ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้สู้ชีวิต ยุค 80

ชิวซูหนี่ว์ ดาราสาวดาวร้ายแห่งวงการ เธอกำลังอ่านบทของซีรี่ส์เรื่องใหม่ที่เธอกำลังเล่นในยุคโบราณ เธอต้องรับบทเป็นเฟยห่วงลี่ ผู้มีชะตากรรมน่าสงสาร ปกติแล้วเธอต้องรับบทเป็นตัวร้าย ในเรื่องนี้เธอมารับบทเป็นตัวเอกของเรื่อง ทว่าบทละครที่มีตัวละครอ่อนแอแบบนี้ช่างไม่เหมาะกับคาแรกเตอร์ของเธอเอาเสียเลย อย่างเธอรับบทเป็นเมียใหม่ของผัวเก่าของนางเองจะยังดีเสียกว่า พี่เมย ผู้จัดการส่วนตัวของเธอบอกว่าบทนี้สำคัญมาก ถ้าเธอทำมันออกมาดี ก็จะดังเป็นพลุแตก ชิวซูหนี่ว์อยู่วงการนี้มานาน พอจะรู้ว่านางร้ายอย่างเธอจะพลิกบทบาทมาเป็นนางเอกนั้นยากที่ทำให้ใคร ๆ สงสาร คนดูก็คงวิพากษ์วิจารณ์เธอในช่วงแรก สะใภ้สู้ชีวิตอย่างนั้นเหรอ แค่ชื่อเรื่องก็ไม่น่าดูแล้ว หญิงสาวแบะปากขณะนั่งอ่านบทละครไปพลาง เธออ่านไปรอบที่สิบได้แล้ว เพราะอยากเข้าใจตัวละคร เธอไม่รู้ว่าคนในยุคก่อนนั้นรู้สึกเช่นไร เมื่อพบเจอกับความลำบาก แล้วไหนจะเลี้ยงลูกสองคน โดนแม่สามีและสะใภ้คนอื่นรังแก ถ้าเธอเป็นเฟยห่วงลี่ในชีวิตเธอก็คงไม่ยอมหรอก “เฮ้อ...” “แกถอนหายใจอะไรเหรอ ซูหนี่ว์บทที่แ

หญิงสาวนอนหลับใหลทุกอย่างเกิดขึ้นคล้ายกับเธอกำลังหลับฝัน ฝันร้ายว่าเธอนั้นกำลังประสบอุบัติเหตุรถยนต์ เธอยังไม่ทันบอกลาพี่ที่เคารพเลยสักนิดก็จากไปเสียแล้ว ร่างกายของเธอนั้นอาบไปด้วยเลือดสีแดงชาดมีเพียงเธอเท่านั้นที่ไม่สามารถรอดจากอุบัติเหตุครั้งนี้ได้ น่าเศร้าใจเหลือเกิน เธอต้องมาจบชีวิตลงทั้ง ๆ ที่เธอยังมีความฝันเต็มเปี่ยมในหัวใจ ‘น่าเสียดาย อายุยังน้อยแท้ ๆ กลับต้องมาตาย ช่างเป็นคนพิเศษนัก ถ้าปล่อยให้ตายไปเปล่า ๆ คงน่าเสียดาย ข้าจะช่วยเจ้าแล้วกัน’ เสียงทุ้มของใครบางคนทำให้หญิงสาวที่กำลังหลับใหลรับรู้ แต่เปลือกตายังคงแข็งทื่อจนเธอไม่อาจต้านทานได้เลย ทำได้เพียงรับรู้เท่านั้น หญิงสาวยังหลับตาแน่น ก่อนทุกอย่างจะเงียบงัน ชิวซูหนี่ว์เธอคงตายไปแล้ว เสียงนั้นคงเป็นเสียงของยมบาลมารับตัวเธอแล้วแน่ ๆ ชีวิตของเธอต้องจบแค่นี้เหรอเนี่ย? “ แม่ แม่ ๆๆๆ” “แม่ แม่ จื่น ๆ” (ตื่น ๆ) เสียงเด็กน้อยชายหญิงดังสลับกัน ทำให้ดาราสาวดาวร้ายต้องลืมตาตื่นขึ้นมา เห็นดวงตากลมโตสองคู่เบิกโพลงด้วยความตกใจ

หญิงสาวเดินจูงเด็กน้อยตัวเล็กทั้งสอง ขาสั้น ๆ ป้อม ๆ เดินตามด้วยความหวาดกลัว “ไม่ต้องกลัวนะคะ ถ้าแม่ยังอยู่ไม่มีใครอะไรพวกหนูสองคนได้เลยสักนิด” ว่าแล้วเธอก็เดินนำ สายตาคู่งามกวาดมองหาห้องครัว ทำไมบ้านเงียบเฉียบเช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นเปล่านะ แต่ก็ดีอย่างน้อย เธอจะได้หาอะไรให้เด็กน้อยทั้งสองกินเพื่อประทังชีวิต โดยไม่ต้องสู้รบตบมือกับใคร “ห้องครัวอยู่นี่ครับแม่” เฟยเยว่ส่างกระดุกกี่เพ้าของผู้เป็นมารดาแรง ๆ ก่อนนิ้วชี้น้อย ๆ จะชี้ไปทางฝั่งซ้ายของบ้าน หญิงสาวจัดการอุ้มเด็กน้อยทั้งสองขึ้นมาโดยใช้มือทั้งสองโอบลำตัวของเด็กน้อยเอาไว้ โชคดีที่เด็กน้อยทั้งสองตัวเล็กไม่หนักมาก เรี่ยวแรงก็ของเธอเลยอุ้มได้สบาย ๆ เด็กน้อยทั้งสองออกไปทางผอมจนทำให้ตัวเล็กแกร็น “อยากกินอะไรกันหึ เดี๋ยวแม่เป็นคนทำ” “อยากกินเป็ด” “อยากกินเนื้อ” ทั้งเฟยเยว่เล่อ และเฟยเยว่ส่างพูดขึ้นพร้อมกันด้วยความดีใจ หญิงสาวปล่อยลูก ๆ ลงไปยืนบนพื้น เด็กน้อยตาโตเมื่อเห็นเป็ดกับเนื้ออยู่ในตู

“คิดอะไรอยู่เนี่ย” หญิงสาวพึมพำเบา ๆ “แม่พูดอะไรเหรอครับ” เฟยเยว่ส่างเดินมาหาผู้เป็นแม่กำลังทอดไข่ และทอดเนื้อให้เจ้าหนูทั้งสอง “กำลังคิดอะไรบางอย่าง” “เอ๋ อะไรบางอย่างคืออะไรเหรอครับ คิดถึงพ่อเหรอ” เฟยเยว่ส่างเอ่ยถามด้วยความไร้เดียงสา โธ่.....เจ้าหนูน้อย....พ่อของหนูไม่เคยให้ความสนใจหนูเลยสักครั้ง “อือ ไม่บอกหรอก” เฟยห่วงลี่เลือกที่จะบ่ายเบี่ยงให้เธอตอบว่าคิดถึงพ่อของเด็กน้อยทั้งสองก็คงไม่ถูกนัก เธอไม่ควรคิดถึงคนแบบนั้น คนที่กำลังพาเมียน้อยเข้ามาในบ้าน ไม่เคยปกป้องลูกเมียเลยสักครั้ง “ตะไม....” เด็กน้อยพยายามถามมารดาด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นทำให้เฟยห่วงลี่เอ็นดูเด็กน้อยเข้าไปอีก ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรถ้าหากเธอจะเอ็นดูทั้งสองไม่ต่างจากลูกแท้ ๆ อย่างไรแล้วเธอต้องเป็นแม่ของเด็กสองคนนี้.... “เอาเป็นว่าเยว่เล่อ เยว่ส่าง ต่อไปนี้พวกหนูเป็นลูกของแม่นะคะ แม่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพวกหนูได้เด็ดขาด” เฟยห่วงลี่ยิ้มพร้อมกวักมือเรียกเด็กหญิงเข้ามาใกล้เธอ ก่อนเฟยห่วงลี่จะกอดเด็กทั้

“คุณแม่ทำแบบนี้มันจะมากไปแล้วนะ” เฟยห่วงลี่พูดออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธจัด ตั้งแต่เธอเกิดมา เธอก็มีเลือดนักสู้มาตลอด เธอไม่ยอมให้ใครมารังแกเธออยู่ฝ่ายเดียว เฟยห่วงลี่เหลียวมองเด็กแฝดที่หนาวสั่นเพราะน้ำเย็นจัดหลบอยู่หลังเธอด้วยความหวาดกลัวเจียงหงแม่สามีใจอำมหิต หญิงสาวลูบหน้างดงามของเธอก่อนก้าวไปหาแม่สามีด้วยแววตากรุ่นโกรธ เพียะ!!!! กูทนมาแล้วนะ ทุกคนต่างพากันตรงตะลึงทั้งฮุ่ยหนิงกับลี่ฉุนอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าสะใภ้เจียมเนื้อเจียมตัวจะกล้าตบหน้าผู้เป็นแม่สามี ปกติแล้วมีเพียงแม่สามีเท่านั้นที่รังแกเฟยห่วงลี่และเด็กแฝด ครานี้ต่างจากคราวก่อน “แก กล้าตบฉันเหรอ นังเฟยห่วงลี่” เจียงหงใบหน้าชาไปด้วยแรงมือของสะใภ้รองยังไม่เจ็บเท่าเจ็บใจที่สะใภ้ต่ำตมอย่างเฟยห่วงลี่กล้าเหิมเกริม “เออ ฉันกล้า แล้วฉันกล้ามากกว่านี้อีก ฉันไม่ยอมให้คุณแม่มาทำร้ายฉันอีก คุณแม่รอวันแก่ตายดีกว่านะคะ อย่ามารอตายเพราะฉันเลย” เฟยห่วงลี่ไม่ได้แค่ขู่ ปกติแล้วเธอไม่อยากทำร้ายคนแก่หรอกนะ แต่แม่สามีคนนี้เธอขอยกเ