บทที่ 6 เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเจน

บทที่ 6 เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเจน

ส่วนทางด้านโม่กวนหยาง

หลังจากที่หงุดหงิดกับตู้หลินเซียนแล้ว โม่กวนหยางก็รีบขึ้นเขาเพื่อที่จะหาเนื้อสัตว์กลับไปทำอาหารให้ภรรยากิน และวันนี้เขาก็มาไม่เสียเที่ยว เพราะเขาได้ไก่ป่ามาถึงสองตัว รวมถึงกระต่ายป่าอีกหนึ่งตัว

“วันนี้ไม่เสียแรงแล้ว รีบกลับเอาไปทำอาหารให้ซินเยว่กินดีกว่า”

ชายหนุ่มพูดอย่างยินดีพร้อมกับชูสัตว์ป่าทั้งสามตัวด้วยความดีใจ และคิดว่าเมื่อกลับถึงบ้านแล้ว จะทำอาหารให้ภรรยากินวันนี้มีอาหารจานเนื้อ เธอคงจะมีอารมณ์ดีไม่น้อย

เมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว ชายหนุ่มจึงรีบเดินกลับบ้าน

ตลอดสองข้างทาง ก็มีชาวบ้านที่ยังคงหาของป่าอยู่ทักทายโม่กวนหยางอย่างเป็นกันเอง ซึ่งชายหนุ่มเองก็มีตอบกลับไปบ้างตามประสาคนรู้จักกัน แต่ถ้าไม่สนิทสนมเขาก็มักจะเงียบให้เสมอ

พอกลับมาถึงบ้านชายหนุ่มก็รีบเดินเข้าไปด้านหลังที่ห้องครัวตั้งใจว่าจะรีบหุงข้าวและทำอาหารให้ภรรยา แต่เมื่อมาถึงกลับได้กลิ่นของอาหารลอยฟุ้งทั่วห้องครัวอยู่ก่อนแล้ว

“พี่กลับมาแล้ว ว่าแต่ไม่มีปลาเหรอคะ ฉันเห็นพี่หยิบที่ดักปลาไปด้วยไม่ใช่เหรอ”

หญิงสาวเห็นสามีกลับมาก็ดีใจ แต่ก็อดที่จะถามอย่างแปลกใจไม่ได้ ที่สามีไม่มีปลากลับมาเลยสักตัว แต่กลับมีไก่กับกระต่ายมาแทน ทั้งที่ก่อนออกไปเขาก็หยิบลอบดักปลาไปด้วยตั้งหลายอัน

“จริงด้วย ผมลืมไปเสียสนิทเลยว่าผมวางลอบดักปลาไว้ที่ลำธาร เดี๋ยวผมต้องรีบกลับไปเอาก่อน” ชายหนุ่มได้ฟังอย่างนั้นก็นึกขึ้นได้ทันที

“เดี๋ยวสิพี่ ฉัน....”

หลินซินเยว่พยายามจะบอกว่าไม่ต้องไปแล้ว แต่ชายหนุ่มก็ไม่รีรอที่จะฟังคำใด ๆ ทั้งสิ้น เขารีบวางไก่ป่าและกระต่ายลง แล้ววิ่งออกไปจากบ้านอีกครั้งเพื่อมุ่งหน้าไปที่ลำธาร

“ดูสิ ยังไม่ทันฟังอะไรเลยก็ออกไปเสียแล้ว ฉันกำลังจะบอกว่าตอนนี้อาหารมีพร้อมแล้ว ส่วนปลาค่อยกลับไปเอาหลังจากกินข้าวแล้วก็ได้”

หลินซินเยว่มองตามแผ่นหลังกว้างแล้วส่ายศีรษะไปมาพร้อมกับบ่นอย่างระอาใจ ก่อนจะไปเตรียมสำรับอาหารเพราะคิดว่าเดี๋ยวสามีกลับมาก็จะได้กินข้าวพร้อมกันเลย

“เตรียมสำรับอาหารเสร็จแล้ว รอแค่พี่กวนหยางกลับมากินเท่านั้น แต่ในช่วงที่รอให้เขากลับมา ฉันควรไปจัดเก็บที่นอนเสียหน่อยน่าจะดี”

หญิงสาวมองสำรับอาหารตรงหน้าด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะพูดตัวเอง เมื่อคิดถึงส่วนที่ยังไม่ได้จัดการในวันนี้ ซึ่งก็คือห้องนอนนั่นเอง

จากนั้นเธอก็เดินยิ้มเข้าไปในห้องนอนเพื่อทำความสะอาดรอสามีกลับมาบ้าน

ส่วนทางด้านโม่กวนหยาง พอเดินมาถึงลำธารที่วางลอบดักปลาเอาไว้ พบว่ามีปลาติดทุกหลังเลย

“ดีจังเลย วันนี้ได้ปลาตั้งหลายตัว ชินเยว่จะต้องชอบมากแน่ ๆ”

ชายหนุ่มพูดอย่างดีใจ ที่วันนี้เขาจับปลาไปทำอาหารให้ภรรยากิน ในหัวของเขามีแต่รายการอาหารที่เกี่ยวกับปลา ทั้งแกงปลา ทั้งนึ่งปลา และปลาย่าง

หลังจากที่เอาปลาออกจากลอบดักปลามาใส่ไว้ในถังเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็เก็บอุปกรณ์ทุกอย่างแล้วเดินมุ่งหน้ากลับสู่บ้านตนเองอีกครั้งอย่างคนอารมณ์ดี

“ซินเยว่ ผมกลับมาแล้ว” เมื่อเดินมาถึงประตูรั้วบ้านชายหนุ่มก็รีบตะโกนบอกเธอเสียงดัง

หลินซินเยว่ที่จัดห้องนอนเสร็จเรียบร้อยพอดี ก็เดินออกมาตามเสียงเรียก และทักทายกลับไปด้วยน้ำเสียงสดใส “กลับมาแล้วเหรอคะ”

“กลับมาแล้ว ดูสิ ผมได้ปลามาให้คุณหลายตัวเลยนะ” ชายหนุ่มตอบกลับพร้อมกับวางถังที่มีปลาลงตรงหน้าภรรยา

และเมื่อเห็นปลาตัวเป็น ๆ อยู่ในถังหลายตัว ใบหน้าสวยหวานก็ยิ้มแก้มปริ เพราะเธอนั้นชอบอาหารที่ปรุงด้วยปลาสด ๆ เป็นพิเศษ คิดว่าวันนี้คงต้องขังปลาพวกนี้ไว้ก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยต้มน้ำแกงปลากับทำปลานึ่งซีอิ๊ว

“ขอบคุณมากนะคะพี่ วันนี้ขังปลาพวกนี้ไว้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจะทำกับข้าวจากปลาพวกนี้ให้พี่กินเอง ส่วนวันนี้ฉันทำอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว พี่ไปล้างมือสักหน่อยเถอะ จะได้มากินข้าวพร้อมกัน” หลินซินเยว่เงยหน้าขึ้นพูดกับสามีด้วยรอยยิ้มสดใส

พูดจบก็เตรียมจะเดินไปที่ครัว แต่เหมือนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ เลยหันมาบอกอีกฝ่ายอีกครั้งว่า

“พี่คะ ฉันคิดว่าพี่ควรจะแทนตัวเองว่าพี่และเลิกเรียกฉันว่าคุณได้แล้วนะคะ เราสองคนก็แต่งงานมานานแล้ว หากยังพูดจาห่างเหินกันแบบนี้ ชาวบ้านจะเอาไปนินทาได้นะ”

หญิงสาวพูดจบก็ส่งยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน ทำเอาผู้เป็นสามีต้องมองภรรยาด้วยความแปลกใจ เพราะไม่เคยเห็นความอ่อนโยนของเธอแบบนี้มาก่อน

“เอ่อ…ครับ” ชายหนุ่มตอบกลับไปอย่างมึนงงเล็กน้อย แต่สิ่งที่ตกใจยิ่งกว่า คงเป็นเรื่องที่ที่เธอพูดขึ้นอีกครั้ง

 “ดีค่ะ อย่างนั้นพี่ไปล้างเนื้อล้างตัวก่อนเถอะ ฉันจะไปยกอาหารจากในครัวออกมา ฉันทำไว้หลายอย่างเลย”  เธอยังพูดอย่างสดใส แล้วก็เดินเข้าไปในครัวทันที

แม้ว่าจะแปลกใจมาก สุดท้ายแล้วโม่กวนหยางก็เดินตามภรรยาเข้ามายังครัวหลังบ้านอยู่ดี จากนั้นก็เอาปลาทั้งหมดไปขังไว้ รวมถึงไก่ป่าและกระต่ายป่าที่จับมาได้ด้วย ก่อนจะไปล้างเนื้อล้างตัว แล้วมานั่งที่โต๊ะกับข้าวที่มีอาหารหลายอย่างวางอยู่

“เอ่อ…ทั้งหมดนี่ซินเยว่ทำเองเหรอ อาหารน่ากินอยู่มากเหมือนกันนะ” ชายหนุ่มกวาดสายตามองอาหารบนโต๊ะ แล้วถามขึ้นมาพร้อมกับเอ่ยปากชม

นี่ไม่ใช่เพียงคำชมเพื่อเอาใจภรรยาเท่านั้น  แต่เขารู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ ว่าอาหารที่วางอยู่ตรงหน้า ช่างน่ากินเหลือเกิน

“พี่กวนหยาง ฉันต้องขอโทษที่ทำให้พี่ต้องมาแต่งงานกับสตรีร้ายกาจแบบฉัน ที่ผ่านมาฉันอาจจะไม่ได้เป็นภรรยาที่ดี แต่ต่อจากนี้ไปฉันอยากจะแก้ตัวด้วยการดูแลพี่และบ้านของเราด้วยตัวเอง หวังว่าพี่จะโอกาสฉันอีกสักครั้ง ฉันรับรองว่าผู้หญิงคนนี้จะทำหน้าที่ภรรยาที่ดีได้แน่นอน พี่ให้โอกาสฉันด้วยนะคะ”

หลินซินเยว่วางตะเกียบลงแล้วพูดออกมาอย่างจริงจัง เธอเอ่ยปากขอโทษอย่างที่ร่างเดิมไม่เคยทำมาก่อน แถมน้ำเสียงก็ดูจะมีความสำนึกผิดอยู่ไม่น้อย

และคำขอโทษนี้ ดูเหมือนจะกระแทกใจของชายหนุ่มไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะแต่งงานกันมาเกือบปี คำขอโทษที่ทำให้เขาต้องแต่งงานกับเธอ เขาก็ไม่เคยได้ยินจากปากเธอมาก่อน

โม่กวนหยางรู้มาตลอดว่าหลินซินเยว่นั้นชอบตนเองมาก ถึงวางแผนให้เขาแต่งกับเธอ แต่เขาไม่ได้ชอบเธออย่างชู้สาว จึงอยู่กับเพียงฐานะสามีภรรยาเท่านั้น แต่ทำไมวันนี้เขามีความรู้สึกกับเธอ ผิดแปลกไปจากเมื่อก่อนล่ะ

‘ทำไมวันนี้เธอแปลกไปมากขนาดนี้ ทั้งคำพูดคำจาที่ดูอ่อนโยน ทั้งการทำอาหารเอง อีกทั้งแววตาในขณะที่เธอพูดขอโทษนั้นก็ดูจริงใจมาก ไม่เหมือนแววตาของหลินซินเยว่คนเดิมเลยสักนิด’ ชายหนุ่มคิดในใจแล้วเผลอพูดออกมาเสียงเบา ๆ

“นี่ใช่หลินซินเยว่คนเดิมแน่เหรอ”

แม้เขาจะพูดเสียงเบาแค่ไหน แต่ทว่าหลินซินเยว่กลับได้ยินอย่างชัดเจน นั่นทำให้เธออึ้งไปชั่วขณะ แต่พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ในใจก็คิดว่า 

‘ ไม่ได้สิ ฉันจะบอกใครแม้แต่คนเดียวก็ไม่ได้ว่า หลินซินเยว่คนเดิมได้ตายไปแล้ว หากบ้านหลินรู้ว่าลูกสาวและน้องสาวที่รักตายจากไป หัวใจพวกเขาคงแตกสลาย

ฉันเองก็อาจจะถูกมองว่าเป็นผีสางหรือปีศาจที่เข้ามาสิงอยู่ในร่างนี้ หากเป็นอย่างนั้น ฉันอาจจะโดนเอาไปเผาทั้งเป็นก็ได้ ไม่ได้ ๆ เรื่องนี้ฉันจะบอกใครไม่ได้เด็ดขาด แต่เรื่องมิตินั้น ฉันน่าจะไว้ใจสามีคนนี้ได้’

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้แล้ว เธอก็พยายามยิ้มออกมาแล้วตอบกลับไปว่า

“ฉันจะเป็นใครไปได้ล่ะ นอกจากหลินซินเยว่คนเดิมนั่นแหละ แต่คนเราเมื่อผ่านความตายมาแล้วหนึ่งครั้ง ย่อมต้องอยากเปลี่ยนแปลงตัวเอง และอยากจะแก้ไขทุกอย่างให้มันดีขึ้น

ส่วนฉันเองก็มีความลับบางอย่างจะบอกพี่ มันอาจจะเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อสุดท้ายแล้วหากพี่รับรู้แล้ว พี่อยากจะอยู่กับฉันต่อ หรือว่าอยากจะหย่าขาดจากฉันย่อมได้ ฉันขอแค่พี่เก็บเรื่องที่ฉันจะบอกไว้เป็นความลับตลอดกาลก็พอ”

หญิงสาวตัดสินใจจะบอกความลับเรื่องมิติให้สามีรับรู้ เพราะถึงอย่างไรก็อยู่บ้านเดียวกัน เธอคงไม่สามารถปิดบังไว้ได้นาน อีกอย่างสามีทำงานอยู่ร้านค้าในเมือง เธอเลยตั้งใจว่าจะปรึกษาเขาเพื่อหาลู่ทางทำมาค้าขายเพื่อสร้างฐานะอีกด้วย

หลินซินเยว่บอกออกไปแล้วก็รอดูท่าทีของสามี พร้อมกับคิดในใจไปด้วยว่า

‘ฉันอยากทำให้บ้านสามโม่รวมทั้งบ้านหลินมีทุกอย่าง และอยากให้ทุกคนไม่ต้องทนทำงานหนักเหมือนที่แล้วมา ใครจะบอกว่าฉันใช้ตัวช่วยในการหาเงินฉันก็ไม่สนใจหรอก เพราะปากท้องของครอบครัวสำคัญมากกว่าสิ่งอื่นใด จึงทำให้ฉันต้องทำ!!’

“ซินเยว่ มีเรื่องอะไรก็บอกพี่มาเถอะ อย่างไรตอนนี้เราสองคนก็คือสามีภรรยากัน พี่รับได้ทุกอย่างและจะไม่มีวันหย่าขาดจากน้อง พี่สัญญาว่าจะช่วยเก็บความลับนี้ของน้องไว้จนวันตาย”

ชายหนุ่มพูดตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงจริงจังที่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน เขาไม่รู้หรอกว่าความลับที่เธอพูดถึงนั้นคือเรื่องอะไร

แต่เพราะคิดว่าตอนนี้เขากับเธอคือสามีภรรยากัน ย่อมต้องช่วยเหลือกันในทุกเรื่อง ไม่ว่าความลับนั้นจะเป็นอย่างไร เขาก็ยังจะคงสถานะสามีภรรยากับเธอแบบนี้เหมือนเดิม และจะช่วยเธอปกปิดความลับไว้อย่างสุดความสามารถอีกด้วย