บทที่ 4 ขอหย่า 1

            ช่างน่าสงสารเด็กน้อยเสียเหลือเกิน เฟยเยว่ส่างมองผู้เป็นพ่อด้วยแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย  เด็กน้อยรอคอยเวลานี้มานานเหลือเกิน รอวันที่พ่อจะมาอยู่กับพวกเขา  แต่แล้วทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่คาดคิดเอาไว้

            “บอกลูกแกไปสิ เจียงเฟยอวี่ว่านั่นคือ เมียใหม่ของแก” เจียงหงพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน เดินผ่านหน้าของเฟยห่วงลี่ราวกับจงใจให้เธอเห็นรอยยิ้มแสนร้ายกาจนั้น 

            “เฟยห่วงลี่ เฟยเยว่เล่อ เฟยเยว่ส่าง นี่คือ ฮุ่ยชิว เธอจะเข้ามาเป็น....”

            “ภรรยาใหม่ของพี่เจียงเฟยอวี่”   เป็นฮุ่ยชิวเองที่พูดขึ้นมา ก่อนจะคลายอ้อมแขนที่กอดรัดชายหนุ่มเอาไว้ เดินตรงหน้าเฟยห่วงลี่ที่ยืนนิ่ง เด็กแฝดทั้งสองคนต่างก็พากันมาหลบหลังของผู้เป็นมารดาอย่างน่าสงสาร 

            เฟยห่วงลี่ยิ้มเยาะออกมา..... เธอจะต้องเสียใจที่กำลังจะเสียผู้ชายเฮงซวยแบบนี้ไปอย่างนั้นหรือ ไม่มีทางเสียหรอก

            “ออกไปเดี๋ยวนี้นะ อย่ามาเข้าใจแม่เยว่เล่อ”  เฟยเยว่เล่อรีบวิ่งออกมากางแขนปกป้องมารดาเอาไว้ เฟยห่วงลี่เห็นลูกสาวทำแบบนั้นก็ตกใจไม่แพ้กัน ไม่คิดว่าเด็กสาวจะมีความกล้าขนาดนี้ 

            “อ๊าย....ยัยเด็กสกปรก ออกไป” 

            ฮุ่ยชิวทำท่าทางรังเกียจบุตรสาวของเธอไม่ต่างจากตัวเชื้อโรค  เฟยห่วงลี่ยิ่งรู้สึกหมั่นไส้เข้าไปใหญ่

            “อย่ามาทำอะไรน้องผมนะ”  เฟยเยว่ส่างวิ่งเข้าใส่ฮุ่ยชิว หญิงสาวที่พ่อของตนพาเข้ามา  เด็กชายไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นักที่กล้ามาทำร้ายน้องสาวของเขา  

            “อ๊าย...เด็กบ้าพวกนี้  พี่อวี่ดูสิคะ หน็อย...”  ฮุ่ยชิวสะใภ้รองคนใหม่ร้องโวยวายที่โดนเด็กทั้งสองจองหองผลักร่างของเธอ มือที่เปื้อนดินโคลนของพวกมันเปื้อนชุดกี่เพ้าสวย ๆ ของเธอที่ซื้อมาตั้งหลายหยวน ดูสภาพของเฟยห่วงลี่เมียเก่าทำงานทั้งชาติก็ไม่มีปัญญาซื้ออย่างแน่นอน 

            เฟยห่วงลี่เห็นท่าทีของฮุ่ยชิวที่กำลังมาทำร้ายร่างกายของเฟยเยว่ส่าง คนเป็นแม่ในใจก็เดือดพล่าน  หญิงสาวคว้ามือของเรียวแขนของสะใภ้คนใหม่  เฟยห่วงลี่ยิ้มเยาะก่อนกางฝ่ามือสวย ๆ ของเธอฟาดลงบนหน้าที่แต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางอย่างแรง

            ทุกคนต่างก็พากันแตกตื่นไม่คิดว่าเฟยห่วงลี่จะกล้าทำถึงเพียงนี้  ควรจะชินได้แล้ว หน้าแม่สามีก็ล้วนผ่านฝ่ามือของเธอมาแล้ว

            “อ๊าย....พี่อวี่ นังนี่มันกล้าดียังไง  พี่อวี่ต้องจัดการให้ชิวนะคะ”   ฮุ่ยชิวกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียงด้วยความเจ็บปวด   ไหนเจียงเฟยอวี่บอกกับเธอว่าภรรยาเก่ากับลูกแฝดจะเจียมเนื้อเจียมตัวอย่างไรล่ะ  ไม่กล้าสู้ใครเขา แล้วสิ่งที่เธอกำลังเจอคือสิ่งใด  มือของเฟยห่วงลี่นั้นหนักเหลือเกินผิวขาว ๆ เลือดฝาดขึ้นตามรอยนิ้วที่ฟาดลง 

            เฟยห่วงลี่กอดอกเด็ก ๆ ต่างก็พากันมาตกใจ

            “เฟยห่วงลี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ กล้าดียังไงมาตบหน้าของฮุ่ยชิว รีบขอโทษฮุ่ยชิวซะนะ”  สามีเอ่ยปากสั่งเธอ  แต่อย่างหวังเลยว่าเธอจะขอโทษผู้หญิงหน้าด้านที่กล้ายอมเป็นเมียน้อยคนอื่น ทั้ง ๆ ที่เขาก็มีภรรยาและลูกอยู่แล้ว ช่างหน้าไม่อายเสียเหลือเกิน ที่มากกว่านั้นคือสามีของเธอ ไม่รู้ว่าไปหลงอะไรฮุ่ยชิวนักหนา ตอนที่เธออ่านบทก็ไม่ได้อธิบายว่าทำไมพระเอกถึงโง่ไปหลงผู้หญิงคนนี้