บทที่ 8

โรซี่มองเอกสารนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ลายมือของซูหว่านหนิงจริง แต่ข้อความด้านบนเขียนเพียงว่า อนุญาตให้นำเงินไปใช้ในกิจการของจวนตามสมควร ไม่มีจำนวนเงิน ไม่มีวันคืน ไม่มีจุดประสงค์ชัดเจน โรซี่แทบอยากหัวเราะออกมา นี่ไม่ใช่เอกสารทางการเงิน นี่คือกระดาษเปล่าที่เปิดทางให้ใครก็ได้หยิบเงินไปใช้ตามใจชอบ

“เอกสารนี้ใครนำมาให้นางเซ็น”

ชิงหลัวตอบทันที

“หลิวมามาเจ้าค่ะ บอกว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย ฮูหยินผู้เฒ่าต้องการเงินหมุนชั่วคราว”

“ชั่วคราวนานเท่าไร”

“เกือบหนึ่งปีแล้วเจ้าค่ะ”

ซูหว่านหนิงพยักหน้า

“ดีมาก”

ชิงหลัวไม่แน่ใจว่าคำว่า “ดีมาก” หมายถึงอะไร แต่จากสีหน้าของเจ้านายแล้วคงไม่ใช่เรื่องดีแน่

ซูหว่านหนิงพลิกไปอีกเล่ม “ชุดเครื่องประดับหยกขาวสิบสองชิ้น”

“ฮูหยินผู้เฒ่านำไปบางส่วนเจ้าค่ะ”

“เหลือเท่าไร”

“สี่ชิ้น”

“ไข่มุกทะเลใต้สามสาย”

“เหลือหนึ่งสายเจ้าค่ะ”

“ปิ่นทองทับทิมเจ็ดชิ้น”

“เหลือสองชิ้นเจ้าค่ะ”

“ผ้าไหมจากเจียงหนานหนึ่งร้อยยี่สิบพับ”

“เหลือประมาณสี่สิบพับเจ้าค่ะ”

ซูหว่านหนิงหยุดเขียน “ที่เหลือไปไหน”

ชิงหลัวก้มหน้า

“บางส่วนใช้เป็นของขวัญเจ้าค่ะ บางส่วนฮูหยินผู้เฒ่านำไปแจกญาติ บางส่วนคุณหนูเสิ่นขอไปตัดชุด”

คำว่า “คุณหนูเสิ่น” ทำให้ซูหว่านหนิงเงยหน้าขึ้น เสิ่นอวี้โหรว นางยังจำใบหน้าของหญิงคนนั้นได้จากความทรงจำเดิม อ่อนหวาน ยิ้มง่าย พูดจานุ่มนวล และมักทำเหมือนเห็นใจซูหว่านหนิงเสมอ แต่หลายครั้งหลังเสิ่นอวี้โหรวเข้ามาปลอบใจ ซูหว่านหนิงกับสามีกลับยิ่งเข้าใจกันผิด น่าสนใจมาก

“แล้วที่ดินล่ะ”

ชิงหลัวรีบหยิบเอกสารอีกปึกออกมา “มีสองผืนที่นำไปค้ำเงินกู้เจ้าค่ะ”

ซูหว่านหนิงขมวดคิ้วทันที

“ใครอนุญาต”

“ฮูหยินเจ้าค่ะ”

นางรับเอกสารมาดู อีกแล้ว ลายมือของเจ้าของร่างเดิมอีกแล้ว แต่ข้อความเขียนกว้างจนแทบไม่มีข้อจำกัด

“เงินกู้นี้เอาไปทำอะไร”

“บ่าวไม่แน่ใจเจ้าค่ะ ได้ยินว่าจวนต้องใช้เงินซ่อมเรือนรับรองและจัดงานวันเกิดฮูหยินผู้เฒ่า”

โรซี่สูดลมหายใจเข้าอย่างช้า ๆ เอาที่ดินไปค้ำเงินกู้เพื่อจัดงานวันเกิด หากเป็นบริษัทในยุคของนาง ผู้บริหารที่ทำแบบนี้คงถูกเชิญออกจากห้องประชุมทันที นางเปิดบัญชีต่อไป ยิ่งตรวจยิ่งเห็นปัญหา เงินจากร้านค้าถูกดึงเข้าคลังใหญ่

ผลกำไรบางส่วนไม่มีหลักฐานการรับ ค่าใช้จ่ายบางรายการสูงกว่าความจริงสองถึงสามเท่า เครื่องประดับถูกยืมแล้วไม่คืน ที่ดินบางผืนถูกใช้ค้ำประกัน สินค้าในโกดังหายไปโดยเขียนเพียงว่า “นำไปใช้ในจวน”

ที่สำคัญที่สุดคือหลายรายการมีลายมือของซูหว่านหนิงเอง เจ้าของร่างเดิมไม่ได้ถูกขโมยทุกอย่างโดยไม่รู้ตัว นางถูกหลอกให้ยอมเอง และคนที่ทำก็รู้ดีว่าหญิงสาวคนนี้ไม่กล้าปฏิเสธผู้ใหญ่ โรซี่เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมแม่สามีถึงต้องการควบคุมซูหว่านหนิง

ไม่ใช่เพราะเกลียดอย่างเดียว แต่เพราะนางคือแหล่งเงิน หญิงสาวที่ไม่กล้าพูดคำว่าไม่ มีทรัพย์สินมหาศาล และยังต้องการความรักจากสามี ย่อมเป็นเหยื่อที่สมบูรณ์แบบสำหรับคนที่รู้จักใช้ความรู้สึกผิดบีบบังคับ ซูหว่านหนิงวางพู่กันลง

“เอากระดาษมาเพิ่ม”

ชิงหลัวรีบจัดให้ นางเริ่มคำนวณอีกครั้งอย่างจริงจัง รายได้จากร้านค้า เงินที่ถูกเบิกออก มูลค่าของเครื่องประดับ ราคาที่ดิน มูลค่าสินค้าคงเหลือ ทุกอย่างถูกแปลงเป็นตัวเลขแล้วนำมารวมกัน แม้ราคาบางอย่างจะประเมินได้เพียงคร่าว ๆ แต่มากพอให้เห็นภาพรวม ชิงหลัวนั่งมองอย่างตะลึง นางไม่เคยเห็นฮูหยินคำนวณเร็วขนาดนี้มาก่อน

“ฮูหยินรู้เรื่องบัญชีตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ”

มือของซูหว่านหนิงหยุดไปเพียงเล็กน้อย

“เมื่อเกือบตาย คนเรามักคิดอะไรออกมากขึ้น”

คำตอบนั้นทำให้ชิงหลัวไม่กล้าถามต่อ หญิงสาวก้มหน้าคำนวณอีกพักใหญ่ ก่อนวงตัวเลขสุดท้ายด้วยหมึกแดง ความเงียบปกคลุมห้อง ชิงหลัวมองสีหน้าของนางแล้วเริ่มรู้สึกไม่ดี

“ฮูหยิน พบอะไรหรือเจ้าคะ”

ซูหว่านหนิงไม่ตอบทันที นางตรวจซ้ำอีกครั้งหนึ่ง จากนั้นจึงเอนหลังพิงเก้าอี้

“ชิงหลัว”

“เจ้าคะ”

“สินเดิมทั้งหมดของข้าตอนแต่งเข้าจวน ถ้าคิดเป็นมูลค่ารวม สมมติเป็นสิบส่วน”

“เจ้าค่ะ”

“ตอนนี้สิ่งที่ตรวจสอบได้จริงเหลือประมาณเจ็ดส่วน”

ชิงหลัวเบิกตากว้าง “หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ”

ซูหว่านหนิงมองตัวเลขตรงหน้า “หมายความว่าสามส่วนหายไป”

“สามส่วน?”

เด็กสาวอุทานเสียงดัง สินเดิมของซูหว่านหนิงมีมูลค่ามหาศาล สามส่วนของทั้งหมดไม่ใช่เงินเล็กน้อยเลย ซูหว่านหนิงหยิบสมุดบัญชีขึ้นมาอีกเล่มแล้วเคาะลงบนโต๊ะ

“และข้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเงินเหล่านั้นหายไปอยู่ในมือใครบ้าง”

ชิงหลัวหน้าซีด “ฮูหยินจะทำอย่างไรเจ้าคะ”

โรซี่มองกองเอกสารตรงหน้า หากเป็นชีวิตก่อน เรื่องนี้ง่ายมาก ตรวจเส้นทางเงิน ตามหลักฐาน ระบุผู้รับประโยชน์ ตัดช่องรั่ว เรียกคืนทรัพย์สิน เพียงแต่โลกนี้ไม่มีระบบธนาคาร ไม่มีฐานข้อมูล ไม่มีอีเมล และไม่มีฝ่ายตรวจสอบภายในให้นางเรียกใช้ แต่คนที่โกงเงินไม่ว่าจะอยู่ยุคไหนก็มีเหมือนกันอย่างหนึ่ง พวกเขาทิ้งร่องรอยไว้เสมอ