ข้าจะไปกับท่าน

จ้าวหานหรงเจอร้านขายเนื้อสัตว์นางเลือกเอาเนื้อหมูกับซี่โครงและปลาพร้อมด้วยเครื่องเทศและผักใบผักหัวรวมถึงไข่ไก่ติดมาด้วย จ่ายเงินแล้วเอามาใส่ในตะกร้าบนหลังของหลี่เล่อจากนั้นก็เดินทางกลับบ้าน

ขากลับนางเดินเองไหวไม่อยากเป็นภาระของสามีจึงพยายามอดทน นางตั้งใจลดน้ำหนักเรื่องการเดินทางไกลเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องฝึกฝน

"เจ้าเดินไหวหรือไม่"

หลี่เล่อถามขึ้นระหว่างทาง นางพยักหน้ายิ้มบางเอ่ยตอบ

"ข้าพอเดินไหวแล้วท่านล่ะแบกไหวหรือของเยอะอย่างนั้นแบ่งมาให้ข้าช่วยถือเถิด"

ถึงนางไม่เคยพูดจาดีมาก่อนและเขาก็ไม่ชอบคุยด้วยจะเรียกว่าทั้งสองคนเกลียดขี้หน้ากันก็คงไม่ผิดแต่ยามรู้สึกเหนื่อยล้ามีคำพูดดี ๆ จากใครสักคนให้รู้สึกว่ากำลังถูกอีกฝ่ายใส่ใจก็อดมีกำลังใจเล็ก ๆ ขึ้นมาไม่ได้

"ไม่เป็นไรข้าไม่เหนื่อย"

"อืม"

หลังจากนั้นก็ไม่มีบทสนทนาของสองสามีภรรยาอีกจนกระทั่งเดินทางมาถึงบ้าน

"พวกเรากลับมาแล้ว"

จ้าวหานหรงส่งเสียงแทนการเรียกคนในบ้านไม่นานรุ่ยชิงก็จูงมือเด็ก ๆ เดินออกมาหา

"ท่านพ่อกลับมาแล้ว"

เด็กสองคนดีใจวิ่งโผเข้ากอดบิดาเพียงคนเดียว พวกเขามองข้ามนางเหมือนไม่มีตัวตน จ้าวหานหรงได้แต่ยืนยิ้มเก้อถามไถ่มารดาแทน

"เรียบร้อยดีหรือไม่จ๊ะ"

"ไม่มีอะไรน่าห่วง"

หลี่จื่อหลินมองดูจ้าวหานหรงพูดคุยกับท่านยายดูท่าทางของนางไม่เกรี้ยวกราดและตำหนิเหมือนเมื่อก่อน มีแต่ความเคารพและห่วงใยแสดงออกมา เด็กน้อยมองยู่นานพลางคิดว่าหากมารดาปฏิบัติต่อเขาและน้องสาวเหมือนกับท่านยายก็คงดีไม่น้อย แต่แล้วหลี่จื่อหลินก็ต้องเปลี่ยนความคิด นางคนนี้ไม่มีทางทำดีอย่างจริงใจต่อพวกเขา ตอนนี้ท่านพ่อยังอยู่ต่างหากนางถึงแปลงร่างจากปีศาจมาเป็นนางฟ้าเพื่อไม่ให้ท่านพ่อโกรธและตีนาง

ความรักที่เขาต้องการจากมารดามันไม่มีอยู่จริง หลี่จื่อหลินตำหนิตัวเองในใจว่าเขาควรเลิกคาดหวังกับนางจริงจังเสียที

"ท่านแม่อย่าเพิ่งกลับนะเจ้าคะรอข้าทำอาหารเสร็จก่อนจะได้แบ่งไปกินให้ท่านพ่อกับซือไฉด้วย"

นางกำชับมารดาไม่ให้รีบกลับจากนั้นจึงทักทายเด็ก ๆ

"เสี่ยวหลิน กับเม่ยเอ๋อร์มาหาแม่มา"

เพราะความน่ารักของของเด็กสองคนทำให้นางอดหยอกล้อไม่ได้ทว่ามีเพียงหลี่จิ่วเม่ยที่โผเข้ามาหานาง

"ท่านกอดข้าแล้วจะไม่ตีใช่หรือไม่"

ภาพความทรงจำเดิมของหลี่จิ่วเม่ยทำให้นางไม่มั่นใจเอ่ยปากถามขึ้น จ้าวหานหรงเอื้อมมือลูบศีรษะเล็กพูดสัญญา

"ไม่มีเหตุผลที่ต้องตี กอดแล้วก็คือรักกัน"

หลี่จิ่วเม่ยยิ้มหวานวาดแขนเล็กโอบคอมารดากระชับกอดอย่างยินดีท่ามกลางเสียงหัวเราะของท่านยาย หลี่เล่อพาเด็ก ๆ เข้าบ้านจ้าวหานหรงจึงได้ลงมือทำอาหาร รุ่ยชิงไม่อยากนั่งเฉย ๆ จึงอาสามาช่วย

"ให้แม่ช่วยนะ"

"ท่านแม่นั่งพักเถิดเจ้าค่ะท่านดูแลหลานก็เหนื่อยแล้วข้าทำไม่นานหรอก"

รุ่ยชิงเชื่อฟังบุตรสาวที่ไม่ยอมให้นางเข้าไปช่วยงานนางจึงเข้าไปดูแลเด็ก ๆ แทนหลี่เล่อ

"ลูกเขย มาข้าดูแลต่อเอง"

"ขอบคุณท่านแม่"

ยามนี้คนที่มีความสุขคงไม่พ้นรุ่ยชิง ข่าวลือไปทั่วหมู่บ้านสร้างความเสียหายให้ครอบครัวเล็ก ๆ ของบุตรสาวนางมามาก ตอนนี้หากพวกเขามาเห็นคงนึกอิจฉาแทนอย่างแน่นอน

หลี่เล่อก่อไฟให้จ้าวหานหรงจากนั้นก็ออกไปตักน้ำมาใส่ถังจนเต็ม เขาเป็นตัวอย่างที่ดีของหัวหน้าครอบครัวที่คนในหมู่บ้านต่างชื่นชม ทั้งทำงานหนักทั้งหาเลี้ยงครอบครัวก็ไม่เคยปริปากบ่นสักคำคนในหมู่บ้านต่างชื่นชม หลายครอบครัวอบรมบุตรหลานให้เอาหลี่เล่อเป็นเยี่ยงอย่างในการดำเนินชีวิต

กลิ่นหอมของหมูพะโล้โชยไปรอบบ้านชวนให้ท้องไส้ปั่นป่วน จ้าวหานหรงทำอาหารเสร็จนางก็จัดโต๊ะเรียกทุกคนมากินข้าว อาหารดี ๆ ที่ไม่เคยได้กินเพราะเมื่อก่อนหลี่เล่อทำได้เพียงของง่าย ๆ ไว้ให้คนในครอบครัว เขาก็เพิ่งรู้ว่านางก็มีฝีมือทำอาหารในระดับที่ยอดเยี่ยม

นางห่อกับข้าวให้มารดาไปกินที่บ้านรุ่ยชิงจึงขออยู่ดูแลหลานจนถึงช่วงเย็นนางถึงจะกลับ

"ข้าจะขึ้นเขาคงกลับมาค่ำ"

หลี่เล่อบอกกับจ้าวหานหรงเขาไม่ค่อยปล่อยเวลาให้ว่างมากนักหากมัวชักช้าก็ไม่ทันคนอื่น ๆ

"ข้าอยากไปขึ้นเขาเก็บของป่าเผื่อได้ของติดมือมาบ้าง"

นางกระตือรือร้นอยากไปด้วย

"บนเขาอันตรายเส้นทางก็ไม่เรียบอย่าไปเลยมันไม่เหมาะกับสตรี"

เหตุผลของหลี่เล่อฟังไม่ขึ้นสำหรับนางคนที่มาจากโลกอนาคตเช่นจ้าวหานหรงทำงานได้ทัดเทียมผู้ชายหลี่เล่อทำได้นางก็ทำได้เช่นกัน

"ท่านยังขึ้นไปได้ข้าก็ไม่ต่างจากท่าน ข้าจะไปด้วย"

นางสะพายตะกร้าขึ้นที่หลังเตรียมพร้อมเต็มที่ถึงหลี่เล่อไม่เห็นด้วยนางก็จะไป ชายหนุ่มเหลือบมองนางดูสีหน้าของเขาเหมือนไม่พึงพอใจนัก ความดื้อรั้นที่ไม่เคยพบเห็นจากจ้าวหานหรงมาก่อนทำให้คนอื่นเกิดความหงุดหงิดแล้วหลี่เล่อจะต่างจากคนอื่นได้อย่างไร

"ข้าบอกว่ามันอันตรายเจ้าก็ไม่สมควรไปแล้ว"

น้ำเสียงของเขาเริ่มแข็งกร้าวการที่นางดื้อดึงจะไปขึ้นเขาทำให้เขามีภาระเพิ่มหากเกิดเรื่องขึ้นจะกลายเป็นความยากลำบากทันที

"ของในบ้านเรามีพอกินก็จริงแต่ก็ควรช่วยกันหาเพิ่มมิใช่หรือหากข้าไม่ไปวันนี้วันหน้าข้าก็ต้องไปอยู่ดี ข้ารู้ว่ามันอันตรายแต่ข้าก็ควรได้เรียนรู้การเอาตัวรอด"

ไม่เคยพบเคยเห็นสตรีบ้านไหนเป็นเช่นนางมาก่อนหรือแม้แต่มารดาของเขาก็ไม่หัวรั้นเหมือนจ้าวหานหรง หลี่เล่อนิ่งเงียบไม่พูดกับนางเดินถืออาวุธเดินออกไปทันที จ้าวหานหรงจะรอช้าได้อย่างไรนางเดินตามก้นเขาไปติด ๆ เช่นเดียวกัน

เส้นทางขึ้นเขาไม่ได้ราบเรียบตามคำบอกกล่าวของหลี่เล่อที่เตือนนางตั้งแต่แรก ชายหนุ่มร่างกายกำยำสูงใหญ่เดินขึ้นไปตามทางด้วยความชำนาญไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งใด แตกต่างจากผู้หญิงอย่างนางที่เดินขึ้นทางรกชันนางก็เริ่มเหนื่อย ปกติก็เดินไม่ทันหลี่เล่ออยู่แล้วยิ่งเส้นทางขรุขระยิ่งทำให้นางเดินช้าลงไปอีก

"ไม่ได้ขึ้นเขานานแรงตกไปเยอะเลย"

นางพึมพำกับตัวเสียงหายใจหอบถี่ทว่าคนที่อยู่ด้านหน้ากลับได้ยินชัดเจน นางไม่เคยขึ้นภูเขาจะพููดอย่างนี้ได้อย่างไรนอกจากว่านางไม่ใช่จ้าวหานหรงแต่เป็นคนอื่น

เขาอดหันหลังกลับมาดูไม่ได้เมื่อไม่ได้ยินเสียงอีก นึกเป็นห่วงขึ้นมาว่านางคงเหนื่อยและนั่งพักระหว่างทาง ทันทีที่หันกลับไปมองกลับพบว่านางกำลังพยายามเดินขึ้นมาช้า ๆ หลับเลี่ยงทางที่อันตรายไม่ยอมนั่งพัก

"รอข้าอยู่ที่นี่ ถ้าขึ้นไปสูงกว่านี้เจ้าจะไม่ไหว"

เขาร้องบอกมองดูร่างอ้วนท้วนแบกตะกร้าเปล่าเดินต้วมเตี้ยมอย่างทุลักทุเล

"ไม่ ข้าจะขึ้นไป"

เมื่อนางตั้งใจมาแล้วจะให้ทิ้งมันกลางทางได้อย่างไรกัน หลี่เล่อไม่สามารถทนมองจ้าวหานหรงทั้งเดินทั้งล้มลุกคลุกคลานได้เขาจึงเดินกลับไปยื่นมือให้นางเกาะแล้วเดินตามขึ้นมา

"เช่นนั้นเกาะแขนข้าแน่น ๆ กว่าจะไปถึงเจ้าได้ร้องไห้แน่"

ขนาดผู้ชายหลายคนเดินทางคนเดียวยังยากแล้วนางไม่เคยมาลำบากจะไม่ท้อถอยได้อย่างไร

"ข้าไม่ใช่คนขี้แยจะร้องไห้ทำไมกัน"

นางอดเถียงขึ้นมาไม่ได้คิดขุ่นเคืองในใจว่าผู้ชายยุคโบราณช่างชอบดูถูกผู้หญิงนัก หลี่เล่อเพียงส่ายหน้าแล้วพานางเดินต่อไป ใช้เวลาเกือบหนึ่งชั่วยามทั้งคู่ก็มาถึงทางเรียบด้านบน

"ข้าจะไปดักล่าสัตว์ด้านโน้นเจ้ารออยู่แถวนี้ไม่ต้องตามไปตรงนี้จะปลอดภัยกว่า"

นางมองดูสภาพแวดล้อมรอบตัวก็พยักหน้ายินยอมทำตาม หลี่เล่อมีประสบการณ์สูงเขาย่อมเข้าใจพื้นที่ดีนางที่ขึ้นมาพร้อมความหัวรั้นล้วน ๆ ไม่ควรดื้อดึงต่อไป

"ได้ข้าจะรอท่านที่นี่"

"เจ้าอยู่ได้แน่นะ"

เขาเห็นนางไม่เคยมาบนป่าเขานางอาจจะกลัวสถานที่รกทึบที่สตรีคนอื่นไม่ชอบมากัน

"ข้าอยู่ได้สบายมาก"

น้ำเสียงอวดดีที่เปิดเผยทำให้หลี่เล่อยิ่งแปลกใจขึ้นหลายเท่าแต่เขาก็ไม่พูดหันหลังเดินแยกเข้าไปด้านในอีกทาง