บทที่ 5 ความวาดหวังสร้างตัว

"ดีแล้วๆ... นี่ ฉันเอาผักกาดขาวกับหัวไชเท้าที่เหลือจากแปลงมาฝาก เห็นว่าช่วงนี้บ้านเธอคง... ลำบาก" เหม่ยหลินลดเสียงลงพลางถอนหายใจยาว "แล้วนี่ ยายแก่ตระกูลหลินนั่นไม่ได้มาหาเรื่องเธออีกใช่ไหม? เมื่อเช้าฉันเห็นนางเดินกระฟัดกระเฟียดออกไปจากบ้านเธอ พร้อมกับหิ้วถุงแป้งขาวออกไปหน้าตาเฉย! ใจคอทำด้วยอะไรกันนะ ปล้นได้กระทั่งลูกสะใภ้และหลานแท้ๆ ของตัวเอง!"

คำพูดของเหม่ยหลินยืนยันสิ่งที่ต้าเป่าบอกชิงเหอไว้ก่อนหน้านี้ ความโกรธขึ้งสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจของชิงเหอ แต่มันถูกเคลือบไว้ด้วยความสุขุม

"นางเอาแป้งขาวไปหมดเลยค่ะพี่เหม่ยหลิน ทิ้งไว้แค่ขี้รำกำมือเดียว"

เหม่ยหลินตบเข่าฉาด "นั่นไง! ฉันว่าแล้ว! ยายแก่นั่นน่ะร้ายนัก รักแต่ลูกชายคนรองกับลูกชายคนเล็ก ส่วนสามีเธอน่ะ... ถึงเขาจะหายสาบสูญไป แต่นั่นก็ลูกชายคนโตของนางนะ แถมต้าเป่ากับเสี่ยวเป่าก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลหลินแท้ๆ ทำไมถึงได้รังเกียจรังงอนกันขนาดนี้ ของกินดีๆ ขนไปให้หลานทางบ้านโน้นกินจนอ้วนพี แต่หลานทางนี้ผอมจนซี่โครงบาน!"

ชิงเหอนิ่งฟัง เธอพยายามรวบรวมข้อมูล 'ยายแก่ตระกูลหลิน' หรือแม่สามีของร่างนี้ คือศัตรูหมายเลขหนึ่งที่เธอต้องจัดการ

"นางบอกว่าสามีฉันตายไปแล้ว ฉันเป็นตัวซวยที่ทำให้ลูกชายนางไม่ได้กลับมา" ชิงเหอพูดตามความทรงจำที่เจ็บปวด

"เพ้อเจ้อ!" เหม่ยหลินด่าทอแทน "สงครามมันจบไปตั้งนานแล้ว ใครจะไปรู้ว่าเขากลายเป็นอะไรไป หรืออาจจะแค่ยังกลับมาไม่ได้ ยายแก่นั่นแค่อยากหาข้ออ้างฮุบเงินบำนาญและของกินของพวกเธอมากกว่า ชิงเหอเอ๋ย... ฉันละสงสารเธอจริงๆ ยอมเขาไปเสียหมดแบบนี้ แล้วเด็กๆ จะโตมาได้ยังไง"

ชิงเหอมองไปที่เด็กชายสองคนที่แอบดูอยู่หลังประตูบ้าน ต้าเป่ามองเหม่ยหลินด้วยสายตาขอบคุณ ส่วนเสี่ยวเป่าท้องร้องเสียงดังจนได้ยินมาถึงข้างนอก

"พี่เหม่ยหลินคะ" ชิงเหอเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป มันมีความหนักแน่นและเย็นเยียบจนเหม่ยหลินต้องชะงักคำบ่น "ขอบคุณสำหรับผักนะคะ ต่อไปนี้... ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาเอาของของลูกฉันไปอีกแล้ว ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม"

เหม่ยหลินเบิกตากว้าง มองหญิงสาวตรงหน้าที่ดูเหมือนจะเป็นคนเดิม แต่แววตาและท่าทางกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "เธอ...เธอพูดจริงเหรอชิงเหอ? ถ้าเธอคิดได้แบบนี้ฉันก็เบาใจ แต่ยายแก่นั่นมีลูกชายคนอื่นๆ คอยหนุนหลังนะ เธอตัวคนเดียวจะสู้ไหวเหรอ?"

ชิงเหอยกยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของประธานหลิน "คนเราไม่ได้สู้กันที่กำลังอย่างเดียวหรอกค่ะพี่... สู้กันที่สมองต่างหาก"

เหม่ยหลินรู้สึกขนลุกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่เคยเห็นชิงเหอในมุมนี้มาก่อน มุมที่ดูทรงอำนาจและน่าเกรงขาม "เอ่อ...จ๊ะ... ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลืออะไรก็บอกนะ ฉันต้องรีบไปซักผ้าที่ลำธารแล้ว เดี๋ยวจะค่ำมืดเสียก่อน"

"ขอบคุณมากค่ะพี่" ชิงเหอยืนส่งเพื่อนบ้านจนลับสายตา

เมื่อเหม่ยหลินจากไป ความเงียบสงบก็กลับคืนสู่กระท่อมอีกครั้ง ชิงเหอหันกลับไปมองผักกาดขาวสองต้นและหัวไชเท้าในมือ มันอาจดูมีค่าเพียงน้อยนิดในสายตาคนเมืองในอนาคต แต่ในยุค 80 ที่ขัดสนนี้ นี่คือวัตถุดิบชั้นเลิศที่จะช่วยต่อลมหายใจ

เธอกวักมือเรียกต้าเป่า "ต้าเป่า ไปหาฟืนมาเพิ่มอีกหน่อย แม่จะทำ 'ซุปผักกาดขาวกับแผ่นแป้งข้าวโพด' ให้พวกเรากินมื้อนี้"

"ครับแม่!" ต้าเป่าตอบรับด้วยความกระตือรือร้น เขาเริ่มรู้สึกว่าแม้วันนี้แม่จะดูแปลกไป แต่แม่คนนี้กลับทำให้เขารู้สึก 'ปลอดภัย' อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ชิงเหอเดินกลับเข้าครัวที่แสนซอมซ่อ สายตาของเธอกวาดมองไปที่เตาไฟดินเหนียว ในหัวเริ่มวางแผนการตลาดก้อนแรก ไม่ใช่การขายหุ้นหมื่นล้าน แต่เป็นการบริหารจัดการทรัพยากรที่มีอยู่จำกัดให้เกิดประโยชน์สูงสุด

'ขั้นแรกคืออิ่มท้อง...ขั้นที่สองคือสร้างตัว...และขั้นที่สาม...คือการชำระล้างเรื่องในตระกูลหลินให้เรียบร้อย'

รอยยิ้มเย็นชาปรากฏบนใบหน้าผอมซูบของเธออีกครั้ง สงครามในยุค 80 ของหลินชิงเหอ... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!