ตอนที่ 12

เช้ามืดในวันถัดมา ใกล้เข้าสู่ฤดูคิมหันต์แล้วบรรยากาศจึงเริ่มอุ่นขึ้นเรื่อยๆ ในตรอกเล็กข้างจวนมีหญิงสาวนางหนึ่งกำลังก้าวเดินออกไปอย่างระมัดระวังตัว ทว่า…

“อื้อ-”

ยามเฉิน

กงเล่อหยางตื่นขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้า ปรือตาลุกขึ้นเดินตามแรงพยุงของเสี่ยวถงไปที่หลังฉากกั้น

หลังจากล้างหน้าจัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วก็เดินออกมานั่งที่หน้าคันฉ่อง กงเล่อหยางพินิจเพ่งมองใบหน้าของกงเล่อหยางที่มีความคล้ายคลึงกับนางอยู่ราวเจ็ดส่วน แต่เหมือนว่าพระเจ้าจะเข้าข้างกงเล่อหยางมากกว่า ถึงได้ทำให้กงเล่อหยางงดงามมากถึงเพียงนี้

พอคิดมาถึงตรงนี้กงเล่อหยางจึงอยากจะเห็นนางเอกที่นักเขียนบรรยายว่างามล่มแคว้นยิ่งนัก สำหรับนางที่มีชีวิตมาสองชาติภพ กงเล่อหยางคือสตรีที่งดงามที่สุดเท่าที่นางเคยพบมา หากเป็นโลกที่นางอยู่คงไม่พ้นเป็นดาวเด่นท่ามกลางแสงสีเสียงมากมายที่น่าแสบตาเหล่านั้น

“เมื่อครู่คุณหนูบอกว่า ท่านอ๋องจะมาทานมื้อเช้าที่จวนของเรารึเจ้าคะ!” เสี่ยวถงพูดขึ้นมาเสียงดัง

“ใช่ เจ้าช่วยไปบอกที่โรงครัวด้วยก็แล้วกัน แต่…” เล่อหยางกวักมือเรียกเสี่ยวถง

เสี่ยวถงตาโตเมื่อฟังคุณหนูพูดจบ “คุณหนูวางใจได้เลยเจ้าค่ะ”

“รีบไปได้แล้ว”

หลังจากบอกสาวใช้ให้ไปจัดการบางอย่างที่โรงครัว กงเล่อหยางก็หันกลับมาจ้องมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง

ขณะที่กงเล่อหยางกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่นั้น ก็มีความเคลื่อนไหวบริเวณหน้าต่าง นางหันไปมองก็เห็นว่าเป็นคนเดียวกันกับเมื่อวานที่ลอบเข้าจวนผู้อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต

“ท่านอ๋อง ประตูทางเข้าจวนมีเพคะ”

“เปิ่นหวางชอบเข้ามาทางหน้าต่างมากกว่า”

ไป๋เทียนหลงเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ด้านหลังนาง ก่อนจะหยิบหวีขึ้นมาสางผมให้นาง

กงเล่อหยางรู้ว่าเอ่ยห้ามหรือโวยวายไปก็ไร้ประโยชน์จึงได้แต่นั่งนิ่งให้เขาหวีผมให้ นางลอบมองเขาผ่านกระจกนัยน์ตาของเขาค่อนข้างที่จะจริงจัง เขาจับผมนางอย่างเบามือ และก็ทำสิ่งที่เหนือความคาดหมายของนาง

“ท่านอ๋องทำเป็นด้วยหรือเพคะ” กงเล่อหยางถามขึ้นหลังจากที่เขาปักปิ่นอันที่สองลงไป

“ตอนเด็กเปิ่นหวางเคยขอให้แม่นมสอนน่ะ เปิ่นหวางอยากเกล้าผมให้มารดาในวันเกิด ไม่รู้ว่ายามนั้นเปิ่นหวางคิดสิ่งใดอยู่ถึงได้คิดทำเช่นนั้น” ไป๋เทียนหลงมีรอยยิ้มบางเบาประดับอยู่ บ่งบอกว่าช่วงเวลานั้นเขามีความสุขมากจริงๆ

กงเล่อหยางถึงกับตาพร่าเมื่อเห็นเขายิ้ม นางอยากจะหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาเก็บภาพนี้ไว้

ท่านอ๋องในยามนี้ทั้งหล่อเหลา ทั้งอ่อนโยน กงเล่อหยางไม่รู้ว่าจะบรรยายมันออกมายังไง

“เจ้ากำลังตกหลุมรักเปิ่นหวางใช่หรือไม่” เขาพูดเสียงกลั้วหัวเราะ พร้อมกับยกมือขึ้นลูบหัวนางก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะริมหน้าต่าง

กงเล่อหยางได้สติก็หุบยิ้มลงทันที ก่อนจะมองเขาด้วยหางตา นางคิดว่าความหลงตัวเองของท่านอ๋องคงยากที่จะเยียวยาแล้วล่ะ

“ท่านอ๋องทรงอ่านความคิดของหม่อมฉันออกด้วยหรือเพคะ”

“เจ้ากำลังยอมรับว่าเริ่มจะชมชอบเปิ่นหวางบ้างแล้วใช่หรือไม่” ไป๋เทียนหลงใจเต้นรัว เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน สายตามองสบตานางด้วยความคาดหวัง

กงเล่อหยางชะงักไปเมื่อได้สบสายตาของเขา สายตาคาดหวัง พระองค์ทรงคาดหวังให้นางตอบรับเช่นนั้นหรือ แต่ว่านางกับเขาพึ่งพบกันนะ เหตุใดเขาถึงได้ทำเหมือนกับมีใจให้นางตั้งแต่แรกล่ะ เอ๊ะ! หรือว่าทั้งสองเคยพบกันมาก่อน แต่ในความทรงที่กงเล่อหยางทิ้งไว้ให้นาง ไม่มีเขาอยู่เลยนี่นา

“เมื่อวานหม่อมฉันได้บอกกล่าวพระองค์ไปแล้วเพคะ ว่าเราเป็สหายกัน สรุปแล้วเรื่องวันนี้ท่านจะทำเช่นไรเพคะ” เล่อหยางพูดเปลี่ยนเรื่องพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปหยิบบางอย่างออกมาให้เขา

ไป๋เทียนหลงมีใบหน้าที่สลดลงอย่างเห็นได้ชัด มองตามนางตาละห้อย

เมื่อวานเขาอุตส่าห์กลับไปหาข้อบกพร่องของตัวเอง หาอยู่นานแต่ก็หาไม่พบ…

ถามกงกงและองครักษ์ พวกเขาก็บอกว่าไม่มี ยังบอกอีกว่าเขาหล่อเหลาและสมบูรณ์แบบมากที่สุดแล้ว องค์รัชทายาทยังเทียบไม่ได้

แล้วทำไมนางถึงได้ไม่สนใจเขาเล่า หรือว่าในสายตาของนางเขาสู้จีอ๋องพี่ชายคนรองของเขาไม่ได้เช่นนั้นหรือ

“ท่านอ๋อง-”

“ท่านอ๋องเพคะ” กงเล่อหยางโบกมือไปมาตรงหน้าเขา นางเรียกเขานานแล้ว แต่เขาไม่ตอบ เอาแต่หลุบตามองถ้วยชาในมือ

“อะ อืม มีอันใด” ไป๋เทียนหลงไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองนาง แต่เอื้อมไปหยิบกาน้ำชามาเทใส่ถ้วยของตัวเอง

“นี่เป็นยาแก้พิษเบื้องต้นเพคะ สามารถรักษาพิษที่หาพบได้ง่ายและสามารถระงับพิษที่หาพบได้ยากราวสิบชั่วยามเพคะ” เมื่อวานนางนั่งคิดเรื่องพิษอยู่นาน ว่าจะทำเช่นไรหากถูกพิษ ในนิยายที่นางอ่านไม่ได้ระบุชื่อของพิษที่ใช้กับกงเล่อหยางไว้ เพียงอธิบายว่ากงเล่อหยางถูกสาวใช้คนสนิทวางยาพิษทุกวัน จนนานวันเข้าพิษที่สะสมในร่างกายก็กำเริบจนทำให้นางจากโลกนี้ไปทั้งที่อายุยังน้อย

ทว่าอยู่ๆ ความทรงจำของกงเล่อหยางคนเก่าก็ปรากฎขึ้นมาในหัวของนาง ว่ามียาชนิดนี้ซ่อนอยู่ในช่องลับในห้องของนาง กงเล่อหยางมักจะใช้มันเวลาออกไปทานอาหารที่ตระกูลมู่

และมันทำให้กงเล่อหยางต้องกลับมาคิดใหม่ว่า ในเมื่อกงเล่อหยางมียาชนิดนี้แล้วเหตุใดถึงปล่อยให้ตัวเองถูกพิษตายได้ล่ะ แสร้งตาย หรือว่ากงเล่อหยางไม่ได้ตายเพียงแต่แสร้งตายเพื่อจะได้ออกไปจัดการเรื่องราวต่างๆ ได้ง่ายมากยิ่งขึ้น

หากเป็นเช่นนั้น ในฐานะที่นางเคยเป็นนักเขียนมาก่อน…

นางคิดว่านักเขียนคงเขียนให้กงเล่อหยางเป็นลาสบอสของนิยายเรื่องนั้นแน่ๆ

“เจ้ากำลังเป็นห่วงเปิ่นหวาง เจ้าเริ่มมีใจให้เปิ่นหวางจริงๆ ด้วย” ไป๋เทียนหลงกลับมามีหน้าตาสดใสอีกครั้ง

ท่านอ๋องกำลังกระดิกหู ดุ๊กดิ๊กไปมา แฮ่ม…ไม่ใช่สิ ท่านอ๋องกำลังยิ้มกว้างตาเป็นประกายจนนางอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

นางไม่รู้จะทำอย่างไรกับอาการป่วยของเขาที่น่าจะรักษาไม่หายแล้ว นางจึงเลือกที่จะปล่อยผ่าน...

“ท่านอ๋องเพคะ ใกล้ได้เวลาแล้ว ท่านรีบออกไปและเดินเข้ามาทางประตูจวนได้แล้วเพคะ”

“ได้สิ เปิ่นหวางฟังเจ้า” เขารับยามาจากมือนางแล้วนำมันมาละลายในถ้วยชา ความจริงสามารถนำเข้าปากกลืนลงได้เลย แต่เขาอยากอยู่กับนางอีกสักหน่อยจึงเลือกวิธีนี้

กงเล่อหยางเคยอ่านมานิยายมาไม่น้อย แต่นางยังไม่เคยอ่านนิยายที่นางเอกทะลุมิติมาเจอพระเอก ตัวร้าย หรือตัวประกอบ ที่เป็นแบบนี้ มีแต่พระเอกเกลียดนางเอกมาก นางเอกต้องรับมือกับตัวร้ายที่ไล่ล่าสังหารนาง ตัวประกอบที่หลงรักคนผู้หนึ่งจนยอมสละชีวิตตัวเอง แต่กับนางนั้น ออกจะรับมือยากอยู่เหมือนกัน