Share

บทที่ 2 แสร้งจมน้ำ

Author: BigM00N
last update publish date: 2026-04-27 22:09:11

ด้านหลังของเรือนมีห้องเล็กอยู่หลายห้อง ซูเยว่อิงเลือกห้องที่ไม่สะดุดตามากที่สุดพาชายหนุ่มที่นางจูงมาเข้าไปในห้องนั้น ความต้องการจากฤทธิ์ของยาทำให้นางไม่อาจจะรักษาสติของตนเองได้แล้ว นางผลักร่างของเสี่ยวจื่อไปบนเตียงไม้อันที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงแล้วจึงได้ติดตามไปดึงทึ้งเสื้อคลุมของเขาออกจุมพิตริมฝีปากของเขาอย่างหิวกระหาย

“คุณหนู” เสี่ยวจื่อพึมพำออกมาฝ่ามือของเขาโอบกอดร่างของซูเยว่อิงเอาไว้ ความใคร่ที่ต้องการระบายออกมาทำให้คนทั้งสองไม่อาจจะยับยั้งสติของตนเองเอาไว้ได้อีก

ฝ่ามือของคนทั้งคู่ต่างก็วนเวียนลูบไล้ร่างกายของฝั่งตรงข้าม ริมฝีปากก็บดขยี้ดูดชิมความหอมหวานที่ต่างคนก็ต่างไม่เคยได้ลิ้มรส กลิ่นคาวเลือดจางๆ จากอุ้งมือของซูเยว่อิงทำให้อารมณ์ของเสี่ยวจื่อยิ่งพลุ่งพล่าน ยามนี้เขาไม่สนใจแล้วว่าจะมีผู้ใดมาพบเห็น และไม่สนใจแล้วว่าสถานที่แห่งนี้คือที่ใดความสนใจทั้งหมดที่เขามีมอบให้สตรีตรงหน้าไปจนหมดสิ้นแล้ว ยามนี้ซูเยว่อิงได้ใช้มือน้อยๆ ของตนเองคลายสายรัดเอวของเขาออกเรียบร้อยแล้ว

เขาเองก็ไม่ยอมแพ้ดึงเสื้อคลุมของนางออกแล้วก้มหน้าลงไปดูชิมผิวเนื้ออันอวบอิ่มและหอมกรุ่น ความเย้ายวนทำให้เขาอดใจไม่ไหวยกฝ่ามือของตนเองขึ้นมาสัมผัสและโอบประคองเอาไว้เพื่อให้ลิ้มรสได้อย่างถนัดมากยิ่งขึ้น เสี่ยวจื่อดึงเสื้อคลุมของนางออกมาปูลงบนพื้นไม้ทางด้านหลัง รั้งร่างของนางให้นอนลงไปบนเสื้อคลุมแล้วทิ้งร่างของตนเองลงไปทาบทับบนร่างของนางในทันที

“อ๊ะ!” เสียงร้องของนางทำให้ร่างที่กำลังรุกรานของเขาหยุดชะงัก เยื่อปราการที่ขวางกันทำให้เขาเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กันเพียงแต่ความต้องการเพราะฤทธิ์ยาทำให้เขาไม่อาจจะเหนี่ยวรั้งตนเองเอาไว้ได้อีก เขาประกบริมฝีปากจุมพิตนางอย่างรุ่มร้อนอีกครั้งแล้วหลงลืมตนเองอยู่ในร่างของนางครั้งแล้วครั้งเล่า จวบจนความอัดอั้นที่กักเก็บเอาไว้ถูกระบายออกมาในที่สุด...

หลังผ่านพ้นช่วงเวลาอันเร่าร้อนไปนานแล้วซูเยว่อิงก็ขยับกายลุกขึ้น ค่อยๆ หยิบเสื้อผ้าของตนเองขึ้นมาสวมใส่ แม้ว่าร่างกายจะสูญเสียเรี่ยวแรงไปจนเกือบหมดสิ้นแต่นางรู้ดีว่าหากนางไม่รีบกลับจะต้องมีคนออกตามหานาง ถึงยามนั้นคงได้เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมาแน่

“คุณหนู เรื่องในวันนี้...”

“เจ้าไม่พูด ข้าไม่พูดก็จะไม่มีผู้ใดล่วงรู้” ซูเยว่อิงเอ่ยพลางหยิบเสื้อคลุมที่สกปรกไปแล้วขึ้นมาถือเอาไว้แล้วหันไปมองเขา

“เจ้าไม่ผิด คนผิดก็คือข้า เป็นเพราะข้าไว้ใจสาวใช้ของตนเองมากจนเกินไปจึงไม่ได้เฉลียวใจเลยว่ากำลังถูกคนวางแผนเล่นงานเข้าแล้ว” ซูเยว่อิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือนางพยายามก้มหน้าเอาไว้เพื่อไม่ให้เขาได้เห็นใบหน้าของนาง

ซูเยว่อิงรู้ดีว่าแสงจันทร์ขาวคือรักแรกที่บริสุทธิ์และงดงาม สิ่งสำคัญคือต้องอยู่สูงเกินเอื้อมเหมือนแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาแต่กลับจับต้องไม่ได้ ยามนี้ร่างกายของนางถูกเขาจับต้องไปจนเกือบทั้งเรือนร่างแล้วไม่มีส่วนไหนที่เขาไม่เคยแตะต้องอีก หากเป็นไปตามเนื้อหาของนิยายเรื่องนี้ ยามนี้นางจะต้องถูกคนพบเห็นแล้วหลังจากนั้นก็จะต้องฆ่าตัวตาย ความรู้สึกที่ว่าไม่อาจจะครอบครองได้นั้นทำให้หยางจื่อโม่จดจำนางได้ไปตลอดชีวิต แต่ยามนี้นางไม่ได้มีความคิดที่จะตาย สิ่งที่ทำได้ก็คือทำให้เขารู้สึกว่าสตรีที่อยู่ตรงหน้าทั้งแสนดีและยากจะได้ไปครอบครอง

การร่วมรักท่ามกลางสถานที่รกร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นผง ซูเยว่อิงมั่นใจว่ายามนี้ใบหน้าของนางคงจะสกปรกและมอมแมมเต็มทีแล้ว นางไม่อาจจะปล่อยให้เขาได้เห็นสภาพใบหน้าของนางในตอนนี้ได้ นางจึงอาศัยการก้มหน้าลงแสร้งบีบน้ำตาแล้วความหาผ้าเช็ดหน้าที่น่าจะอยู่ในแขนเสื้อออกมาเช็ดใบหน้าของตนเอง

“คุณหนู ท่านไม่ได้ผิดคนผิดก็คือคนที่วางแผนให้ร้ายท่านต่างหาก” หยางจื่อโม่เอ่ยออกมาพลางจ้องมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร ความอิ่มเอมและความพึงพอใจจากการได้ร่วมรักกับนางเมื่อครู่นี้ ยามนี้ถูกความรู้สึกผิดเข้ามากัดกินหัวใจของเขาแทนแล้ว

“แน่นอนว่าสิ่งที่พวกเขาทำข้าต้องทวงคืนแน่ เพียงแต่ยามนี้ข้าคงต้องรีบกลับไปที่เรือนของข้าก่อนแล้ว ส่วนเจ้าหลังจากนี้ก็หลบหนีออกไปจากจวนเสียเถิด สาวใช้ของข้ารู้จักเจ้าดี คนที่วางแผนก็คงจะรู้เช่นกัน จวนสกุลซูแห่งนี้เจ้าไม่อาจจะรั้งอยู่ต่อได้อีก” ซูเยว่อิงเอ่ยออกมาพลางควานหาถุงเงินที่อาจจะหล่นอยู่บนพื้น นอกจากถุงเงินแล้วนางยังเก็บปิ่นปักผมและเครื่องประดับที่มีค่ายื่นไปให้เขาแล้วเอ่ยกับเขาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

“เจ้าหลบหนีจากไปเสียเถิด ข้าคือคุณหนูใหญ่ของจวนไม่มีผู้ใดกล้าทำร้ายข้าโดยตรงแน่ แต่เจ้าไม่เหมือนกันคนเลี้ยงม้าเช่นเจ้าถูกคนตีตายไปก็ไม่มีผู้ใดมาเรียกร้องความเป็นธรรมให้ รักษาชีวิตของตนเองเอาไว้ให้ดี ขอแค่เพียงยังมีชีวิตอยู่สักวันพวกเราก็คงจะได้พบกันอีก” ซูเยว่อิงเอ่ยออกมาในใจก็คิดว่า ‘หากบังเอิญได้พบกันอีกเจ้าห้ามทำร้ายข้าเฉกเช่นกับที่ทำกับผู้อื่นเชียว’ นางพยายามสร้างความประทับใจให้เขา แต่แน่นอนว่าตัวร้ายในนิยายเรื่องนี้อย่างหยางจื่อโม่นางไม่อาจจะดูแคลน หากเสแสร้งมากจนเกินไปเขาย่อมจะดูออกยามนี้นางจึงเสแสร้งแค่พอประมาณเพียงเท่านั้น

“ข้าต้องรีบไปแล้ว เจ้าเองก็รีบไปเถิด” นางขยับตัวลุกขึ้นพลางถือเสื้อคลุมของตนเองเอาไว้ในอ้อมแขน ทำท่าว่าจะเดินจากไปแต่หยางจื่อโม่กลับรั้งร่างของนางมาโอบกอดเอาไว้จากทางด้านหลัง

“คุณหนู ข้า...” เขาอยากจะเอ่ยคำพูดเพื่อแสดงความรับผิดชอบต่อนางออกมา แต่เมื่อคิดว่าตนเองเป็นแค่คนเลี้ยงม้าในจวน ไม่มีสิ่งใดที่จะเทียบเคียงกับนางได้จึงทำได้แค่เพียงเก็บกักคำพูดของตนเองเอาไว้แล้วเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“หลังจากนี้ท่านได้โปรดดูแลตนเองดีๆ ด้วย ระมัดระวังตัวอย่าให้คนเหล่านั้นเล่นงานได้อีก” เมื่อเขาเอ่ยออกมาเช่นนี้ซูเยว่อิงก็พยักหน้าแล้วพูดกับเขาเสียงเบา

“เจ้ารีบไปเถิด” เมื่อเอ่ยจบนางก็ออกจากห้องไปทิ้งให้หยางจื่อโม่ยืนอยู่ในห้องตามลำพัง

“คุณหนู คุณหนูใหญ่” เสียงร้องตะโกนเรียกชื่อนางพร้อมกับการระดมกำลังกันตามหาทำให้ซูเยว่อิงชะงักฝีเท้านางรู้ดีว่ายามนี้นางคงจะกลับไปที่เรือนของตนเองโดยไม่มีผู้พบเห็นไม่ได้แล้ว สภาพเช่นนี้ของนางแค่มองปราดเดียวทุกคนก็รู้แล้วว่าจะต้องเกิดเรื่องขึ้นกับนางแน่

‘แทนที่จะทำให้ผู้อื่นสงสัยมิสู้ทำให้ผู้อื่นรับรู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นกับข้าไปเลยดีกว่า’ ซูเยว่อิงคิดอยู่ในใจพลางค่อยๆ เดินลงไปในสระน้ำที่อยู่ตรงหน้า เสื้อคลุมอันเปรอะเปื้อนนางปล่อยให้เปื้อนโคลนตมไปอย่างจงใจ ร่างของนางเองก็เช่นกันในเมื่อสกปรกมอมแมมแล้วก็ต้องทำให้เปรอะเปื้อนให้มากที่สุด นางไม่กลัวว่าตนเองจะจมน้ำเพราะก่อนที่จะเข้ามาในโลกแห่งนิยายนางเคยเป็นนักกีฬาว่ายน้ำของมหาวิทยาลัยแม้ว่าจะผ่านมานานมากแล้วแต่ทักษะที่ติดตัวก็ไม่ได้อ่อนด้อย นางจึงค่อยๆ พาตนเองลอยคอไปกลางสระรอจนเสียงตะโกนเรียกชื่อนางมาถึงบริเวณนี้นางจึงตะโกนออกไปเพื่อขอความช่วยเหลือ

“ช่วยด้วย! ข้าอยู่ตรงนี้ ท่านพ่อ พี่ใหญ่ พวกท่านช่วยข้าด้วย” เสียงตะโกนของนางทำให้กลุ่มคนที่ออกตามหาพากันมามุงดูนางที่กำลังทำท่าว่าจะจมน้ำอยู่กลางสระ แต่เพราะธรรมเนียมชายหญิงของคนยุคนี้จึงไม่มีผู้ใดกล้ากระโดดลงน้ำมาช่วยนาง ทำได้แค่เพียงรีบไปตามบิดาและพี่ชายของซูเยว่อิงมา บรรดาคนที่มีจิตใจดีก็พยายามจะโยนเชือกที่หาได้และยื่นไม้มาให้เกาะ แต่ก็มีอีกหลายคนที่กำลังยืนจ้องมองนางกำลังจมน้ำด้วยท่าทีเฉยเมย

“คุณหนูใหญ่!” เสียงเรียกด้วยความร้อนใจของคนที่อยู่บริเวณขอบสระแต่ไม่พยายามจะช่วยนางทำให้ซูเยว่อิงที่กำลังแสร้งจะจมน้ำสบถอยู่ในใจ ‘บ้าเอ๊ย’

ในขณะที่แสร้งจะจมแหล่มิจมแหล่สายตาของนางก็พลันเหลือบไปเห็นกู้หมิงและซูเยว่หรูที่กำลังจ้องมองนางอยู่บนขอบสระ หากเป็นนิยายคุณธรรมทั่วไป พระนางจะต้องลงมือช่วยเหลือคนโดยไม่สนใจว่าเป็นใคร แต่ตอนนี้ทั้งสองคนกลับกำลังยืนมองนางจมน้ำโดยไม่คิดจะช่วยทำให้ซูเยว่อิงคิดได้ว่านางคงจะเป็นตัวร้ายที่สองพระนางต้องการคิดจะฆ่าให้ตายเพียงเท่านั้น ต่อให้หลังจากนี้นางทำดีด้วยก็คงจะละทิ้งความบาดหมางไม่ได้แล้ว

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   ตอนพิเศษที่ 2 ซูเยว่ชิง

    ข้ามีนามว่าซูเยว่ชิง เป็นคุณหนูลำดับที่สามของจวนสกุลซู บิดาของข้าคือซูเหวินฉีมีตำแหน่งเป็นรองเจ้ากรมพิธีการ ตั้งแต่เด็กข้าชื่นชอบบุรุษผู้หนึ่ง เขาคือคุณชายใหญ่สกุลต่ง มีนามว่าต่งฮุ่ยหนานทุกคนต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าข้าเป็นคนพูดมาก มีแค่เพียงพี่หญิงใหญ่ของข้าและสหายสนิทของข้าอย่างต่งฮุ่ยเหมยเพียงเท่านั้นที่ยินดีจะรับฟังคำพูดของข้า ตอนที่พระชายาองค์รัชทายาทฆ่าตัวตาย บุรุษในดวงใจของข้าผู้นั้นก็กลับมาจากสำนักศึกษาที่อยู่ต่างเมือง เขายังคงรูปงามดังเดิมแต่ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกเสียใจของเขาทำให้ข้าอดรู้สึกเห็นใจเขาไม่ได้หลังจากสิ้นสุดพิธีศพของพระชายาองค์รัชทายาทไปแล้วข้าบังเอิญได้พบต่งฮุ่ยหนานอยู่ในหอสุรา เดิมทีข้าคิดจะรั้งต่งฮุ่ยเหมยผู้เป็นน้องสาวของเขาให้เข้าไปดูเขาด้วยกัน น่าเสียดายที่ต่งฮุ่ยเหมยกำลังหัวเสียเรื่องคู่หมั้นจากสกุลมู่ของนางอยู่ ข้าก็เลยเข้าไปดูเขาตามลำพังในห้องรับรองพิเศษของหอสุรา ต่งฮุ่ยหนานผู้หล่อเหลาและสง่างามกำลังเอนกายลงไปนอนบนโต๊ะอาหารอย่างหมดสภาพ ข้าเดินเข้าไปใกล้เขาก้มหน้าลงไปพินิจดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความแดงก่ำของเขาอย่างใกล้ชิด ดวงตาที่เคยสว่างไสวขอ

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   ตอนพิเศษที่ 1 ต่งฮุ่ยเหมย

    ข้าคือบุตรสาวคนรองสกุลต่ง มีนามว่า ต่งฮุ่ยเหมย พี่สาวของข้าคือพระชายาองค์รัชทายาทหยางซื่อหาว ตั้งแต่เล็กจนโตข้าชื่นชอบบุรุษผู้หนึ่งเขามีนามว่า ซูเยว่ฉาง เขาคือบุตรชายคนโตของท่านมหาเสนาบดีซู แต่สุดท้ายความรักของข้าก็ต้องจบลงเมื่อเขาพูดกับข้าอย่างตรงไปตรงมาว่า“ขอโทษนะ คนที่พี่ชอบคือคู่หมั้นของพี่หร่วนเจียอี น้องหญิงต่งไม่ต้องเสียใจไป สักวันเจ้าก็คงจะได้พบกับคนที่เขาชอบเจ้าและเจ้าชอบเขา ถึงยามนั้นเจ้าก็จะรู้เองว่าคนที่มีใจตรงกันพอได้อยู่ด้วยกันแล้วทำให้เกิดความสุขใจมากเพียงใด” นี่คือคำพูดของซูเยว่ฉางตอนที่ข้ามอบถุงหอมให้เขาและสารภาพว่ารักเขาในห้องรับรองส่วนตัวของภัตตาคารเหม่ยสือ พอเขาเอ่ยจบก็เดินออกจากห้องไปทิ้งให้ข้านั่งจ้องมองอาหารตั้งมากมายที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยความเสียดาย“ให้ข้าช่วยกินไหม เมื่อครู่นี้ตอนที่คุณชายใหญ่ซูเดินออกไป ข้าเห็นว่าบนโต๊ะมีอาหารตั้งมากมายแต่เจ้ากลับต้องกินคนเดียว” คนที่พูดคือคนสนิทข้างกายของซื่อจื่ออันอ๋อง ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเขามีชื่อแซ่ว่าอะไร แต่พี่หญิงใหญ่ซูเคยบอกกับข้าว่าเขาเป็นคนดี ดีกว่าว่าที่สามีของพี่หญิงเสียอีก ข้าจึงได้พยักหน้าแล้วเชิญให้เขาเข้ามากินอาห

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   บทที่ 65 ชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุข

    ยามที่หยางจื่อโม่ได้ขึ้นครองราชย์ทั้งนางและเขาก็มีลูกด้วยกันสี่คนแล้ว ชายสองหญิงสองช่วยปิดปากถ้อยคำที่ว่า “สมควรรับพระสนมเพื่อช่วยแตกกิ่งก้านสาขาให้แก่ราชวงศ์” ได้ดีมากทีเดียวสำหรับบุรุษที่เคยเอ่ยปากว่าจะไม่ยอมให้ซูเยว่อิงคลอดลูกอีกแล้วเช่นหยางจื่อโม่การมีลูกถึงสี่คนถือว่าเป็นการยอมอ่อนข้อให้แก้คำว่าแตกกิ่งก้านสาขาให้แก่ราชวงศ์ของบรรดาขุนนางได้มากที่สุดแล้ว“แม้ว่าข้าจะชอบทำลูก แต่กลับไม่ชอบตอนที่เจ้าคลอดลูก” นี่คือคำพูดของเขาตอนที่เขาขอน้ำยาไร้บุตรมาดื่มด้วยตนเองการกระทำของเขาสร้างความซาบซึ้งใจให้แก่ซูเยว่อิงเป็นอย่างยิ่ง ตอนที่นางคลอดองค์หญิงน้อยหยางหมิงเจินหมอหลวงก็บอกนางแล้วว่าต่อไปนางจะไม่สามารถมีลูกได้อีก แต่เมื่อได้ยินว่าน้ำยาไร้บุตรที่หยางจื่อโม่ดื่มเข้าไปจะช่วยลดความกำหนัดของบุรุษได้นางก็ยินยอมให้เขาดื่มแต่โดยดีธรรมชาติของบุรุษโดยทั่วไปยิ่งอายุมากขึ้นความกำหนัดก็จะลดลง พอดื่มน้ำยาไร้บุตรเข้าไปอีกก็คงจะลดความต้องการในห้องหอลงได้แล้ว ต่อให้ในอนาคตหยางจื่อโม่จะชื่นชอบสตรีอื่นที่มีทั้งความงามและความอ่อนเยาว์ ต่อให้มีแรงใจแต่ก็คงจะไร้ซึ่งแรงกายในการสร้างปัญหาให้แก่ชีวิตคู่ของเข

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   บทที่ 64 อบรมเลี้ยงดูลูก

    หลังคลอดลูกแล้วซูเยว่อิงหลับใหลยาวนานไปถึงหนึ่งวันกับอีกหนึ่งคืนตอนที่นางลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตรงข้างเตียงของนางคือหยางจื่อโม่ที่กำลังนั่งเฝ้านางอยู่“เจ้าตื่นแล้วหรือ” เขาเอ่ยถามพลางกระชับมือที่ยังกุมมือของนางเอาไว้แน่น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความแดงก่ำของเขาทำให้ซูเยว่อิงรีบยื่นมือไปลูบบริเวณระหว่างคิ้วพลางเอ่ยคำพูดปลอบใจเขาในทันที“ข้าตื่นแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้ว” แม้ว่านางจะพูดเช่นนั้นแต่นางรู้ดีว่าหลังจากคลอดบุตรชายแล้วนางมีอาการตกเลือดอย่างน่ากลัว โชคดีที่หมอหลวงที่หยางฉีฮ่องเต้พามาด้วยเป็นคนมีความสามารถ ไม่เพียงรักษาอาการตกเลือดของนางได้ยังช่วยให้นางหลุดพ้นจากอาการเจ็บปวดหลังคลอดบุตรได้ด้วย“เจ้าเกือบจะตายแล้ว” คำพูดของหยางจื่อโม่ทำให้ซูเยว่อิงยิ้มออกมา“ตอนนี้ไม่ตายแล้ว” เมื่อนางเอ่ยเช่นนี้หยางจื่อโม่ก็พยักหน้า“โชคดีที่เจ้าไม่ตาย” ...ไม่เช่นนั้นคงได้มีอีกหลายคนที่ต้องตายตามเจ้าไป แม้ว่าท้ายประโยคเขาจะไม่ได้พูดออกมาแต่คนที่สามารถคาดเดาความคิดของผู้อื่นได้อย่างซูเยว่อิงรีบเอ่ยวาจาปลอบเขาในทันที“ต่อให้ข้าตายก็ไม่ใช่ความผิดของผู้ใด และไม่ใช่ความผิดของลูกด้วย”คำพูดของซูเยว่อิงทำให้หยางจ

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   บทที่ 63 คลอดลูก

    ซูเยว่อิงรักษาครรภ์อย่างสงบในหลิงหนาน ทุกคนในครอบครัวของนางช่วยกันดูแลนางอย่างดี ข่าวการขึ้นครองราชย์ของหยางฉีฮ่องเต้ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกยินดีได้เท่าข่าวความปลอดภัยของทุกคนที่นางรู้จัก ซูเหวินจางผู้เป็นบิดาของนางยังคงได้ดำรงตำแหน่งอัครเสนาบดี ส่วนซูเหวินฉีผู้เป็นท่านอาของนางได้ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมพิธีการ เพราะหยางฉีฮ่องเต้มีบิดาของนางคอยช่วยเหลือการจัดการกับขั้วอำนาจในราชสำนักของหยางฉีฮ่องเต้จึงได้ราบรื่นวังหลังของหยางฉีฮ่องเต้ว่างเปล่าไร้ซึ่งสนมและองค์ฮองเฮา นอกจากเยียนไทเฮาผู้เป็นพระมารดาแล้วหยางฉีฮ่องเต้ไม่คิดจะรับสตรีใดเข้าไปเติมเต็มวังหลัง ส่วนตำหนักบูรพาก็ไม่ต่างกัน นอกจากเตรียมการต้อนรับซูเยว่อิงเข้าตำหนักบูรพาแล้วก็ไม่มีแผนว่าจะรับสตรีอื่นเข้าตำหนักบูรพาอีกด้วยอำนาจของเสนาบดีซูเหวินจางไม่มีผู้ใดกล้าเสนอให้องค์รัชทายาทรับสนมชายาเพิ่ม มีแค่เพียงหยางฉีฮ่องเต้เพียงเท่านั้นที่ได้รับฎีกาขอให้แต่งตั้งองค์ฮองเฮาและรับพระสนมเข้าวัง แม้จะถูกกดดันอย่างต่อเนื่องแต่หยางฉีฮ่องเต้ก็ไม่หวั่นพระทัยทำแค่เพียงตรัสออกมาว่า“ผู้ใดกล้ายื่นฎีกาให้ข้ารับสนมเข้าวังอีก ข้าจะพระราชทานงานสมรสให้พวกเจ้า ย

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   บทที่ 62 หยางฉีฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์

    ยามที่หยางจื่อโม่ยกทัพไปสมทบกับอันอ๋องและมู่หรงต้วน ทัพสกุลกู้ก็กำลังตกอยู่ในสภาวะลำบาก ขณะที่พวกเขากำลังต่อสู้กับกองกำลังพิทักษ์เมืองพวกเขาก็ถูกโอบล้อมด้วยทัพใหญ่ของอันอ๋องและทัพใหญ่ของสกุลมู่ ด้านในยังมีกองกำลังของทัพสกุลซูที่คอยปกป้องความปลอดภัยให้แก่ชาวบ้านทั่วไปอีก แม้ว่าใจจะมีความทะเยอทะยานมากเพียงใดแต่กู้ชิงก็ไม่กล้าเอาชีวิตของคนในครอบครัวและทหารทั้งกองทัพมาทิ้งไปอย่างเสียเปล่า“บอกกับกู้ชิงไปว่าหากพวกเขายอมทิ้งอาวุธ ข้าจะยอมเปิดทางให้พวกเขาสายหนึ่ง ให้พวกเขาถอยร่นกลับไปยังชายแดนทางทิศตะวันออกที่พวกเขาเคยดูแลอยู่ ส่วนเรื่องโทษทัณฑ์ของบ้านสายรองสกุลกู้ข้าจะไปขอพระราชทานการละเว้นโทษจากฝ่าบาทให้ ขอแค่เพียงพวกเขาไม่ก่อให้เกิดความสูญเสียต่อชีวิตและทรัพย์สินของประชาชน ข้าอันอ๋องผู้นี้ก็จะกราบทูลขอการละเว้นโทษกบฏให้แก่พวกเขา” อันอ๋องเอ่ยกับที่ปรึกษาของตนเอง ทำให้ที่ปรึกษารีบเขียนจดหมายขอสงบศึกแล้วรีบนำจดหมายไปหากู้ชิงด้วยตนเอง“ท่านน้าเขย ต่อให้กู้ชิงรับปากยอมถอยทัพแต่ทางฝ่าบาทเล่า ฝ่าบาทจะยอมละเว้นทัพที่เคยลุกขึ้นมาก่อกบฏได้หรือ” คำถามของมู่หรงต้วนทำให้อันอ๋องทอดถอนใจออกมาด้วยความหนั

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   บทที่ 50 ถูกลอบโจมตี

    ตลอดการเดินทางไปหลิงหนานหยางจื่อโม่เพิ่มการคุ้มกันอย่างแน่นหนามากยิ่งขึ้น แผนการเดินทางมีแค่เพียงเขาเท่านั้นที่ล่วงรู้ แม้ว่าจะมีคนจากจวนสกุลซูมาช่วยคุ้มกันเขาก็ยังไม่วางใจ หลังจากพ้นเขตของเมืองหลวงไปแล้วก็มีกองกำลังของสกุลมู่มาช่วยคุ้มกันเพิ่มขึ้น ขบวนเดินทางแบ่งออกเป็นสองขบวนเพื่อป้องกันการถูกลอบ

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   บทที่ 46 ความกังวลใจของกู้หมิง

    ซูเยว่อิงจ้องมองกู้หมิงและซูเยว่หรูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา แววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งร้ายของนางทำให้จิตใจอันร้อนรุ่มของหยางจื่อโม่พลันเยือกเย็นลง“ได้ยินว่าซื่อจื่ออิงกั๋วกงรับอนุเข้าจวนแล้ว อีกไม่นานก็คงจะแต่งภรรยาเอกเข้าบ้านสินะ ข้าขอแสดงความยินดีกับท่านด้วย” คำพูดของซูเยว่อิงทำให้สีหน้า

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   บทที่ 42 เปิดอกพูดคุย

    เมื่อแขกภายในจวนกลับกันไปหมดแล้ว หยางจื่อโม่จึงได้พาซูเยว่อิงกลับไปพักผ่อนที่เรือนอู่ถงของเขาและนาง วันนี้ซูเยว่อิงได้ฟังเรื่องเล่ามากมายจากซูเยว่ชิงและต่งฮุ่ยเหมย นางจึงได้รู้ว่าช่วงที่นางเตรียมตัวเข้าพิธี ความสัมพันธ์ระหว่างต่งฮุ่ยเหมยและหร่วนเจียอีดีขึ้นมากแล้วแถมความสนิทสนมระหว่างพวกนางในยามนี้

  • ทะลุมิติมาเป็นแสงจันทร์ขาวของตัวร้ายในนิยายคุณธรรม   บทที่ 41 จะไม่มีวันดำเนินรอยตาม

    มู่หรงต้วนจ้องมองสาวน้อยที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เรื่องที่เขาเคยพูดกับลูกน้องของตนเองว่าจะขอถอนหมั้นกับนาง เขาเคยพูดจริงๆ เพียงแต่ลูกน้องกลุ่มนั้นล้วนเป็นลูกน้องคนสนิทของเขาเกือบทั้งสิ้น คนกลุ่มนี้ต่างก็ไม่มีผู้ใดเป็นคนพูดมาก แล้วเหตุใดพวกนางจึงได้ล่วงรู้คำพูดของเขา“ต้อ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status