เกิดใหม่เป็นมารดาเลี้ยงของนางร้ายพร้อมระบบหมอเทวดา

เกิดใหม่เป็นมารดาเลี้ยงของนางร้ายพร้อมระบบหมอเทวดา

last updateHuling Na-update : 2026-01-26
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
3 Mga Ratings. 3 Rebyu
45Mga Kabanata
5.8Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

หญิงสาวเกิดใหม่ในนิยายพร้อมระบบหมอเทวดา เธอเป็นหญิงหม้ายที่ถูกครอบครัวสามีขับไล่หลังจากแต่งงานได้เพียงสามเดือน และที่น่าตกใจกว่านั้นคือลูกเลี้ยงวัยแปดขวบที่ร่างเดิมชอบทุบตีคือนางร้ายในนิยายเรื่องนี้!

view more

Kabanata 1

ยมทูตทำงานผิดพลาด [1/2]

Sinar matahari pagi menyelinap melalui celah tirai, menusuk mata Freya membuatnya terkejut dan bangun. Kepalanya berdenyut-denyut seolah ada gendang yang dipukul dari dalam, dan tenggorokannya terasa kering seperti gurun. Freya menutupi wajah dengan lengan-mencoba menghindari cahaya, tapi ketika menggeser badan, tangannya menyentuh sesuatu yang hangat dan juga lembut.

Freya membuka mata perlahan. Jantungnya langsung berdebar kencang. Di sampingnya, seorang pria berambut ikal yang acak masih tertidur lelap, badannya hanya terbungkus selimut sampai pinggang. Wajahnya sama sekali tidak dikenal baginya.

Ya Tuhan... siapa dia? Freya menutupi mulut dengan tangan, takut bersuara. Kemudian dia melihat ke arah bawah-tubuhnya sendiri. Dan seperti yang sudah dia duga, dia pun sama keadaannya.

Apa sebenarnya yang terjadi kemarin? Freya merenung sambil merasakan tubuhnya lemas di atas kasur yang tidak dikenal. Ingatan semalam hancur seperti kaca pecah-pesta di bar, teman-teman yang hilang dari pandangan, minuman yang terus datang, dan kemudian... dia membelalakkan mata. Seharusnya dia berada di apartemennya Rio, kekasihnya. Tapi kenapa dia malah bisa sampai di sini bersama pria tak dikenal? Dia mencoba mengingat, tapi kepalanya hanya semakin sakit.

Lantai kamar terasa berputar saat dia mencoba duduk. Tangannya gemetar saat dia berusaha menggapai ponsel di samping kasur. Layar menampilkan jam setengah delapan, tiga pesan dari ibunya dan beberapa panggilan tak terjawab dari Rio. Dia menekan napas dalam-dalam, mencoba menenangkan denyutan jantung yang kencang. Bau alkohol masih terasa di mulutnya, dan dia merasa mual menyebar di perut.

Freya bergerak perlahan-lahan, mencoba keluar dari kasur tanpa mengganggu pria itu. Tapi selimut yang menutupi tubuhnya terlepas sedikit dan Freya dapat melihat bekas luka dilengannya sendiri. Freya menjadi lebih panik.

Sayangnya Freya tak punya waktu untuk berpikir lebih lanjut. Sebelum pria itu bangun dan Freya akan mendapat masalah baru, dia harus bergegas pergi karena sebentar lagi meeting di kantor akan dimulai.

Tapi saat Freya memungut pakaiannya yang berserakan di atas lantai, pakaian itu begitu kotor dan bau alkohol. Dia melihat tas yang dia campakkan di sudut kamar, namun tak melihat baju ganti di dalamnya.

Tanpa berpikir panjang, Freya membuka lemari dan mengacak-acak isinya berharap ada sesuatu yang bisa dia pakai. Harapannya terkabul begitu dia menemukan satu set baju kerja wanita diantara tumpukan baju-baju pria.

Freya langsung memakai baju tersebut dan memasukkan baju kotornya ke dalam tas.

"Selamat tinggal, Pria asing. Mungkin pertemuan kita hanya sampai di sini," gumam nya sebelum keluar dari apartemen tersebut.

Sambil mengenakan sepatu, Freya mengamati nomor pintu yang tertera di samping pintu. Dia menepuk dahinya cukup keras. "Bego... Bego!" umpatnya. "Harusnya aku masuk kamar nomor seratus sepuluh, bukan seratus satu."

Kamar milik Rio berada di lantai 2 sedangkan kamar yang dia masuki berada di lantai 1.

Gawat! Kalau Rio melihatnya keluar dari kamar apartemen pria lain, penjelasan apa yang harus dia jabarkan?

Sebelum itu terjadi, Freya berlari sekuat tenaga keluar dari gedung apartemen lalu mencari taksi di tepi jalan.

Perjalanan ke kantor terasa begitu cepat. Begitu dia masuk, orang-orang di kantor menatapnya secara terang-terangan.

Apa dia terlihat begitu kacau? Denyutan di kepala masih terasa dan dia belum sempat memeriksa wajahnya di cermin. Tapi dia yakin kalau saat ini pasti wajahnya memang kacau.

Dan... benar saja. Di depan cermin kamar mandi, Freya dapat melihat riasan wajahnya yang kacau dan matanya membengkak.

"Oh... God!" pekiknya tertahan. Pantas orang-orang melihatnya aneh.

Freya langsung mengambil sabun cuci muka dari tas dan mencuci wajahnya dengan cepat. Dia tak ada waktu untuk mandi, hanya sikat gigi sebentar sebelum menyemprotkan parfum ke seluruh tubuh agar bau alkohol tersamarkan. Kali ini tak ada riasan dempul seperti biasanya. Hanya ada bedak tipis dan juga lipstik berwarna merah muda yang lembut.

Begitu Freya sampai di depan ruangan kerja, Erlin-rekan kerjanya, sudah menunggu di depan pintu dengan cemas.

"Kamu kemana aja? Dari tadi Pak Budi udah nyariin kamu loh," kata Erlin cemas, mengangkat alis sebelahnya begitu menyadari penampilan Freya yang tak seperti biasanya. "Terus... mana rokmu? Tumben pakai celana panjang?"

Freya memaksakan senyumnya. "Ada masalah kecil. Nanti deh aku ceritain. Sekarang, mana Pak Budi? Meetingnya udah dimulai belum?"

"Udah." Erlin menarik lengan Freya lalu berbisik, "Kayaknya ada masalah besar deh. Sebaiknya kamu cepat ke sana sekarang."

Wajah Freya menjadi kaku. Gegas dia mendatangi ruang meeting dengan sisa tenaga yang ada.

"Kamu telat lima menit, Fre." Bintang, teman satu timnya, sudah menghadangnya di depan pintu. "Cepat masuk!"

Ketegangan langsung terasa saat Freya memasuki ruang meeting. Pak Budi, sang direktur utama, nampak mengerutkan kening dengan serius.

"Pak Budi kenapa?" tanya Freya ke Bintang.

"Kamu gak tahu?" Bintang berbisik pelan di samping Freya. "Proyek yang kita tangani terancam gagal karena salah satu investor terbesar kita mundur dan mencabut dananya."

"Kok bisa?"

"Kabarnya Bu Dira menggelapkan dana proyek. Makanya selama tiga bulan, proyek ini gak ada kemajuan," bisik Bintang lagi.

Astaga... kepala Freya semakin pusing karenanya. Kalau proyek ini gagal, impian Freya untuk naik jabatan akan pupus dan tinggal kenangan.

"Terus, gimana?" tanyanya.

"Bu Dira dipecat dan kita bakal ada manajer baru."

"Manajer baru? Siapa itu?"

Tepat setelah Freya bertanya demikian, suara pria bernada berat dari arah pintu membuatnya menoleh.

"Selamat pagi, Pak Budi. Saya Aryana Bintara. Manajer baru yang akan menggantikan Bu Dira."

Jantung Freya berhenti sejenak lalu berdebar kencang seolah ingin melompat keluar dari dada. Napasnya tercekik di tenggorokan. Dia menggosok mata lalu membuka mata lagi untuk memastikan jika dia salah orang. Tapi nyatanya, pria di depannya benar-benar sama dengan orang yang tidur bersamanya tadi pagi.

Ya Tuhan... Kekonyolan macam apa ini?

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata

Rebyu

Triple Great
Triple Great
รอภาคแยกชูเหยา
2026-04-07 20:30:31
0
0
บัวเหนือน้ํา
บัวเหนือน้ํา
อ่านเพลินๆสบายๆ จบมีความสุขแบบนี้ชอบค่ะ ............️...️...️
2026-03-03 14:16:40
0
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
สนุกคะชอบมาก สั้นก่อนจบไปนิดแต่รวมๆกีมากๆคะ จะไปอ่าซูเหยาต่อคะ
2026-02-20 03:36:54
1
0
45 Kabanata
ยมทูตทำงานผิดพลาด [1/2]
ยมทูตทำงานผิดพลาด [1/2]ก๊อก…ก๊อก…ก๊อกเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังก้องในยามพลบค่ำไป๋เสวี่ยหรงลากร่างอ่อนล้าเดินออกมาจากตึกที่ตนเองทำงานอยู่ ดวงตาคล้ำบอกชัดถึงความเหน็ดเหนื่อยที่เธอเผชิญมาตลอดทั้งวันแต่หญิงสาวไม่ได้เดินทางกลับบ้านเพื่อพักผ่อนอย่างที่ทุกคนคาดคิดทว่ากลับพาร่างกายอันเหนื่อยล้าของตัวเองไปยังสถานที่คุ้นเคยที่มักแวะเวียนไปเป็นประจำตลอดหลายปี“นังหนูมาแล้วเหรอ....นึกว่าเลิกเล่นไปแล้วเห็นหายไปหลายวัน” ชายชราเจ้าของร้านขายสลากกินแบ่งแบบขูดที่ตั้งอยู่ข้างทางเอ่ยทักทายลูกค้าประจำด้วยรอยยิ้ม“พอดีที่บริษัทมีเรื่องนิดหน่อยก็เลยยุ่ง ๆ ” ไป๋เสวี่ยหรงเอ่ยตอบชายชราเสียงเรียบในขณะที่เลือกแผ่นกระดาษสีสดที่เรียงกันเป็นปึกตรงหน้าอย่างคุ้นชินลมยามค่ำพัดเอากลิ่นควันไอเสียคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำมันทอดจากร้านข้าง ๆ ผู้คนเดินผ่านไปมาพร้อมกับเสียงคุยจอแจ แต่สำหรับไป๋เสวี่ยหรงแล้วทุกสิ่งเบื้องหน้าถูกบดบังด้วยความคาดหวังในมือใบแรก…ขูดจนผงเงินหลุดร่วง....ไม่ถูกรางวัลใบที่สอง…ไม่ใช่ใบที่สาม…ยังไม่ใช่แผ่นกระดาษสีสดหลากลวดลายที่ขูดแล้วถูกวางกองไว้ข้าง ๆ มือของไป๋เสวี่ยหรง ภายในเวลาไม่นานจำนวนของก
Magbasa pa
ยมทูตทำงานผิดพลาด [2/2]
ยมทูตทำงานผิดพลาด [2/2]ความเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่างทันทีที่ไป๋เสวี่ยหรงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวกวาดสายตาไปรอบตัวพบว่าตนเองยืนอยู่บนพื้นที่กว้างไร้ขอบเขตทั้งยังมีหมอกขาวโพลนปกคลุมไปทั่วและไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีเพียงความเงียบและว่างเปล่าหัวใจของหญิงสาวหล่นวูบ..ไม่สิ...หัวใจของเธอคงหยุดเต้นไปแล้วตั้งแต่เมื่อครู่แล้วต่างหาก...“ฉัน…ตายแล้วงั้นเหรอ?”พูดจบภาพสุดท้ายก่อนตายก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธออย่างชัดเจน ภาพมือที่กำบัตรรางวัลใหญ่ไว้แน่นและเสียงของผู้คนที่ตื่นตกใจหลังจากที่เธอล้มลงไปนอนกับพื้น“ให้ตายสิ! ฉันยังไม่ได้ใช้เงินเลยนะ! บ้านหลังใหม่ รถคันใหม่ ทริปยุโรป! ทุกอย่างหายวับไปกับตา!” พูดจบไป๋เสวี่ยหรงก็ยกมือขึ้นทึ้งผมตัวเองด้วยความหัวเสียทว่าท่ามกลางความเงียบอันหนาวเย็น...เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น…“ไป๋เสวี่ยหรง”หญิงสาวสะดุ้งตัวด้วยความตกใจก่อนจะหันขวับไปทางต้นเสียง ภาพตรงหน้าของเธอคือหญิงสาวหน้าตาสวยราวภาพวาดสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่ในท่ามกลางหมอกราวกับหลุดมาจากแดนสวรรค์“คุณเป็นคะ.....”“ขอโทษ…ข้าผิดเอง…”เสียงของไป๋เสวี่ยหรงหายไปในลำคอเมื่อจู่ ๆ หญิงสาวแปลกหน้าคนนั้นเดินมา
Magbasa pa
ระบบหมอเทวดา [1/2]
ระบบหมอเทวดา [1/2]สายหมอกยามเช้าคลอเคลียทุ่งนาเขียวขจี เสียงไก่ขันแว่วแทรกกับเสียงกลองและปี่อันโหยหวน ขบวนศพเคลื่อนช้า ๆ ไปตามทางลูกรังบรรยากาศของหมู่บ้านอันชุนในเช้าวันนี้เหมือนถูกปกคลุมด้วยเงาหม่นแห่งความโชคร้ายศพที่อยู่ด้านในโลกคือจ้าวหว่านชิงลูกสะใภ้ของสกุลฉู่ที่ตายเพราะตกน้ำเมื่อสามวันก่อน หญิงสาวโชคร้ายที่แม้แต่สามีร่วมชีวิตยังเลือกที่จะอยู่เมืองหลวงเพื่อสอบจอหงวนแทนการกลับมาร่วมพิธีศพของนาง ส่วนบิดามารดาก็ล้มตายสิ้นทำให้เหลือเพียงบ้านสามีที่แม้จะเรียกว่าครอบครัวแต่ก็ไม่เคยมีไมตรีให้เลยสักครั้งพิธีศพของจ้าวหว่านชิงถูกจัดอย่างลวก ๆ ศพของนางถูกใส่ลงไปในโลงไม้หยาบ ๆ แทบไม่ทาน้ำมันทั้งยังห่อร่างของนางด้วยผ้าขาวเก่า ๆ ไม่มีกระทั่งข้าวของฝังไปเป็นเพื่อนในปรโลกยามแห่ขบวนศพคนของสกุลฉู่ต่างมีสีหน้านิ่งเฉยไร้ความเสียใจราวกับกำลังส่งของบางสิ่งไปทิ้งเสียมากกว่าส่งศพผู้ตายไปสู่สุคติ“ลูกสะใภ้เช่นนาง..ตายไปได้ก็ดี” เสียงเย็นชาเล็ดลอดจากปากหญิงผู้เฒ่าผู้เป็นแม่สามีชาวบ้านที่ยืนอยู่บริเวณนั้นต่างมองโลงศพด้วยสายตาเวทนา ในอดีตจ้าวหว่านชิงเป็นบุตรสาวของท่านหมอในหมู่บ้านทว่านางกลับไม่เอาไหนทั้
Magbasa pa
ระบบหมอเทวดา [2/2]
ระบบหมอเทวดา [2/2][ระบบหมอเทวดา กำลังเปิดใช้งาน ]ทว่าเพราะยังอยู่ท่ามกลางสายตาชาวบ้านจ้าวหว่านชิงจึงรีบกดปิดหน้าต่างระบบลง นางไม่อยากให้ใครเห็นว่าตนกำลังพูดคุยกับอากาศแล้วถูกหาว่าเป็นคนบ้า“จ้าวหว่านชิงข้าไม่ขอยอมรับสิ่งอัปมงคลอย่างเจ้ากลับเข้าสกุล”เสียงของหญิงชรายังคงดังขึ้นอีกครั้ง จ้าวหว่านชิงถอนหายใจออกมาอย่าเบื่อหน่ายเพราะมีความทรงจำของรางเดิมแล้วนางจึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายคือแม่สามีของตนและแน่นอนว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราไม่ได้ดีนัก “ท่านแม่หากท่านอยากอยู่สร้างความวุ่นวายที่นี่ งั้นข้าขอตัวกลับบ้านก่อนนะเจ้าคะ”จ้าวหว่านชิงเอ่ยออกมาเสียงเรียบก่อนจะหมุนกายเดินออกมาโดยไม่สนใจเสียงสบถด่าของแม่สามีที่ยังตามหลังมาเมื่อความทรงจำของร่างเดิมทะลักเข้ามาอย่างสมบูรณ์นางก็รู้เส้นทางกลับบ้าน จ้าวหว่านชิงใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึงเรือนเก่า ๆ ของตน มือบางยื่นออกไปผลักประตูไม้ให้เปิดออกจึงเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าด ร่างบางก้าวเข้าไปในลานบ้านที่ทั้งว่างเปล่าและทรุดโทรมบ้านเก่าทรุดโทรมหลังนี้เป็นเรือนที่จ้าวหว่านชิงแยกมาอยู่กับสามีและบุตรสาวของเขา ทว่าหลังจากอยู่ได้เพียงสองวันสามีของนางก็ออกเดินทางไปเ
Magbasa pa
ร้านค้าระบบหมอเทวดา
ร้านค้าระบบหมอเทวดาจ้าวหว่านชิงอุ้มร่างเล็กของซูเหยาเข้ามาในห้องนอนเก่าทรุดโทรมก่อนจะวางเด็กหญิงลงบนเตียงไม้ที่มีเพียงฟูกบาง ๆ ปูอยู่ ร่างน้อยไร้เรี่ยวแรงเปลือกตาหนักอึ้งจนแทบลืมไม่ขึ้นจ้าวหว่านชิงกัดริมฝีปากแน่นหัวใจบีบรัดเมื่อเห็นความอ่อนล้าของเด็กตัวเล็กติ้ง![ตรวจพบผู้ป่วย – ซูเหยา อายุ 8 ปี]ต้องการการรักษาโดยด่วนระบบหมอเทวดาสามารถเริ่มต้นกระบวนการรักษาได้ทันทียืนยันจะทำการรักษาหรือไม่?[ยืนยัน] [ยกเลิก]นัยน์ตาคู่สวยของจ้าวหว่านชิงเบิกกว้างนางไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว ปลายนิ้วรีบกดไปที่ปุ่ม “ยืนยัน” ทันใดนั้นแสงเลเซอร์สีฟ้าอ่อนพุ่งออกมาจากหน้าต่างระบบกวาดสแกนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของซูเหยาที่นอนอยู่บนเตียง เส้นลำแสงเคลื่อนไหวอย่างเป็นจังหวะละเอียดถี่ถ้วนราวกับมือหมอผู้ชำนาญที่ตรวจอาการทีละส่วน[กำลังตรวจวิเคราะห์….][ตรวจพบภาวะขาดสารอาหารรุนแรง ภาวะขาดน้ำ ร่างกายอ่อนแรง ภูมิคุ้มกันต่ำ มีอาการบาดเจ็บเล็กน้อยจากการถูกขังในห้องมืด]เสียงระบบเย็นเรียบดังขึ้นก่อนแผ่นกระดาษสีน้ำตาลจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในมือของจ้าวหว่านชิง ด้านบนเต็มไปด้วยตัวอักษรเป็นระเบียบที่เขียนโดยพู่กันเหมือนเ
Magbasa pa
บุตรสาวของข้าแท้จริงคือนางร้าย...[1/2]
บุตรสาวของข้าแท้จริงคือนางร้าย...[1/2]ภายในห้องนอนอันทรุดโทรมแสงแดดอ่อนยามบ่ายส่องลอดช่องหน้าต่างไม้เก่าเข้ามา บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเด็กน้อยบนเตียงพร้อมกลิ่นหอมของยาต้มที่คละคลุ้งไปทั่วจ้าวหว่านชิงนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงดวงตาไม่ละไปจากร่างเล็กที่เพิ่งได้รับการรักษา ตลอดทั้งคืนหญิงสาวไม่กล้าหลบตานอนราวกับกลัวว่าหากเผลอหลับไปเพียงชั่วขณะอาการป่วยของเด็กน้อยตรงหน้าอาจจะกำเริบขึ้นมานางทำใจไว้แล้วว่าหากยามที่เด็กน้อยลืมตาตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่อีกฝ่ายจะแสดงออกอาจเป็นความหวาดกลัวหรือความเกลียดชังเพราะแผลในใจที่ร่างเดิมได้ฝากเอาไว้ไม่มีทางลบเลือนได้ง่าย ๆแต่ทว่าเหตุการณ์กลับไม่เป็นอย่างที่จ้าวหว่านชิงคิด...ไม่นานนักขนตาที่เรียงตัวเป็นแพของซูเหยากะพริบเล็กน้อย เด็กหญิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นแววตาหม่นหมองพร่าเลือน จ้าวหว่านชิงที่เห็นเช่นนี้ก็รีบเข้าไปหาเด็กน้อยด้วยความเป็นห่วง“เด็กน้อยเจ้าฟื้นแล้ว....”“จ้าวหว่านหนิง?”เมื่อภาพแรกที่มองเห็นคือใบหน้าของจ้าวหว่านชิงเด็กน้อยก็เอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจก่อนจะกวาดสายตามองรอบกายราวกับต้องการตรวจสอบบางอย่าง
Magbasa pa
บุตรสาวของข้าแท้จริงคือนางร้าย... [2/2]
บุตรสาวของข้าแท้จริงคือนางร้าย... [2/2]“โอ้…ไป๋เสวี่ยหรงเจ้าดูแข็งแรงดีนี่นา...ฮ่าฮ่า”“นี่เจ้ากล้าดียังไงถึงผิดสัญญากับข้า! ไหนว่าร่างที่ข้าจะได้ครอบครองเป็นตัวประกอบที่ร่ำรวยมีชีวิตสุขสบายไง? เหตุใดถึงกลายเป็นหญิงที่ใกล้จะล้มละลายมีสามีไร้ความรับผิดชอบแบบนี้!” จ้าวหว่านชิงกัดฟันกรอดดวงตาคมกริบจ้องอีกฝ่ายพลางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงมีโทสะและความไม่พอใจหญิงชุดขาวทำหน้าแสร้งตกใจเกินจริงพลางยกมือขึ้นป้องปากราวกับกำลังหัวเราะคิกคัก“อ้าว? เจ้าไม่คิดว่าชีวิตที่เจ้าต้องการมันน่าเบื่อเกินไปหรือ? เฮ้อ...ข้าอุตส่าห์หวังดีส่งเจ้าเข้ามาในร่างนี้เพื่อให้เจ้าได้มีชีวิตที่สนุกกว่าชาติก่อน ฮ่าฮ่า!”“สนุกบ้าอะไรกัน!” จ้าวหว่านชิงแทบจะพุ่งไปบีบคออีกฝ่ายถ้าทำได้หญิงชุดขาวที่เห็นจ้าวหว่านชิงเป็นเช่นนั้นก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือกอดอก“เอาน่า ๆ ข้าก็ไม่ได้ผิดคำพูดเสียหน่อย ตอนนี้เจ้าก็อยู่ในร่างตัวประกอบพร้อมกับได้รับระบบหมอเทวดาที่สามารถหาเลี้ยงชีพได้จริงไหม? ส่วนเรื่องฐานะร่ำรวยเจ้าก็ไม่ได้กำหนดให้ชัดเจนนี่นาว่าก่อนหรือหลังที่เจ้าจะมาสวมร่าง...อย่างที่เจ้ารู้เดิมทีจ้าวหว่านชิงเป็นคนฐานะร่ำรวยแต่หลังจากบ
Magbasa pa
ข้าต้องการหย่า [1/2]
ข้าต้องการหย่า [1/2]เวลาล่วงเลยผ่านไปความลังเลในใจของจ้าวหว่านชิงยังคงเหมือนก้อนหินหนักที่ถ่วงเอาไว้ในอก นางไม่อาจตัดสินใจได้เสียทีว่าจะรับเลี้ยงนางร้ายวัยแปดขวบอย่างซูเหยาดีหรือไม่ แต่กระนั้นแม้ปากใจจะยังไขว้เขวทว่ามือของนางก็ยังคงทำหน้าที่ดูแลเด็กน้อยทุกอย่างไม่ขาดตกบกพร่องจ้าวหว่านชิงบิดผ้าขาวชุบน้ำอุ่นในอ่างก่อนค่อย ๆ เช็ดตัวให้เด็กน้อยที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม้ที่ทรุดโทรมเมื่อผ้าสัมผัสลงบนผิวบอบบางของซูเหยานางก็เผลอชะงักไปชั่วครู่“นี่มัน....”นัยน์ตาคู่สวยมองรอยช้ำตามแขนขาผิวซีดเหลืองกับร่างกายที่ผอมจนเห็นกระดูกเด่นชัดของเด็กน้อยวัยแปดขวบ ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของจ้าวหว่านชิงเจ็บหน่วงนางกัดริมฝีปากแน่นความสงสารไหลทะลักจนไม่อาจกลั้นไว้ได้“เหยาเอ๋อร์…เจ็บหรือไม่? เจ็บหรือไม่…”คำถามพรั่งพรูออกมาซ้ำ ๆ ขณะมือสั่นสะท้านเช็ดตัวให้ต่อไป แต่เด็กน้อยกลับไม่ตอบเพียงส่ายหน้าและใช้สายตาจับจ้องการกระทำของจ้าวหว่านหนิง“ทำไมถึงได้ทำร้ายเด็กอย่างเจ้าได้ลงกัน....เด็กอย่างเจ้าไม่มีความผิดด้วยซ้ำ”“ที่ทำร้ายเพราะเด็กไม่มีทางสู้ไง....ส่วนความผิดของข้าก็คืออ่อนแอจนปกป้องตนเองไม่ได้...”“ไม่ใช่นะคนท
Magbasa pa
ข้าต้องการหย่า [2/2]
ข้าต้องการหย่า [2/2]จ้าวหว่านชิงจูงมือซูเหยาวัยแปดขวบเดินไปตามทางท่ามกลางเสียงซุบซิบของชาวบ้านดังขึ้นไม่ขาดสาย พอทั้งสองก้าวเข้าสู่ลานบ้านสกุลฉู่ก็กลายเป็นจุดสนใจทันที“นั่นหว่านชิงที่ตายแล้วฟื้นไม่ใช่หรือ…นี่นางจะมาอาละวาดที่บ้านแม่สามีอีกแล้วหรือ?”“เดี๋ยวสินี่ข้าตาฝาดไปหรือ...เหตุนางถึงเดินจับมือลูกที่นางเอาแต่ทุบตีมาตลอดแบบนั้นได้กัน”คำพูดที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและการนินทาของชาวบ้านในบริเวณนั้นทำให้บรรยากาศกดดันยิ่งขึ้น ทว่าภายในเวลาไม่นานหญิงชราผู้เป็นแม่สามีก็รีบย่างกายออกมาจากเรือน ร่างกายโค้งงอแต่สายตากลับดุดันเฉียบคมทันทีที่เห็นลูกสะใภ้กับหลานสาวที่ตนเกลียดชัง“ตัวซวย! ยังกล้าหน้าด้านเหยียบเข้ามาในบ้านของข้าอีกหรือ!” หญิงชราเอ่ยเสียงด่าทอแหลมสูงราวกับจงใจให้ชาวบ้านได้ยินพลางยกมือสั่นระริกชี้หน้าจ้าวหว่านชิงด้วยความโกรธจัดหญิงสาววัยกลางคนมีสถานะเป็นพี่สะใภ้ของจ้าวหว่านชิงย่างกายเดินตามออกจากเรือน เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้านางไม่เพียงไม่ห้ามยังพยักหน้ารับส่งเสียงเสริมสนับสนุนแม่สามีให้ขับไล่น้องสะใภ้และหลานสาวออกไปจากบ้าน“สิ่งอัปมงคลอย่างเจ้าที่ตายแล้วฟื้นขึ้นมามีแต
Magbasa pa
เจรจาการค้าโสมป่า
เจรจาการค้าโสมป่าท้องตลาดในยามสายคึกคักด้วยเสียงผู้คนตะโกนเรียกลูกค้า กลิ่นหอมของอาหารทอดจากแผงข้างทางลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นสมุนไพรและผลไม้สดใหม่ จ้าวหว่านชิงจูงมือเด็กหญิงตัวเล็กฝ่าผู้คนไปด้วยความคาดหวังว่าซูเหยาจะตื่นเต้นกับการมาตลาดในเมือง แต่ทว่าความจริงกลับตรงกันข้ามกับความคิดของนางซูเหยากลับเดินเรียบเฉยใบหน้าเล็กสงบไม่เหลียวซ้ายแลขวาแม้จะผ่านแผงขายของเล่นที่มีเด็กน้อยนับสิบคนรุมล้อมหรือเสียงหัวเราะของเด็กวัยเดียวกันที่วิ่งเล่นไปมาราวกับว่าบรรยากาศครึกครื้นเช่นนี้มิใช่สิ่งแปลกใหม่สำหรับนางเลย...“เจ้าไม่ตื่นเต้นหรือ?” จ้าวหว่านชิงถามพลางก้มมองเด็กหญิงซูเหยาเพียงส่ายศีรษะเล็กน้อยแล้วก้าวตามอย่างเงียบ ๆ ตรงข้ามกลับเป็นหว่านชิงเสียเองที่ตื่นตา กับสิ่งที่พบเห็น นางหยุดดูของนู่นนี่ด้วยความสนใจ ทั้งเครื่องประดับผ้าสีสด ผลไม้แปลกตาที่ไม่เคยเห็นในโลกเดิมของนาง รวมทั้งอาหารหอมกรุ่นที่ทำให้น้ำลายสอ ดวงตาของนางสะท้อนประกายระยิบระยับไม่ต่างจากเด็กสาวได้เที่ยวงานเทศกาล“พ่อค้า! ขอถังหูลู่สองไม้”หว่านชิงรีบโบกมือเรียกหลังจากสะดุดตากับชายหาบไม้ไผ่บนบ่าที่เสียบลูกอมเชื่อมน้ำตาลแดงเป็นพวงแกว่งไ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status