บทที่ 4 เงาสะท้อนและคำนินทาของเพื่อนบ้าน

"ในเมื่อสวรรค์ให้ฉันมาอยู่ที่นี่..." เธอพึมพำกับตัวเองขณะที่มองลูกชายทั้งสอง "ฉันก็จะเปลี่ยนยุค 80 ที่แสนแร้นแค้นนี้ ให้กลายเป็นอาณาจักรของฉันเอง!"

หญิงสาวตกผลึกความคิดได้ในท้ายที่สุด ตอนนี้เธอจะทำอะไรได้ล่ะนอกจากยอมรับ

'เอาละ หลินชิงเหอ... ในเมื่อเธอติดอยู่ในร่างนี้ ในยุคนี้ และมีหนี้ชีวิตเป็นเด็กสองคนนี้ เธอก็แค่ต้องทำสิ่งที่เธอถนัดที่สุด'

เธอมองไปรอบๆ กระท่อมที่ผุพัง มองมือที่สากและชุดที่ขาดวิ่น

'นั่นคือการสร้างอาณาจักรจากศูนย์... ไม่สิ จากติดลบ!'

"ต้าเป่า" เธอเรียกเสียงนิ่งสงบแต่แฝงไปด้วยพลังที่เปลี่ยนไป "ในบ้านเหลืออาหารอะไรบ้างไหม?"

เด็กชายก้มหน้าลงอย่างละอาย "เหลือแค่แป้งข้าวโพดขี้รำกำมือเดียวครับ... ย่าเอาแป้งขาวไปหมดแล้วเมื่อวานนี้"

ดวงตาของหลินชิงเหอวาวโรจน์ขึ้นมาด้วยความเย็นชาทันทีที่ได้ยินคำว่า 'ย่า' ความทรงจำบอกเธอว่าแม่สามีคนนั้นช่างร้ายกาจเพียงใด แต่สำหรับหลินชิงเหอคนใหม่นี้... ใครที่กล้ามาแย่ง 'สินทรัพย์' หรือ 'คนของเธอ' มันจะต้องได้รับบทเรียนที่สาสม

"กำมือเดียวก็พอ" เธอลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง แม้ร่างกายจะยังอ่อนแรงแต่สายตากลับเฉียบคมจนต้าเป่ารู้สึกเกรงขาม "ไปในบ้านกันเถอะ แม่จะหาทางให้พวกเราอิ่มท้องเอง"

ในขณะที่เธอเดินนำเด็กๆ กลับเข้ากระท่อม หลินชิงเหอไม่ได้มองว่าตัวเองเป็นหญิงม่ายที่สิ้นหวังอีกต่อไป แต่มองว่านี่คือ 'สตาร์ทอัพ' ครั้งใหม่ที่ท้าทายที่สุดในชีวิต... และราชินีอย่างเธอ ไม่เคยแพ้ในเกมไหนทั้งนั้น

  เงาสะท้อนและคำนินทาของเพื่อนบ้าน

ภายในกระท่อมดินที่มืดสลัว หลินชิงเหอนั่งลงบนขอบเตียงเตา ความทรงจำที่กระจัดกระจายของเจ้าของร่างเดิมยังคงไหลวนอยู่ในหัวเหมือนฟิล์มภาพยนตร์เก่าๆ ที่ขาดตอน เธอหลับตาลง พยายามจัดระเบียบฐานข้อมูล ใหม่ในสมอง ร่างนี้ชื่อหลินชิงเหอเหมือนเธอ อายุเพียง 24 ปี แต่กลับดูร่วงโรยเหมือนคนอายุสามสิบกว่าเพราะการทำงานหนักและขาดสารอาหาร

เธอค่อยๆ ลุกขึ้นไปที่มุมห้อง พบเศษกระจกแตกบานเล็กที่วางอยู่บนหิ้งไม้ผุๆ ชิงเหอหยิบมันขึ้นมา เช็ดฝุ่นหนาเตอะออกด้วยชายเสื้อที่ขาดวิ่น แล้วเพ่งมองใบหน้าในกระจกนั้นอีกครั้งอย่างพิจารณา

คราวนี้เธอไม่ได้มองด้วยความตื่นตระหนกเหมือนตอนที่ดูในโอ่งน้ำ แต่มองด้วยสายตาของนักธุรกิจที่กำลังประเมิน 'สินทรัพย์'

"โครงหน้าไข่ไก่...จมูกโด่งรั้น...ดวงตาดอกท้อที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกตาที่บวมช้ำ" เธอพึมพำกับตัวเอง "ถ้าผู้หญิงคนนี้ได้กินอิ่ม นอนหลับ และได้รับการบำรุงเพียงเล็กน้อย เธอจะกลายเป็นสาวงามล่มเมืองได้ไม่ยากเลย"

ผิวที่เคยเหลืองซีดหากได้รับวิตามินและโปรตีนที่เพียงพอคงจะกลับมาขาวนวลเหมือนหยก ร่างกายที่ผอมแห้งจนเห็นกระดูกหากมีเนื้อมีนวลขึ้นมาอีกนิด คงจะเป็นทรวดทรงที่สะดุดตาไม่น้อย ชิงเหอยกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจ อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้เข้ามาอยู่ในร่างที่แก้ไขไม่ได้

"แม่ครับ... แม่ยิ้มทำไมเหรอ?" เสี่ยวเป่าที่เกาะขอบเตียงมองเธอด้วยความสงสัย

"แม่แค่คิดว่า... ต่อไปนี้พวกเราสามคนแม่ลูกจะดูดีกว่านี้เยอะเลยล่ะ" เธอกล่าวพลางลูบแก้มตอบๆ ของลูกชายคนเล็ก

ในขณะที่เธอกำลังคิดหาวิธีจัดการกับแป้งข้าวโพดกำมือเดียวนั้น เสียงเรียกที่คุ้นหูจากความทรงจำก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน

"ชิงเหอ! หลินชิงเหอ! อยู่บ้านหรือเปล่า?"

ชิงเหอชะงัก เธอเดินออกไปที่หน้าประตู พบหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อผ้าชุดลำลองสีเทาเข้ม ผมรวบตึง ใบหน้ามีรอยเหี่ยวย่นตามวัยแต่ดวงตาดูมีความเมตตา หญิงคนนั้นกำลังเดินผ่านรั้วไม้ไผ่เข้ามาพร้อมกับหาบตะกร้าใส่ผัก

ในหัวของชิงเหอปรากฎชื่อขึ้นมาทันที  'เหม่ยหลิน' เพื่อนบ้านที่อยู่ถัดไปไม่กี่หลัง และเป็นไม่กี่คนในหมู่บ้านที่ยังหยิบยื่นน้ำใจให้เธอเสมอ

"พี่เหม่ยหลิน" ชิงเหอเรียกชื่อฝ่ายตรงข้ามเบาๆ เพื่อหยั่งเชิง

เหม่ยหลินรีบวางหาบลงแล้วเดินเข้ามาจับมือชิงเหอ "ตายแล้ว! ฉันได้ยินคนในหมู่บ้านพูดกันว่าเธอเป็นลมล้มพับไปที่หน้าโอ่งน้ำ เป็นยังไงบ้าง? หน้าตาเธอยังดูซีดเซียวอยู่เลยนะ"

"ฉันดีขึ้นแล้วค่ะพี่ แค่หน้ามืดไปนิดหน่อย" ชิงเหอตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบกว่าปกติ ทำให้เหม่ยหลินมองเธอด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย