บทที่ 14 ตอบอย่างไร้พิรุธ

บทที่ 14 ตอบอย่างไร้พิรุธ

“อ้อ...เมื่อครู่นี้ฉันไปห้องน้ำมาค่ะ” หลินเพ่ยหลันตอบออกไป ซึ่งท่าทางของเธอไม่เหมือนคนโกหกเลย

“แล้วทำไมพี่ไม่เห็นเลยล่ะ” จ้าวจินเยว่ยังคงงุนงง

“ตอนนั้นพี่สะใภ้คงไม่ได้มองฉันมั้งคะ แต่ฉันรู้สึกว่าพี่อยู่ข้างนอกนะ” หญิงสาวทำเป็นตามน้ำโดยบอกว่า เธอรู้สึกเหมือนพี่สะใภ้อยู่ข้างนอก เพื่อให้น่าเชื่อว่าเธอไปเข้าห้องน้ำมาจริง ๆ

“แล้วทำไมพี่กลับมาละคะ ลืมอะไรหรือเปล่า” เธอถามเพื่อเปลี่ยนเบี่ยงเบนความสนใจ

“อ๋อ ใช่ พอดีพี่ลืมของนิดหน่อยน่ะ เป็นน้ำมันแก้วิงเวียนของพี่เอง แต่หาตั้งนานก็หาไม่เจอ เพ่ยหลันพอจะรู้บ้างไหมว่ามันอยู่ที่ไหน”

จ้าวจินเยว่เมื่อถูกถามก็หันมาสนใจเรื่องที่ตัวเองกลับมาบ้านในตอนนี้ ด้วยการถามน้องสะใภ้ถึงแม้ว่าหลินเพ่ยหลันจะมองไม่เห็น แต่ว่าเธอก็สัมผัสทุกซอกทุกมุมในบ้านหลังนี้จนคุ้นชิน จึงรู้จักบ้านหลังนี้ดีกว่าคนอื่น เวลาที่ทุกคนหาของไม่เจอก็มักจะมาถามกับเธอเสมอ

“งั้นเหรอคะ เดี๋ยวฉันขอนึกก่อนนะคะ” หลินเพ่ยหลันพยักหน้าก่อนจะตอบกลับไป และนั่งครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วยิ้มออกมา

“เมื่อวานฉันรู้สึกว่ามันน่าจะอยู่บนโต๊ะในห้องนั่งเล่นนะคะ ฉันเช็ดโต๊ะแล้วคลำเจอ คิดว่าน่าจะใช่ พี่สะใภ้ลองหาที่โต๊ะดูนะคะเผื่อมันหล่นอยู่แถวนั้น” เธอตอบกลับไปหลังจากนึกขึ้นมาได้

“ได้จ้ะ ขอบใจนะเพ่ยหลัน” จ้าวจินเยว่พยักหน้ารับ และกำลังจะเดินออกจากห้องไป

ทว่ายังไม่ทันได้เดินออกไปจากห้อง สายตาก็เหลือบไปเห็นรองเท้าผ้าใบคู่หนึ่งที่วางอยู่บนเตียงข้าง ๆ กับหลินเพ่ยหลัน เธอมองรองเท้าผ้าใบคู่นั้นอยู่ครู่หนึ่ง เห็นว่าสวยและแปลกตาดีจึงเอ่ยถามออกไป “รองเท้าของเพ่ยหลันเหรอ สวยจังเลย”

รองเท้าผ้าใบคู่นี้เป็นยี่ห้อดังในยุคสมัยใหม่ เป็นรองเท้าสีแดงตัดสลับกับสีขาว ตัดเย็บอย่างดี มีสัญลักษณ์ของยี่ห้อติดอยู่ที่ด้านข้างซึ่งดูสวยงามมาก จ้าวจินเยว่เห็นครั้งแรกก็ชอบเลย

“อ๋อ..เป็นรองเท้าเอาไว้ใส่ทั่วไปค่ะ ใส่ไปทำงานก็ได้ ใส่ไปเที่ยวเล่นก็ได้” หลินเพ่ยหลันเมื่อถูกถามก็ตอบออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

“สวยมากจริงๆ ว่าแต่ไปเอามาจากไหนกัน”

จ้าวจินเยว่เลิกคิ้วถามอย่างสงสัย รองเท้าแบบนี้น่าจะมีขายแค่ในเมืองเท่านั้น จึงไม่คิดว่าน้องสะใภ้จะไปหาซื้อรองเท้ามาได้ อย่าว่าแต่ไปซื้อของในเมืองเลย แม้แต่ออกจากหมู่บ้านแห่งนี้หลินเพ่ยหลันก็ไม่ค่อยออกไปเสียด้วยซ้ำ เธอไปไกลสุดก็ลำธารและสหกรณ์ของรัฐที่อยู่หน้าหมู่บ้าน

“อ้อ...ฉันซื้อไว้ตั้งแต่ตอนก่อนจะแต่งงานแล้วค่ะ พอย้ายของมาที่นี่ก็เลยเอามาด้วย ช่วงนี้ฉันอยู่ว่าง ๆ ก็รื้อของที่นำมาด้วยออกมาดูค่ะ ว่าแต่พี่สะใภ้ชอบเหรอคะ”

หลินเพ่ยหลันหาทางออกให้ตัวเองอย่างรวดเร็ว จากที่อ่านนิยายมา ถ้าหากแต่งงานแล้วผู้หญิงจะมีสินเดิมติดตัวมาด้วย จึงถือว่ารองเท้าคู่นี้คือสินเดิมก็แล้วกัน นอกจากนี้เธอจับน้ำเสียงที่ตื่นเต้นของพี่สะใภ้ได้ แสดงว่ารองเท้าคู่นี้น่าจะสวยถูกใจพี่สะใภ้จริง ๆ จึงถามออกไปเพื่อหยั่งเชิง

“ชอบสิ มันสวยดีนะ พี่ไม่เคยเห็นรองเท้าที่มีรูปร่างแปลกตาแบบนี้มาก่อนเลย ดูท่าทางแล้วน่าจะใส่สบายด้วย” จ้าวจินเยว่ตอบอย่างที่เธอคิด เพราะรองเท้าสวยจริง ๆ

“ถ้าพี่สะใภ้ชอบ อย่างนั้นฉันยกให้พี่ค่ะ เอาไปเลย” หลินเพ่ยหลันพูดออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม พร้อมกับมือข้างหนึ่งก็คลำไปหยิบรองเท้าแล้วยื่นไปข้างหน้าในทิศทางที่เธอคิดว่าจ้าวจินเยว่ยืนอยู่

ด้วยความที่ทั้งตกใจและดีใจที่น้องสะใภ้มอบรองเท้าให้ จ้าวจินเยว่ก็เบิกตาโตขึ้นมา ก่อนจะถามออกไปด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจนัก “เพ่ยหลันให้พี่จริง ๆ เหรอ มันจะดีเหรอ”

“ดีสิคะ เก็บไว้กับฉันก็ไม่ได้ใส่หรอก ให้พี่สะใภ้เอาไปใส่จะเป็นประโยชน์มากกว่า” เธอตอบพร้อมยิ้มให้กับพี่สะใภ้ทีหนึ่ง

หลินเพ่ยหลันยกรองเท้าคู่นั้นให้พี่สะใภ้ไป ก็เพื่อสร้างไมตรีให้แน่นแฟ้นขึ้น อีกอย่างรองเท้าคู่นี้ก็ไม่ได้หามาอย่างยากลำบากอะไร ยังไงเสียถ้าอยากได้ก็แค่กลับเข้าไปเอาในมิติเท่านั้น ตอนนี้ก็รู้วิธีเข้าออกมิติแล้ว จึงไม่มีอะไรให้ต้องกังวล

 “ขอบคุณมากเลยนะเพ่ยหลัน พี่จะดูแลรองเท้าคู่นี้อย่างดีเลยล่ะ” จ้าวจินเยว่ตอบรับและยื่นมือไปรับรองเท้าคู่นั้นมากอดแนบกับแก้มไว้ด้วยความดีใจ

“กลิ่นยังใหม่ๆ อยู่เลย” เธอดมรองเท้าแล้วพูดออกมาด้วยรอยยิ้มกว้าง

“คิดว่าถ้าพี่ใหญ่เห็นแล้วคงจะชอบมันเหมือนกันนะคะ รองเท้าแบบนี้ใส่ได้ทั้งผู้ชายผู้หญิง” หลินเพ่ยหลันพูดยิ้ม ๆ

“พี่ก็คิดเช่นนั้น เดี๋ยวพี่ไปหาของก่อนนะ จะต้องรีบกลับไปทำงานแล้ว” จ้าวจินเยว่บอกด้วยความดีใจ เธอดึงประตูเข้ามาเพื่อที่จะปิดกลับให้น้องสะใภ้ตามเดิม

“ค่ะ เดี๋ยวตอนเย็นฉันจะทำอาหารไว้รอนะคะ”

หลินเพ่ยหลัน ตะโกนตามไปด้วยน้ำเสียงสดใส

เมื่อจ้าวจินเยว่ออกไปแล้วหญิงสาวก็มานั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยต่ออย่างสบายใจ ในหัวของเธอวางแผนไว้หลายอย่าง แต่ว่าตอนนี้ตีกันวุ่นวายไปหมด

“แย่จัง ถ้าหากเป็นชาติที่แล้วเวลาที่คิดอะไรออกก็จะรีบจดไว้ ทว่าชาตินี้เหมือนกับว่ามีอุปสรรคอยู่ไม่น้อย เป็นเพราะมองไม่เห็นจึงทำให้การเขียนอะไรเป็นเรื่องยากลำบาก แต่อย่างน้อยก็ยังดี ที่หลินเพ่ยหลันคนเดิมเป็นคนที่มีความจำค่อนข้างใช้ได้ ดังนั้นเราจึงจำเรื่องที่วางแผนไว้ได้พอสมควร คงจะเป็นระบบชดเชยของร่างกายสินะ ได้อย่างก็มักจะเสียอย่าง”

หญิงสาวพูดกับตัวเองเบา ๆ

หลังจากวันนั้นพอรู้วิธีใช้ประตูมิติแล้ว หลินเพ่ยหลันก็แอบเข้าไปในมิติอีกหลายครั้ง ซึ่งมักจะอาศัยจังหวะตอนดึกดื่นค่อนคืนหลังจากรอให้ซ่งเฟยหลงหลับไปแล้วค่อยเข้าไป บางวันก็แอบเข้าไปตอนกลางวันขณะที่แม่สามีกำลังยุ่งอยู่กับการดูแลพ่อสามี

หญิงสาวลองหยิบนั่นหยิบนี่ติดมือมาบ้างแต่ก็จำนวนน้อยมาก อีกทั้งยังเลือกของที่ไม่แปลกตา ไม่ให้ดูเกินยุคสมัยมากเกินไป ไม่อย่างนั้นหากถูกถามว่านำมาจากที่ไหน ซึ่งก็ไม่รู้จะตอบอย่างไร เพราะอย่างไรเสียเธอก็แค่หญิงพิการตาบอด ที่วัน ๆ อยู่แต่บ้านไม่ได้ออกไปไหน แล้วจะไปหาซื้อของพวกนั้นมาได้อย่างไร

เพราะที่นี่ตอนนี้เป็นช่วงยุค70 ยุคก่อนการปฏิรูป พวกสินค้าออนไลน์เดลิเวอรี่อะไรนั่นยังไม่มีหรอก หนำซ้ำที่นี่ยังเป็นหมู่บ้านชนบทด้วย จึงทำได้แค่เพียงกินให้อิ่มอยู่ในมิติและเดินเล่นให้สบายใจเพราะในนั้นดวงตาของเธอมองเห็นทุกอย่าง จึงทำให้หลินเพ่ยหลันชอบเข้าไปบ่อย ๆ

เช้าวันหนึ่ง...

ซ่งเฟยหลงตื่นมาตอนเช้าเพื่ออาบน้ำแต่งตัวเตรียมที่จะไปทำงานที่คอมมูนตามปกติ ทว่าเมื่อเอื้อมมือหยิบผ้าเช็ดตัวที่หลินเพ่ยหลันเตรียมเอาไว้ให้ก็ถึงกับสะดุด เพราะสัมผัสของผ้าขนหนูนั้นทั้งนุ่มและผืนใหญ่มาก แตกต่างจากผ้าขนหนูที่เขาใช้มาหลายปี จนตอนนี้ขนร่วงแทบจะหมดแล้ว

“เพ่ยหลัน นี่ผ้าขนหนูใหม่เหรอ” ชายหนุ่มหันไปถามภรรยาด้วยความแปลกใจ และสายตาของเขาก็ยังคงมองผ้าขนหนูสีฟ้าที่อยู่ในมืออย่างไม่วางตา

“ใช่ค่ะ ฉันรู้สึกว่าผ้าขนหนูที่พี่ใช้อยู่มันเก่ามากแล้ว ก็เลยหาผืนใหม่มาให้” หลินเพ่ยหลันตอบกลับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ผ้าขนหนูผืนนี้เธอเลือกออกมาจากมิติเพื่อมอบให้เขาโดยเฉพาะ

“ไปเอามาจากไหน ผ้าขนหนูที่ทั้งนุ่มและผืนใหญ่แบบนี้คงราคาแพงน่าดู” ซ่งเฟยหลงยังคงถามด้วยสีหน้างุนงง เพราะไม่คิดว่าภรรยาจะสามารถไปหาผ้าเช็ดตัวที่ดีมากขนาดนี้มาให้เขาได้

“เป็นของที่พ่อฉันซื้อให้เป็นของขวัญปีใหม่ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ได้แต่งงานค่ะ ฉันยังไม่เคยได้ใช้เลยนะคะ” หลินเพ่ยหลันตอบอย่างไร้พิรุธ เธอพยายามยิ้มให้เขาแม้จะหันไปคนละทาง