ตอนที่ 11

เสียงร้องโอดโอยมีให้ได้ยินเรื่อยๆ ตอนนี้นางกับเขานั่งอยู่ในห้องรับรอง ด้านนอกเป็นบ่าวไพร่ของนางที่กำลังนั่งรอให้หมอมาทำแผล ตรวจอาการและจัดยาให้

กงเล่อหยางเองก็ส่งค้อนไปให้ผู้สูงศักดิ์ที่นั่งจิบชาอย่างสบายใจไม่หยุด…

“เปิ่นหวางไม่คิดว่าจะเป็นเช่นนี้ เจ้าไม่คิดว่าพวกเขาทำตัวเองหรอกหรือ ขวัญอ่อนตกใจกลัวง่าย หากวันหน้าเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นกับเจ้า พวกเขาคงวิ่งหนีมากกว่าวิ่งเข้ามาช่วย” เขาแค่ให้องครักษ์เล่าเรื่องผีให้บ่าวไพร่ฟังก่อนจะทิ้งพวกเขาไว้ในป่า แล้วทำเสียงข่มขู่ก็เท่านั้น

“แต่ท่านอ๋องก็สามารถนั่งรอหม่อมฉันกลับมาได้นี่เพคะ หากทรงรอไม่ได้ก็แค่เสด็จไปที่ร้านผ้าของหม่อมฉัน มีสิ่งใดยากหรือเพคะ พวกเขาจะทิ้งหม่อมฉันในยามเกิดเรื่องร้ายแรงก็ไม่แปลก มนุษย์ต่างก็รักชีวิตของตัวเองกันทั้งนั้น”

“ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว เจ้ารับปากเปิ่นหวางแล้วว่า จะบอกเล่าเรื่องนั้นกับเปิ่นหวาง หลังจากที่เปิ่นหวางได้พิสูจน์ตัวเองว่าจะไม่ทำร้ายตระกูลกงของเจ้า” เขาพูดย้ำเรื่องข้อตกลง ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมเขาถึงทำได้เช่นนี้ ต้องย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วยามก่อน…

ท่านอ๋อง ตระ…ตระกูลกงมีเรื่องปิดบังไว้

เรื่องที่ติดอยู่ในใจฝ่าบาทตลอดมา สิ่งนั้นอยู่ที่ตระกูลกง

กงเล่อหยางจะถูกกำจัดในเร็ววันนี้ และองค์ชายสี่ต้องการตัวนาง

ฝะ ฝ่าบาทไม่มีทางปล่อยนางไป

ตระกูล กะ กง อั๊ก…

ขันทีที่เขาส่งเข้าไปในตำหนักของฝ่าบาทบอกเขาได้เพียงเท่านี้ก็สิ้นลมหายใจ และนี่เป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่เขาเดินทางมาที่ตระกูลกง ก่อนมามารดายังบอกให้เขาดูแลปกป้องนางด้วย เนื่องจากมารดาไม่สามารถยื่นมือเข้ามาช่วยได้โดยตรง

“มารดาของเปิ่นหวางเป็นห่วงเจ้า”

อยู่ๆ ท่านอ๋องก็พูดขึ้นมา กงเล่อหยางจึงเลิกคิ้วมอง ก่อนเอ่ยถาม “หวงกุ้ยเฟยจะทรงเป็นห่วงหม่อมฉันด้วยเหตุใดหรือเพคะ เราไม่มีความเกี่ยวข้องกันสักหน่อย”

“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าไม่มี”

“……” กงเล่อหยางนิ่งคิด นางจะรู้ได้อย่างไรเล่า นางไม่ใช่กงเล่อหยาง ในความทรงจำก็ไม่มีเรื่องของหวงกุ้ยเฟยเลยสักนิด หรือมีอะไรมากกว่านั้น

“อดีตสหายรักต้องแตกหักกันเพราะความเข้าใจผิด”

“ท่านอ๋อง หากท่านคิดจะบอกกล่าวก็ช่วยอธิบายให้ชัดเจนด้วยเพคะ” พูดคลุมเครือแบบนี้นางจะรู้ได้อย่างไร นางไม่ได้อ่านความคิดเขาได้นะ

ไป๋เทียนหลงส่งเสียงหัวเราะทุ้มต่ำออกมา มองสบตากวางน้อยที่กำลังนั่งทำสีหน้าไม่สบอารมณ์ชวนน่าแกล้งอยู่ “มารดาของเปิ่นหวาง กับมารดาของเจ้าเคยเป็นสหายกัน แต่เพราะความเข้าใจผิดบางอย่างทำให้พวกนางแตกหักและเลือกเดินหันหลังให้กันในที่สุด ส่วนจะเป็นเรื่องอะไรนั้น เจ้าคงต้องไปถามกับมารดาของเปิ่นหวางเองแล้วล่ะ เพราะเปิ่นหวางก็ไม่ทราบเช่นกัน”

“แต่ว่าการที่เจ้าจะเข้าไปในวังหลวงนั้นค่อนข้างยาก เปิ่นหวางแนะนำให้เจ้าแต่งเข้าจวนอ๋อง หากเป็นเช่นนั้นเจ้าอยากจะวิ่งเข้าวิ่งออกหรือสืบความเรื่องอันใด เจ้าสามารถทำทุกอย่างได้สะดวกมากกว่านี้ อย่าลืมบิดาเจ้าเข้าออกวังหลวงมาตั้งแต่เด็ก เรื่องของเขาที่อยู่ในนั้นมีมากพอๆ กับตอนที่เขาอยู่ข้างนอก”

กงเล่อหยางมองสบตาเขานิ่งๆ เขารู้เรื่องราวมากน้อยแค่ไหนกัน แต่งเข้าจวนอ๋องอย่างนั้นรึ

“แต่งเข้าจวนอ๋องเป็นความคิดที่ไม่เลวเลยเพคะ”

ไป๋เทียนหลงยกยิ้ม เอ่ยสนับสนุนนาง “ใช่ เจ้าจะได้ผลลัพธ์ที่ดีแน่นอน”

“ท่านอ๋องสนิทสนมกับจีอ๋องหรือไม่เพคะ”

“ทำไมหรือ?” เขาเอ่ยถามขึ้นมาอย่างงงงวย

“หม่อมฉันอยากจะให้ท่านอ๋องช่วยเป็นพ่อสื่อระหว่างหม่อมฉันกับจีอ๋องเพคะ ส่วนพระองค์กับหม่อมฉันนั้นเป็นได้เพียงสหายกันเท่านั้นเพคะ” องค์ชายรองหรือจีอ๋อง ไป๋ชิงหลง ฟังจากที่ท่านลุงเว่ยบอกเล่ามา เขาดูน่าคบหามากที่สุดในเชื้อพระวงศ์ฝ่ายชาย ส่วนฝ่ายหญิงที่น่าคบหาคือชิงหยางจางกงจู่ ธิดาองค์เล็กของฮองเฮา

ไป๋เทียนหลงชะงักไป “จีอ๋องอย่างนั้นหรือ”

กงเล่อหยางพยักหน้า หากนางหันกลับมามองสักนิดจะเห็นสายตาเย็นยะเยือกพร้อมที่จะสังหารคนที่ขวางทางของเขาให้สิ้นซาก เขาจ้องมองนางนิ่ง ยิ่งเห็นนางพยักหน้า ก็ยิ่งอยากจะกลับไปจับพี่ชายยัดใส่รถม้าส่งออกไปต่างเมืองหรือไม่ก็หาเจ้าสาวให้สักคน กวางน้อยของเขาจะได้เลิกสนใจพี่ชายแล้วมาสนใจเขาแทน

ชายหนุ่มขมวดคิ้วความคิดตีกันไปมาไม่หยุด ภายในใจร้อนระอุยิ่งกว่าเปลวเพลิง จู่ๆ ก็นึกอยากกลับไปส่องคันฉ่องดูว่า ตัวเขาดูไม่ดีตรงที่ใด นางถึงได้ไม่สนใจเขา ไม่ใช่ผู้คนยกย่องว่าเขาคือบุรุษที่หล่อเหลาที่สุดหรอกหรือ เป็นเอกบุรุษที่สตรีต่างพากันฝันถึง…

กงเล่อหยางเห็นเขาเงียบไปจึงได้หันกลับมามอง ภาพที่เห็นในสายตาของนางคือหมาน้อยกำลังนั่งหูลู่หางตก คล้ายกับกำลังน้อยใจหรือไม่มั่นใจในอะไรบางอย่าง นางคิดว่านางตาฝาดจึงขยี้ตามองอีกครั้ง ทว่าก็ยังคงเป็นเช่นเดิม จนเขาเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับสายตาดุดัน นางถึงได้มองเขากลับไปเป็นเชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์ เป็นอี้ชินอ๋องเช่นเดิม

“ทะ ท่านอ๋อง นี่ก็มืดค่ำมากแล้ว ไม่สู้หม่อมฉันออกไปส่งท่านอ๋องขึ้นรถม้ากลับจวนดีหรือไม่เพคะ” ไม่รู้ว่าทำไม นางถึงได้รู้สึกกลัวเขาขึ้นมา กงเล่อหยางก้มหน้าหลบสายตาของเขา

ไป๋เทียนหลงไม่พูดไม่จา เขาวางถ้วยชาลงหลังจากยกขึ้นดื่มเพื่อดับความร้อนระอุภายในใจ แล้วลุกขึ้นก้าวเท้าเดินออกไปทันที เล่อหยางเห็นเช่นนั้นก็รีบขยับตัวลุกขึ้นเดินตามเขาออกไป

“ส่งเปิ่นหวางตรงนี้พอแล้ว พรุ่งนี้เช้าเปิ่นหวางจะมารับสำรับด้วย” พูดเสร็จก็เดินออกไปขึ้นรถม้า ก่อนขึ้นรถม้าเขายังกล่าวกำชับทหารหน้าประตูว่าอย่าไว้ใจผู้ใด และบอกบ่าวชายว่าให้ปิดประตูให้แน่นหนา

เล่อหยางมึนงงกับการกระทำของเขาอยู่ไม่น้อย ทว่าก็ปัดตกไป

อี้ชินอ๋อง แม้จะหล่อเหลา ทว่ากลับไม่ใช่บุรุษในอุดมคติของนาง อีกทั้งยามนี้นางยังไม่อยากมีผู้ใด

“พรุ่งนี้จะมาทานข้าวเช้าด้วยอย่างนั้นหรือ” นางกล่าวพึมพำเสียงเบา อ่า สมองของนางละเลือนจนเกือบจะหลงลืมไปหมดแล้ว คงได้เวลาที่สาวใช้นางนั้นจะลงมือแล้วสินะ เขาคงไม่คิดทำให้ตัวเองโดนพิษหรอกกระมัง