ไม่ต้องอดอาหารแล้ว

จ้าวหานหรงเดินหิ้วเป็ดและไก่มาถึงนางก็ผูกเชือกเอาไว้แล้วหาไม้ที่มีมาทำเป็นเล้าไก่ขนาดย่อมจากนั้นเอาไก่และเป็ดเข้าไปไว้ในเล้า

นางเดินมาดูในครัวเห็นหมั่นโถวที่ยังกินไม่หมดจึงนำมาอุ่นอีกครั้ง

"โชคดีที่ยังเหลือให้ได้กินอีกมื้อ"

หลังจากมื้อเช้านี้ตอนกลางวันยังไม่มีอาหารให้เด็ก ๆ กิน มองไปที่เล้าไก่ความคิดถึงเมนูอาหารจากเป็ดไก่ก็ผุดขึ้นมาเต็มหัว

"ไม่ได้ ไก่กับเป็ดต้องเก็บเอาไว้ก่อน"

นางยังไม่ยอมเอามาทำอาหารแน่นอนหากนำไปขายจะได้เงินมาซื้อของหลายอย่างเข้าบ้านมากกว่า 

ระหว่างที่นำหมั่นโถวไปให้เด็ก ๆ นางก็ต้มยาให้หลี่จิ่วเม่ยไว้รอจะได้ไม่เสียเวลา

"เสี่ยวหลินมาล้างหน้าแปรงฟันเสียก่อน"

เรื่องนี้หลี่จื่อหลินรู้หน้าที่ดีเพราะถูกฝึกจากบิดามาตั้งแต่อายุหนึ่งขวบแล้ว หลี่จิ่วเม่ยที่มีอาการดีขึ้นเล็กน้อยเห็นพี่ชายแปรงฟันนางก็อยากแปรงฟันบ้าง

"ข้าก็จะแปรงฟัน"

นางบอกกับจ้าวหานหรง เด็กทั้งสองไม่งอแงก็วางใจหญิงสาวจึงให้แปรงฟันด้วยตัวเอง

"ได้สิจ้ะสาวน้อย"

หลี่จิ่วเม่ยยิ้มหวานที่ถูกมารดายกยอลืมความกลัวที่มีต่อนางไปชั่วขณะ

ดื่มยาต้มเสร็จนางให้หลี่จิ่วเม่ยนอนพักผ่อนร่างกายจะได้ฟื้นตัวดีขึ้น

เสียงไก่กับเป็ดร้องประสานกันอยู่หลังบ้าน ด้วยขนาดพื้นที่ไม่กว้างมากเสียงร้องของสัตว์เลี้ยงสองตัวดังมาถึงตัวบ้านปลุกเด็กทั้งสองคนที่กำลังหลับสบายให้ตื่นขึ้น

"พี่ใหญ่ ท่านได้ยินเสียงเป็ดหรือไม่"

หลี่จิ่วเม่ยถามหลี่จื่อหลินเมื่อนางได้ยินเสียงเป็ดร้อง

"พี่ได้ยินเสียงไก่"

เด็กทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วชวนกันลุกขึ้นเดินออกไปตามที่มาของเสียงสัตว์สองตัว

"นั่น มีทั้งเป็ดทั้งไก่"

หลี่จิ่วเม่ยชี้มือไปอย่างตื่นเต้น ที่บ้านของนางไม่เคยมีสัตว์เลี้ยงมาก่อนครั้งนี้เจอถึงสองตัวถือเป็นสิ่งแปลกใหม่ที่น่ามองยิ่งนัก

"ไก่กับเป็ดมาอยู่ที่บ้านเราได้อย่างไรเม่ยเอ๋อร์"

หลี่จื่อหลินนั่งลงยอง ๆ เกาะขอบเล้ามองการเคลื่อนไหวของสัตว์ทั้งสองตัวดวงตาของเขาเปล่งประกายระยิบระยับ เป็นเวลาเดียวกันกับจ้าวหานหรงกำลังเดินเอาเศษผักที่ถอนออกจากแปลงมาให้เป็ดกิน

"เป็ดกับไก่เป็นของเรา น่ารักไหมจ๊ะ"

นางยิ้มแย้มให้เด็กสองคนพลางโยนเศษผักให้พวกมัน หลี่จิ่วเม่ยชอบสัตว์เลี้ยงน่ารัก นางยิ้มหวานจนตาหยีพยักหน้าตอบมารดา

"น่ารักเจ้าค่ะ ข้าชอบทั้งสองตัวเลย"

หลี่จื่อหลินเหลือบตามองน้องสาว ทั้งน้ำเสียงและคำพูดทำให้เขาเกิดความขุ่นมัวโดยไม่รู้ตัว นางจิตใจอ่อนไหวจนลืมไปแล้วหรือว่านางคนนี้เคยทุบตีและด่าทอเอาไว้อย่างไร ที่นางแสร้งทำดีด้วยก็เพราะว่ากลัวท่านพ่อกลับมาเห็นสภาพเขาสองคนแล้วนางจะถูกทุบตี นางไม่เคยรักคนอื่นนอกจากตัวเอง แล้วหลี่จิ่วเม่ยไว้ใจง่าย ๆ ได้อย่างไร

"พวกเจ้ามันเป็นตัวมาร ออกไปไกล ๆ ข้า พวกเด็กเหลือขอ"

เสียงด่าทอหยาบคายยังก้องอยู่ในสมองของหลี่จื่อหลิน ภาพที่เขาเคยถูกมารดาถีบกระเด็นออกจากตัวตอนที่คนรังแกและร้องไห้วิ่งไปกอดนางหาที่พึ่งพิงยังติดตาตรึงใจไม่จางหายไป พลันแววตาที่สดใสเมื่อครู่ก็หม่นหมองลงเด็กชายก้มหน้ามองพื้นดวงหน้าคมมีอาการเศร้าสลดเข้ามาแทนที่

จ้าวหานหรงกำลังหยอกล้อชี้ชวนหลี่จิ่วเม่ยดูเป็ดไก่กินผัก นางรู้สึกผิดสังเกตหันมามองดูบุตรชายนิ่งเงียบไปจึงนั่งลงข้าง ๆ เอื้อมมืออ้วนท้วนโอบไหล่เอาไว้เบา ๆ 

"เสี่ยวหลินลูกไม่ชอบเป็ดกับไก่หรือจ๊ะ"

หลี่จื่อหลินสะดุ้งขัดขืนสะบัดตัวถอยออกมา

"เปล่า ข้าชอบ"

จ้าวหานหรงพอจะรู้ว่าเพราะเหตุผลใดบุตรชายของนางถึงมีพฤติกรรมเช่นนี้ นั่นเพราะนางเคยทำร้ายเขามาก่อนอย่างหนักหน่วงทั้งกายและใจ

"ถ้าชอบก็ไปเล่นกับมันสิลูกแม่จะเปิดเล้าให้ดีหรือไม่"

นางเอียงคอทำเสียงเล็กเหมือนกับเด็กคุยเล่นกับบุตรชาย หลี่จื่อหลินเป็นเพียงเด็กชายวัยสี่ขวบเมื่อมารดาแสดงความสนใจขึ้นมาเขาก็อดหวั่นไหวไม่ได้

"ทะ...ท่าน จะฆ่ามันทำอาหารหรือ"

เขาเปลี่ยนจากคำตอบเป็นคำถามแทนดวงตากลมโตประดับด้วยแพขนตายาวเป็นเส้นตรงงดงามจ้องมองด้วยความห่วงใย

"เราไม่มีอาหารกิน ถ้าจำเป็นก็อาจจะ..."

"อย่าฆ่ามันนะ!"

เสียงประสานของเด็กน้อยสองคนร้องขึ้นอย่างตกใจพร้อม ๆ กัน นางมองดูอดยิ้มไม่ได้จึงเอ่ยขึ้น

"ไม่ฆ่าก็ได้ แต่เราจะเลี้ยงเอาไว้อย่างนี้ไม่ได้นะเราไม่ค่อยมีอาหารให้มันกิน"

"หรงเอ๋อร์ หรงเอ๋อร์"

เสียงเรียกดังขึ้นหน้าบ้านทำลายการสนทนาของสามคนแม่ลูก จ้าวหานหรงได้ยินเสียงจึงจูงมือเด็ก ๆ ออกมาดู

"ท่านแม่"

รุ่ยชิงมาหาลูกสาวเป็นประจำทุกครั้งที่ลูกเขยไม่อยู่บ้าน นางรักจ้าวหานหรงมากเมื่อสามีไม่อยู่เกรงว่าทั้งสามแม่ลูกจะไม่มีอาหารกินเพราะจ้าวหานหรงไปหาอาหารไม่เป็น ทำกับข้าวหุงข้าวก็ไม่เป็น นางจึงคอยเอาของกินมาส่งให้เป็นประจำโดยไม่เคยรู้ว่าเมื่อก่อนอาหารไม่เคยตกถึงท้องของหลาน ๆ พวกเขาจึงดูผอมแห้งร่างกายโตไม่เต็มที่

"หรงเอ๋อร์"

นางเดินเข้าไปรับของพะรุงพะรังจากมือมารดาเอาเข้าไปเก็บ ขนมถั่วทอดที่นำมาด้วยนางจัดใส่จานยกมาพร้อมกับน้ำชาตั้งไว้บนโต๊ะใต้ร่มไม้ลานหน้าบ้าน

"กินขนมถั่วทอดกับน้ำชาก่อนจ้ะ เด็ก ๆ ท่านยายมีขนมมาฝากหยิบกินสิจ๊ะ"

รุ่ยชิงยิ้มแย้มมองดูหลานฝาแฝดด้วยความเอ็นดู เด็กทั้งสองคนหยิบขนมกินอย่างเอร็ดอร่อยนางก็ชื่นใจ พลางมองไปรอบบ้านก็ให้ความรู้สึกประหลาดใจ

"บ้านสะอาดเรียบร้อยกว่าคราวก่อนมาก เจ้าดูแลบ้านยามสามีไม่อยู่อย่างนี้น่ะดีแล้ว"

โดยปกติจ้าวหานหรงไม่ค่อยพูดจาดีกับมารดา นางเป็นคนเอาแต่ใจและดูแคลนว่ามารดาอ่อนแอชอบถูกท่านย่ากดขี่ใช้งานหนักประจำแล้วยังทำให้นางทำงานหนักไปด้วยไม่เคยภาคภูมิใจที่ปกป้องนางไม่ได้ จ้าวหานหรงเป็นคนเกียจคร้านมาตั้งแต่เด็กทำงานเพียงเล็กน้อยนางก็บ่นว่าเหนื่อยแล้ว ถึงกระนั้นรุ่ยชิงก็ทำแทนนางหมดทุกอย่าง

ด้วยความรักลูกมากเกินไปนางยอมทนถูกแม่สามีดุด่าเป็นประจำแล้วยังใช้งานหนักขึ้นเรื่อย ๆ 

จ้าวหานหรงยิ้มแย้มเอื้อมมือไปกุมมือของมารดาเอาไว้ ความอ่อนโยนที่ไม่เคยได้รับจากบุตรสาวทำให้นางรู้สึกไม่คุ้นชิน

"ข้ากำลังคิดจะออกไปหาอาหารอยู่พอดี ว่าจะให้ซือไฉมาอยู่เป็นเพื่อนหลาน"

จ้าวซือไฉเป็นน้องชายของจ้าวหานหรงมีอายุสิบสองปี ทำงานช่วยครอบครัวตระกูลจ้าว เขาไม่ค่อยมาเยี่ยมพี่สาวบ่อยนักเพราะต้องช่วยงานท่านพ่ออยู่ตลอดเวลา จ้าวหานหรงคิดเอาไว้ว่านางจะลองขึ้นเขาไปหาของป่าเพราะที่บ้านไม่มีอะไรให้เด็ก ๆ กินแล้ว ทว่ารุ่ยชิงก็มาถึงก่อนที่นางจะไปหาที่บ้าน

"ได้ยังไงกัน เจ้าไม่เคยขึ้นเขาไม่รู้จักของกินหรอกอันตรายจะตาย"

รุ่ยชิงเป็นห่วงบุตรสาวคนโตที่นางประคบประหงมจนทำอะไรไม่เป็น

"มันจำเป็นจ้ะท่านแม่ ที่บ้านไม่เหลืออาหารเลย"

"บอกแม่มาว่าขาดอะไรบ้าง ของที่เอามาก็พออยู่ได้เจ็ดวัน เอาไว้พ่อเจ้าขายถั่วลิสงได้แม่จะหาข้าวสาร แล้วก็ของแห้งมาไว้ให้"

จ้าวหานหรงก้มหน้าลงเกิดความละอายใจแทนร่างเดิม มารดาของนางช่วยเหลือทุกอย่างตั้งแต่แต่งงานแยกบ้านออกมา แต่ตัวนางนี่สิทำตัวเป็นภาระครอบครัวไม่เคยช่วยเหลือตัวเองแม้แต่ครั้งเดียว

"ข้ามีแต่รบกวนท่านแม่ไม่เคยช่วยท่านเลย"

รุ่ยชิงจับมืออ้วนท้วนเอาไว้แน่นพูดปลอบใจ

"แม่เต็มใจจ้ะ"

รุ่ยชิงอยู่เป็นเพื่อนเด็ก ๆ เกือบครึ่งวัน พาทำของเล่นและร้องเพลงกล่อมนอน เด็กฝาแฝดสองคนชอบท่านยายมากเพราะนางใจดีพูดจาไพเราะและทำของเล่นได้ จนกระทั่งทั้งคู่นอนหลับจึงขอตัวกลับบ้าน

จ้าวหานหรงเอาของในกระสอบที่มารดาแบกมาจนหนักอึ้งออกมาดู ในนั้นมีทั้งข้าวสวยที่หุงแล้ว ข้าวสาร ถั่วลิสง แป้งสาลี ปลาตากแห้ง เต้าหู้และผักสด มากเพียงพอให้กินได้อีกไม่ต่ำกว่าเจ็ดวัน นางถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ไม่ต้องพากันอดอาหารในมื้อเย็นนี้ หากนางขึ้นเขาก็ไม่รู้ว่าจะได้อะไรติดตัวมาบ้าง

นางเอาข้าวสวยมาเทใส่หม้อดินอุ่นและทำนึ่งเต้าหู้กับผัดผัก น้ำซอสมีไม่ครบนางจึงทำได้เพียงเท่านี้ เอาไว้วันพรุ่งนี้ค่อยดัดแปลงเมนูอาหารใหม่ ๆ ให้เด็ก ๆ ได้กินแล้วค่อยคิดใหม่ว่าจะทำอย่างไรต่อไป