บทที่ 0014

“เคร้ง!”

แม่เฒ่าเซี่ยงไม่ชอบใจกับน้ำเสียงเช่นนี้ของนาง และตะเกียบก็กระเด้งสองสามทีแล้วตกลงไปบนพื้น

“หมายความว่าไง แม่เจ้าอยู่ที่ไหนข้าจะไปรู้ได้ไง คนทั้งคนข้าจะซ่อนเอาไว้ได้งั้นเหรอ ข้าไม่ได้ต่อว่านางที่ขี้เกียจไม่หุงหาอาหารก็ดีแค่ไหนแล้ว!”

แม่เฒ่าเซี่ยงราวกับว่าได้กินดินปืนเข้าไป นางพูดพร่ำต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน

และทุกอย่างที่กินเข้าไปในปากก็ได้พุ่งออกมาตามรอยฟันแล้ว

ซูหวั่นขมวดคิ้ว หากนางไม่ได้สนใจกฎหมายของยุคสมัยนี้ นางก็คงเข้าไปกระทืบแม่เฒ่าเซี่ยงจนฟุบพื้นไปแล้ว

“อาหวั่น เกิดเรื่องกับแม่ของเจ้าแล้ว รีบไปดูที่ที่นากันเถอะ......”

มีป้าสองสามคนมายืนตะโกนอยู่ที่หน้าประตู และซูหวั่นก็รีบกระโจนออกไปโดยไม่ต้องคิด โดยที่วิ่งไปตามเส้นทางของความทรงจำนั้น

โดยกลุ่มคนที่อยู่ในห้องก็มองหน้ากัน แต่ก็ยังกินข้าวอยู่อย่างนั้นโดยไม่ขยับเขยื้อนแต่อย่างใด

......

นางหลี่นอนหมดสติอยู่บนท้องนา โดยมีปุ๋ยหมักธรรมชาติตกกระจายไปทั่ว

และกลิ่นนั้นก็ฉุนเอาเสียมากๆ

จนแทบจะอาเจียนออกมาเลยทีเดียว

ซูหวั่นรีบเดินเข้าไปทันที แต่โชคดีที่ไม่มีอาการบาดเจ็บหรือปุ๋ยอยู่บนร่างกายของนางหลี่“ท่านแม่!”

นางเอื้อมมือไปจับชีพจรของนางหลี่ และสัมผัสได้ว่าชีพจรของนางเต้นผิดปกติไป นางหลี่ตั้งท้องแล้วจริงๆหรือนี่!

เนื่องจากการทำงานหนักมากเกินไป ครรภ์จึงไม่มั่นคงและมีภาวะแท้งคุกคามอยู่

และก่อนที่คนอื่นจะวิ่งมาถึง นางก็บีบนางหลี่ให้ตื่นขึ้น พร้อมกับป้อนน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ของพื้นที่จินตนาการให้กับนาง

จากนั้นนางหลี่ก็ได้ฟื้นขึ้นมา และรู้สึกว่าดวงตาเต็มไปด้วยความมืด“อาหวั่น แม่เป็นอะไรไป？”

“ท่านแม่ ท่านแม่หมดสติไปค่ะ ป่านนี้แล้วทำไมท่านแม่ถึงยังทำงานอยู่ในทุ่งนาอีกล่ะคะ”

นางหลี่ลูบขมับ และหายใจลึกๆ“ท่านย่าของเจ้าให้แม่ไปล้างห้องน้ำให้สะอาดน่ะ หากไม่สะอาดก็ไม่ต้องกลับไปกินข้าว......”

ขณะที่พูดนางก็คิดที่จะไปหยิบไม้หาบและถังไม้ ฝีเท้าของอ่อนแรงและเดินไม่ค่อยจะมั่นคงมากนัก

ซูหวั่นคว้าตัวนางเอาไว้ ขืนยังให้นางหลี่ทำงานหนักแบบนี้ต่อไป เกรงว่าลูกในห้องของนางก็คงจะรักษาเอาไว้ไม่ได้แล้ว“ท่านแม่ ระดูของท่านแม่ไม่มานานแค่ไหนแล้ว？”

“ประมาณสองเดือนได้มั้ง เจ้าถามไปทำไม？”ใบหน้าที่ซีดเซียวของนางหลี่แดงระเรื่อขึ้นมา

ครู่ต่อมา ดูเหมือนว่านางจะตระหนักถึงปัญญาที่ค่อนข้างจะร้ายแรงขึ้นมาได้ นางจึงลูบท้องส่วนบนแล้วพูดว่า“อาหวั่น เจ้ากำลังหมายถึงแม่มีน้องแล้วงั้นเหรอ？”

“อะไรนะ？”

ป้าที่นำข่าวมาบอกตามมาถึงที่หลัง แล้วพูดหอบๆออกมาว่า“เจ้าท้องแล้ว？มันเป็นเรื่องที่น่ายินดีนะ อย่าให้เหนื่อยมาก รีบกลับไปพักผ่อนที่บ้านเร็วเข้า แม่สามีเจ้าก็ช่างใจจืดใจดำเสียจริงๆ เวลาแบบนี้ยังจะให้เจ้ามาทำงานหนักในทุ่งนาอีก!”

“ท่านแม่ก็คงไม่รู้เหมือนกัน......”

ป้ากลอกตามองบน“ต่อให้รู้ก็คงใช้ให้เจ้าทำงานเหมือนวัวเหมือนควายตามเดิมนั่นแหละ เจ้าอย่าพูดแทนนางหน่อยเลย นิสัยของนางเป็นอย่างไร คนทั้งหมู่บ้านซีสุ่ยก็รับรู้กันดี”

นางหลี่ก้มหน้าลง และไม่รู้ว่าจะต้องพูดคัดค้านกลับไปอย่างไรดี

ซูหวั่นกล่าวขอบคุณป้าคนนั้น“ป้าหวังคะ ขอบคุณมากนะคะที่ท่านป้าเอาข่าวมาบอก ไม่งั้นเด็กในท้องของท่านแม่ก็อาจจะเป็นอะไรไปแล้วก็ได้”

ป้าหวังรีบโบกมือ และพูดว่าไม่เป็นไร

จากนั้นนางก็มองไปยังนางหลี่ที่อยู่ตามลำพัง แล้วส่ายหน้าอีกครั้ง การเป็นลูกสะใภ้นั้นมันยาก โดยเฉพาะการที่ต้องมาพบกับแม่สามีอย่างแม่เฒ่าเซี่ยง มันก็ยิ่งยากเข้าไปใหญ่!

ซูหวั่นถือถังไม้และไม้หาบ จากนั้นก็พานางหลี่กลับไปที่บ้านของสกุลซู

นางหลี่นั่งลงบนเก้าอี้เพื่อพักผ่อนสักพัก และก็ดื่มน้ำอุ่นและเนื้อกระต่ายที่ซูลิ่วหลางยื่นมาให้อย่างเหม่อลอย

“อาหวั่น แม่ใจคอไม่ค่อยจะดีเลย รู้สึกกระวนกระวายใจไปหมดแล้ว หรือว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น？”

และซูหวั่นก็พูดปลอบโยนไปว่า“ท่านแม่อย่างกังวลไปเลยนะคะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าจะอยู่เคียงข้างท่านแม่ไปตลอด!”

นางหลี่ยิ้มให้กับซูหวั่น โดยที่ยังรู้สึกกระสับกระส่ายอยู่

พอตกตอนกลางคืน ฝนก็ตกหนักอย่างไม่มีการบอกล่วงหน้าก่อนที่คนทางบ้านใหญ่จะเข้ามาสร้างปัญหา

“ปังปังปัง!”

เสียงคนทุบประตูไม้ดังกว่าเสียงฟ้าร้องเสียอีก“แม่เฒ่าเซี่ยงเปิดประตูหน่อย พ่อเฒ่ากับลูกชายคนรองของแม่เฒ่ากลับมาแล้วนะ!”

โดยที่ห้องทางทิศตะวันออกค่อนข้างจะอยู่ใกล้กับประตู จึงได้ยินเสียงเรียกนั้นอย่างชัดเจน

ซูหวั่นจึงลงจากเตียงอิฐไฟในทันที โดยที่นางหลี่และซูลิ่วหลางก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วด้วยเช่นกัน“ท่านพ่อกับท่านปู่กลับมาแล้ว เราออกไปดูกันเถอะ!”

ซูหวั่นสวมเสื้อคลุม

โดยที่รู้สึกแปลกๆอยู่ในใจ ซูเหลียนเฉิงและพ่อเฒ่าซูไปขนไม้ที่ในเมืองพร้อมกับเพื่อนบ้านไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมจู่ๆถึงได้กลับมาอย่างกะทันหันแบบนี้ด้วยล่ะ？