บทที่ 9

“ก่อนอื่น ข้าต้องรู้ว่าของทุกชิ้นไปอยู่ที่ไหน”

ซูหว่านหนิงหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง

“จากวันนี้ไป ห้ามผู้ใดนำของในเรือนออกไปแม้แต่ชิ้นเดียว หากไม่มีคำสั่งจากข้า”

“เจ้าค่ะ”

“ร้านค้าทั้งหมดส่งบัญชีตรงมาที่ข้า”

“เจ้าค่ะ”

“เงินจากสินเดิมห้ามส่งเข้าคลังใหญ่ของจวนอีก”

ชิงหลัวลังเล “ถ้าฮูหยินผู้เฒ่าถามล่ะเจ้าคะ”

ซูหว่านหนิงเงยหน้าขึ้นช้า ๆ “ก็บอกว่าข้ากำลังตรวจบัญชี”

“ถ้านางไม่พอใจ?”

มุมปากของหญิงสาวยกขึ้นเล็กน้อย

“ยิ่งไม่พอใจยิ่งดี”

ชิงหลัวงุนงง ซูหว่านหนิงไม่ได้อธิบาย เพราะคนที่ได้ผลประโยชน์จากช่องโหว่ ย่อมเป็นคนแรกที่ดิ้นรนเมื่อช่องโหว่นั้นถูกปิด หากอยากรู้ว่าใครเอาเงินไป ก็เพียงหยุดเงินไม่ให้ไหลออก แล้วดูว่าใครจะรีบวิ่งมาหา

โรซี่มองตัวเลขสุดท้ายที่วงไว้ด้วยหมึกแดงอีกครั้ง เกือบหนึ่งในสาม ไม่ใช่เงินหายเล็กน้อย แต่มันคือทรัพย์สินมหาศาลที่ถูกดูดออกจากมือซูหว่านหนิงทีละน้อย ตลอดเวลาหลายปีที่นางยอมทุกคนโดยไม่เคยถามว่าทำไม

หญิงสาวยกมือแตะสมุดบัญชีเบา ๆ ชีวิตก่อนโรซี่เคยเป็นคนที่มองหาช่องว่างในสัญญาเพื่อทำกำไร แต่ชีวิตนี้ ดูเหมือนคนอื่นจะใช้ช่องว่างจากความอ่อนแอของซูหว่านหนิงทำกำไรจากนางเสียเอง

“ชิงหลัว”

“เจ้าคะ”

“พรุ่งนี้เริ่มตามของกลับมา”

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ “ตามของทั้งหมดหรือเจ้าคะ”

ซูหว่านหนิงมองกองบัญชี แล้วตอบด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “ทุกชิ้น”

เพราะต่อจากนี้ไป ไม่ว่าใครจะเป็นแม่สามี ญาติของจวน คุณหนูเสิ่น หรือแม้แต่คนจากบ้านเดิม ของที่เป็นของซูหว่านหนิง นางจะเอาคืนทั้งหมด และหากใครไม่ยอมคืนดี ๆ โรซี่ก็พร้อมจะคิดทั้งต้นทั้งดอกให้ครบทุกอีแปะ

เพราะหลังจากตรวจบัญชีเพียงวันเดียว นางก็พบความจริงที่น่าตกใจที่สุด สินเดิมของซูหว่านหนิงหายไปเกือบหนึ่งในสาม

บัญชีเล่มแรก

เช้าวันต่อมา เรือนของซูหว่านหนิงเงียบผิดปกติ

ประตูใหญ่ยังคงปิดตามคำสั่งของเจ้าของเรือน บ่าวที่ไม่มีหน้าที่เกี่ยวข้องถูกห้ามเข้าออก ส่วนชิงหลัวนั่งจัดสมุดบัญชีและเอกสารสินเดิมอยู่ข้างโต๊ะจนเต็มพื้นที่ ซูหว่านหนิงเองนั่งพิงเก้าอี้ด้วยใบหน้าที่ยังซีดเล็กน้อยจากอาการบาดเจ็บ บนศีรษะยังมีผ้าพันแผล แต่ตรงหน้ากลับมีกระดาษที่เต็มไปด้วยตัวเลขวางเรียงกันหลายแผ่น

เมื่อคืนหลังจากพบว่าสินเดิมหายไปเกือบหนึ่งในสาม นางไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้น

ซูหว่านหนิงตรวจบัญชีซ้ำอีกหลายรอบ ก่อนแยกรายการทรัพย์สินออกเป็นสี่ประเภท ทรัพย์สินที่ยังอยู่ครบ ทรัพย์สินที่ถูกยืมออกไป ทรัพย์สินที่ถูกนำไปใช้โดยมีหลักฐาน และทรัพย์สินที่ไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าไปอยู่ที่ใด ประเภทสุดท้ายมีจำนวนมากที่สุด ยิ่งตรวจ โรซี่ยิ่งรู้สึกว่าระบบจัดการทรัพย์สินของเจ้าของร่างเดิมเละเทะจนน่าเหลือเชื่อ

ซูหว่านหนิงคนเดิมมีทรัพย์สินมหาศาล แต่กลับไม่มีอำนาจควบคุมทรัพย์สินของตัวเองอย่างแท้จริง ใครอยากได้อะไรก็มาขอ ใครต้องการเงินก็อ้างว่าเป็นค่าใช้จ่ายของจวน และเพียงพูดว่า “คนครอบครัวเดียวกัน” หญิงสาวผู้อ่อนแอก็พร้อมจะยอมทุกอย่าง

ตอนที่ 7

โรซี่มองรายการตัวเลขตรงหน้าแล้วนึกถึงตัวเองในชีวิตก่อน หากมีลูกค้าคนไหนบริหารทรัพย์สินเช่นนี้ นางคงบอกทันทีว่าต่อให้มีเงินมากแค่ไหน สุดท้ายก็หมด

“ฮูหยินเจ้าคะ” ชิงหลัวเดินเข้ามา “พ่อบ้านใหญ่มาถึงแล้วเจ้าค่ะ”

ซูหว่านหนิงวางพู่กัน “ให้เข้ามา”

ไม่นานนัก ชายวัยห้าสิบกว่าในชุดเรียบร้อยก็เดินเข้ามา เขาชื่อ เฉียนฝู เป็นพ่อบ้านใหญ่ของจวนฉางหนิงโหว ทำงานอยู่ในจวนมานานกว่ายี่สิบปี และเป็นคนที่ฉินซูอี๋ไว้วางใจมากที่สุดคนหนึ่ง

เฉียนฝูเดินเข้ามาแล้วประสานมือ “คารวะฮูหยินใหญ่ขอรับ”

น้ำเสียงสุภาพ แต่ท่าทางไม่ได้แสดงความเคารพมากนัก ซูหว่านหนิงมองเพียงแวบเดียวก็เข้าใจ พ่อบ้านคนนี้ไม่ได้เห็นนางเป็นเจ้านายจริง ๆ อย่างมากก็เป็นเพียงสะใภ้จากตระกูลพ่อค้าที่แต่งเข้ามาเพราะมีเงิน และยังเป็นหญิงอ่อนแอที่ไม่กล้าขัดคำสั่งแม่สามี

“นั่งสิ”

เฉียนฝูแปลกใจเล็กน้อย “บ่าวยืนได้ขอรับ”

“ตามใจ”

ซูหว่านหนิงไม่เสียเวลา นางหยิบสมุดบัญชีเล่มหนึ่งขึ้นมาวางตรงหน้า

“รู้จักบัญชีเล่มนี้หรือไม่”

เฉียนฝูเหลือบมอง “เป็นบัญชีค่าใช้จ่ายของจวนขอรับ”

“ปีที่แล้ว?”

“ขอรับ”

“ดี” ซูหว่านหนิงเปิดไปยังหน้าที่ทำเครื่องหมายเอาไว้ “เดือนสาม จวนเบิกเงินห้าร้อยตำลึงจากร้านผ้าไหมฝั่งตะวันตกของข้า เขียนว่าใช้ซ่อมเรือนรับรอง ถูกต้องหรือไม่”

เฉียนฝูนิ่งไปเล็กน้อยก่อนตอบ

“น่าจะถูกต้องขอรับ เรื่องผ่านมานานแล้ว บ่าวจำรายละเอียดไม่ได้ทั้งหมด”

“ไม่เป็นไร ข้าจำให้”

ซูหว่านหนิงเปิดกระดาษอีกแผ่น

“เดือนสี่ เบิกอีกสามร้อยตำลึง เขียนว่าซื้อเครื่องเรือนใหม่ให้เรือนรับรอง เดือนห้าอีกสองร้อยห้าสิบตำลึงสำหรับเปลี่ยนหลังคา เดือนเจ็ดอีกหนึ่งร้อยแปดสิบตำลึงสำหรับซ่อมกำแพง”

นางเงยหน้าขึ้น “รวมเท่าไร”

เฉียนฝูเริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศไม่ถูกต้อง “บ่าวคำนวณไม่เก่งขอรับ”

“หนึ่งพันสองร้อยสามสิบตำลึง”

ซูหว่านหนิงตอบทันที “เรือนรับรองหลังนั้นสร้างใหม่ได้เกือบทั้งหลังแล้วกระมัง”

เฉียนฝูรีบกล่าว “ฮูหยินใหญ่ไม่ทราบ ราคาวัสดุช่วงนั้นสูงขึ้นมากขอรับ”

“สูงขึ้นเท่าไร”