ม่านเหยา เจ้าสาวตัวแทน

เสิ่นม่านเหยาเดินตามพ่อบ้านเข้ามาในจวนตระกูลมู่ ยังไม่ทันถึงห้องโถงเสียงพูดคุยปนเสียงสะอื้นไห้ก็ดังออกมา" ให้ข้าไปเถอะ เมื่อตัวจริงมาแล้วตัวปลอมอย่างข้าก็ต้องจากไป"ภาพสตรีหน้าตางดงามร้องไห้ราวดอกสาลี่ร่วงหล่น แลดูน่าสงสาร รูปร่างก็บอบบางราวต้นหลิวที่พร้อมจะล้มได้ทุกเมื่อ ถูกสตรีวัยกลางคนดึงแขนเอาไว้ข้างหนึ่ง แขนอีกข้างถูกบุรุษผู้หนึ่งรั้งไว้ ทั้งสามรู้สึกได้ว่ามีสายตาจ้องมองอยู่จึงหันมามองพร้อมกันเป็นตาเดียว" นี่คงเป็นพี่สาวสินะ ท่านคือคุณหนูมู่ตัวจริงในเมื่อท่านมาแล้ว ข้าขอคืนทุกอย่างให้ท่าน ข้าจะไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้แหละ"มู่เจียวเจียวพูดด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น ทำท่าจะเดินไปแต่ถูกรั้งไว้" เจ้าอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เด็ก เป็นส่วนหนึ่งของตระกูลมู่ไปแล้ว เจ้าจะไปได้อย่างไร"มู่หลันฮวาดึงนางมากอดปลอบ เสิ่นม่านเหยามองดูสตรีที่เป็นมารดาแท้ๆของนาง ที่กำลังกอดปลอมบุตรสาวตัวปลอม ไม่แม้แต่จะมองนางที่เป็นบุตรสาวตัวจริงสักนิด ไม่คิดจะเอ่ยปากถามสักคำ ว่านางเป็นอย่างไรบ้าง เดินทางเหนื่อยไหม หรือแม้แต่นางชื่ออะไรก็ไม่ถาม นางเองก็คร้านจะใส่ใจมู่ซิงฉือปรายตามองสตรีแปลกหน้า ที่ถูกตามตัวกลับมา" เจ้าชื่อ

หอลมโชยบุรุษเปลือยอกท่อนล่างใส่แต่กางเกง ห้าคนกำลังรุมล้อมเอาใจเสิ่นม่านเหยา นางอ้าปากรับองุ่นจากบุรุษข้างซ้าย ก่อนจะหันไปจิบสุราที่บุรุษฝั่งขวาป้อน บุรุษอีกคนดึงบุรุษฝั่งซ้ายออกป้อนขนมให้นาง บุรุษอีกคนก็บีบนวดบ่าให้นางอยู่ข้างหลัง บุรุษอีกคนก็บรรเลงผีผาให้ฟัง นางหัวเราะคิกคักลูบอกแกร่งบุรุษคนนั้นทีคนนี้ที ก่อนจะหันไปมองหลิวลี่ที่นั่งตัวลีบหน้าแดงกร่ำหลบมุมอยู่" เอ้า หลิวลี่ เจ้าไปนั่งแอบอะไรอยู่ตรงนั้นพวกเจ้าไปดูแลนางด้วยสิ"" ไม่ ไม่ต้องมา ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้านั่งรอท่านอยู่ตรงนี้ดีแล้ว พวกเจ้าไม่ต้องมา"หลิวลี่โบกมือปฏิเสธพัลวัน แต่บุรุษสองคนก็เดินเข้าไปหานาง กุมมือนางมาสัมผัสอกแน่นๆ นางเบิกตากว้างกับสัมผัส สายตาซุกซนก้มมองลงกลางหว่างขา ลอบกลืนน้ำลายดังเอื้อกยามโฉว่ เสิ่นม่านเหยากับหลิวลี่เดินกอดคอกันโซซัดโซเซเข้าจวน รู้สึกตัวตื่นมาอีกทีก็เป็นช่วงสายของอีกวัน กินข้าวเสร็จนางออกไปเดินเล่นในสวนริมสระน้ำ มองดูปลาแหวกว่ายไปมา" ม่านเหยา "มู่เจียวเจียวเดินเข้ามา ดึงปิ่นปักผมออกมาชูอวด" นี่เป็นปิ่นปักผมประการังแดง ที่ฮองเฮาทรงประทานให้ข้าเป็นรางวัล ที่ข้าประชันบทกวีชนะเมื่อคืน"มู่ม่

เสิ่นม่านเหยานึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า ก่อนที่รถม้าจะวิ่งผ่านบริเวณที่เกิดเหตุ คนขับรถม้าได้หยุดรถม้าเพื่อถอดม้าพาไปพักกินน้ำกินหญ้า นางเห็นมู่เจียวเจียวกับคนขับรถม้าส่งสายตาให้กัน พอกลับมารถวิ่งไปได้แป๊บเดียวก็เกิดเหตุ แถมคนขับรถม้าก็กระโดดขึ้นหลังม้าหนีหายเตลิดไปพร้อมกัน ดูก็รู้ว่าจงใจชัดๆ นางเห็นความผิดปกติตั้งนานแล้ว พอกลับขึ้นรถม้าอีกจึงระวังตัวอยู่ตลอด เมื่อรถม้าหยุดกะทันหันพร้อมเสียงม้าร้องตกใจ นางจึงรีบกระโดดออกทางหน้าต่างทันทียามจื่อ นางยังไม่นอน นั่งดูพระจันทร์อยู่ริมหน้าต่าง กำลังคิดอะไรเพลินๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น นางขมวดคิ้ว ดึกป่านนี้แล้วใครมา นางเดินไปเปิดประตู คาดไม่ถึงว่าจะเป็นมู่หลันฮวามารดาแท้ๆของนาง 94วันที่นางมาอยู่ที่นี่ นี่คือครั้งแรกที่สตรีคนนี้มาหานาง" ท่านมีธุระอะไรถึงมาหาข้าดึกดื่นป่านนี้"มู่หลันฮวาเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะน้ำชา วางกล่องไม้ในมือลง เปิดออกให้เห็นเครื่องประดับที่อยู่ข้างใน " ข้าเอามาให้เจ้า ดูสิว่าชอบไหม "นางมองเครื่องประดับในกล่องด้วยสายตาเรียบเฉย"ที่ผ่านมาข้าไม่ได้ใส่ใจเจ้า ไม่มีเวลาพูดคุยด้วยมากนัก เป็นเพราะเจียวเจียวเกิดที่ชายแดนตะวันตก ที

เดิมทีนางไม่คิดจะกลับมาด้วยซ้ำ หากท่านแม่ของนางที่เลี้ยงดูนางมาไม่ขอร้องให้นางกลับมา นึกถึงคำพูดของท่านแม่ตอนนั้น" เหยาเอ๋อ ตระกูลมู่ร่ำรวย จะทำให้เจ้าสุขสบาย เจ้าลำบากมามาก ควรจะได้กลับไปใช้ชีวิตจริงๆในที่ของเจ้าเสียที"" ท่านแม่ข้าไม่อยากไป ข้าไม่อยากเป็นคุณหนูอะไรนั่นด้วย ข้าอยากอยู่กับท่านที่นี่หรือว่าท่านไม่ต้องการข้าแล้ว"" ใครบอกว่าแม่คนนี้ไม่ต้องการเจ้า ความจริงแม่ก็ไม่อยากให้เจ้าไปหรอก แต่แม่ก็ไม่อาจเห็นแก่ตัวได้ ถึงอย่างไรเจ้าก็คือคุณหนูตระกูลมู่ ควรกลับไปสักครั้ง หากพวกเขาปฎิบัติกับเจ้าไม่ดีก็ให้กลับมา แม่กับพี่ชายของเจ้ารอเจ้าเสมอ"" ใช่แล้วเหยาเอ๋อ หากพวกเขารังแกเจ้าก็ไม่ต้องทน เอาคืนให้สาสมแล้วก็รีบกลับมาหาพวกเรา"นางจึงยอมมา แต่ไม่ใช่เพราะต้องการสุขสบายหรอกนะ นางต้องการมาเอาเงินทองไปให้แม่กับพี่ชายนางต่างหาก ตอนนี้นางกำลังจะกลับไปแล้ว มีเงินไปฝากเยอะด้วยทีนี้จะได้สร้างบ้านใหม่จะได้มีอาหารอร่อยๆดีๆกินกัน นางจะหาซื้อของดีในเมืองไปฝากด้วย ส่วนหลิวลี่นางจะเป็นแม่สื่อให้พี่ชายนางเองระหว่างกำลังกินอาหารอยู่ในโรงเตี๊ยม เสียงสนทนาของโต๊ะข้างหลังทำเอานางตั้งใจเงี่ยหูฟัง" จะทำ