Masukแค่คิดใจก็เจ็บขึ้นมาเสียดื้อ ๆ พอมาเจอความคิดที่เธอต้องสวมบทเป็น เฟยห่วงลี่ เองก็ทรมานใจไม่น้อย เด็กสองคนนี้ ต้องมีพ่อที่เจ้าชู้ มีพ่อที่ไม่เคยนึกถึงจิตใจของแม่และพวกเขาเลยสักนิด
หญิงสาวย่อตัวนั่งลง ก่อนอ้าแขน.......ในสมองของหญิงสาวตอนนี้นั้นว่างเปล่า ไม่รู้จะเริ่มอย่างไรต่อไปดีกับชีวิตใหม่ที่อยู่ในบทละคร “เยว่ส่าง เยว่เล่อ มาหาแม่มะ” หญิงสาวเรียกแทนตัวเองว่าแม่ ก่อนอ้าแขนกว้างพอสำหรับเด็กน้อยสองคน “แม่” “แม่...” เสียงคางยานแสนสดใส ก่อนร่างน้อย ๆ ทั้งสองจะพุ่งตัวเข้าในอ้อมกอดแสนอบอุ่นของผู้เป็นมารดา “โอ๋ ๆ ตกใจอะไรกันหึ นี่แม่เอง” ชิวซูหนี่ว์ดาวร้ายสวมบทบาทเป็นมารดาของเด็กทั้งสอง ไหน ๆ เธอต้องอยู่ในบทบาทของเฟยห่วงลี่ต่อไปอีกยาวนาน เธอก็ขอเลือกทางเดินของเธอเองและเพื่อลูก ๆ ทั้งสองคน “แม่นอนไม่ตื่น” เฟยเยว่เล่อเด็กน้อยผมหน้าม้าเอ่ยปากฟ้องมารดา ส่วนเด็กชายหน้าตามอมแมมไม่แพ้กันก็พยักหน้ารับ “ช่าย....” เฟยห่วงลี่ยกยิ้มมุมปาก ก่อนยื่นมือไปเช็ดหน้าเช็ดตาของลูกทั้งสองที่อาบไปด้วยน้ำตาแห่งความดีใจ เด็กหนอเด็กแค่แม่นอนไม่ตื่นก็ทำให้ทั้งสองนั้นเป็นกังวล ถ้าเธอมาอยู่ในบทละครจริง....ตอนนี้คงเป็นช่วงแรกที่เฟยห่วงลี่นั้นมีปัญหา เธอต้องเผชิญกับแม่สามีใจร้าย สะใภ้หนึ่ง และสะใภ้สาม ส่วนเธอนั้นเองเป็นสะใภ้รองผู้อ่อนแอ ถ้ายังเล่นตามบทต่อไป เธอก็ต้องยอมแพ้พวกนั้น เพื่อให้ลูกน้อยทั้งสองมีชีวิตในบ้านหลังนี้ พอสามีเธอกลับมา.... แทนที่เขาจะช่วยพูดและปกป้องเธอกับลูก เขากลับพาภรรยาใหม่ที่เป็นพี่สาวของซ้อใหญ่ของบ้านหลังนี้ เรื่องราวที่เฟยห่วงลี่ต้องเผชิญหน้าในเวลาอันใกล้ช่างน่าอัปยศนัก เธอกอดเด็กทั้งสองด้วยความเอ็นดู พลางคิดถึงพี่สาวสุดรักของเธอ อย่างพี่เมย ไม่รู้ว่าปานนี้พี่เมยจะเป็นเช่นไร โชคชะตาคงลิขิตไม่ให้เธอตาย เธอจึงต้องมาอยู่ที่นี่ในร่างของเฟยห่วงลี่ตัวละครที่เธอต้องสวมบทบาท ตอนนี้เธอเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าโลกใบนี้ความจริง หรือแค่ความฝัน คงเป็นความจริงสินะ ไอความอบอุ่นของเด็ก ๆ ทำให้รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของหญิงสาว ถ้าเธออยู่ในบทละครนี้จริง เธอขอเดินตามทางของเธอเอง เฟยห่วงลี่คนใหม่ กรอก.... จู่ ๆ เสียงท้องร้องของเด็กสาว เฟยเยว่เล่อทำหน้าเหยเก เหลือกตามองมารดา ก่อนลูบท้อง “แม่ ๆ น้องหิวแล้ว” เฟยเยว่ส่างสมเป็นพี่ชาย แม้เกิดก่อนแค่ไม่กี่นาที เจ้าหนูน้อยยังปกป้องดูแลน้องสาวได้เป็นอย่างดี “หิวแล้วเหรอจ๊ะ” เฟยห่วงลี่คนใหม่ลูบแก้มนุ่ม ๆ ของลูกสาว ก่อนจะขยี้ศีรษะทุยของเด็กสาวด้วยความมันเขี้ยว “หิวแล้วค่ะ” “หิวแล้ว” ใบหน้ากลมป้อมของเด็กน้อยทั้งสองพยักหน้าพร้อมกันเชียวทำเอาหญิงสาวยิ้มออกมา เกิดมาไม่คิดจะรักเด็กมาก่อน ไม่ใช่นางงาม พอมาเจอแบบนี้ดาราสาวผู้ไม่เคยใจอ่อนให้เด็กคนไหน ต้องมาใจอ่อนกับเด็กน้อยทั้งสอง บ้านหลังนี้ใหญ่ทีเดียว แต่ทำไมปล่อยให้เด็กน้อยสองคนหิวและมอมแมมขนาดนี้ ก็แน่ล่ะตอนอ่านในบทชะตากรรมของเฟยห่วงลี่ว่าแย่แล้ว เด็กสองคนนี้ที่เป็นลูกก็คงลำบากตามแม่เช่นกัน ดาราสาวได้แต่คิดในใจ ก่อนจะลุกขึ้นพาเด็กทั้งสองออกไปจากห้องนอนแสนมอซอ ห้องนอนแสนพัง ไม่น่านอนเอาเสียเลย ตลอดเวลาที่ผ่านมาสามแม่ลูกต้องมาทนนอนในห้องเก็บของเช่นนี้ “ปะ เราสามคนจะไปหาอะไรกินกัน” “แต่ว่า เจ้าของบ้านเขาไม่ยอมให้เข้าไปในห้องครัวนะครับ” คำว่า เจ้าของบ้าน ฟังแค่นี้ก็พอจะรู้แล้วว่าเด็กแฝดทั้งสองคนถูกปฏิบัติมาเป็นเช่นไร ต่อไปนี้เธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกของเธออีกแล้ว “ได้สิ แม่จะพาหนู ๆ ไปกินข้าวเอง เราสองคนจะไม่หิวอีกต่อไปแล้วนะ” เฟยห่วงลี่จูงมือเด็กสองคนออกจากห้องนอนของพวกเขาเฟยห่วงลี่ได้ยินแล้วไม่นึกสงสารแต่อย่างใด สิ่งที่พวกเขาเจอล้วนเกิดมาจากการกระทำของตัวเอง ถ้าเจียงหงไม่คิดโลภมากอย่างได้ของคนอื่นคงไม่มีจุดจบเช่นนั้น ต่างคนต่างอยู่ เจียงหงผู้ไม่เคยปล่อยวางสิ่งใดจนวินาทีสุดท้ายทำให้ครอบครัวต้องพลอยลำบากไปด้วย สุดท้ายทั้งหมดก็สาสมกับสิ่งที่เคยกระทำในอดีต..... ส่วนฟางเฟยลูกพี่ลูกน้องของชางตงก็กลับบ้านเพื่อไปเยี่ยมพ่อแม่หลังจากเสร็จงานแต่งของเธอ ฟางเฟยเองก็หลงเสน่ห์เด็กแฝดไม่แพ้ชางจินหู่อยากอยู่ที่นี่ต่อ....ทว่ามีภารกิจจะต้องไป “แม่ทำอะไรอยู่ครับ” “แม่ทำอะไรอยู่คะ” เสียงของเจ้าของแฝดเอ่ยขึ้นถาม ก่อนใบหน้ากลมป้อมจะโผล่ขึ้นมาตรงหน้าของเธอ เฟยห่วงลี่ปิดสมุดบันทึกเล่มโปรดของตัวเอง เธอเห็นสามีเดินมาเขาส่งยิ้มให้เธอแต่ไกล....ทำให้เธอสุขใจเป็นอย่างยิ่ง “ไม่บอก....” เฟยห่วงลี่ส่ายหน้าไม่บอกเด็กน้อยทั้งสอง เฟยเยว่ส่างและเฟยเยว่เล่อหันหน้ามองกันไปมาราวกับกำลังปรึกษาหาลือกัน “แม่มีความลับกับเยว่เล่อ เยว่ส่าง” เฟยเยว่เล่อทำหน้าหย่นกอดอก “แม่กำลังจดบันทึกอยู่ต่างหาก
เฟยห่วงลี่ได้ยินแล้วไม่นึกสงสารแต่อย่างใด สิ่งที่พวกเขาเจอล้วนเกิดมาจากการกระทำของตัวเอง ถ้าเจียงหงไม่คิดโลภมากอย่างได้ของคนอื่นคงไม่มีจุดจบเช่นนั้น ต่างคนต่างอยู่ เจียงหงผู้ไม่เคยปล่อยวางสิ่งใดจนวินาทีสุดท้ายทำให้ครอบครัวต้องพลอยลำบากไปด้วย สุดท้ายทั้งหมดก็สาสมกับสิ่งที่เคยกระทำในอดีต..... ส่วนฟางเฟยลูกพี่ลูกน้องของชางตงก็กลับบ้านเพื่อไปเยี่ยมพ่อแม่หลังจากเสร็จงานแต่งของเธอ ฟางเฟยเองก็หลงเสน่ห์เด็กแฝดไม่แพ้ชางจินหู่อยากอยู่ที่นี่ต่อ....ทว่ามีภารกิจจะต้องไป “แม่ทำอะไรอยู่ครับ” “แม่ทำอะไรอยู่คะ” เสียงของเจ้าของแฝดเอ่ยขึ้นถาม ก่อนใบหน้ากลมป้อมจะโผล่ขึ้นมาตรงหน้าของเธอ เฟยห่วงลี่ปิดสมุดบันทึกเล่มโปรดของตัวเอง เธอเห็นสามีเดินมาเขาส่งยิ้มให้เธอแต่ไกล....ทำให้เธอสุขใจเป็นอย่างยิ่ง “ไม่บอก....” เฟยห่วงลี่ส่ายหน้าไม่บอกเด็กน้อยทั้งสอง เฟยเยว่ส่างและเฟยเยว่เล่อหันหน้ามองกันไปมาราวกับกำลังปรึกษาหาลือกัน “แม่มีความลับกับเยว่เล่อ เยว่ส่าง” เฟยเยว่เล่อทำหน้าหย่นกอดอก “แม่กำ
เฟยห่วงลี่คิดมาตลอดการเกิดใหม่ในบทละครมันทำให้เธอไม่อาจตั้งตัวได้เลยสักนิด พอรู้ตัวอีกทีเธอก็ต้องมาต่อสู้ชีวิตในฐานะลูกสะใภ้แสนทรหด เธอยังไม่ทันทำใจด้วยซ้ำกับการจากโลกเดิมมา ใครจะเข้าใจความรู้สึกของเฟยห่วงลี่อย่างถ่องแท้นอกจากมาเป็นเฟยห่วงลี่เสียเอง สิ่งที่หญิงสาวห่วงใยและรักมากที่สุดก็คือเฟยเยว่เล่อและเฟยเยว่ส่าง และอีกคนที่เปลี่ยนโลกที่เคยมืดหม่นและจืดชืดในอดีตชาติของเธอ คือ ชางตง การเฝ้ารอคอยสตรีเดียวมาตลอดชีวิตของเขานับไม่ง่ายนัก เฟยห่วงลี่ยังนับถือหัวใจเขาเลย หนึ่งปีผ่านไปนั้นช่างเร็วเหลือเกิน หลายคนเล่าว่าถ้าเรารู้สึกเวลาผ่านไปเร็วแสดงว่านั่นคือ ความสุขที่เราไม่อยากให้มันจากไป สายตาของเฟยห่วงลี่ทอดมองไปยังสามีและลูกทั้งสองที่กำลังวิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนาน หลังจากเกิดเหตุการณ์โหดร้ายกับเด็ก ๆ ในอดีตก็ครบหนึ่งปีแล้วสินะ เด็กแฝดทั้งสองยังคงมีสุขภาพจิตที่ดีหลงลืมอดีตไปเสียแล้ว เฟยห่วงลี่ก็เผลอคิดไปเองว่า วัยเด็กเป็นวัยที่ลืมเลือนเร็วเมื่อเจอสิ่งที่สนุกกว่า ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงดีต่อเด็กแฝดในอนาคต บางทีลูก ๆ ของเธอพวกเขาคงไม่ต้องการพ่อแท้ ๆ
ชางตงใช้มือปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนเองลงพื้นอย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบจับจ้องมองสตรีผู้เป็นที่รักด้วยความปรารถนา สายตาคู่นั้นจดจ้องมองทรวงอกคู่งามสล้างที่กำลังชูชัน ชางตงกลืนน้ำลายลงคอด้วยความปรารถนาที่ล้นปรี่ ไวเท่าความคิดมือหนายกขึ้นสัมผัสหน้าอกหน้าใจนุ่มนวลของเธอไปมา ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อปากร้อนผ่าวของเขากำลังดูดกลืนยอดทรวงสลับกับมืออีกข้างที่กำลังเคล้งคลึงความนุ่มของเต้างาม ชางตงดื่มด่ำความหอมหวานไม่ต่างจากทารกน้อย หัวใจของเธอเต้นอยู่ภายในอกนุ่มชายหนุ่มรับรู้เป็นอย่างดีว่าเธอนั้นก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน เมื่อลิ้มรสชาติความหอมหวานของยอดทรวงข้างหนึ่งจนพอใจ เขาก็เคลื่อนริมฝีปากร้อนชื้นของเขามาอีกข้างราวกับกลัวว่ามันจะเกิดความน้อยอกน้อยใจ “อือ อะ อือ...ชางตง” “อะไรหรือ” ชายหนุ่มแกล้งถามด้วยความทะเล้น เงยหน้ามองใบหน้าสวยงามที่แดงก่ำไปด้วยความเขินอาย สายตากลมโตไม่ต่างจากแม่กวางน้อยมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอไม่ต่างจากสาวน้อยแรกแย้ม..... สำหรับชายหนุ่มแล้วเฟยห่วงลี่คือหญิงสาวในใจของเขาไม่เปลี่ยนแปลง “ม
เฟยห่วงลี่จ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาอันเปี่ยมล้นด้วยความปรารถนาของเขาที่คงยังส่องประกายวาววับมาหาเธอ หญิงสาวเองก็มีความปรารถนาไม่ต่างจากเขาเลยสักนิด กว่าจะผ่านเรื่องราวของครอบครัวอดีตสามีมาได้ พอแต่งงานชางตงก็มีงานที่ต้องกลับไปดูทำให้ทั้งสองแทบไม่มีเวลาร่วมเตียงกันเลย ฝ่ามือยกขึ้นมาแนบกับใบหน้านวลของหญิงสาว ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมมาทัดหูของเธอเอาไว้ ชางตงกลืนน้ำลายลงคอ ถ้าเธอไม่พูดมันออกมา เขาจะถือว่าเธอเองก็คิดไม่ต่างจากเขา ชายหนุ่มเฝ้ารอเวลานี้มานานแสนนานไม่ต่างการเฝ้ารอน้ำผึ้งอันแสนหวานที่ตนจะได้ลิ้มลองเมื่อช่วงเวลาของมันมาถึงแล้วเท่านั้นถึงจะได้รสชาติที่หวานหอม ร่างบางส่ายหน้าไปมา ชายหนุ่มมองเงาสะท้อนผ่านนัยน์ตากลมโตของเธอ “ผมขอนะ” ชางตงเอ่ยขอแผ่วเบาทว่าน้ำเสียงนั่นกลับสั่นพร่าไปด้วยความเย้ายวน ริมฝีปากได้รูปของเขาจาบจ้วงจุมพิตริมฝีปากเล็กของเธอทันที เขาค่อย ๆ พะเน้าพะนอเพื่อดื่มด่ำความหอมหวานจากเธอ น้ำตาของเขาไหลเอ่อออกมาจากหางตาด้วยความดีใจระคนเปี่ยมไปด้วยสุข เขารอคอยเวลานี้มานานแสนนาน นานเกินกว่า.....จะบรรยายมันออกมา หลายคนบอก
ชางตงออกมาจากห้องนอนของเจ้าแฝด กว่าจะกล่อมให้สองแสบหลับได้ก็ใช้เวลานานทีเดียว เด็กวัยกำลังดื้อกำลังซนพอกินอิ่มก็ชวนกันเล่นตาใสแป๋วไม่ง่วงสักที ชางตงต้องใช้เวลาหลอกล่อเด็กแสบทั้งสองสารพัดกว่าจะกล่อมให้หลับลงได้ จากนั้นเขาถึงค่อย ๆ ย่องฝีเท้าออกมาจากห้องของเด็กแสบ ชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนของเขาที่ตอนนี้ไม่มีเพียงเขาแล้ว เขาเคยรู้สึกมาตลอดว่าห้องนอนนั้นกว้างและแสนโดดเดี่ยวเหลือเกิน จนกระทั่งบัดนี้มีหญิงสาวที่เขารักนั่งบนเตียง ร่างแสนบอบบางกำลังทอดมองออกไปมองวิวทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ไม่ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เฟยห่วงลี่ก็ยังคงเป็นสตรีที่งดงามในใจของเขาเสมอมา เขาไม่คิดเลยว่าเขาจะได้มีโอกาสแต่งงานกับเธอ “ลีลี่ของผมยังไม่นอนหรือครับ” เสียงทุ้มนั้นเอ่ยขึ้นมา ก่อนคนตัวโตจะเดินไปหาร่างเล็กที่นั่งรอเขาอยู่บนเตียงด้วยชุดนอนผ้าฝ้ายสีขาวเรียบเนียน เธอหันมาส่งยิ้มให้เขายอมให้เขาสวมกอดตามเคย “ฉันรอคุณอยู่นะคะ” เฟยห่วงลี่ตอบก่อนจับมือเขาเอาไว้ ปลายจมูกคมสันของเขากำลังสูดกลิ่นหอมจากซอกคอของเธอด้วยความปรารถนา “เด็
หญิงสาวนอนหลับใหลทุกอย่างเกิดขึ้นคล้ายกับเธอกำลังหลับฝัน ฝันร้ายว่าเธอนั้นกำลังประสบอุบัติเหตุรถยนต์ เธอยังไม่ทันบอกลาพี่ที่เคารพเลยสักนิดก็จากไปเสียแล้ว ร่างกายของเธอนั้นอาบไปด้วยเลือดสีแดงชาดมีเพียงเธอเท่านั้นที่ไม่สามารถรอดจากอุบัติเหตุครั้งนี้ได้ น่าเศร้าใจเหลือเกิน เธอ
ชิวซูหนี่ว์ไม่ได้พูดเปล่า เธอนั้นรู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ อาการคล้ายกับว่าเธอไม่อยู่บนโลกนี้อีกแล้วกลับมาอีกครั้ง หลังประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ อาการคล้ายกับว่าเธอกำลังจะจากโลกใบนี้ไป มันยังตามหลอกหลอนเธออยู่ร่ำไป “ไม่เอาสิซูหนี่ว์ เธอรอดมาแล้ว ไม่ต้องคิดมาก” “ขอบ
ชิวซูหนี่ว์ ดาราสาวดาวร้ายแห่งวงการ เธอกำลังอ่านบทของซีรี่ส์เรื่องใหม่ที่เธอกำลังเล่นในยุคโบราณ เธอต้องรับบทเป็นเฟยห่วงลี่ ผู้มีชะตากรรมน่าสงสาร ปกติแล้วเธอต้องรับบทเป็นตัวร้าย ในเรื่องนี้เธอมารับบทเป็นตัวเอกของเรื่อง ทว่าบทละครที่มีตัวละครอ่อนแอแบบนี้ช่างไม่เหมาะกับคาแรกเตอร์ของเธอเ
นางเอก : เฟยห่วงลี่...... ดาวร้ายทะลุมิติมาในบทละครที่ตัวเองเล่น จากนางร้ายต้องมาเป็นสะใภ้ผู้อ่อนแอผู้โดนแม่สามีรังแกและสะใภ้อีกสองคนรังแก ต่อไปนี้ เฟยห่วงลี่จะไม่เป็นเหยื่อของแกอีกต่อไป ไม่เอาแล้วผัวคนนี้...... เธอขอหย่า แล้วกลับมาทวงทุกอย่างที่เป็นของเธอคืน พระเอ







