คุณหนูสามตระกูลเจียงผู้ร้ายกาจกับระบบสุดโกง

คุณหนูสามตระกูลเจียงผู้ร้ายกาจกับระบบสุดโกง

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-08
Oleh:  เยว่หลงTamat
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
10
7 Peringkat. 7 Ulasan-ulasan
126Bab
16.0KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เรื่องย่อ ขณะกำลังฮัมเพลงอย่างมีความสุข มือผัดอาหารที่ลงมือปรุงด้วยตนเองอย่างพิถีพิถันรู้ตัวอีกทีภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไป กลายเป็นสถานการณ์ที่ซึ่งเต็มไปด้วยความโกลาหล แถมชุดที่ใส่ยังไม่ใช่ชุดอยู่บ้านแต่เป็นชุดจีนโบราณแปลกตา ทว่าก่อนเจียงรั่วอี้จะได้ทำความเข้าใจเหตุการณ์ตรงหน้า ประตูห้องพลันถูกกระแทกให้เปิดออกพร้อมบุรุษผู้หนึ่งที่เดินอาด ๆ เข้ามาแล้วชี้หน้าด่าเธอปาว ๆ บอกว่าเธอชั่วช้า สารเลว ไม่ควรเกิดมาเป็นคน! ถึงจะยังไม่เข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรแต่เจียงรั่วอี้หาใช่ลูกพลับนิ่มที่จะยอมให้คนอื่นรังแกง่าย ๆ ในเมื่อกล้ามาด่าในสิ่งที่เธอไม่ได้ทำ ก็ขอด่ากลับให้จำทางกลับบ้านไม่ได้เลยแล้วกัน!

Lihat lebih banyak

Bab 1

ตอนที่ 1

 朝の光が、レースのカーテン越しに部屋を満たしていく。柊アオイは目を覚まし、いつものように携帯電話のアラームを止めた。午前六時三十分。窓の外からは、丘の下の街並みが一望できる。赤い屋根が点在し、その向こうには青い空が広がっている。

 アオイは十四歳の中学二年生で、この「丘の上の街」で生まれ育った。街は小さく、住人は二百人ほど。みんなが顔見知りで、誰もが親切だった。アオイにとって、ここは世界のすべてだった。

 制服に着替え、階段を降りる。キッチンからは朝食の匂いが漂ってきた。

「おはよう、アオイ」

 母の声が明るく響く。テーブルには、トーストと目玉焼き、それにサラダが並んでいた。

「おはよう、お母さん」

 アオイは席につき、オレンジジュースを一口飲んだ。窓の外では、一匹の猫が塀の上を歩いていた。白と茶色の模様で、右目だけが青い。

「ねえ、お母さん。この街の猫って、みんな片方の目だけ青いよね」

「そうね。不思議よね」

 母は笑いながら答えたが、それ以上のことは言わなかった。アオイはトーストを齧りながら、その猫を眺めた。なぜだろう。この光景を、前にも見たような気がする。

 学校へ向かう道すがら、アオイは街の風景を観察した。石畳の道。白い壁の家々。角を曲がるたびに現れる小さな広場。そして、丘の中腹にそびえ立つ古い時計塔。

 時計塔の針は、午前七時十五分を指していた。アオイが見上げたとき、奇妙なことが起きた。秒針が、一瞬だけ逆向きに動いたように見えたのだ。

 目の錯覚だろうか。アオイは首を傾げたが、すぐに歩き始めた。

 学校の門をくぐると、親友のユウカが手を振っていた。

「アオイ! おはよう!」

 ユウカは明るい性格で、いつも笑顔を絶やさない少女だった。栗色の髪をポニーテールにまとめ、大きな瞳が印象的だ。

「おはよう、ユウカ」

「ねえねえ、今日の数学のテスト、勉強した?」

「え? テスト?」

 アオイは驚いた。テストがあることを忘れていた。いや、忘れていたというより――

「去年もこの会話したよね」

 ユウカがクスクスと笑った。

「え?」

「冗談だよ。でも本当に、アオイっていつも同じリアクションするよね」

 その言葉に、アオイの胸に奇妙な感覚が広がった。デジャヴ。この会話を、確かに前にもした気がする。でも、それはいつだったのか思い出せない。

 教室に入ると、クラスメイトたちが談笑していた。窓際の席に座るアオイは、ノートを開きながら外を見た。校庭では、またあの片目が青い猫が歩いていた。いや、違う猫だろうか。でも、この街の猫は、なぜみんな片目だけ青いのだろう。

 授業が始まった。数学の先生が黒板に問題を書いていく。アオイはその文字を見つめながら、頭の中で別のことを考えていた。

 この街には、不思議なルールがある。夕方五時を過ぎたら、子供は外出してはいけない。それは誰もが守っている暗黙の了解だった。理由を尋ねても、大人たちは「昔からそうなっているから」としか答えない。

 アオイは観察力が鋭い少女だった。細かいことに気づき、疑問を持つ。でも同時に、その疑問を深く追求することを避ける傾向もあった。見たくないものは見ない。知りたくないことは知らない。それが、アオイの生き方だった。

 昼休み、ユウカと一緒に屋上で弁当を食べた。

「ねえ、アオイ。今度の日曜日、図書館に行かない?」

「図書館?」

「うん。私、読みたい本があるの」

 図書館。丘の上の街には、古い図書館が一つだけあった。石造りの建物で、百年以上の歴史があるという。アオイはあまり行ったことがなかったが、ユウカは本が好きで、よく通っていた。

「いいよ。一緒に行こう」

「やった! じゃあ、日曜日の朝十時ね」

 ユウカは嬉しそうに笑った。その笑顔を見ながら、アオイはまた奇妙な感覚に襲われた。この会話も、前にしたような気がする。でも、それは本当に記憶なのだろうか。それとも、ただの思い込みなのだろうか。

 放課後、アオイは一人で帰路についた。時計塔の前を通りかかったとき、また秒針を見上げた。今度は普通に動いていた。やはり、朝のは目の錯覚だったのだろう。

 家に着くと、母が夕食の準備をしていた。

「おかえりなさい。今日はカレーよ」

「ありがとう」

 アオイは自分の部屋に上がり、制服を着替えた。窓から外を見ると、空が茜色に染まっていた。午後四時五十分。あと十分で、五時になる。

 なぜ、五時を過ぎたら外出してはいけないのだろう。その理由を、アオイは一度も真剣に考えたことがなかった。ただ、そういうものだと思っていた。

 夕食の後、アオイは宿題をしながら、ふと窓の外を見た。街灯が灯り、静かな夜が訪れていた。誰も外を歩いていない。子供だけでなく、大人たちも、夜はあまり外出しないようだった。

 ベッドに入り、天井を見つめる。今日も、いつもと同じ一日だった。何も変わらない。でも、その「変わらなさ」が、なぜか少し不安だった。

 アオイは目を閉じた。そして、眠りに落ちていった。

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasanLebih banyak

AiGame Aigame
AiGame Aigame
ตอนที่51 ต่อสู้กับสัตว์อสูรม่านหมอก นางเอกถามว่าที่ตัวเองโดนโจมตีเพราะอ่อนแอที่สุด แต่พระเอกบอกไม่ใช่ แล้วจะบอกต่อเพราะเจ้าเป็น "สะ" อะไร คำเต็มคืออะไร ไม่มีต่อหรอ
2026-02-28 16:25:19
3
1
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
ชอบคะสนุกดี
2026-02-25 14:37:47
1
0
P JR
P JR
สนุกมาก แต่เหมือนช่วงหลังระบบอีอีจะหายไปเลย
2026-02-25 00:05:20
1
0
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
เป็นกำลังใจให้ไรท์ค่ะสนุกมากตื่นเต้นทุกตอนวางไม่ลง
2026-02-07 09:30:27
0
0
Yingluck Thalangdee
Yingluck Thalangdee
อย่าหยุดอัพเดทค่ะมาให้กำลังใจค่ะ
2026-02-06 22:24:34
2
0
126 Bab
ตอนที่ 1
“กรี๊ด!! ฆ่าคนแล้ว คุณหนูสามฆ่าคนแล้ว !!”เสียงกรีดร้องดังระงม ผู้คนวิ่งพลุกพล่านเจียงรั่วอี้สะดุ้งตกใจหลังได้ยินเสียงร้องตะโกนใช้สายตาไม่เข้าใจมองความวุ่นวายภายในห้องอย่างเหม่อลอยจำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอกำลังยืนฮัมเพลงมีความสุขกับวันหยุดสุดสัปดาห์อยู่ไม่ใช่เหรอ แล้วสถานการณ์ตรงหน้านี้มันอะไรกัน ทำไมทุกคนถึงได้แตกตื่นขนาดนี้ แล้วชุดพวกนี้คืออะไร ทำไมเธอถึงสวมชุดจีนโบราณแทนที่จะเป็นชุดอยู่บ้านธรรมดาทว่าก่อนหญิงสาวจะได้ทำความเข้าใจเรื่องราวตรงหน้าเสียง ปัง! ของประตูพลันเปิดออก“เกิดอะไรขึ้น! เสียงดังวุ่นวายไปถึงข้างนอก”“คุณชายกู้แย่แล้วเจ้าค่ะ คุณหนูหลานแย่แล้ว!”สตรีอายุประมาณสามสิบปลาย ๆ วิ่งเข้ามาเกาะขาชายหนุ่มใบหน้าเปื้อนน้ำตาท่าทางน่าสงสาร“หมิงหมิง ?! เกิดอะไรขึ้นกับหมิงหมิง!”“คุณหนู คุณหนูถูกคุณหนูเจียงวางยาเจ้าค่ะ! ฮึก คุณชายต้องช่วยคืนความยุติธรรมให้คุณหนูของบ่าวนะเจ้าคะ”คนพูดเอ่ยเสียงติดสะอื้น สองมือกำข้อเท้าชายหนุ่มแน่น“แค่ก ๆ !”ตอนนี้เองเจียงรั่วอี้ถึงพึ่งสังเกตเห็นว่าในห้องมีหญิงสาวท่าทางน่าสงสารคนหนึ่งนั่งอยู่บนพื้น มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกแน่น หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ใบหน้
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2
“เจ้า !!”กู้เหวินซานตวาดก้องคนถูกตวาดสะดุ้งโหยงหันสายตามองอีกฝ่าย“เจ้ามันเกินเยียวยาแล้ว!! ในดินแดนนี้มีแค่เจ้าคนเดียวเท่านั้นละที่ชอบเสแสร้ง ตนเองเสแสร้งจนเคยตัวคนเดียวไม่พอยังกล้ากล่าวหาคนอื่นว่าเสแสร้ง!”“ข้าขอประกาศไว้ตรงนี้เลยว่า หากเกิดอะไรขึ้นกับหมิงหมิง ข้าและสกุลกู้จะเอาเรื่องสกุลเจียงของเจ้าให้ถึงที่สุด ให้เจ้าได้รู้ว่าเพราะความชั่วร้ายของเจ้าทำให้ชีวิตเจ้าต้องพินาศ!”กู้เหวินซานด่าเสร็จก็ประคองคนในอ้อมกอดออกจากห้อง ถ้าไม่ติดว่าหญิงสาวในอ้อมกอดท่าทางไม่ดี มิหนำซ้ำยังขยำชายเสื้อเขาเป็นเชิงห้ามปรามตนก็อยากจะต่อว่าสตรีชั่วร้ายตรงหน้าอีกหลาย ๆ ประโยคเผื่อนางจะสำนึกในสิ่งที่ตนทำเจียงรั่วอี้มองคนทั้งสองเดินออกจากห้องไปจนลับตา หันสายตากลับมามองความเละเทะภายในห้อง“เสียดายจังทั้งที่หน้าตาดีแท้ ๆ แต่ไร้เหตุผลชะมัด”เจียงรั่วอี้ถอนหายใจนึกเสียงดายหน้าตาหล่อ ๆ หันกลับมาสำรวจโดยรอบสภาพในห้องไม่เหมือนคนถูกวางยาแล้วล้มลงไป แต่เหมือนเกิดการสู้รบปะทะกันสักยกแล้วจับยากรอกปากมากกว่า เพราะไม่ว่าจะเป็น โต๊ะ เก้าอี้ ชุดน้ำชา จานชาม ต่างล้มระเนระนาดระเกะระกะเต็มพื้นสองขาเรียวเดินวนรอบห้อง มอง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3
“ท่านพ่อพวกเราจะทำอย่างไรกันดี รั่วอี้เล่นแรงถึงขั้นกล้าวางยาคุณหนูเล็กตระกูลหลาน มิหนำซ้ำคุณชายกู้คู่หมั้นของนางยังประกาศก้าวว่าหากหลานหมิงหมิงเป็นอะไรไปจะเอาเรื่องตระกูลเราจนถึงที่สุด”“ท่านพ่อตอนนี้ครอบครัวเราไม่สามารถรับมือกับทั้งสองตระกูลไหวนะขอรับ”“ตงหยางไม่ใช่ว่าพ่อไม่รู้ถึงความกังวลของลูก แต่พ่อเองก็จนปัญญา ครั้งนี้รั่วอี้ทำเกินไปมากจริง ๆ ไม่รู้ว่าสองตระกูลนั้นจะเอาคืนตระกูลเราอย่างไรบ้าง”เจียงเค่อหนิงถอนหายใจยาวมองหญิงสาวบนเตียงนอน“หากท่านปู่ยังอยู่ตระกูลของพวกเราคงไม่ตกต่ำและวุ่นวายขนาดนี้ ตั้งแต่เหตุการณ์ในวันนั้นท่านปู่ของลูกก็หมดสติไป ส่วนน้องสาวก็กลายเป็นใครก็ไม่รู้”ใบหน้าเจียงเค่อหนิงเศร้าหมอง หวนนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อสิบกว่าปีก่อนอุบัติเหตุในครั้งนั้นได้พรากทั้งบิดาและบุตรสาวของตนไปส่วนเด็กสาวบนเตียง แม้หน้าตาจะเหมือนบุตรสาวคนเดิมของเขาทุกกระเบียดนิ้วแต่นิสัยใจคอบรรยากาศรอบกายกลับกลายเป็นคนละคน“ท่านพ่อเรื่องของรั่วอี้ท่านพ่อเชื่อจริง ๆ หรือขอรับว่าเป็นเพราะเหตุการณ์ในวันนั้น”“หากไม่ใช่คงไม่มีอะไรอธิบายนิสัยที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของน้องสาวเจ้าได้แล้วละ ไม่ใช
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4
ตระกูลเจียงที่ได้ชื่อว่าหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ถูกลบชื่อหายออกไปดินแดนราวกับว่าไม่เคยมีตระกูลนี้ปรากฏในดินแดนแห่งนี้มาก่อนแถมเรื่องราวสุดแสนคลาสสิกนี้ยังถูกอธิบายเอาไว้เพียงหนึ่งย่อหน้านั่นแสดงให้เห็นว่าอีกไม่นานตระกูลเจียงจะต้องล่มสลายและเธอที่มาอาศัยอยู่ในร่างเจียงรั่วอี้จะต้องตาย!ไม่ได้ ! เธอจะปล่อยให้เรื่องเลวร้ายพวกนั้นเกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาดถึงจะแก้ไขเรื่องวางยาไม่ได้แล้ว แต่อย่างน้อยหากแสดงความจริงใจออกไปมากพอไม่แน่บางทีตระกูลหลานกับตระกูลกู้อาจจะเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าก่อนยอมลดโทษลงให้ก็ได้เธอต้องรีบไปแสดงให้พวกเขาเห็นว่าเธอสำนึกผิดแล้วและอยากจะขอโทษเรื่องที่ทำมาทั้งหมด!ด้วยนิสัยของนางเอกจะต้องให้อภัยเธอแน่นอน ส่วนพระเอก...พอคิดไปถึงสีหน้าถมึงทึงของกู้เหวินซานแล้วเจียงรั่วอี้ก็ได้แต่ส่ายหัวชายผู้นั้น...ไม่น่าจะพูดกันรู้เรื่องนะต้องเป็นหลานหมิงหมิง ต้องคุยกับหลานหมิงหมิงเท่านั้น!ไวเท่าความคิด เจียงรั่วอี้กุลีกุจอลงจากเตียงเปิดประตูออกจากห้องปัง!กวาดสายตามองซ้ายขวาเมื่อเห็นว่าทางสะดวก จึงรีบสับขาวิ่งไปทางประตูจวนชวิ้ง !!ทวนสองเล่มประสานกันขวางไม่ให้เจียงรั่วอี้ออกไป“หมา
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5
“แม่งเอ๊ย! เจ็บเป็นบ้าเลย”เจียงรั่วอี้สบถออกมาอย่างหัวเสีย แค่จะออกจากบ้านทำไมถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้หญิงสาวบ่นพลางยกมืออีกข้างกดแผลไว้ไม่ให้เลือดไหลออกมา เพราะในหัวไม่มีความคิดที่จะพาตนเองไปรักษาอาการบาดเจ็บด้วยกลัวว่าคนของตระกูลจะตามมาจับตัวกลับระหว่างกำลังรักษาอยู่ในโรงหมอหลังวิ่งหนีไกลออกมาสักระยะเจียงรั่วอี้ก็ใช้สายตามองซ้ายขวามองหารถม้าที่พอจะพาไปส่งบ้านตระกูลหลาน ก่อนจะเห็นว่ามีรถม้าคันหนึ่งวิ่งมาพอดี จึงยกมือขึ้นเป็นเชิงให้เขาจอดทว่าหลังรถม้าที่ชะลอความเร็วเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้แล้วมองเห็นหน้าหญิงสาวชัด ๆ ความเร็วของรถม้าก็เพิ่มขึ้นทันทีขับฉิวผ่านไปอย่างไม่รีรอ“...”คนถูกเมินมองตามตาปริบ ๆ นิ่งเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง“บางทีคนขับอาจจะปวดท้องหนักถึงได้รีบเพิ่มความเร็วรถ”เจียงรั่วอี้พูดให้กำลังใจตนเองอย่างนั้นทั้งที่ในอกรู้ดีว่า สาเหตุที่เขาขับรถหนีไปคงไม่พ้นใบหน้านี้แต่เจียงรั่วอี้ก็หาได้คิดยอมแพ้ นางยังคงมองหารถม้าต่อระหว่างเดินไปด้านหน้าเรื่อย ๆ ทว่าไม่ว่าจะผ่านไปกี่รถม้าก็ไม่มีรถม้าคันไหนยอมจอดให้เจียงรั่วอี้ขึ้นนั่ง“...”เจียงรั่วอี้ไม่เป็นที่ต้อนรับขนาดนี้เลยเหรอหญิงสาวคิดอย่าง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6
รถม้าเคลื่อนตัวจากจุดเดิมออกมาได้สักพักเจียงรั่วอี้จึงขยับปากเอ่ยเพื่อทำลายความเงียบ“ท่านชื่ออะไรหรือ ขอบใจมากนะที่ฟังคำขอร้องของข้า”ท่าทางของนางเต็มไปด้วยบรรยากาศเย็นชายหนุ่มมองพิจารณาสตรีตรงหน้านิ่ง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าคล้าย แถมบรรยากาศรอบกายยังไม่ชวนอึดอัดเหมือนครานั้นเจียงรั่วอี้เห็นว่าเขาเอาแต่จ้องตนไม่พูดอะไรรอยยิ้มจึงค่อยๆ หายไปจากใบหน้า“เอ่อ...ข้าทำให้ท่านอึดอัดใช่หรือไม่ ? ข้าก็พอจะรู้ตัวอยู่ว่าไม่ค่อยมีใครต้อนรับข้า ถึงอย่างนั้นข้าก็ดีใจที่ท่านยอมช่วยเหลือข้านะ และจะยิ่งดีใจมากหากท่านส่งข้าจนถึงปลายทาง”หญิงสาวก้มหน้าลงเล็กน้อยงื้อออ อีกฝ่ายคงไม่ได้กำลังนึกเสียใจที่ยอมให้เธอขึ้นรถมาใช่ไหมถึงได้เงียบไม่ยอมพูดอะไรเลยนะ แต่จะมานึกเสียใจแล้วไล่ลงตอนนี้ไม่ได้นะ ไม่อย่างนั้นเธอคงได้เดินไปบ้านตระกูลหลานที่ไม่รู้ว่าอยู่ส่วนไหนของที่นี่เพราะหารถม้าไม่ได้แน่ ๆ“ข้าไม่ไล่ไม่ต้องกังวล”“จริงหรือ ? ท่านไม่ได้กำลังคิดว่าจะไล่ข้าลงไปจริง ๆ ใช่ไหม?”ดวงตาเป็นประกายเงยขึ้นสบตา“...อืม”ไป๋ซีห่าวพยักหน้ารับหันหน้าหนีเจียงรั่วอี้เห็นว่าเขาไม่มีความคิดจะไล่ตนลงไปแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าจึงไม่
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7
“ข้ามาพบคุณหนูหลานหมิงหมิงไม่ทราบว่านางอยู่หรือไม่”คนเฝ้าหน้าประตูมองเจียงรั่วอี้ ท่าทีเป็นปฏิปักษ์อย่างชัดเจน“คุณหนูของพวกเราไม่อยู่ คุณหนูเจียงกลับไปเถิด”แม้จะเรียกอย่างให้เกียรติว่าคุณหนูเจียงแต่น้ำเสียงและสายตากลับแสดงออกถึงความรังเกียจไม่ต้อนรับอย่างชัดเจนเจียงรั่วอี้เข้าใจปฏิกิริยาของพวกเขา เจ้าของร่างทำกับอีกฝ่ายไว้มากคนของหลานหมิงหมิงจะรังเกียจเธอก็ไม่แปลก“ข้ามีเรื่องจะพูดกับนางจริง ๆ รบกวนพวกเจ้าช่วยไปแจ้งแก่นางได้หรือไม่ว่าข้ามาขอพบ”“คุณหนูท่านฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือขอรับ ข้าบอกว่าคุณหนูของพวกข้าไม่อยู่ให้ท่านกลับไป”น้ำเสียงกดต่ำท่าทีคุกคามเจียงรั่วอี้ยังคงทำใจเย็นพูดกับพวกเขาจะใช้อารมณ์ไม่ได้เด็ดขาด!ท่องไว้เจ้าของร่างคือคนผิดเจ้าของร่างคือคนผิดพวกเขาไม่พอใจที่เจ้าของร่างทำร้ายคุณหนูของพวกเขาถึงได้แสดงอาการไม่พอใจออกมา“ข้าขอร้องพวกท่านอย่างน้อยช่วยไปบอกนางก็ยังดี ข้าอยากจะมาขอโทษที่เคยทำผิดต่อนาง”“เกรงว่าบุตรสาวของข้าคงรับคำขอโทษของคนสูงศักดิ์อย่างคุณหนูเจียงไม่ไหวหรอกขอรับ”น้ำเสียงเย้ยหยันดังขึ้นหลังบานประตู ก่อนประตูจะเปิดออกเผยให้เห็นชายอายุประมาณห้าสิบหกส
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8
การกระทำของเจียงรั่วอี้สร้างความประหลาดใจให้คนเดินผ่านไปมา ภาพหญิงสาวเนื้อตัวมอมแมมเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด คุกเข่าสองข้าง คำนับอย่างจำนน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสำนึกผิดท่าทางของนางเหมือนลูกนกตัวน้อย ๆ ไร้ทางสู้ ไร้ที่ไป ทำได้เพียงยอมศิโรราบต่อผู้แข็งแกร่งไหล่บอบบางสั่นเล็กน้อย ดูแล้วพานให้รู้สึกสงสารและอยากปกป้อง ถึงแม้พวกเขาจะรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าคือเจียงรั่วอี้ แต่สภาพของนางตอนนี้กลับทำให้คนมองหัวใจกระตุกนางพึ่งจะอายุสิบหกปี ถึงจะมีนิสัยชั่วร้ายแต่อย่างไรก็เป็นเพียงเด็กสาวอายุสิบหกปีคนหนึ่งวันนี้เด็กสาวคนนั้นสำนึกผิดแล้ว อยากขอโทษในความผิดที่ตนเคยก่อ ในฐานะผู้ใหญ่ควรให้โอกาสเด็กได้สำนึกผิดและเปลี่ยนแปลงตนเองไม่ใช่หรือหลานลี่ฟูมองเจียงรั่วอี้ที่คุกเข่าแนบศีรษะบนพื้น เงยหน้ามองชาวบ้านที่กำลังมองตนอยู่มือซึ่งซุกซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อกำเข้าหากันแน่ดี! นางมาเพื่อเรียกความสงสารเห็นใจเพราะรู้ว่าตระกูลตนและกู้กำลังวางแผนโจมตีตระกูลของนางสินะ หญิงสาวชั่วร้ายไร้สมองรู้จักแต่ทำอะไรโง่ ๆ วันนี้รู้จักใช้ความคิดของชาวบ้านให้เป็นประโยชน์แล้ว หลานลี่ฟูไม่มีทางคิดว่าเจียงรั่วอี้สำนึกจริง ๆ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9
“เกิดอะไรขึ้นใครเป็นอะไรแล้วเหตุใดเจ้าถึงได้อุ้มข้ามาเช่นนี้ไม่รอให้ข้าได้ขอโทษพวกเขาก่อน”“ขอโทษ ? คุณหนูจะไปขอโทษคนพวกนั้นทำไม!”น้ำเสียงชิงชังรังเกียจของเขาทำหัวคิ้วงามขมวดเข้าหากันไม่ให้ขอโทษ ?เจ้าของร่างเดิมวางยาพิษคนอื่นจนเกือบตายเลยนะ ถึงสุดท้ายจะไม่ตายก็เถอะ แต่ความจริงเรื่องวางยาก็ใช่ว่าจะทำเป็นลืมได้“เหตุใดน้ำเสียงเจ้าถึงดูโกรธแค้นตระกูลหลานถึงเพียงนี้ พวกเขาทำอะไรเหรอ”“คุณหนูไปถึงก็จะรู้เองขอรับ ถึงตอนนั้นคุณหนูอาจจะนึกขอบใจข้าน้อยก็ได้ที่มาห้ามคุณหนูได้ทัน”“...”เจียงรั่วอี้ไม่ทันแล้วล่ะ ข้าคุกเข่าสร้างภาพต่อหน้าคนมากมายและตระกูลหลานไปแล้ว…เจียงรั่วอี้คิดแต่ไม่ได้พูดออกมา หญิงสาวเงียบปากปล่อยให้เขาพากลับจวน ที่เธอไม่ขัดขืนไม่ใช่ว่าไม่ระวังตัว แต่เพราะอีกฝ่ายเป็นคนคนเดียวกับที่มารับกลับจวนครั้งแรกจึงปล่อยเลยตามเลยให้เขาพาตัวกลับคนถูกอุ้มพากลับบ้านไม่ได้สนใจเลยว่าตนเองไม่ได้ใช้เส้นทางปกติในการเดินทาง แต่เดินทางผ่านหลังคาบ้าน เพราะมัวแต่จมจ่ออยู่กับความคิดของตนเองกว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่เขากระโดดลงจากหลังคาปล่อยตัวเธอให้เป็นอิสระ“ถึงแล้ว ? ว่าแต่เมื่อสักครู่เจ้าพาข้าเดินท
Baca selengkapnya
ตอนที่ 10
อ่างในมือหล่นลงพื้น น้ำสาดกระเซ็น“ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู บ่าว บ่าวไม่ได้ตั้งใจ”บ่าวหญิงคุกเข่าตัวสั่นงันงก โขกศีรษะกับพื้นราวกับหวาดกลัวว่านางจะลงดาบสังหารเจียงรั่วอี้ที่ไม่เข้าใจแค่เอ่ยถามทำไมถึงได้แสดงอาการหวาดกลัวขนาดนี้ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่า เจ้าของร่างร้ายกับทุกคน ยิ่งบ่าวหญิงในเรื่องยิ่งใจร้ายเป็นพิเศษใครก็ตามที่ทำให้นางหงุดหงิดแม้เพียงนิดมักถูกสั่งโบยหลาย ๆ ครั้ง บางครั้งรุนแรงถึงขั้นต้องเรียกหมอมาดูว่าตายหรือไม่"คุณหนูสามพึ่งกลับมาถึงบ้าน ไม่รีบมาดูอาการคุณชายใหญ่ไม่พอยังมายืนรังแกบ่าวต่อหน้าคนมากมายอีก"เจียงรั่วอี้ขมวดคิ้วไม่พอใจเล็กน้อยเปิดปากมาก็ด่าเลยนะ ถึงเจ้าของร่างจะนิสัยเสียยังไงก็เถอะ ก่อนจะว่าช่วยแหกตาดูก่อนไหมว่าอะไรเป็นอะไร ตนยังไม่ได้ทำอะไรอีกฝ่ายเลยแท้ ๆ แค่ถามว่าเจียงเฟยหยาเป็นอะไรเท่านั้นเมื่ออีกฝ่ายเห็นว่าเจียงรั่วอี้มองมาด้วยท่าทางไม่พอใจเล็กน้อยจึงก้าวขามาใกล้ เชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี ใช้น้ำเสียงประดุจผู้อาวุโสสั่งสอนผู้น้อยกับนาง“เจ้ายังเด็กควรรู้จักเรียนรู้ที่จะเก็บอารมณ์ ใจดีต่อผู้อื่นบ้างไม่ใช่มัวเมาไปกับอำนาจที่มีในมือ ใช้อำนาจรังแกคนอ่อนแอ คนเช่นนี้ไ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status