Lahat ng Kabanata ng ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวร้ายแห่งจวนโหว: Kabanata 1 - Kabanata 10

คำสาปก่อนตายเสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขณะที่โรซี่ หวัง ก้าวผ่านโถงสำนักงานของบริษัทที่ปรึกษาทางการเงินชื่อดังใจกลางเมือง หญิงสาววัยยี่สิบห้าปีอยู่ในชุดสูทสีเข้มเรียบหรู เส้นผมยาวถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย ใบหน้าสวยสะดุดตาแทบไม่มีรอยยิ้ม นอกจากโทรศัพท์มือถือหนึ่งเครื่องกับแฟ้มเอกสารบาง ๆ ในมือแล้ว เธอไม่เคยถืออะไรที่ไม่จำเป็นพนักงานหลายคนหยุดพูดเมื่อเห็นเธอเดินผ่าน ไม่ใช่เพราะโรซี่มีตำแหน่งสูงที่สุดในบริษัท แต่เพราะทุกคนรู้ว่าหญิงสาวคนนี้เป็นหนึ่งในนักวางแผนการเงินที่ทำรายได้ให้บริษัทมากที่สุดโรซี่ฉลาด แพรวพราว และอ่านเกมคนเก่งจนน่ากลัวลูกค้าคนไหนมีเงิน ลูกค้าคนไหนกำลังเดือดร้อน หรือลูกค้าคนไหนยอมรับเงื่อนไขได้มากเพียงใด เธอมองออกแทบทั้งหมดตั้งแต่การสนทนาไม่กี่ประโยคแรก“คุณโรซี่คะ ลูกค้ารายใหม่มารอแล้วค่ะ”เลขาสาวรีบเดินตามมารายงาน โรซี่เหลือบดูนาฬิกาข้อมือก่อนถาม“นัดกี่โมง”“เก้าโมงครึ่งค่ะ”“ตอนนี้เก้าโมงยี่สิบเจ็ด ให้เขารออีกสามนาที”เลขาสาวชะงักเล็กน้อย “แต่ลูกค้ามาถึงตั้งแต่เก้าโมงค่ะ”“นั่นเป็นเรื่องของเขา ไม่ใช่เรื่องของฉัน”โรซี่ตอบโดยไม่หยุดเดิน ก

“โรซี่ หวัง! ฉันขอสาปคุณ!”เสียงนั้นสั่นด้วยความแค้นและความเจ็บปวด“ขอให้สักวันคุณต้องกลายเป็นคนที่ถูกเอาเปรียบ ถูกเหยียบย่ำ ถูกพรากทุกอย่างไปต่อหน้าต่อตา แล้วไม่มีใครยื่นมือช่วย!”โรซี่อยากหัวเราะ คำสาปงมงาย แต่เธอไม่มีแรงแม้แต่จะขยับริมฝีปาก“ขอให้คุณได้รู้ว่าการไม่มีทางสู้มันเป็นยังไง!”เสียงนั้นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอได้ยิน ก่อนโลกทั้งใบจะดับมืดลง โรซี่ไม่รู้ว่าความตายเป็นอย่างไร แต่หากความตายหมายถึงความมืด ความเงียบ และความรู้สึกเหมือนร่างกายไม่มีน้ำหนัก เธอก็คงตายแล้วจริง ๆทว่าไม่นานนัก ความเจ็บปวดกลับมาอีกครั้ง ศีรษะของเธอปวดร้าว กลิ่นสมุนไพรฉุนจัดลอยเข้าจมูก โรซี่ขมวดคิ้ว โรงพยาบาลที่ไหนใช้กลิ่นแบบนี้ เสียงสะอื้นของผู้หญิงดังอยู่ใกล้ ๆ ตามด้วยเสียงใครบางคนพูดอย่างหวาดกลัว“ไม่มีลมหายใจแล้วจริง ๆ หรือ”“เมื่อครู่หมอบอกว่าหมดหวังแล้ว”“แล้วจะทำอย่างไร หากคุณชายใหญ่กลับมา…”คุณชายใหญ่? โรซี่พยายามลืมตา เปลือกตาหนักราวกับมีหินทับ แต่สุดท้ายแสงสว่างก็ลอดเข้ามา สิ่งแรกที่เธอเห็นไม่ใช่เพดานสีขาวของโรงพยาบาล แต่เป็นม่านผ้าไหมสีอ่อนที่ปักลายดอกไม้ โรซี่กะพริบตานี่ที่ไหน?เด็กสาวในชุดโบ

ความรู้สึกประหลาดแล่นผ่านหัวใจ เพราะทันใดนั้นเธอก็นึกถึงหญิงที่ผลักตนตกบันไดคุณรู้ว่าฉันไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้เพราะคุณไม่เข้าใจ คุณจึงควรอ่านให้ละเอียดก่อนเซ็นโรซี่ขบกรามเล็กน้อย ช่างประชดประชันเสียจริง เมื่อวานเธอยังเป็นคนพูดว่า ใครโง่พอให้คนอื่นเอาเปรียบก็ต้องรับผลเอง วันนี้กลับตื่นขึ้นมาอยู่ในร่างของผู้หญิงที่ถูกทุกคนเอาเปรียบเพราะไม่กล้าปฏิเสธ คำสาปนั่นเลือกคนได้แม่นเหลือเกิน“ฮูหยินเจ้าคะ” ชิงหลัวเรียกอย่างเป็นห่วง“ข้าไม่เป็นไร”โรซี่พยายามขยับลงจากเตียง ชิงหลัวรีบห้าม“ฮูหยินยังลุกไม่ได้นะเจ้าคะ ศีรษะเพิ่งได้รับบาดเจ็บ”“ข้าอยากดูกระจก”ชิงหลัวจึงช่วยประคองนางไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง โรซี่เงยหน้าขึ้น ภาพในกระจกทำให้นางนิ่งไปครู่หนึ่ง หญิงสาวที่สะท้อนกลับมามีใบหน้ารูปไข่ ผิวขาวละเอียด ดวงตาเรียวยาว จมูกเล็กได้รูป ริมฝีปากแดงตามธรรมชาติ แม้ใบหน้าจะซีดเพราะเสียเลือดและมีผ้าพันอยู่บริเวณศีรษะ แต่ความงดงามกลับยังเด่นชัดตอนที่ 4โรซี่ในชีวิตเดิมก็เป็นหญิงสาวหน้าตาดี แต่ซูหว่านหนิงงดงามในอีกแบบหนึ่ง อ่อนหวาน บอบบาง และดูเหมือนคนที่ไม่มีพิษภัย น่าเสียดายที่ใบหน้าเช่นนี้คงเป็นอีกเหตุผลหน

ปิศาจกลับจากความตายข่าวที่ซูหว่านหนิงฟื้นจากความตายแพร่ไปทั่วจวนฉางหนิงโหวเร็วกว่าที่นางคาดไว้เสียอีกเพียงเช้าวันถัดมา บ่าวรับใช้ที่เดินผ่านหน้าเรือนก็พากันชะเง้อมองเข้ามา บางคนกระซิบกันเสียงเบา บางคนถึงกับทำท่าป้องอกเมื่อเห็นเงาของนางเดินผ่านหลังฉากไม้ ราวกับเกรงว่าหากมองนานเกินไปจะถูกวิญญาณร้ายตามติดกลับไปด้วย“เมื่อคืนข้าได้ยินว่าหมอตรวจแล้วบอกว่าไม่มีลมหายใจจริง ๆ”“ใช่ ข้าก็ได้ยินเหมือนกัน เขาว่าตัวเย็นไปแล้วด้วย”“แล้วเหตุใดถึงฟื้นขึ้นมาได้”“หรือว่าวิญญาณอื่นมาเข้าสิง”“อย่าพูดดังสิ เดี๋ยวนางได้ยิน”เสียงกระซิบเหล่านั้นลอดเข้ามาถึงด้านในเรือนอย่างชัดเจน ชิงหลัวที่กำลังจัดถ้วยยาให้เจ้านายได้ยินเข้าก็โมโห รีบเดินไปที่หน้าต่างหมายจะเปิดออกไปดุ แต่ซูหว่านหนิงกลับเอ่ยห้ามเสียก่อน“ปล่อยพวกเขาพูดไป”ชิงหลัวหันกลับมา สีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด“แต่พวกนั้นเรียกฮูหยินว่าปิศาจนะเจ้าคะ”ซูหว่านหนิงยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบอย่างไม่ทุกข์ร้อน“ถ้าข้าเป็นปิศาจจริง ป่านนี้คนที่พูดคงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นแล้ว”ชิงหลัวชะงัก ก่อนหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วรีบยกมือปิดปากตั้งแต่ฮูหยินฟื้นขึ้นมา นางรู้สึ

“ก่อนอื่น ข้าต้องรู้ว่าของทุกชิ้นไปอยู่ที่ไหน”ซูหว่านหนิงหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง“จากวันนี้ไป ห้ามผู้ใดนำของในเรือนออกไปแม้แต่ชิ้นเดียว หากไม่มีคำสั่งจากข้า”“เจ้าค่ะ”“ร้านค้าทั้งหมดส่งบัญชีตรงมาที่ข้า”“เจ้าค่ะ”“เงินจากสินเดิมห้ามส่งเข้าคลังใหญ่ของจวนอีก”ชิงหลัวลังเล “ถ้าฮูหยินผู้เฒ่าถามล่ะเจ้าคะ”ซูหว่านหนิงเงยหน้าขึ้นช้า ๆ “ก็บอกว่าข้ากำลังตรวจบัญชี”“ถ้านางไม่พอใจ?”มุมปากของหญิงสาวยกขึ้นเล็กน้อย“ยิ่งไม่พอใจยิ่งดี”ชิงหลัวงุนงง ซูหว่านหนิงไม่ได้อธิบาย เพราะคนที่ได้ผลประโยชน์จากช่องโหว่ ย่อมเป็นคนแรกที่ดิ้นรนเมื่อช่องโหว่นั้นถูกปิด หากอยากรู้ว่าใครเอาเงินไป ก็เพียงหยุดเงินไม่ให้ไหลออก แล้วดูว่าใครจะรีบวิ่งมาหาโรซี่มองตัวเลขสุดท้ายที่วงไว้ด้วยหมึกแดงอีกครั้ง เกือบหนึ่งในสาม ไม่ใช่เงินหายเล็กน้อย แต่มันคือทรัพย์สินมหาศาลที่ถูกดูดออกจากมือซูหว่านหนิงทีละน้อย ตลอดเวลาหลายปีที่นางยอมทุกคนโดยไม่เคยถามว่าทำไมหญิงสาวยกมือแตะสมุดบัญชีเบา ๆ ชีวิตก่อนโรซี่เคยเป็นคนที่มองหาช่องว่างในสัญญาเพื่อทำกำไร แต่ชีวิตนี้ ดูเหมือนคนอื่นจะใช้ช่องว่างจากความอ่อนแอของซูหว่านหนิงทำกำไรจากนางเสียเอง“