ตอนที่ 13

“คุณหนู บ่าวเข้าไปนะเจ้าคะ”

สองคนในห้องหันมามองหน้ากัน ไป๋เทียนหลงรีบหยิบยาขึ้นดื่ม ก่อนจะกระโดดออกไปทางหน้าต่าง ส่วนกงเล่อหยางจัดการคว่ำถ้วยชาทั้งหมดลง แล้วกลับไปนั่งที่หน้าคันฉ่อง

“เข้ามา”

คนที่เข้ามาไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นสาวใช้ที่กำลังจะทรยศกงเล่อหยางนั่นเอง

“บ่าวคำนับคุณหนูเจ้าค่ะ” สาวใช้ยอบกายคำนับกงเล่อหยางด้วยท่วงท่างดงาม ราวกับนางเป็นคุณหนูที่มาจากตระกูลชนชั้นสูง อีกนัยหนึ่งคือต้องการจะบอกทุกคนว่านางไม่ได้ด้อยไปกว่าคุณหนูพวกนั้น

“มีอะไรงั้นหรือ” กงเล่อหยางไม่ได้บอกให้นางลุกขึ้น

สาวใช้ยิ้มค้าง คุณหนูไม่ได้บอกให้นางรีบลุกขึ้นเช่นทุกครั้ง เกิดอะไรขึ้น! ถึงจะไม่พอใจแต่นางก็เก็บซ่อนอาการเหล่านั้นได้ดี

“วันนี้คุณหนูจะรับมื้อเช้าที่ใดรึเจ้าคะ” นางห่างหายจากการดูแลปรนนิบัติคุณหนูใหญ่มาสักพักแล้ว ที่นางมาปรนนิบัตินางวันนี้ก็เพื่อมาส่งนางเป็นครั้งสุดท้าย

“หืม เจ้าหายหน้าไปนาน อยู่ๆ ก็กลับมาปรนนิบัติข้า เพราะเหตุใดกัน แต่…ช่างเถิด เอาเป็นที่ศาลาใหญ่ริมสระน้ำก็แล้วกัน”

“เจ้าค่ะ บ่าวจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ เสร็จแล้วบ่าวจะมาตามคุณหนูนะเจ้าคะ”

“อืม”

สาวใช้นางนั้นจากไปไม่นาน เสี่ยวถงก็กลับเข้ามา

เสี่ยวถงบอกว่าทุกคนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี คนที่เสี่ยวถงบอกกล่าวนั้นเป็นคนเก่าแก่ที่อยู่มาตั้งแต่ท่านแม่ทัพยังมีชีวิตอยู่ รับรองได้ว่าสาวใช้นางนั้นไม่มีทางจับสังเกตได้ถึงความผิดปกติแน่นอน

เหตุที่เลือกบ่าวไพร่ที่อยู่จวนมานานกว่าสิบปี เป็นเพราะบ่าวไพร่ที่เข้ามาใหม่ แม้จะแสดงออกว่าจงรักภักดีแต่ใจคนนั้นยากแท้หยั่งถึง ปากว่าใจอย่าง เพราะฉะนั้นกันไว้ดีกว่าแก้

“เจ้าช่วยข้าผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เร็วเข้า”

“เอ๊ะ คุณหนูยังไม่เปลี่ยนอีกหรือเจ้าคะ”

กงเล่อหยางจะกล้าบอกได้อย่างไรเล่า ว่านางรับมือกับชินอ๋องอยู่ คิดมาถึงตรงนี้ก็อดที่จะรู้สึกเขินอายไม่ได้ นางนั่งพูดคุยกับเขาตั้งนาน และยังสวมใส่ชุดสีขาว แม้จะไม่ได้บางมาก ทว่าก็ทำให้เห็นทรวดทรงของร่างกายอยู่ดี หากมีคนมาพบเห็นเข้า คงไม่แคล้วต้องแต่งเข้าจวนอ๋อง

หญิงสาวไม่พูดมากรีบเดินเข้าไปที่หลังฉากกั้น บอกให้เสี่ยวถงหยิบอาภรณ์ตามนางเข้ามาด้วย

เสี่ยวถงยกมือขึ้นเกาศีรษะด้วยความงงงวย แต่ก็รีบหยิบอาภรณ์ตามเข้าไป เพราะกลัวว่าจะไม่ทันออกไปรับเสด็จชินอ๋อง คุณหนูของนางอาจโดนตำหนิได้

สองนายบ่าวใช้เวลาไม่นานก็พากันเดินออกมาจากเรือน เสี่ยวถงที่รักและเทิดทูนกงเล่อหยางยิ่งกว่าสิ่งใด ก็กล่าวเยินยอนางไม่หยุด

“คุณหนูของบ่าวงดงามที่สุดเลยเจ้าค่ะ คุณหนูสกุลซ่งยังเทียบไม่ได้”

กงเล่อหยางกลอกตาไปมา นางฟังเสี่ยวถงเอ่ยปากชมไม่หยุดตั้งเริ่มแต่งตัวแล้ว ไม่รู้ว่าเสี่ยวถงไปสรรหาคำพูดเหล่านั้นจากที่ใด

“คุณหนูทำทรงผมนี้ได้งดงามมากเลยเจ้าค่ะ บ่าวเคยลองทำแล้ว แต่ยังไม่งดงามเท่านี้ บ่าวจึงไม่กล้าทำให้คุณหนูเจ้าค่ะ”

คนที่นั่งฟังอยู่ตัวแข็งทื่อไปแล้ว ภาวนาอย่าให้สาวใช้สงสัยหรือเอ่ยถามนางไปมากกว่านี้เลย

สองเค่อต่อมาสาวใช้นางนั้นก็มาเรียกกงเล่อหยางให้ไปรับมื้อเช้าตามที่นางได้บอกไว้

ระหว่างทางก็มีบ่าววิ่งมาแจ้งว่าชินอ๋องเสด็จมา กงเล่อหยางบอกให้เสี่ยวถงไปดูความเรียบร้อยที่ศาลาใหญ่ริมสระน้ำ ส่วนนางก็เดินออกไปรับเสด็จชินอ๋อง

“หม่อมฉันกงเล่อหยาง ถวายพระพรชินอ๋องเพคะ”

“คุณหนูใหญ่กงรีบลุกขึ้นเถิด เสด็จแม่ไหว้วานเปิ่นหวางให้มาเยี่ยมเยือนเจ้า ต้องขออภัยเจ้าด้วยที่มาโดยไม่ได้แจ้งล่วงหน้า”

“หามิได้เพคะ ตระกูลกงยินดีต้อนรับท่านอ๋องเสมอเพคะ”

คนตัวโตได้ยินนางกล่าวเช่นนั้นก็ยกยิ้มขึ้น นัยน์ตาพราวระยับ

“เช่นนั้นรึ” เขาเดินเข้ามาใกล้นางแล้วเอ่ยเสียงเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน “หวังว่าคุณหนูใหญ่จะไม่เบื่อหน่ายเปิ่นหวางไปเสียก่อนเล่า”

“เชิญท่านอ๋องเพคะ” เล่อหยางกัดฟันพูด

ไป๋เทียนหลงเดินเข้าจวนอย่างอารมณ์ดี อย่างกับเขาเป็นเจ้าของจวนเสียเอง กงเล่อหยางเดินตามหลังเขาไปด้วยสีหน้าบึ้งตึง ครั้นมาถึงศาลาที่ใช้สำหรับจัดการคนทรยศ หญิงสาวก็ปรับเปลี่ยนท่าทีของตนเองเล็กน้อย

“หวังว่าท่านอ๋องจะไม่ถือสา ที่อาหารมื้อนี้เป็นเพียงอาหารธรรมดาๆ นะเพคะ” เสียงหวานเอ่ยขึ้น พร้อมรินน้ำชาให้ผู้สูงศักดิ์ อีกทั้งนางยังแสร้งทำเป็นเขินอายอิีกด้วย

“เปิ่นหวางจะกล้าถือสาได้อย่างอย่างไร ในเมื่อเปิ่นหวางมาหาเจ้าอย่างกะทันหัน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบ ซ้ำยังเอื้อมมือไปจับมือนางที่ถือกาน้ำชาอยู่

กงเล่อหยางชะงัก แอบส่งค้อนให้เขา ก่อนจะแย้มยิ้มหวานละมุนออกมา แล้วเดินไปนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา

นางหันไปพยักหน้าให้กับเสี่ยวถง “ท่านอ๋องทรงบอกว่าหวงกุ้ยเฟยไหว้วานให้ท่านอ๋องมาเยี่ยมเยือนหม่อมฉัน พอจะบอกได้หรือไม่เพคะ ว่าเรื่องอันใด”

“เสด็จแม่ทรงเป็นห่วงเจ้าน่ะ เปิ่นหวางเข้าออกวังหลวงได้ง่ายกว่า จึงได้ให้เปิ่นหวางมาแทน”

ท่านไม่มีเหตุผลอื่นรึไง นางกับหวงกุ้ยเฟยไม่ได้รู้จักกันสักหน่อย แค่เหตุผลว่ามาเยี่ยมเยือน ก็สามารถสร้างความสงสัยใคร่รู้มากพอแล้ว เวลาที่นางออกไปข้างนอกจะไม่ถูกเพ่งเล็งมากกว่าเดิมรึ ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองใครรู้บ้าง อ้างเหตุผลที่น่าเชื่อถือกว่านี้หน่อยก็ไม่ได้

“ที่จริงอีกห้าวันฮองเฮาจะทรงจัดงานชมบุปผชาติ เสด็จแม่จึงให้เปิ่นหวางมาชวนเจ้าไปร่วมงานด้วยกัน” ไป๋เทียนหลงพอจะอ่านความคิดของนางออก เลยหยิบยกเรื่องงานชมบุปผาขึ้นมา

“จริงหรือเพคะ” กงเล่อหยางแสร้งหลุบตาต่ำ ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ นางได้รับเทียบเชิญของฮองเฮาแล้ว คราแรกจะปฏิเสธ แต่ชินอ๋องบอกให้ตอบรับ บอกนางควรเผชิญหน้ากับคนในรั้ววังได้แล้ว กล่าวต่อท้ายว่ามีเขาอยู่ไม่มีสิ่งใดต้องกังวล เขาจะช่วยเหลือนางเอง

“อืม…รีบทานข้าวเถิด”

ไป๋เทียนหลงตักผัดผักให้นาง ส่วนนางก็ตักผัดกระดูกซี่โครงหมูให้เขา ขณะที่กงเล่อหยางกำลังนั่งมองชินอ๋องทานข้าวที่นางตักให้อยู่นั้น ก็เกิดเสียงของหล่นที่นอกศาลา

เพล้ง!!!

ทั้งสองหันไปมองก็เห็นสาวใช้ทำถ้วยชามหล่นลงพื้น นางจึงส่งสายตาไม่พอใจไปให้ ทว่ายามนี้มีชินอ๋องอยู่ด้วยจึงไม่อาจพูดต่อว่าสาวใช้ได้โดยตรง

เสี่ยวถงเดินเข้าไปสอบถามและตักเตือน แล้วบอกให้นางรีบเก็บกวาดของพวกนี้ออกไป พร้อมเดินเข้ามารายงานกงเล่อหยาง

“ไม่เป็นไร นางคงไม่ได้ตั้งใจ ท่านอ๋องเองก็คิดเหมือนกันใช่ไหมเพคะ”

“ใช่ สาวใช้นางนั้นคงไม่ได้ตั้งใจ ลงโท…อั๊ก” เขากระอักเลือดสีดำออกมาสร้างความตกใจให้กับกงเล่อหยางเป็นอย่างมาก นางกรีดร้องเสียงดัง ตะโกนให้คนรีบไปตามหมอหลวงมา องครักษ์ของท่านอ๋องเข้ามาพาเจ้านายไปที่ห้องรับรองโดยมีเล่อหยางเดินนำทางไป ทุกคนในจวนถูกควบคุมตัวไว้เพื่อสอบสวน…