังกร (3p) - [PWP] - [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




