เกิดใหม่เป็นมารดาเลี้ยงของนางร้ายพร้อมระบบหมอเทวดา

เกิดใหม่เป็นมารดาเลี้ยงของนางร้ายพร้อมระบบหมอเทวดา

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-26
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
10
4 Peringkat. 4 Ulasan-ulasan
45Bab
5.9KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

หญิงสาวเกิดใหม่ในนิยายพร้อมระบบหมอเทวดา เธอเป็นหญิงหม้ายที่ถูกครอบครัวสามีขับไล่หลังจากแต่งงานได้เพียงสามเดือน และที่น่าตกใจกว่านั้นคือลูกเลี้ยงวัยแปดขวบที่ร่างเดิมชอบทุบตีคือนางร้ายในนิยายเรื่องนี้!

Lihat lebih banyak

Bab 1

ยมทูตทำงานผิดพลาด [1/2]

Rosalie's POV

I was nineteen when I saw Aiden King step out of the shower wearing nothing but a towel, water running down his chest as he muttered my name like a curse.

I hadn't meant to be there. I'd only gone upstairs to grab my sketchbook from my room when I heard the water shut off. The bathroom door was slightly open, steam drifting into the hallway like an invitation I should have ignored.

But I didn't.

I stood frozen in the hallway, my heart pounding so hard against my ribs I thought it might break through them.

It was late afternoon. My father and my brother, Jeffery, were on base for a training exercise. The house was supposed to be empty except for me. But Jeffery had called two hours earlier to say Aiden was coming. He explained that his best friend had finally gotten leave after eight months on deployment and needed a place to stay before heading home to see his family.

I'd been a complete mess ever since.

Aiden King was six-foot-three, toned and bronzed. My brother's best friend ever since they enlisted in the Navy six years ago. Eight years older than me. Completely out of reach. And the only man I'd ever wanted badly enough for it to physically hurt.

I'd met him when I was thirteen and he was twenty-one. He'd walked into our house in uniform, all confidence and sharp angles, and I'd tripped over my own feet. Jeffery had laughed. Aiden hadn't even noticed.

He never noticed me.

To him, I was just Jeffery's annoying little sister. The kid who interrupted guy time. The girl who didn't exist unless she hid the remote or ate the last slice of pizza.

For six years, I was invisible to him… Until three months ago.

I'd gone to visit Jeffery on base, bringing the brownies he'd been begging me to make. Aiden was there too. I was wearing a sundress. It was summer, and I hadn't thought anything of it. But when I bent down to pick up my keys, I caught him staring at my legs, just for a second.

His jaw tightened. His gaze darkened. Then he looked away so quickly I thought I might have imagined it.

But I knew I hadn't.

Something had changed that day. I'd felt it deep in my bones. And now he was here, in my house, using my shower, and I couldn't seem to breathe.

Through the crack in the door, I watched him run a hand through his wet black hair. His dog tags hung against his bare chest. His skin was tanned and marked with scars I'd always wanted to trace with my fingertips. Muscles shifted beneath his skin in a way that looked both dangerous and controlled.

Then I heard it. It was barely more than a whisper.

"Rosie."

My name. He said my name.

I stopped breathing altogether.

His hand slid down his stomach, disappearing below the edge of the towel. I should have looked away. I should have run. But my legs refused to move. My entire body felt locked in place, burning.

He tensed beneath the towel and tipped his head back. A low, rough groan escaped him.

"Fuck, Rosie."

My knees nearly gave out. Heat rushed through me. I'd never felt anything like it before. I'd kissed two boys in my life and felt nothing. But hearing Aiden say my name like that made it feel as though I were on fire.

He pulled the towel away.

I saw everything. Every inch of him.

It was thick, hard, and perfect, and his hand tightened around it so firmly that a sound escaped my throat.

Then he suddenly turned his head toward the door.

Our eyes met.

Time stopped.

I saw the exact moment he realized I was there. The exact moment shock gave way to something darker. Hunger. Need. Something that twisted my stomach and tightened every nerve in my body.

For three seconds, neither of us moved.

Then his expression changed. Hunger vanished, replaced by fury.

"Get out!" he roared.

I stumbled backward, my shoulder slamming into the wall. My heart was pounding wildly.

"Now, Rosalie!"

I bolted down the hallway and into my bedroom, slamming the door behind me. My whole body was shaking. My face burned. My thighs were clenched so tightly it almost hurt.

I collapsed onto my bed and buried my face in my hands.

What had I just done?

What had I just seen?

He'd been thinking about me. He'd said my name like it was the only word that mattered.

Aiden King wanted me.

The thought made me dizzy.

But he'd also just screamed at me to leave. He'd looked at me as though I'd done something unforgivable, as though I'd crossed a line that could never be uncrossed.

Maybe I had.

I lay there for what felt like hours, trying to calm my racing heart, erase the image burned into my memory, and ignore the ache that wouldn't go away.

It didn't work.

Around six o'clock, I heard the front door open. Dad and Jeffery were home. Their voices drifted up from downstairs, followed by Aiden's deep voice. I stayed in my room. I couldn't face them.

Especially not him.

At seven, Dad called me downstairs for dinner.

I changed into sweatpants and an oversized hoodie, threw my hair into a messy bun, and tried to make myself look as unappealing as possible. Then I crept down the stairs as if I were walking to my execution.

They were all there in the dining room. Dad was pulling beers from the refrigerator. Jeffery was laughing at something on his phone. And Aiden stood against the counter with his arms crossed, watching the doorway.

He looked like he was standing guard.

The moment I walked in, his gaze locked onto mine.

I froze.

His jaw was tight, his eyes dark and unreadable. He looked as though he wanted either to kill me or devour me, and I wasn't sure which possibility frightened me more.

"There she is," Dad said with a smile. "Rosie, you remember Aiden, don't you?"

I nodded, not trusting my voice.

"Of course she remembers me," Aiden said, his voice low and dangerous. "Don't you, Rosalie?"

Jeffery frowned as he looked between us. "You okay, man? You look pissed."

"I'm fine," Aiden said, never taking his eyes off me. "Just tired."

What a liar.

I grabbed a plate and sat as far away from him as possible. But I could feel his eyes on me throughout the entire meal. Every time I looked up, he was watching me. Every time I reached for something, his gaze followed my hand.

It was torture.

After dinner, I helped Dad with the dishes while Jeffery and Aiden went into the living room. I finally felt safe. I thought I could retreat to my room and avoid him for the rest of the evening.

But when I turned to leave the kitchen, he was there, standing in the doorway. Blocking my way out.

"We need to talk," he said quietly.

My heart stopped.

"Now."

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

P JR
P JR
สนุกมากค่ะ จบดี ถึงรายละเอียดบางอย่างจะหายไป แต่ก็อ่านเพลิน
2026-11-03 14:15:40
0
0
Triple Great
Triple Great
รอภาคแยกชูเหยา
2026-04-07 20:30:31
0
0
บัวเหนือน้ํา
บัวเหนือน้ํา
อ่านเพลินๆสบายๆ จบมีความสุขแบบนี้ชอบค่ะ ............️...️...️
2026-03-03 14:16:40
0
0
Jj Jj Ok
Jj Jj Ok
สนุกคะชอบมาก สั้นก่อนจบไปนิดแต่รวมๆกีมากๆคะ จะไปอ่าซูเหยาต่อคะ
2026-02-20 03:36:54
1
0
45 Bab
ยมทูตทำงานผิดพลาด [1/2]
ยมทูตทำงานผิดพลาด [1/2]ก๊อก…ก๊อก…ก๊อกเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังก้องในยามพลบค่ำไป๋เสวี่ยหรงลากร่างอ่อนล้าเดินออกมาจากตึกที่ตนเองทำงานอยู่ ดวงตาคล้ำบอกชัดถึงความเหน็ดเหนื่อยที่เธอเผชิญมาตลอดทั้งวันแต่หญิงสาวไม่ได้เดินทางกลับบ้านเพื่อพักผ่อนอย่างที่ทุกคนคาดคิดทว่ากลับพาร่างกายอันเหนื่อยล้าของตัวเองไปยังสถานที่คุ้นเคยที่มักแวะเวียนไปเป็นประจำตลอดหลายปี“นังหนูมาแล้วเหรอ....นึกว่าเลิกเล่นไปแล้วเห็นหายไปหลายวัน” ชายชราเจ้าของร้านขายสลากกินแบ่งแบบขูดที่ตั้งอยู่ข้างทางเอ่ยทักทายลูกค้าประจำด้วยรอยยิ้ม“พอดีที่บริษัทมีเรื่องนิดหน่อยก็เลยยุ่ง ๆ ” ไป๋เสวี่ยหรงเอ่ยตอบชายชราเสียงเรียบในขณะที่เลือกแผ่นกระดาษสีสดที่เรียงกันเป็นปึกตรงหน้าอย่างคุ้นชินลมยามค่ำพัดเอากลิ่นควันไอเสียคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำมันทอดจากร้านข้าง ๆ ผู้คนเดินผ่านไปมาพร้อมกับเสียงคุยจอแจ แต่สำหรับไป๋เสวี่ยหรงแล้วทุกสิ่งเบื้องหน้าถูกบดบังด้วยความคาดหวังในมือใบแรก…ขูดจนผงเงินหลุดร่วง....ไม่ถูกรางวัลใบที่สอง…ไม่ใช่ใบที่สาม…ยังไม่ใช่แผ่นกระดาษสีสดหลากลวดลายที่ขูดแล้วถูกวางกองไว้ข้าง ๆ มือของไป๋เสวี่ยหรง ภายในเวลาไม่นานจำนวนของก
Baca selengkapnya
ยมทูตทำงานผิดพลาด [2/2]
ยมทูตทำงานผิดพลาด [2/2]ความเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่างทันทีที่ไป๋เสวี่ยหรงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวกวาดสายตาไปรอบตัวพบว่าตนเองยืนอยู่บนพื้นที่กว้างไร้ขอบเขตทั้งยังมีหมอกขาวโพลนปกคลุมไปทั่วและไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มีเพียงความเงียบและว่างเปล่าหัวใจของหญิงสาวหล่นวูบ..ไม่สิ...หัวใจของเธอคงหยุดเต้นไปแล้วตั้งแต่เมื่อครู่แล้วต่างหาก...“ฉัน…ตายแล้วงั้นเหรอ?”พูดจบภาพสุดท้ายก่อนตายก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธออย่างชัดเจน ภาพมือที่กำบัตรรางวัลใหญ่ไว้แน่นและเสียงของผู้คนที่ตื่นตกใจหลังจากที่เธอล้มลงไปนอนกับพื้น“ให้ตายสิ! ฉันยังไม่ได้ใช้เงินเลยนะ! บ้านหลังใหม่ รถคันใหม่ ทริปยุโรป! ทุกอย่างหายวับไปกับตา!” พูดจบไป๋เสวี่ยหรงก็ยกมือขึ้นทึ้งผมตัวเองด้วยความหัวเสียทว่าท่ามกลางความเงียบอันหนาวเย็น...เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น…“ไป๋เสวี่ยหรง”หญิงสาวสะดุ้งตัวด้วยความตกใจก่อนจะหันขวับไปทางต้นเสียง ภาพตรงหน้าของเธอคือหญิงสาวหน้าตาสวยราวภาพวาดสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่ในท่ามกลางหมอกราวกับหลุดมาจากแดนสวรรค์“คุณเป็นคะ.....”“ขอโทษ…ข้าผิดเอง…”เสียงของไป๋เสวี่ยหรงหายไปในลำคอเมื่อจู่ ๆ หญิงสาวแปลกหน้าคนนั้นเดินมา
Baca selengkapnya
ระบบหมอเทวดา [1/2]
ระบบหมอเทวดา [1/2]สายหมอกยามเช้าคลอเคลียทุ่งนาเขียวขจี เสียงไก่ขันแว่วแทรกกับเสียงกลองและปี่อันโหยหวน ขบวนศพเคลื่อนช้า ๆ ไปตามทางลูกรังบรรยากาศของหมู่บ้านอันชุนในเช้าวันนี้เหมือนถูกปกคลุมด้วยเงาหม่นแห่งความโชคร้ายศพที่อยู่ด้านในโลกคือจ้าวหว่านชิงลูกสะใภ้ของสกุลฉู่ที่ตายเพราะตกน้ำเมื่อสามวันก่อน หญิงสาวโชคร้ายที่แม้แต่สามีร่วมชีวิตยังเลือกที่จะอยู่เมืองหลวงเพื่อสอบจอหงวนแทนการกลับมาร่วมพิธีศพของนาง ส่วนบิดามารดาก็ล้มตายสิ้นทำให้เหลือเพียงบ้านสามีที่แม้จะเรียกว่าครอบครัวแต่ก็ไม่เคยมีไมตรีให้เลยสักครั้งพิธีศพของจ้าวหว่านชิงถูกจัดอย่างลวก ๆ ศพของนางถูกใส่ลงไปในโลงไม้หยาบ ๆ แทบไม่ทาน้ำมันทั้งยังห่อร่างของนางด้วยผ้าขาวเก่า ๆ ไม่มีกระทั่งข้าวของฝังไปเป็นเพื่อนในปรโลกยามแห่ขบวนศพคนของสกุลฉู่ต่างมีสีหน้านิ่งเฉยไร้ความเสียใจราวกับกำลังส่งของบางสิ่งไปทิ้งเสียมากกว่าส่งศพผู้ตายไปสู่สุคติ“ลูกสะใภ้เช่นนาง..ตายไปได้ก็ดี” เสียงเย็นชาเล็ดลอดจากปากหญิงผู้เฒ่าผู้เป็นแม่สามีชาวบ้านที่ยืนอยู่บริเวณนั้นต่างมองโลงศพด้วยสายตาเวทนา ในอดีตจ้าวหว่านชิงเป็นบุตรสาวของท่านหมอในหมู่บ้านทว่านางกลับไม่เอาไหนทั้
Baca selengkapnya
ระบบหมอเทวดา [2/2]
ระบบหมอเทวดา [2/2][ระบบหมอเทวดา กำลังเปิดใช้งาน ]ทว่าเพราะยังอยู่ท่ามกลางสายตาชาวบ้านจ้าวหว่านชิงจึงรีบกดปิดหน้าต่างระบบลง นางไม่อยากให้ใครเห็นว่าตนกำลังพูดคุยกับอากาศแล้วถูกหาว่าเป็นคนบ้า“จ้าวหว่านชิงข้าไม่ขอยอมรับสิ่งอัปมงคลอย่างเจ้ากลับเข้าสกุล”เสียงของหญิงชรายังคงดังขึ้นอีกครั้ง จ้าวหว่านชิงถอนหายใจออกมาอย่าเบื่อหน่ายเพราะมีความทรงจำของรางเดิมแล้วนางจึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายคือแม่สามีของตนและแน่นอนว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเราไม่ได้ดีนัก “ท่านแม่หากท่านอยากอยู่สร้างความวุ่นวายที่นี่ งั้นข้าขอตัวกลับบ้านก่อนนะเจ้าคะ”จ้าวหว่านชิงเอ่ยออกมาเสียงเรียบก่อนจะหมุนกายเดินออกมาโดยไม่สนใจเสียงสบถด่าของแม่สามีที่ยังตามหลังมาเมื่อความทรงจำของร่างเดิมทะลักเข้ามาอย่างสมบูรณ์นางก็รู้เส้นทางกลับบ้าน จ้าวหว่านชิงใช้เวลาเพียงไม่นานก็มาถึงเรือนเก่า ๆ ของตน มือบางยื่นออกไปผลักประตูไม้ให้เปิดออกจึงเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าด ร่างบางก้าวเข้าไปในลานบ้านที่ทั้งว่างเปล่าและทรุดโทรมบ้านเก่าทรุดโทรมหลังนี้เป็นเรือนที่จ้าวหว่านชิงแยกมาอยู่กับสามีและบุตรสาวของเขา ทว่าหลังจากอยู่ได้เพียงสองวันสามีของนางก็ออกเดินทางไปเ
Baca selengkapnya
ร้านค้าระบบหมอเทวดา
ร้านค้าระบบหมอเทวดาจ้าวหว่านชิงอุ้มร่างเล็กของซูเหยาเข้ามาในห้องนอนเก่าทรุดโทรมก่อนจะวางเด็กหญิงลงบนเตียงไม้ที่มีเพียงฟูกบาง ๆ ปูอยู่ ร่างน้อยไร้เรี่ยวแรงเปลือกตาหนักอึ้งจนแทบลืมไม่ขึ้นจ้าวหว่านชิงกัดริมฝีปากแน่นหัวใจบีบรัดเมื่อเห็นความอ่อนล้าของเด็กตัวเล็กติ้ง![ตรวจพบผู้ป่วย – ซูเหยา อายุ 8 ปี]ต้องการการรักษาโดยด่วนระบบหมอเทวดาสามารถเริ่มต้นกระบวนการรักษาได้ทันทียืนยันจะทำการรักษาหรือไม่?[ยืนยัน] [ยกเลิก]นัยน์ตาคู่สวยของจ้าวหว่านชิงเบิกกว้างนางไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว ปลายนิ้วรีบกดไปที่ปุ่ม “ยืนยัน” ทันใดนั้นแสงเลเซอร์สีฟ้าอ่อนพุ่งออกมาจากหน้าต่างระบบกวาดสแกนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าของซูเหยาที่นอนอยู่บนเตียง เส้นลำแสงเคลื่อนไหวอย่างเป็นจังหวะละเอียดถี่ถ้วนราวกับมือหมอผู้ชำนาญที่ตรวจอาการทีละส่วน[กำลังตรวจวิเคราะห์….][ตรวจพบภาวะขาดสารอาหารรุนแรง ภาวะขาดน้ำ ร่างกายอ่อนแรง ภูมิคุ้มกันต่ำ มีอาการบาดเจ็บเล็กน้อยจากการถูกขังในห้องมืด]เสียงระบบเย็นเรียบดังขึ้นก่อนแผ่นกระดาษสีน้ำตาลจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในมือของจ้าวหว่านชิง ด้านบนเต็มไปด้วยตัวอักษรเป็นระเบียบที่เขียนโดยพู่กันเหมือนเ
Baca selengkapnya
บุตรสาวของข้าแท้จริงคือนางร้าย...[1/2]
บุตรสาวของข้าแท้จริงคือนางร้าย...[1/2]ภายในห้องนอนอันทรุดโทรมแสงแดดอ่อนยามบ่ายส่องลอดช่องหน้าต่างไม้เก่าเข้ามา บรรยากาศภายในห้องเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเด็กน้อยบนเตียงพร้อมกลิ่นหอมของยาต้มที่คละคลุ้งไปทั่วจ้าวหว่านชิงนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงดวงตาไม่ละไปจากร่างเล็กที่เพิ่งได้รับการรักษา ตลอดทั้งคืนหญิงสาวไม่กล้าหลบตานอนราวกับกลัวว่าหากเผลอหลับไปเพียงชั่วขณะอาการป่วยของเด็กน้อยตรงหน้าอาจจะกำเริบขึ้นมานางทำใจไว้แล้วว่าหากยามที่เด็กน้อยลืมตาตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่อีกฝ่ายจะแสดงออกอาจเป็นความหวาดกลัวหรือความเกลียดชังเพราะแผลในใจที่ร่างเดิมได้ฝากเอาไว้ไม่มีทางลบเลือนได้ง่าย ๆแต่ทว่าเหตุการณ์กลับไม่เป็นอย่างที่จ้าวหว่านชิงคิด...ไม่นานนักขนตาที่เรียงตัวเป็นแพของซูเหยากะพริบเล็กน้อย เด็กหญิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นแววตาหม่นหมองพร่าเลือน จ้าวหว่านชิงที่เห็นเช่นนี้ก็รีบเข้าไปหาเด็กน้อยด้วยความเป็นห่วง“เด็กน้อยเจ้าฟื้นแล้ว....”“จ้าวหว่านหนิง?”เมื่อภาพแรกที่มองเห็นคือใบหน้าของจ้าวหว่านชิงเด็กน้อยก็เอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจก่อนจะกวาดสายตามองรอบกายราวกับต้องการตรวจสอบบางอย่าง
Baca selengkapnya
บุตรสาวของข้าแท้จริงคือนางร้าย... [2/2]
บุตรสาวของข้าแท้จริงคือนางร้าย... [2/2]“โอ้…ไป๋เสวี่ยหรงเจ้าดูแข็งแรงดีนี่นา...ฮ่าฮ่า”“นี่เจ้ากล้าดียังไงถึงผิดสัญญากับข้า! ไหนว่าร่างที่ข้าจะได้ครอบครองเป็นตัวประกอบที่ร่ำรวยมีชีวิตสุขสบายไง? เหตุใดถึงกลายเป็นหญิงที่ใกล้จะล้มละลายมีสามีไร้ความรับผิดชอบแบบนี้!” จ้าวหว่านชิงกัดฟันกรอดดวงตาคมกริบจ้องอีกฝ่ายพลางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงมีโทสะและความไม่พอใจหญิงชุดขาวทำหน้าแสร้งตกใจเกินจริงพลางยกมือขึ้นป้องปากราวกับกำลังหัวเราะคิกคัก“อ้าว? เจ้าไม่คิดว่าชีวิตที่เจ้าต้องการมันน่าเบื่อเกินไปหรือ? เฮ้อ...ข้าอุตส่าห์หวังดีส่งเจ้าเข้ามาในร่างนี้เพื่อให้เจ้าได้มีชีวิตที่สนุกกว่าชาติก่อน ฮ่าฮ่า!”“สนุกบ้าอะไรกัน!” จ้าวหว่านชิงแทบจะพุ่งไปบีบคออีกฝ่ายถ้าทำได้หญิงชุดขาวที่เห็นจ้าวหว่านชิงเป็นเช่นนั้นก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือกอดอก“เอาน่า ๆ ข้าก็ไม่ได้ผิดคำพูดเสียหน่อย ตอนนี้เจ้าก็อยู่ในร่างตัวประกอบพร้อมกับได้รับระบบหมอเทวดาที่สามารถหาเลี้ยงชีพได้จริงไหม? ส่วนเรื่องฐานะร่ำรวยเจ้าก็ไม่ได้กำหนดให้ชัดเจนนี่นาว่าก่อนหรือหลังที่เจ้าจะมาสวมร่าง...อย่างที่เจ้ารู้เดิมทีจ้าวหว่านชิงเป็นคนฐานะร่ำรวยแต่หลังจากบ
Baca selengkapnya
ข้าต้องการหย่า [1/2]
ข้าต้องการหย่า [1/2]เวลาล่วงเลยผ่านไปความลังเลในใจของจ้าวหว่านชิงยังคงเหมือนก้อนหินหนักที่ถ่วงเอาไว้ในอก นางไม่อาจตัดสินใจได้เสียทีว่าจะรับเลี้ยงนางร้ายวัยแปดขวบอย่างซูเหยาดีหรือไม่ แต่กระนั้นแม้ปากใจจะยังไขว้เขวทว่ามือของนางก็ยังคงทำหน้าที่ดูแลเด็กน้อยทุกอย่างไม่ขาดตกบกพร่องจ้าวหว่านชิงบิดผ้าขาวชุบน้ำอุ่นในอ่างก่อนค่อย ๆ เช็ดตัวให้เด็กน้อยที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม้ที่ทรุดโทรมเมื่อผ้าสัมผัสลงบนผิวบอบบางของซูเหยานางก็เผลอชะงักไปชั่วครู่“นี่มัน....”นัยน์ตาคู่สวยมองรอยช้ำตามแขนขาผิวซีดเหลืองกับร่างกายที่ผอมจนเห็นกระดูกเด่นชัดของเด็กน้อยวัยแปดขวบ ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของจ้าวหว่านชิงเจ็บหน่วงนางกัดริมฝีปากแน่นความสงสารไหลทะลักจนไม่อาจกลั้นไว้ได้“เหยาเอ๋อร์…เจ็บหรือไม่? เจ็บหรือไม่…”คำถามพรั่งพรูออกมาซ้ำ ๆ ขณะมือสั่นสะท้านเช็ดตัวให้ต่อไป แต่เด็กน้อยกลับไม่ตอบเพียงส่ายหน้าและใช้สายตาจับจ้องการกระทำของจ้าวหว่านหนิง“ทำไมถึงได้ทำร้ายเด็กอย่างเจ้าได้ลงกัน....เด็กอย่างเจ้าไม่มีความผิดด้วยซ้ำ”“ที่ทำร้ายเพราะเด็กไม่มีทางสู้ไง....ส่วนความผิดของข้าก็คืออ่อนแอจนปกป้องตนเองไม่ได้...”“ไม่ใช่นะคนท
Baca selengkapnya
ข้าต้องการหย่า [2/2]
ข้าต้องการหย่า [2/2]จ้าวหว่านชิงจูงมือซูเหยาวัยแปดขวบเดินไปตามทางท่ามกลางเสียงซุบซิบของชาวบ้านดังขึ้นไม่ขาดสาย พอทั้งสองก้าวเข้าสู่ลานบ้านสกุลฉู่ก็กลายเป็นจุดสนใจทันที“นั่นหว่านชิงที่ตายแล้วฟื้นไม่ใช่หรือ…นี่นางจะมาอาละวาดที่บ้านแม่สามีอีกแล้วหรือ?”“เดี๋ยวสินี่ข้าตาฝาดไปหรือ...เหตุนางถึงเดินจับมือลูกที่นางเอาแต่ทุบตีมาตลอดแบบนั้นได้กัน”คำพูดที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและการนินทาของชาวบ้านในบริเวณนั้นทำให้บรรยากาศกดดันยิ่งขึ้น ทว่าภายในเวลาไม่นานหญิงชราผู้เป็นแม่สามีก็รีบย่างกายออกมาจากเรือน ร่างกายโค้งงอแต่สายตากลับดุดันเฉียบคมทันทีที่เห็นลูกสะใภ้กับหลานสาวที่ตนเกลียดชัง“ตัวซวย! ยังกล้าหน้าด้านเหยียบเข้ามาในบ้านของข้าอีกหรือ!” หญิงชราเอ่ยเสียงด่าทอแหลมสูงราวกับจงใจให้ชาวบ้านได้ยินพลางยกมือสั่นระริกชี้หน้าจ้าวหว่านชิงด้วยความโกรธจัดหญิงสาววัยกลางคนมีสถานะเป็นพี่สะใภ้ของจ้าวหว่านชิงย่างกายเดินตามออกจากเรือน เมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้านางไม่เพียงไม่ห้ามยังพยักหน้ารับส่งเสียงเสริมสนับสนุนแม่สามีให้ขับไล่น้องสะใภ้และหลานสาวออกไปจากบ้าน“สิ่งอัปมงคลอย่างเจ้าที่ตายแล้วฟื้นขึ้นมามีแต
Baca selengkapnya
เจรจาการค้าโสมป่า
เจรจาการค้าโสมป่าท้องตลาดในยามสายคึกคักด้วยเสียงผู้คนตะโกนเรียกลูกค้า กลิ่นหอมของอาหารทอดจากแผงข้างทางลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นสมุนไพรและผลไม้สดใหม่ จ้าวหว่านชิงจูงมือเด็กหญิงตัวเล็กฝ่าผู้คนไปด้วยความคาดหวังว่าซูเหยาจะตื่นเต้นกับการมาตลาดในเมือง แต่ทว่าความจริงกลับตรงกันข้ามกับความคิดของนางซูเหยากลับเดินเรียบเฉยใบหน้าเล็กสงบไม่เหลียวซ้ายแลขวาแม้จะผ่านแผงขายของเล่นที่มีเด็กน้อยนับสิบคนรุมล้อมหรือเสียงหัวเราะของเด็กวัยเดียวกันที่วิ่งเล่นไปมาราวกับว่าบรรยากาศครึกครื้นเช่นนี้มิใช่สิ่งแปลกใหม่สำหรับนางเลย...“เจ้าไม่ตื่นเต้นหรือ?” จ้าวหว่านชิงถามพลางก้มมองเด็กหญิงซูเหยาเพียงส่ายศีรษะเล็กน้อยแล้วก้าวตามอย่างเงียบ ๆ ตรงข้ามกลับเป็นหว่านชิงเสียเองที่ตื่นตา กับสิ่งที่พบเห็น นางหยุดดูของนู่นนี่ด้วยความสนใจ ทั้งเครื่องประดับผ้าสีสด ผลไม้แปลกตาที่ไม่เคยเห็นในโลกเดิมของนาง รวมทั้งอาหารหอมกรุ่นที่ทำให้น้ำลายสอ ดวงตาของนางสะท้อนประกายระยิบระยับไม่ต่างจากเด็กสาวได้เที่ยวงานเทศกาล“พ่อค้า! ขอถังหูลู่สองไม้”หว่านชิงรีบโบกมือเรียกหลังจากสะดุดตากับชายหาบไม้ไผ่บนบ่าที่เสียบลูกอมเชื่อมน้ำตาลแดงเป็นพวงแกว่งไ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status