เธอคือหญิงผู้ถูกประวัติศาสตร์ลบเลือน ไม่มีผู้ใดจดชื่อนางไว้ในพงศาวดาร ไม่มีบทกวีใดกล่าวขวัญถึงความรักและความเจ็บปวดของนาง และเธอ…เป็นเพียงเงาเลือนรางในเรื่องเล่าของวีรบุรุษ แต่วันนี้…เธอกลับมาแล้ว
もっと見るTHEME: BEST FRIEND'S FATHER
I thought you were a mature girl. I realise now that I was wrong. You're a slut like the rest of them.
Ria stared in disbelief at the phone in her hands. They trembled as she swiped across the screen of the device, her lips repeating the words No, over and over.
She glanced up from her phone at the laughing faces around her. Ever since she had arrived at the pool party, she had felt like there was some joke being passed around and was clueless.
Little had she known; she was the butt of the joke.
How many of them had seen it? Were they laughing at her? Of course, they were.
Her stomach lurched in disgust, and she clutched the phone tighter. Tears blurred her vision, but she could still see the images on the screen clear as day. Pictures of her breasts—her body—were on display for the entire world to see, and obviously, James had seen it. That text was from him, and whatever chances of her getting together with him were ruined.
"Vivian!" Ria yelled, rising to her feet. Her teeth gritted against each other as she stormed towards the one person who had those pictures and who Ria had trusted with her life—her best friend Vivian.
"Please, tell me you didn't pull this shit.”
Vivian sat among a couple of guys from their college, giving Ria a sinister smile that gave her the answer she needed.
"Come on, bestie. You have to admit I did you a favour,"
Ria's jaw dropped. "A favour? You posted my nudes online. Are you crazy?"
"Oh, stop acting all prudy," her best friend scoffed, and her cronies and guys around her laughed in scorn.
"You do have nice tits, Ria," One of them grinned, his eyes fixed on her bikini. "We could go to the back so you can show me–”
"Finish that sentence, and I'll rip your tongue out of your head!" Ria snapped, struggling to fight the tears that burned the corner of her eyes. Everyone in college would see her nudes. Everyone would gossip about it. James, God, James probably thought she was a whore!
Her eyes narrowed in slits, glaring at Vivian. "You did this to get James, didn't you?"
They liked James, but he had been paying more attention to Ria lately. Ria hadn't expected to be sabotaged by her best friend, of all people.
Vivian gave her a taunting grin. "So what if I did? All is fair in love and–"
She did not get a chance to finish her sentence. Ria pounced on her, dragging her by the hair to the ground.
"You stupid bitch!" She screamed, clawing at Vivian's face. Vivian fought back, and soon, the girls were a screaming mess, rolling around the floor by the pool while dragging at each other's hair.
A tall middle aged man stormed out of the house towards the pool, a stern look on his face.
"Stop fighting this instant!"
Ria faintly registered the voice as Mr Gordon, Vivian's Dad, but she did not stop digging her nails into Vivian's skin. Mr Gordon had to pry the girls apart, holding them at arm's length.
"Ria? Vivian, what on earth is going on?"
To Theo Gordon's knowledge, his daughter and Ria were best friends. He had known Ria since she moved in ten years ago into the neighborhood with her mom and not once had he ever seen Ria and Vivian fight physically.
He glanced at his daughter, who immediately burst into sobs, covering her face to Ria, who looked ready to tear Vivian apart. Her shoulders shook, her chest heaved, and she had a few scratches around her neck.
Theo's eyes wandered down her neck to her heaving chest and rested there for only a second, but that second felt like an eternity. One of Ria's bikini cups was askew, revealing more of her creamy tits. A few drops of sweat rolled down her neck and slid tantalisingly down the valley between her breasts and into the bikini strap.
Theo swallowed hard. It was wrong to look at Ria that way. He had watched her morph from the bubbly redhead next door to a stunning young lady.
"What happened?" He forced himself to tear his eyes off her tits and looked at her face.
"I don't know, she just attacked me!" Vivian cried.
"Liar!" Ria screamed, her eyes turning glassy. "God, Vivian, how could you do this to me? All for some dude. I hate you. You hear me? I hate you so fucking much!"
She lunged for Vivian but was stopped once more by her father. "Let me go, Mr Gordon!"
"No more fighting, Ria; Party is over, people!" Theo grunted, wrapping a hand around her dainty wrist.
The guys around him groaned in displeasure, but Theo held his ground and kept a stern face until they left.
"You can't be serious right now, Dad!" Vivian whined, stomping her feet as she stormed into the house.
"You and I are talking later," Theo called after her, then tugged Ria towards the house. "Come, tell me what happened,"
"Your bitchy daughter posted my nudes on the internet, that's what!" Ria spat when they got into the living room.
Theo's eyes widened, then narrowed in a frown. "Vivian would not do that. If you would just calm down–”
"I'm not stupid, Mr Gordon, I know what I saw," Ria bit out, clenching her fists. Her phone had gotten missing during the mini brawl with Vivian. "Where's your phone, Mr Gordon? You can check her page, it's there!"
Theo cursed himself for whipping his phone out a little too quickly. He opened up Vivian's page and frowned. "There's nothing there,"
Ria rolled her eyes. "That's the account she knows you're following."
She snatched the phone out of his hands, typed in Vivian's private account, and then handed it over to him. "Look at what the bitch did!"
"I think that's enough times you've called her a bitch..." Theo trailed off when he saw the pictures. There were three in total. Ria stood by his daughter's closet, holding up a bra, but her tits were on display. Beautiful, creamy tits with pale pink tips begging to be kissed.
Theo sucked in air through his teeth, unable to look away and feeling his pants grow tighter. His face reddened when his eyes greedily skimmed the other pictures. Her back was turned, and she was bent over as if picking something off the floor. Her ass was propped up in the air, and he could see the hint of her bare pussy.
His cock lurched to life, and he tried to hide the boner, clearing his throat awkwardly. He swiped the photos aside. "I... I'm sorry. I have no idea why Vivian would do such a thing,"
"Oh, I know," Ria laughed bitterly, dragging a hand down her face. "She wants James all for herself and cannot stand that he's interested in me."
"Who the hell is James?"
Ria sighed and moved to take the phone out of Mr Gordon's hands so she could show him who James was when her eyes fell on his bulging length in his pants. She gasped, fury bubbling through her veins, throwing her head back to glare at him.
Theo knew he was busted. "Ria, I'm sorry I-"
"You're just as bad as your stupid daughter!"
He winced. "Ria, calm down,"
"You're getting turned on looking at my nudes?! Mr Gordon, I'm twenty!"
"I know, I know," He groaned, grabbing his hair. "God, I'm sorry, Ria. It's hard not to think about pushing you up against the wall and ripping your bikini apart. It's all I have thought about for months."
Ria's eyes widened despite the stirring in her lower belly. "What?”
กวนเต็งเชี้ยงมองภาพที่อยู่ในบ้านเรือนอันพังทลายด้วยแววตาที่เบิกกว้างและหัวใจที่เริ่มสั่นสะท้าน ลิสง รุ่นพี่อันธพาลที่สั่งการให้ลูกน้องผลักร่างบิดามารดาตกลงไปในบ่อน้ำหลังบ้านและพยายามจะล่วงเกินภรรยาของเขา บัดนี้กลายเป็นเพียงซากร่างที่แทบจะแหลกเละจากการจับเหวี่ยงไปฟาดกำแพงและเสาเรือน ตายไปในสภาพที่สมควรแก่บาปที่มันได้ก่อไว้กับชาวบ้านและสกุลกวนในค่ำคืนนี้ ไม่ไกลออกไปคือศพที่กองพะเนินของบรรดาลูกน้องที่ตามติดมาจากเรือนของนายอำเภอผู้เป็นบิดาของลิสง สภาพไม่ต่างกับนายของพวกมัน หรือบางที…ก็อาจจะแย่กว่า กลิ่นของความตายลอยมาแตะจมูกเขาจนเขาเริ่มกระอักกระอ่วน รู้ตัวอีกทีก็รีบเอามือที่ยังเปื้อนเลือดกุมปาก วิ่งไปด้านนอกเรือนแล้วขย้อนเอาอาหารออกมาจนแสบท้องไปหมด ‘มันถูกแล้ว…ที่เจ้าทำมันถูกแล้ว กวนอู…พวกมันสมควรตาย!’ เสียงของสัญชาตญาณตะโกนก้องในที่ที่มีเขาเท่านั้นที่ได้ยิน ‘ไม่…ต่อให้คนคนหนึ่งจะชั่วร้ายจนสมควรตาย…แต่เราไม่ใช่เพชฌฆาต! นี่มัน…นี่มันผิด! ผิดต่ออาญาบ้านเมือง! ผิดต่อศีลธรรม!’ เสียงของเหตุผลดังขึ้นโต้ตอบ เต็งเชี้ยงลุกขึ้น วิ่งไปที่ตุ่มน้ำซึ่งตั้งอยู่ข้างครัว ยกฝาแล้วเอากระบวยวักตักน้ำ
“อะไรนะ?!” นายอำเภอแห่งฮอตังเอ็ดตะโร ในขณะที่บุตรชายสุดสวาทกึ่งนั่งกึ่งนอนให้คนใช้ทำแผลให้ “ไอ้เจ้าลูกผู้ดีตกอับนั่นมันทำร้ายเจ้ารึ?!” “โอ๊ย! ใช่น่ะสิ ท่านพ่อ!” ลิสงตอบบิดาพร้อมๆ กับโอดโอยจากความเจ็บที่มาจากการต่อสู้เมื่อวาน “ข้าชักจะทนมันไม่ไหวแล้วนะ! ไม่รู้ว่าฟ้าจะส่งมันมาเกิดทำไม?!” นายอำเภอแซ่ลิเดินไปมาอยู่ครู่หนึ่ง ตรึกตรองแผนการชั่วร้ายบางอย่างในใจ ก่อนจะเดินมาที่ตั่งไม้ที่บุตรชายกำลังนอนแซ่วอยู่ ก่อนจะเอ่ยปากไล่พวกคนใช้ “พวกเจ้าทั้งหมดออกไป! ข้าจะคุยกับลูกสงตามลำพัง!” “เอ่อ แต่ว่า…” “ข้าสั่งก็รีบๆ ไปสิ!” “ข…ขอรับ” ครั้นเหล่าบ่าวไพร่หลีกตัวออกจากตรงนั้นไป สองพ่อลูกก็กระซิบกระซาบแผนการทันที “ส่งคนไปจับพวกมัน ไม่ว่าจะกวนอี้พ่อของมัน แม่มัน รวมถึงลูกเมียมันสิ แล้วลูกสงจะทำอะไรก็เรื่องของลูกแล้ว” “แต่ท่านพ่อ บุกไปดุ่มๆ ไม่ได้นา” “พ่อก็จะให้คนของเราทำทีว่ามาตามตัวโจรที่หลบหนี แล้วพอเราหาไม่เจอ…ค่อยยัดข้อหาว่าให้ที่กบดานไม่ก็ช่วยโจรหลบหนี” “โอ้โห! ล้ำเลิศจริงๆ! งั้นคราวนี้ข้าขอนำคนไปนะ!” “อืม ตามใจเจ้าเถอะ” ท่านทั้งหลาย ก่อนที่ข้าจะเล่าเรื่องต่อไป ใครในที่นี้เคยฝันบ้าง? ย
ลิสงบุตรนายอำเภอเหล่มองโฮแชง้วย แล้วก็ศิษย์น้องแบบเต็งเชี้ยง ก่อนจะหันเหสายตามาที่…อาเป๋งที่กำลังกอดมารดาตัวสั่น ไม่มีแม้แต่เสียงร้องไห้หรือเสียงอ้อแอ้ใดๆ ออกมาจากปากของเด็กชายเลย “เจ้า…” โฮแชง้วยกอดลูกแน่นขึ้น “มาที่นี่มีจุดประสงค์ใดกันแน่?” ลิสงไม่ตอบแต่ถามนางกลับไป “นั่นลูกสาวเจ้าหรือ? น่ารักน่าเอ็นดู” ว่าจบก็เอี้ยวตัวเพื่อจะจับแก้มเด็กนั้น แต่เต็งเชี้ยงขยับตัวมาขวางทาง พร้อมกับจ้องมองลิสงกลับไปด้วยดวงตาที่เริ่มดุดันทีละน้อยๆ “นั่นลูกชายข้า…อาเป๋ง” เต็งเชี้ยงตอบห้วนๆ โฮแชง้วยกระชับลูกชายในอ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิม ในขณะที่พ่อหนูน้อยอาเป๋งจะเอาหน้าซุกอกแม่แนบแน่น แนบแน่นพอที่จะทำให้ผู้เป็นแม่ได้ยินเสียงหายใจถี่ๆ ของอาเป๋ง ราวกับเสียงกระซิบจากหัวใจน้อยๆ ที่สั่นกลัว เสียงกระซิบนั้น หากอาเป๋งในวัยหนึ่งเดือนพูดได้ ก็คงจะเป็น “แม่จ๋า…ลุงคนนี้เป็นคนใจร้าย ข้ากลัว” ตึก…ตึก…ตึก… “ลิสง…” เป็นท่านโฮปินที่เดินมาหา เขาไม่ได้ยิ้ม สีหน้ามีความกังวลน้อยๆ แต่ท่าทีหนักแน่นกว่าทุกวัน วินาทีนั้นเอง ทุกคนรู้ได้ทันทีว่า…ท่านโฮปิน ผู้ที่เป็นอาจารย์ของกวนเต็งเชี้ยงและลิสง ไม่ได้มาแบบคนใจดีหรือคนที่หย
มีใครคนหนึ่งเคยบอกข้าพเจ้าเอาไว้เมื่อนานมาแล้ว พระเจ้าผู้ทรงมหิทธานุภาพอาจมิได้อยู่บนฟ้า ไม่ได้ประทับในทิพย์พิมานสถานอันตระการ แวดล้อมด้วยเหล่าเทพยดาที่คอยเปล่งเสียงสรรเสริญสดุดี…แต่พระเป็นเจ้าอาจสถิตอยู่ในกายของมนุษย์คู่หนึ่ง มนุษย์ที่มีชื่อเรียกขานว่า “พ่อ” และ “แม่” นั้นแล คือพระเจ้าของลูก ภรรยาข้าหลวง : “ข้าชักสนใจเสียแล้วสิ กวนกงและพระแม่หูเยว่…เมื่อได้เป็นบิดามารดาของกวนเป๋งแล้ว พวกเขาจะทำหน้าที่ของ ‘พระเจ้า’ ได้อย่างไรกันนะ?” พระธุดงค์ : “จงเล่ามาเถิดคุณโยมแมวดำ…จงเล่าเรื่องอันควรค่าแก่การบอกกล่าว…เรื่องของผู้เป็นดังพรหมผู้สร้าง” ได้เลยท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้าจะเล่าให้ฟัง หนูน้อยผู้มีนามว่ากวนเป๋ง หรือที่ทุกคน ณ ขณะนั้นเรียกว่า “อาเป๋ง” เกิดมาเป็นเด็กชายตัวเล็กๆ แลดูบอบบางดั่งดอกไม้ที่ผลิบานกลางลมหนาว แต่อาเป๋งกลับร้องไห้เสียงดังนับแต่วินาทีที่พ้นจนจากครรภ์มารดา เป็นอาณัติสัญญาว่าเด็กชายคนนี้มีสุขภาพแข็งแรงและมีโอกาสรอดจนพ้นวัยแบเบาะ หรืออาจจะล่วงเลยไปถึงช่วงวัยรุ่นเลยก็ได้ และบางที…นี่อาจเป็นเหมือนลางบอกเหตุถึงภาระและโชคชะตาที่ใหญ่ยิ่ง สำคัญและหนักหนาที่จะมาถึงในอนาคตที่มิอ
กล่าวกันว่า…มีนรกขุมหนึ่งที่ชื่อว่า “ปุตตะ” ดินแดนของผู้ที่ไร้บุตรหลานสืบสกุล ที่ที่หญิงชายส่งเสียงโหยหวนและหลั่งน้ำตาเพราะไม่มีใครทำพลีกรรมส่งมาให้ในเมืองผี และที่ที่มีแต่ไฟคือความเหงาหงอยเปล่าเปลี่ยวลุกโชนอยู่อย่างมิเคยหยุดหย่อน แมวดำเซ่อๆ ตัวนี้ไม่รู้หรอกว่านรกนี้มีจริงไหม แต่ที่รู้แน่ๆ นรกที่แท้จริงนั้นคือความร้อนรุ่มในอกของสามีภรรยาผู้ไร้ซึ่งบุตรอันเป็นสร้อยทองคล้องใจ บุตรซึ่งจะเกิดมาแล้วทำให้ชีวิตของผู้ครองเรือนสมบูรณ์ เป็นผู้ดำรงสกุลให้ไม่ขาดสูญ และที่สุดคือเป็นหลักพึ่งพิงในยามบั้นปลายของชีวิต เช่นนี้แหละ โบราณท่านจึงเรียกลูกหรือบุตรว่า “ผู้ทำลายนรกปุตตะ” หรือก็คือ “ผู้ยังหัวใจอันว้าเหว่ของบิดามารดาให้เต็ม” ในสมัยที่ผู้คนยังอยู่กับธรรมชาติ ไม่เสพติดความหวือหวาฟู่ฟ่าแห่งเมืองใหญ่และมายาที่ไม่จีรังยั่งยืน แม้แต่เด็กที่เล็กที่สุดยังรู้ว่าเมื่อฝนตก กล้าในน้าก็จะงอกขึ้น สารัตถะเช่นนั้น เต็งเชี้ยงและโฮแชง้วยต่างรู้ดี และยังมีตัวอย่างอื่นๆ ให้เห็น ให้เปรียบเปรยหรือชวนให้ย้อนกลับมานึกถึงมนุษย์แบบตน กวนเต็งเชี้ยงจำได้ว่าเมื่อคราวที่ภรรยาตั้งครรภ์คือช่วงที่เริ่มทำนา ก่อนหน้านี้อีกหลา
นับแต่วันแต่งงานของคนทั้งสอง ชีวิตสมรสในเบื้องตนของกวนเต็งเชี้ยงและโฮแชง้วยก็ดูราบรื่นไร้อุปสรรคใดๆ มากีดกั้นความสุขตามประสาชายหญิงที่เพิ่งแต่งงาน มีคำเล่าลือจากพวกบ่าวไพร่ไม่ว่าจะจากปากของบ่าวไพร่จากเรือนสกุลกวนหรือบ่าวสกุลโฮก็ตาม ที่ยืนยันความผูกพันอันแนบแน่นของคู่รักข้าวใหม่ปลามันได้ดีเยี่ยม “แค่คืนส่งตัว คุณชายกับคุณหนูก็ไม่ออกจากหอถึงสามวันสามคืนเลย แกเอ๊ย! ไม่อยากนึก!” “นี่ๆ เวลาไปเยี่ยมเรือนเดิมของคุณหนูก็เหมือนกัน! คุณชายเขยของนายท่านบ้านข้านี่ชอบหายเข้าห้องนอนคุณหนูไปเป็นวันๆ เลยนะ! ฮิๆ!” บางคราอย่างตอนอาบน้ำ พวกสาวใช้ก็ต้องเขินกันให้ควั่กเพราะคุณหนูของพวกนางมีรอยแดงเป็นจ้ำๆ ตามเนื้อตัวขาวผ่อง ซึ่งร่องรอยนั่นมิใช่ร่องรอยจากการตบตี แต่เป็นร่องรอยที่…ไม่อาจเอ่ยออกมาได้ว่ามีที่มาจากสิ่งไร ในขณะที่คุณชายของบ้านแบบเต็งเชี้ยงดูเหมือนจะไม่มีอะไรผิดปกติ ยกเว้นแค่ตอนที่แม่นมบ่นว่า “แม่โว้ย! คุณชายของบ่าวไปโดนแมวตัวไหนข่วนแขนกันนะ! จับได้แม่จะตีให้หลังหักเลย!” นั่นแหละที่ทำให้เต็งเชี้ยงถึงกับสะอึกและกระแอมไอไปสองสามรอบเลยทีเดียว ‘แม่นม…ไม่ใช่แมว…เมียข้าข่วนแขนตอน…เอ่อ…’ เขาคิดได้แ
コメント