ท่านพ่อกลับมาแล้ว

หลังจากกินอาหารเย็นเสร็จหลี่จิ่วเม่ยต้องดื่มยาต้มและทายาบริเวณที่ฟกช้ำโดยมีหลี่จื่อหลินนั่งเฝ้าดังเช่นทุกวัน ในใจของเด็กชายมีคำถามมากมายเกี่ยวกับสตรีคนนี้ เมื่อก่อนเขาปรารถนาให้มารดาเลี้ยงเขาด้วยความรักทว่าทุกครั้งที่นางปฏิบัติต่อเขาทำให้เขาสิ้นหวังลงไปทุกขณะ

แล้วตอนนี้เหตุใดนางต้องมาทำแต่สิ่งดี ๆ ที่พวกเขาเลิกคาดหวังมันไปแล้วเล่า จ้าวหานหรงไม่พูดมากนางอยากทำตัวเป็นแม่ที่ดีขึ้นเปลี่ยนแปลงตัวเองเสียใหม่ แต่การที่มัวแต่พูดนางคิดว่าไม่น่าสัมฤทธิ์ผลเท่าการกระทำที่แสดงออกต่อพวกเขา ถึงนางจะไม่มีเพลงกล่อมนอนแต่ก็สามารถใช้วิธีอื่นทำให้นอนหลับได้ เด็กน้อยที่อยู่ในวัยกำลังเจริญเติบโตไม่เรื่องมากเรื่องอย่างนี้ ต่อให้ในหัวสมองคิดเรื่องมากมายก็หลับง่าย ๆ อยู่ดี

จ้าวหานหรงใช้ช่วงเวลาที่เด็ก ๆ หลับกันหมดแล้วทำงานบ้านที่ยังค้างไว้ให้เสร็จเรียบร้อย นางไม่ชอบทำงานค้างคาหลาย ๆ งานจึงเสร็จเอาช่วงดึก

ช่วงเช้านางตื่นแต่เช้ามืดไปตักน้ำมาไว้จนเต็มทุกถังถึงลงมือทำอาหารมื้อเช้า ร่างกายนี้ไม่สะดวกนางจึงทำงานช้าลงมากน่าหงุดหงิดตัวเองที่ไม่ได้ดั่งใจ

"ข้าจะต้องลดน้ำหนักลงให้ได้จะได้คล่องตัวกว่านี้"

ปณิธานใหม่ได้ถูกตั้งขึ้นมากะทันหัน เมื่อก่อนนางเป็นคนชอบดูแลสุขภาพ หากตั้งใจจริงคาดว่าจะลดน้ำหนักสำเร็จอย่างแน่นอน เริ่มจากวันนี้ในมื้อเช้าที่จะเริ่มลดน้ำหนักนางต้องอดใจกินข้าวให้น้อยลงและทำงานให้มากขึ้นกว่าเดิม

ขณะที่นางกำลังสาละวนกับการถางหญ้าที่แปลงผักเก่าเพื่อเตรียมดินเพาะปลูกผักใหม่ก็มีเสียงคนเดินอยู่บริเวณหน้าบ้าน

หลี่เล่อกลับมาแล้วพร้อมกับของในมือมากมายของพวกนี้ล้วนเป็นอาหารสำหรับครอบครัวทั้งสิ้น เขาชะเง้อมองหาใครไม่เจอมองเห็นเพียงบ้านช่องที่สะอาดตาเกลี้ยงเกลาผิดปกติ

"กลับมาแล้ว"

เขาส่งเสียงออกไปให้คนในบ้านได้ยิน จ้าวหานหรงได้ยินเสียงนางจึงเดินออกมาดู สองสามีภรรยาไม่ได้พบกันหลายวัน หลี่เล่อมองเห็นจ้าวหานหรงดูเปลี่ยนไปก็นึกแปลกไป

"เอ่อ อรุณสวัสดิ์เดินทางมาไกลเหนื่อยหรือไม่"

คำทักทายแรกของนางทำให้เขาแทบสะดุดขาตัวเองที่กำลังจะก้าวไปหาน้ำดื่ม นี่นางเป็นภรรยาของเขาจริงหรือไม่ หลี่เล่อหยุดมองดูจ้าวหานหรงที่ทำหน้าใสซื่อเผยรอยยิ้มน้อย ๆ ส่งมาให้เขาก็ยิ่งประหลาดใจขึ้นหลายเท่า นางไปโดนอะไรมาถึงได้ดูเปลี่ยนไปภายในไม่กี่วัน

เมื่อก่อนจ้าวหานหรงไม่เคยพูดจาดีกับเขาสักครั้ง เจอหน้าเอาแต่ด่าทอหยาบคายโดยไร้เหตุผล สายตาที่นางมองเขามีแต่ความเกลียดชัง เคียดแค้น ที่เขาทำให้นางต้องลำบากไม่มีหน้ามีตาดั่งเช่นฮูหยินของบัณฑิตคนอื่น

นางเอาแต่โทษเขาทุกวันว่าเขาสิ้นคิดไม่มีปัญญาพานางสุขสบายนางแต่งงานกับเขาก็หวังว่าชายหนุ่มรูปงามเฉลียวฉลาดตรงหน้าจะทำให้นางเชิดหน้าชูตาเหนือคนอื่น ๆ ได้ ทว่าสิ่งที่นางคิดกลายเป็นความเข้าใจผิดทั้งหมดเมื่อรู้ความจริงว่าเขาไม่ได้เป็นบัณฑิตนานแล้วหลังจากที่แต่งงานกับนางเพราะเอาเงินมาเลี้ยงดูนางที่กำลังท้องแก่และเก็บไว้ให้ลูกแทนการจ่ายค่าเล่าเรียน

แต่หลี่เล่อก็ไม่เคยแสดงออกถึงอารมณ์ใด ๆ เขามาอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านก็ยึดอาชีพล่าสัตว์เรื่อยมาไม่มีใครรู้ภูมิหลังของคนผู้นี้มาก่อน ด้วยหน้าตาผิวพรรณและรูปร่างแตกต่างจากชาวบ้านธรรมดาทั่วไป คนต่างเข้าใจไปเองว่าเขาเป็นบัณฑิตรูปงามที่มาแสวงหาความรู้ในเขตชนบท

ทว่าก็ไม่มีอะไรแปลกประหลาดเกิดขึ้น หลี่เล่อไม่เคยเปิดเผยตัวเองกับผู้ใดมาก่อน ชีวิตของเขาก็ยังเรียบง่ายไม่เคยโอ้อวดสิ่งใด หญิงสาวที่เคยแอบมีความหวังในตัวชายหนุ่มเห็นว่าเขาก็เป็นเพียงนายพรานยากจนคนหนึ่งจึงหมดความสนใจลงไปทีละคน

มีเพียงจ้าวหานหรงที่ยังวาดฝันในอากาศว่าชายหนุ่มรูปงามคงเป็นผ้าขี้ริ้วห่อทอง เฝ้าเพ้อฝันถึงชีวิตชั้นสูงที่ต้องการมาตลอดชีวิตอีกทั้งโดนยุยงจากกลุ่มเพื่อนบ้านให้นางวางยาเขาเพื่อจะได้ครอบครองตามใจปรารถนา

จ้าวหานหรงที่มีใจทะเยอทะยานอยู่ก่อนหน้านี้แล้วเมื่อมีคนแนะนำอย่างนั้นนางก็ไม่รอช้า ลงมือวางยาปลุกกำหนัดให้ตัวเองและเขาได้ในทันทีท่ามกลางเสียงเยาะเย้ยจากคนอื่นว่านางดวงตามืดบอดจนไม่เคยยอมรับความจริง

หลี่เล่อจำใจรับผิดชอบในสิ่งที่เขาทำลงไปอย่างช่วยไม่ได้ ถึงเขาจะไม่เคยเห็นนางอยู่ในสายตาทว่าเมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นเขาก็ไม่เคยแสดงท่าทางรังเกียจหรือปริปากออกมาสักครั้ง มีเพียงความเรียบเฉยมาตลอดจนกระทั่งนางตั้งครรภ์ เขาถึงเข้าใจลึกซึ้งว่าจ้าวหานหรงไม่ได้รักชอบตนจริง ๆ นางเพียงเข้าใจผิดคิดว่าเขามีเบื้องหลังเลิศหรู หลังแต่งงานจะพานางเข้าเมืองหลวงไปพบบิดามารดาที่เป็นคนมีชาติตระกูลดี

หลังแต่งงานหลี่เล่อกลับขอแบ่งซื้อที่ดินเงินผ่อนจากผู้ใหญ่บ้านท้ายหมู่บ้านจากนั้นก็สร้างบ้านหลังเล็ก ๆ พอได้อาศัยคุ้มกันพอให้พ้นฤดูฝนฤดูหนาวได้เท่านั้น เงินเก็บที่มีค่อย ๆ หมดลงและเขายังต้องทำงานหนักขึ้นแต่ก็ไม่เพียงพอกับรายจ่าย ครอบครัวเขาจึงยากจนที่สุดในหมู่บ้าน

ความเครียดของเขามีเพิ่มขึ้นทุกวันหลังแต่งงาน เมื่อจ้าวหานหรงไม่ได้ดั่งที่ใจคิดนางก็เริ่มพูดจารุนแรง ดูถูกเหยียดหยามด้วยถ้อยคำหยาบคายสารพัด บางครั้งก็ทุบตีเขาอย่างไร้เหตุผล ทุก ๆ วันหลี่เล่อจึงเหมือนคนตกนรกทั้งเป็น

แต่เขาก็อดทนมาตลอดเพื่อลูกฝาแฝดสองคนที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจเป็นความหวังเดียวที่มีในชีวิต

"ข้าเกลียดเจ้า ที่แท้ก็แค่คนโง่ที่นำพาแต่ความยากจนมาสู่ครอบครัว ไม่รู้จักแสวงหาความร่ำรวย"

คำสบถด่าของนางกัดกร่อนหัวใจเขาลงไปทุกวัน จากความเฉยเมยค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังในที่สุด แต่ละวันเขาแทบไม่อยากพบหน้าภรรยาน่ารังเกียจคนนี้ ทั้งคู่ห่างเหินกันเหมือนคนไม่รู้จักกันยกเว้นยามที่นางอารมณ์ไม่ดีก็จะมาลงเอยที่เขาหรือไม่ก็ลูกทั้งสองคน

"เดี๋ยวข้าไปเอาน้ำมาให้ นั่งพักก่อนเถิด"

พูดจบนางก็เดินไปยกน้ำชาในครัวออกมาวางบนโต๊ะ หลี่เล่อวางของแล้วนั่งลงในใจมีแต่ความคลางแคลงในตัวนางแต่ก็ไม่พูดอะไรออกไปเพียงเฝ้าสังเกตดูเงียบ ๆ จ้าวหานหรงรู้อยู่แก่ใจตัวเองดีว่านางเคยชั่วร้ายกับคนในครอบครัวมาก่อน ตอนนี้นางไม่ใช่คนเดิมก็ต้องการเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้นค่อย ๆ ลบพฤติกรรมของจ้าวหานหรงคนเก่าออกไปให้หมดแน่นอนว่าเป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลา

นางวางถาดใส่กาน้ำชาแล้วรินใส่จอกยื่นให้พลางยิ้มบาง เป็นเวลาเดียวกันที่หลี่เล่อจ้องมองนางเหมือนจับผิด

"มองข้าอย่างนั้นทำไมกัน ได้อะไรมาบ้างขอดูหน่อย"

นางเดินอ้อมไปแกะห่อสิ่งของดูว่าด้านในมีสิ่งใดนางจะได้จัดการถูก หลี่เล่อดื่มน้ำชาเสร็จก็ถามขึ้น

"ลูกอยู่ที่ไหน"

ความสงสัยของเขาเกี่ยวกับพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของนางภายในระยะเวลาอันสั้นมีเพียงอย่างเดียว

"ยังไม่ตื่น"

หลี่เล่อไม่สนใจจ้าวหานหรงเดินตรงไปยังห้องนอนทันที

เด็ก ๆ ยังนอนหลับสบายภายใต้เสื้อผ้าเก่าสะอาดสะอ้านภายในห้องดูเป็นระเบียบผิดหูผิดตามองดูแล้วชวนให้สบายตาอยู่ไม่น้อย เขาใช้เวลาไม่นานก็เดินออกมาข้างนอกเห็นจ้าวหานหรงค้นดูสิ่งของนำออกมาวางเรียงราย นางเห็นเขาเดินเข้ามาใกล้จึงเอ่ยขึ้น

"เนื้อพวกนี้ข้าจะทำตากแห้งเก็บเอาไว้ ส่วนข้าวกับแป้งข้าจะเอาไปเก็บรวมกับของที่ท่านแม่เอามาให้เมื่อวาน"

หลี่เล่อขมวดคิ้วแน่นเอ่ยถามแม้ไม่อยากสนทนาด้วย

"ท่านแม่มาทำไม เจ้าไปขออาหารมาอีกหรือ"

เขาไม่ค่อยพอใจนักที่เหตุการณ์เป็นเช่นนี้ ครอบครัวของเขาแยกตัวจากตระกูลจ้าวแต่จ้าวหานหรงก็ยังรบกวนเรื่องอาหารการกินอยู่ร่ำไป

นอกจากจะสะท้อนถึงความสามารถในการหาเลี้ยงครอบครัวว่าใช้ไม่ได้แล้วยังเป็นการเบียดเบียนสร้างความเดือดร้อนให้กับผู้อื่นอีก จ้าวหานหรงไม่ได้พูดอะไรออกมาเพราะนางมัวแต่จัดสิ่งของอยู่ในครัว หลี่เล่อจึงพูดกับนางเสียงแข็งกระด้างขึ้น

"คราวหน้าอย่ารบกวนท่านแม่อีก ข้าจะหาอาหารมาเพิ่มให้เองแต่ตอนนี้กินเท่าที่มีไปก่อน เอาไว้ล่าสัตว์รอบนี้ได้เงินมาค่อยซื้อของเพิ่มและเอาไปชดใช้ค่าอาหารให้ท่านแม่ด้วย"

ครั้งนี้ไปกันหลายคนส่วนแบ่งไม่มากจึงได้ของกินของใช้มาแค่อยู่ได้หนึ่งเดือน

นางเงยหน้าขึ้นแล้วเดินออกมาหลังจากเก็บของเสร็จ

"ท่านแม่เอามาให้เองบอกว่าท่านไม่อยู่เกรงว่าจะไม่มีอาหาร ไม่ต้องห่วงเรื่องให้เงินหรอกข้าจะหามาชดใช้ค่าอาหารให้เอง"

นางพูดจบก็ถือถาดใส่เนื้อเดินออกมาเตรียมหั่นและหมักตากแห้ง

การที่นางพูดรู้เรื่องไม่เอาแต่ก่นด่าว่าแปลกแล้ว แต่นางบอกว่าจะหาเงินยิ่งไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้ นางเกียจคร้านตัวเป็นขนจนทำอะไรไม่เป็นแล้วจะหาเงินได้อย่างไร

"เป็นหน้าที่ของข้า"

เขาพูดกับนางสั้น ๆ ไม่หวังคำตอบใดกลับมา

ในยุคปัจจุบันสตรีมีความก้าวหน้าสามารถหาเงินได้เองเทียบเท่าบุรุษหรืออาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ ความรับผิดชอบทั้งงานในบ้านนอกบ้านก็มีมากขึ้นไม่ต่างกันแต่อาจจะเป็นเรื่องแปลกใหม่สำหรับคนยุคนี้ซึ่งนางก็เข้าใจ

"เราเป็นครอบครัวเดียวกันก็ต้องช่วยกัน ข้าจะปล่อยให้ท่านหาเงินคนเดียวได้อย่างไร อย่าห่วงเลยข้าไม่กินแรงใครฟรี ๆ หรอก"

หลี่เล่อไม่เคยได้ยินคำพูดเหล่านี้มาก่อน นางดูแปลกไปจริง ๆ ไม่ใช่แค่เปลี่ยนไปทว่าคล้ายกับเป็นคนละคนโดยสิ้นเชิง

​​​​​