Share

09 : น้องชายของภรรยา

last update publish date: 2026-05-16 19:20:14

บทที่ 09

น้องชายของภรรยา

สามวันต่อมาก็ถึงวันที่นัดปรับปรุงบ้าน อันซีเหมยตื่นแต่เช้าอีกตามเคย เมื่อวานเธอได้เข้าไปซื้อเนื้อในตลาดมืดมาห้าจิน ข้าวขาวอีกหนึ่งกระสอบใหญ่ ๆ เครื่องปรุงหลายอย่าง ตั้งใจจะทำอาหารเลี้ยงคนงานตอนเที่ยง

“พี่ซานตงวันนี้จะมีช่างมาทำบ้านนะ ฉันจะปรับปรุงหลังคา ห้องนอน ห้องนั่งเล่น รื้อเตียงนอนใหม่ทั้งหมด เราสองคนคงต้องทนเห็นหน้ากันบ่อยหน่อยนะคะ”

หญิงสาวเอ่ยเย้าคนตัวสูงนี่นั่งทำหน้าขรึมอยู่บนแคร่หลังจากทานข้าวกันเสร็จแล้ว ที่พูดอย่างนั้นก็เพราะว่าช่วงทำบ้านอาจจะเสียงดังมาก รวมถึงไม่มีที่ให้นั่งเพราะเธอบอกช่างแล้วว่าให้ปรับปรุงรอบเดียวจบ เหลือห้องนอนของหวังซานตงไว้ทำทีหลังสุด

“เธอเพ้ออะไร”

ทว่าชายหนุ่มกลับเอ่ยขัด ทำเอาหญิงสาวขำคิกที่เห็นหัวคิ้วของเขายับย่น

เอาล่ะ ๆ ไม่แกล้งแล้ว เดี๋ยวได้หน้ายับไปมากกว่านี้ เธอหันไปกวักมือเรียกเด็กน้อยที่ทำลังยืนถือขวดนมแบบดูดอยู่หน้าห้อง ใบหน้าเล็ก ๆ นั้นส่องเข้ามาในห้องนอนของหวังซานตงไม่กล้าเข้ามา

“คิก...มานี่สิเสี่ยวหยุน กินข้าวเสร็จแล้วพี่สาวฝากเสี่ยวหยุนดูแลพี่เขยหน่อยได้หรือเปล่าครับ พอดีว่าพี่สาวจะต้องไปดูช่างที่มาปรับปรุงบ้านของเราใหม่”

“บ้านใหม่หย๋อคับ?”

เด็กน้อยเดินเตาะแตะเข้ามาในอ้อมกอดของพี่สาว ให้พี่สาวกอดหอมแก้มขาว ๆ จนพอใจ

“ใช่แล้วครับ ยังไงพี่สาวฝากหนูดูแลพี่เขยด้วยนะ” พูดพลางยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็ก พึ่งจะมีน้องชายครั้งแรกก็รักน้องหลงน้องจนอยากจะกลืนกินลงท้องไป

เด็กอะไรน่ารักมาก!

“คับปี้ฉาว หนูจะดูแยพี่เขยเองคับ”

ศีรษะน้อย ๆ พยักรัวเร็วเป็นไก่จิกน่าขำขัน อันซีเหมยจึงกลั้นขำไม่ได้อีกต่อไป เธอยกมือขึ้นมาลูบหัวลูบแก้มนิ่มเบา ๆ พร้อมเอ่ยชม

“เด็กดี”

“คิก หนูเด็กดี”

เด็กน้อยยิ้มกว้างจนเต็มแก้ม ชอบมากยามที่โดนเอ่ยชมว่าเป็นเด็กดีเพราะเขาจะโดนพี่สาวใจดีลูบที่ศีรษะเบา ๆ ด้วยความรักใคร่ เมื่อพี่สาวเดินออกจากห้องไปแล้ว แววตาเปี่ยมไปด้วยความสุขของเสี่ยวหยุนก็แปรเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่จริงจัง

แม้แต่หวังซานตงยังมองเด็กน้อยอย่างงุนงง

เป็นอะไรของเขากัน?

เสี่ยวหยุนลุกขึ้นยืน เดินเตาะแตะมาเกาะที่แคร่ของพี่เขยก่อนจะช้อนตาขึ้นมองสบกับดวงตาคมเข้ม ร่างเล็กสะดุ้งไปเล็กน้อยเพราะดวงตาของพี่เขยดุมากจนเขาเกือบจะร้องไห้แง ๆ อยู่แล้ว ถ้าหากไม่นึกถึงใบหน้ายิ้มแย้มของพี่สาวที่ฝากความหวังไว้กับเขา...

พี่สาวฝากให้เสี่ยวหยุนดูแลพี่เขย เสี่ยวหยุนจะร้องไห้โยเยไม่ได้ เด็กน้อยครุ่นคิดกับตนเองเงียบ ๆ ก่อนจะกลั้นใจฮึบ

อื้ม!

‘เมื่อปี้ฉาวให้เขาดูแยพี่เขย...เขาก็จะตั้งใจดูแยให้ดี!’

เด็กน้อยตั้งมั่นใจใน ก่อนปฏิบัติการดูแลพี่เขยจะเริ่มขึ้น!

สองชั่วโมงต่อมา

กองผ้าเล็ก ๆ กระจัดกระจายไปตามพื้นห้องเพราะเสี่ยวหยุนจับมาพับเล่นเป็นรูปทรงต่าง ๆ ตามจินตนาการของเด็กวัยกำลังมีพัฒนาการ ข้าง ๆ กันนั้นเป็นตุ๊กตาหมีที่เจ้าตัวน้อยหวงแหนเนื่องจากพี่สาวเป็นคนซื้อให้เป็นของขวัญชิ้นแรก

เล่นไปเล่นมาจนเขาเบื่อ พี่สาวก็ไปนานมากไม่กลับมาสักที ดวงหน้าเรียวเล็กมองประตูเป็นสิบรอบหวังว่าพี่สาวจะเปิดประตูเข้ามาเล่นด้วยกัน เสี่ยวหยุนชอบเล่นกับพี่สาวมากเพราะพี่สาวใจดีแถมยังเล่นด้วยสนุก

แต่ทว่าตอนนี้...หาว

เด็กน้อยอ้าปากหาวหวอด มือเล็กคว้าเอาขวดนมกับตุ๊กตาหมีสุดหวงขึ้นมากอด ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำเพราะความง่วงงุน

“ง่วงหรือ?”

เมื่อเห็นอาการของเด็กน้อย หวังซานตงพลันนึกขึ้นได้ว่าอาจจะเป็นเวลานอนกลางวันของเสี่ยวหยุนแล้ว ช่วงนี้เห็นอันซีเหมยพาน้องนอนกลางวันทุกวัน

“คับปี้เขย หนูง่วงแย้ว... หาวว”

“ในตู้นั้นมีผ้าห่มกับหมอน เสี่ยวหยุนไปเปิดตู้แล้วเอามาปูข้างพี่ตรงนี้สิ”

มือหนาชี้ไปยังตู้ไม้เก่า ๆ ที่ประตูก็ปิดได้ไม่สนิทเนื่องจากมันเก่ามาก โดนฝนจนเนื้อไม้พองขึ้น

ดวงตากลมโตมองตามมือหนา ก่อนจะวางของรักของหวงลงแล้วเดินไปยังตู้ไม้ตามคำสั่งของพี่เขย พี่เขยบอกให้เสี่ยวหยุนเอาผ้าห่มกับหมอนออกมา เด็กน้อยก็ทำตาม มุดหน้าเข้าไปในตู้จนหวังซานตงต้องร้องเตือนให้ระวัง เขากลัวหน้าเล็ก ๆ นั่นจะทิ่มเข้าไปในตู้เอา

ขืนพี่สาวเจ้าตัวมาเห็นได้บ่นเขาตายเลย

“อื้อ ฮึบ!”

ผ้าห่มผืนไม่ใหญ่บวกกับหมอนใบเล็กนิดเดียว แต่ทว่าพอมาอยู่ในอ้อมแขนของเด็กวัยเพียงสามขวบก็ทุลักทุเลในการยกมันขึ้นพอสมควร...สุดท้ายเสี่ยวหยุนก็สามารถยกผ้าห่มเดินมาถึงแคร่ไม้ของหวังซานตงจนได้ ก่อนจะช้อนมองอีกคนตาแป๋วเพราะไม่รู้ว่าเขาต้องทำยังไงต่อ

“มาพี่ช่วย” เด็กน้อยน่ารักพูดจาว่าง่ายรู้ความส่งผลให้แววตาของชายหนุ่มอ่อนลงอีกหนึ่งระดับ

“หนูทำเองคับ”

“หึ...ได้ ๆ ทำเองก็ทำเอง”

เพราะเสี่ยวหยุนยืนยันเสียงมั่นใจอย่างนั้นเขาจะทำอะไรได้ จึงได้แต่บอกให้เด็กน้อยพับผ้าห่มทบกันเป็นชั้น จากนั้นให้วางหมอนลงไปเพื่อใช้หนุนนอน พอเสร็จแล้วดวงหน้าน่ารักก็หันมาหาพี่เขยก่อนจะชี้ไปยังที่นอนที่เขาปูเองกับมือ

“เสร็จแย้วคับปี้เขย”

พร้อมกับโอ้อวดฝีมือ ยืดอกขึ้นอวดอย่างน่าหมั่นไส้เรียกเสียงหัวเราะในลำคอของคนเป็นพี่เขยได้เป็นอย่างดี

“เสี่ยวหยุนเก่งมาก ทีนี้ก็นอนได้เลย เดี๋ยวพี่เขยเฝ้าเอง”

“อื้อ...หาว”

เด็กน้อยพยักหน้า รู้ความมากจริง ๆ ก่อนร่างเล็กนั้นจะล้มตัวลงนอนไม่ลืมความเอาตุ๊กตาที่แสนหวงแหนเข้ามากอด พร้อมกับหยิบขวดนมที่พี่สาวชงไว้ให้ขึ้นมาดูดจู๊ด ๆ ดวงตากลมโตปรือมองพี่เขยที่นั่งอยู่บนแคร่ไปด้วยเพราะเขายังไม่ลืมว่าพี่สาวขอให้ดูแลพี่เขย แล้วเขาก็รับปากพี่สาวไปแล้วด้วย

แต่ตอนนี้เสี่ยวหยุนง่วงนอนมากแล้ว...

“ง่วงก็นอน พี่จะบอกพี่สาวให้เองว่าเสี่ยวหยุนเป็นเด็กดี”

เมื่อได้รับคำอนุญาตจากพี่เขย เด็กน้อยก็ตาปรือลงเรื่อย ๆ ก่อนจะหลับตาพริ้มทั้งที่ปากน้อย ๆ นั่นยังคาอยู่กับจุกนมอยู่เลย

หวังซานตงส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะคว้าผ้าห่มที่อันซีเหมยพึ่งจะซักให้ขึ้นมาในมือ เอนตัวลงจากแคร่ด้านบนเล็กน้อย ทหารหนุ่มที่เคยจับแต่คมมีดและปืน ไม่รู้จักความอ่อนโยน...ตอนนี้กลับห่มผ้าให้เด็กตัวน้อยที่เป็นน้องชายของภรรยาด้วยความเอ็นดูอย่างเบามือ

ด้านนอก

“โครงสร้างตรงนี้ฉันอยากได้เป็นระแนงไม้ทั้งหมดเลยค่ะ ส่วนห้องครัวให้ใส่ช่องระบายอากาศด้านบนด้วย”

“ได้ครับ ตามแบบที่คุณให้มาพวกผมปรึกษากันแล้วว่าทำได้ทั้งหมด แล้วผมก็ซื้ออุปกรณ์บางส่วนมาแล้วด้วย ส่วนกระเบื้องต้องรอพรุ่งนี้ วันนี้ผมจะทำห้องครัวและห้องเก็บฟืนให้ก่อน”

นายช่างได้ดูแบบบ้านที่จะปรับปรุงแล้วเขาชอบมาก ถึงจะเรียบง่ายแต่ทว่าน่าอยู่แตกต่างจากบ้านของชาวบ้านทั่วไป เขาไม่เคยเห็นแบบบ้านที่ดูสวยงามทันสมัยขนาดนี้มาก่อน

อันซีเหมยไม่ได้จะปรับปรุงให้สวยงามเรียบหรู แต่แค่ปรับปรุงให้ดีขึ้นพออยู่ได้ไม่อึดอัด โดยเฉพาะห้องน้ำที่เธอให้ช่างซื้อโถสุขภัณฑ์จากร้านในเมืองมา ถึงราคาของมันจะแพง แต่อันซีเหมยยอมจ่ายเพื่อสุขอนามัยของเธอรวมถึงเด็กน้อย(ทั้งสองคน)ในการปกครอง

“เอาตามนั้นได้เลยค่ะ...ว่าแต่เร่งงานให้เสร็จภายในหนึ่งอาทิตย์ได้ไหมคะนายช่าง ฉันยินดีจ่ายค่ามัดจำก่อนและจ่ายค่าแรงคนงานเพิ่ม”

บ้านหลังเล็กนิดเดียวเนื่องจากถูกแบ่งพื้นที่ออกจากบ้านใหญ่ จะว่าเป็นบ้านก็พูดไม่ได้เต็มปาก ถึงอย่างไรมันก็เป็นบ้านหลังเดียวกันอยู่ดี อันซีเหมยให้ช่างตีผนังกั้นเขตให้มิดชิดชัดเจนปกปิดสายตาของคนบ้านนั้น พร้อมทั้งทำประตูรั้วสูงเท่าหัวไว้ด้วย

เธออยากให้พวกเขาอิจฉาที่ครอบครัวของเธอมีชีวิตที่ดี แต่จะไม่เปิดโอกาสให้คนบ้านนั้นข้ามเขตเข้ามาได้ง่ายเหมือนอย่างเคย

“ไม่มีปัญหาครับ เดี๋ยวผมจะเร่งงานให้”

“ขอบคุณค่ะ อ้อ...ฉันเลี้ยงข้าวกลางวันนะคะ เดี๋ยวตอนใกล้เที่ยงจะมีคนเอามาส่ง ทุกคนกินได้ตามสบาย” หัวหน้าช่างค่อนข้างตกใจที่วันนี้จะมีการเลี้ยงอาหารกลางวันด้วย ปกติถ้าไม่ใช่ไปสร้างบ้านให้คนที่ร่ำรวยจริง ๆ แทบไม่มีการเลี้ยงอาหารเลย น้ำสักแก้วยังไม่มี

แต่เขาเข้าใจดีว่าช่วงนี้ใคร ๆ ก็ต่างลำบากกันทั้งนั้น การจะทำอาหารเลี้ยงช่างหลายท้องนั้นเป็นไปแทบไม่ได้เลย คราแรกนายช่างคิดว่าอาหารที่อันซีเหมยทำจะเป็นอาหารจำพวกแผ่นแป้ง ซาลาเปา หรือหมั่นโถวก้อนเล็ก ๆ

อาหารจำพวกนี้ทำได้หลายชิ้นและค่อนข้างประหยัด ทว่าพอทำเสร็จร่างบางเดินมาบอกขอแรงช่างสองคนมายกหม้อออกไปพวกเขาถึงได้รู้ว่าอาหารที่อันซีเหมยทำมันคือแกงเนื้อ!

“โห...มีเนื้อด้วยเหรอพี่ ไม่คิดเลยว่านายจ้างของเราจะใจดีถึงขนาดนี้”

“ดีจังเลยว่ะมีข้าวเที่ยงให้ด้วย วันนี้ฉันได้แผ่นแป้งแข็ง ๆ มาจากบ้านแค่สองแผ่นเอง กินยังไงก็ไม่อิ่มท้อง ครอบครัวฉันลำบากด้วยนะช่วงนี้”

“ของฉันหมั่นโถวแห้ง ๆ ที่ภรรยาทำให้แถมไม่อร่อยเลยด้วย แต่ทำยังไงได้ ต้องทนกินประทังชีวิตเพราะเรามันจน”

“อย่าบ่นนักเลยน่า ที่มาทำงานใช้แรงกันอยู่เนี่ยมีใครร่ำรวยบ้างล่ะ ก็ไม่มี ก้มหน้าก้มตาทำงานไปเถอะเพื่อครอบครัวของพวกเรา”

“ก็รู้...แต่มันอดน้อยในใจชีวิตไม่ได้นี่หว่า เมื่อไหร่พวกเราจะร่ำรวยเหมือนเศรษฐีบ้างนะ ฉันอยากจะรู้จริง ๆ ว่าถ้าเรามีเงินเยอะ ๆ มีเสบียงเยอะ ๆ มันจะสุขสบายแค่ไหน”

“ฮ่า ๆ ช่วงนี้นายก็นอนฝันไปก่อนเถอะ ค่าแรงต่อวันเล็กน้อยแค่นี้เองมันจะร่ำรวยได้อย่างไรกัน อีกอย่างบ้านเรานับวันยิ่งขาดแคลนอาหาร ของใช้ก็แพงขึ้นมาก ดีหน่อยที่ช่วงนี้ผ่อนคลายการใช้คูปองลงบ้างแล้ว ไม่อย่างนั้นละแย่เลย”

“ฉันก็แค่คิดแหละน่า แต่ถ้ารวยจริง ๆ มันก็ดีใช่ไหมล่ะ!”

บ้านใหญ่หวัง

“แม่สามีคะแม่สามี! แย่แล้วค่ะแย่แล้ว”

“มีเรื่องอะไรกันสะใภ้ใหญ่ ทำไมถึงได้เอะอะโวยวายเสียงดังขนาดนี้กันฮะ”

แม่หวังที่กำลังนอนหลับสบายใจลืมตาขึ้นมาต่อว่าลูกสะใภ้ที่ไม่ได้ความ วันวันไม่ทำอะไรเอาแต่จับกลุ่มนินทาชาวบ้าน ดีหน่อยที่เป็นเมียของลูกชายคนโตสุดที่รักแถมยังมีหลานชายตัวอ้วนตุ้บ แม่หวังจึงไม่ได้ถือสาหาความเธอ

ต่างจากสะใภ้รองที่ต้องทำงานบ้านทำกับข้าวแทนพี่สะใภ้ใหญ่ ทว่าโชคดีอีกเหมือนกันที่เป็นเมียของลูกชายคนรอง แม่หวังเองก็เอ็นดูลูกชายคนนี้ไม่น้อย แถมสะใภ้รองยังมีหลานชายตัวเล็กให้เชิดหน้าชูตา ภรรยาของหวังซานติงจึงไม่ต้องลงแปลงนาเหมือนบ้านอื่น

“คืออย่างนี้ค่ะแม่สามี บ้านสามไม่รู้ร่ำรวยมาจากไหนถึงจ้างช่างมาปรับปรุงบ้าน แถมยังทำอาหารกลางวันเลี้ยงคนงานตั้งหลายคนด้วย ฉันแอบไปส่องดูแล้ว กลิ่นเนื้อหอมข้ามมาถึงบ้านเราเลยค่ะ”

“จริงหรือพี่สะใภ้ใหญ่ ฉันอยากกินเนื้อจัง”

“ตะกละจังเลยนะสะใภ้รอง อยากกินเนื้อทำไมเธอไม่ขึ้นเขาดูบ้างล่ะ วันวันฉันเห็นแต่พวกเธออยู่บ้าน เธอก็เหมือนกันกับสะใภ้ใหญ่ที่วิ่งโร่ออกจากบ้านตั้งแต่เช้าตรู่”

“โธ่แม่สามี ช่างเรื่องของฉันกับสะใภ้รองเถอะค่ะ ฉันว่าตอนนี้พวกเราไปดูบ้านสามหน่อยดีไหมคะ เผื่อเราจะได้อะไรติดไม้ติดมือมาบ้าง โดยเฉพาะอาหารจานเนื้อ”

เมื่อเห็นแม่สามีเริ่มวกมาต่อว่าเธอ หวังเจี่ยเจียจึงหันเหความสนใจออกไปทางบ้านสามเสีย ก็เรื่องที่เธอมาฟ้องวันนี้เป็นเรื่องของบ้านสามที่ใช้เงินเปลืองเพื่อปรับปรุงบ้าน แถมยังซื้อเนื้อมาทำอาหารให้แรงงานไร้ประโยชน์พวกนั้นกินอีก ไม่รู้ไปร่ำรวยมาจากไหน

แต่เธอคิดว่าเงินนั่นต้องเป็นเงินของน้องสามแน่!

แม่หวังก็คิดเช่นเดียวกัน หล่อนพลันลุกขึ้นยืนเท้าสะเอว ใบหน้าเหี่ยวย่นจากริ้วรอยตามวัยเดี๋ยวแดงเดี๋ยวเขียวเมื่อคิดว่าเจ้าสามซ่อนเงินจากการถูกปลดราชการไว้ให้เมียใช้อย่างสุขสบาย

หลังบาดเจ็บกลับมาบ้านเจ้าสามให้เงินเข้ากองกลางบ้านใหญ่เพียงแค่ 1000 หยวนเท่านั้น ซึ่งมันน้อยเกินไป!

“หน็อย!! ไอ้ลูกชายเนรคุณ บาดเจ็บกลับมาคงจะได้เงินหยวนเยอะสินะถึงได้ร่ำรวยจนกล้าซื้อเนื้อมาทำอาหารแจกคนนอกน่ะ ทีกับพ่อแม่ไม่ได้กินเนื้อยังไม่เห็นว่าจะแบ่งปัน...เงินก็ได้มาแค่นั้นทั้งที่บาดเจ็บจนพิการเดินไม่ได้ แถมยังเป็นภาระให้ฉันดูแลอีก!”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงน้องชายและสามีพิการ (จีนยุค 80’S)   ตอนพิเศษ -- 02 -- ครอบครัวหรรษา

    ตอนพิเศษ-- 02 --ครอบครัวหรรษาห้องนั่งเล่นในบ้านหลังใหญ่ โซฟาตัวนุ่มราคาแพงกลางห้องรับแขกตอนนี้ถูกจับจองไปด้วยร่างของชายหญิงสองคน โต๊ะตัวเตี้ยมีเค้กหลายก้อนพร้อมกับน้ำผลไม้ผสมโพชั่นวางอยู่ร่างแกร่งของหวังซานตงเอนกายพิงโซฟาตัวใหญ่ โดยที่มีอันซีเหมยเอนตัวพิงอกกว้างอีกที ในมือของเธอถือเค้กส้มที่หวังซานตงอบเสร็จใหม่ ๆ ปากเล็กเคี้ยวตุ้ยพอใจกับรสชาติเค้กที่สามีโชว์ฝีมือทำให้กินเมื่อ 5 ปีก่อนที่เธอตั้งท้อง อยากจะกินเค้กมาก กินสามารถกินได้ทุกวันวันละหลายก้อน สามีจึงอยากจะเอาใจเธอด้วยการทำเค้กด้วยตัวเอง เขาเรียนรู้การทำเบเกอรี่หลายชนิดเขาสามารถคิดสูตรแสนอร่อยไม่มีใครเหมือนขึ้นมาได้...ทำให้ภรรยาคนสวยติดใจมาจนทุกวันนี้“อร่อยไหม...”“อร่อยมากเลยค่ะ ฝีมือการทำเค้กของพี่อร่อยขึ้นมากเลยนะ แบบนี้เสี่ยวหยุนของฉันก็บ่นน้ำหนักขึ้นอีกแล้วสิ ช่วงนี้เขายิ่งคิดว่าตัวเองแก้มอ้วนขึ้นอยู่ด้วย”“หึ ๆ”หวังซานตงเปล่งเสียงหัวเราะแว่วในลำคอเบา ๆ อย่างเห็นด้วย อันซีหยุน...เด็กน้อยที่เมื่อก่อนแก้มอ้วนอย่างไร ตอนนี้ก็ยังแก้มอ้วนอยู่อย่างนั้น ถึงร่างกายจะแข็งแรงไม่ได้อ้วนท้วม แต่แปลกที่กินอะไรเข้าไปก็ลงแก้มหมด“บ

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงน้องชายและสามีพิการ (จีนยุค 80’S)   ตอนพิเศษ -- 01 -- รักษาลู่ซีหยาง

    ตอนพิเศษ-- 01 --รักษาลู่ซีหยาง“ดวงดาวฉวยจังเยยคับปี้เขย” เสียงเล็กดังเจื้อยแจ้วบอกว่าดวงดาวบนท้องฟ้าสวยมากดังขึ้นซ้ำ ๆ ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ ในขณะที่ตากลมใสยังคงมองดวงดาวบนท้องฟ้าอย่างตื่นเต้นเสี่ยวหยุนและเสี่ยวปิงได้มีโอกาสไปเที่ยวในวันหยุดเพราะพี่สาวกับพี่เขยของเขาพาไปเที่ยวตั้งหลายที่ เสี่ยวหยุนตัวน้อยสนุกมาก เขาร่าเริงมากทุกครั้งที่ได้ไปเที่ยวเล่นสนุกนอกบ้าน พลังเด็กน้อยเหลือล้นเล่นไม่รู้จักเหนื่อย โดยเฉพาะตอนได้ขึ้นยานบินรบ ดวงตากลมโตของเด็กน้อยพลันเปล่งประกายไปด้วยความสุขใช่ว่านี่เป็นครั้งแรกที่อันซีเหมยพาน้องชายขึ้นยานบินรบดวงดาว แต่เป็นครั้งที่สามแล้วในรอบเดือนนี้ ทว่าเสี่ยวหยุนก็ยังคงตื่นเต้นกับมันทุกรอบพลอยทำให้คนนำเที่ยวมีความสุขยิ้มตามไปด้วยร่างกลมขาวอ้วนท้วนเนื่องจากถูกเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี ซึ่งแม้จะมีเข็มขัดรัดรอบตัวก็พยายามเกาะขอบหน้าต่างมองความสวยงามของแสงธรรมชาติบนท้องฟ้า ไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าเสี่ยวปิงยังเอาเท้าหน้าเกาะขอบหน้าต่างทอดมองออกไปนิ่ง ๆ ราวกับรูปปั้นเจ้าสุนัขตัวจ้อยใส่แว่นตาเสมือนจริงที่อันซีเหมยหามาใส่ให้ ทำให้มันเห็นแสงปกติอย่างที่มนุษย์เห็นทุกอย่า

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงน้องชายและสามีพิการ (จีนยุค 80’S)   43 : ทำลายให้สิ้นซาก [END]

    บบที่ 43ทำลายให้สิ้นซาก [END]อีกด้านหนึ่งของความหายนะเปลวไฟยังโหมกระหน่ำ ข้าวของในโกดังเอาออกมาไม่ทัน โชคดีที่อันซีเหมยใช้เรดาร์ตรวจจับความร้อน เมื่อพบว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตจึงค่อยทำลายมัน“ฉิบหายกันหมดแล้วเพราะหลานเวรอย่างแกคนเดียวเลย ทำตระกูลเดือดร้อน คนอื่นเดือดร้อนไปหมด!”“ผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ ไม่จริง...”“จริงไม่จริงก็แหกตาดู นี่ต้องเป็นฝีมือของคนที่แกไปมีเรื่องด้วยแน่ ๆ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกมันใช้วิธีไหนกัน แต่ถ้าจะล้างแค้นกันภายในไม่กี่ชั่วโมงอย่างนี้ ฝีมือไม่ธรรมดา”“ผมผิดไปแล้วครับปู่ ผมน่าจะคิดให้เยอะกว่านี้”“เหอะ! มาคิดได้ตอนนี้จะเอาข้าวของกลับมาได้ไหม เสียทั้งของ เสียทั้งเงิน เสียทั้งลูกค้าเพราะหลานโง่ ๆ อย่างแกคนเดียวกู้หว่านสือ! อ้อ ยังมีนังหลานโง่ตระกูลลู่อีกคน!”กว่าจะดับไฟได้ก็ใช้เวลาหลายชั่วโมง แต่ถึงอย่างนั้นก็สร้างความเสียหายแทบไม่เหลือออะไร ข้าวของข้างในเสียหายหมด โกดังถูกไฟไหม้แม้แต่โครงสร้างก็ไม่เหลือ ตระกูลกู้วุ่นวายกับการเคลียร์กับลูกค้าอยู่หลายวันกว่าจะเรียบร้อยก็ทำเอาผมหงอกขึ้นหัวไปตาม ๆ กันรวมถึงค่าเสียหายอีกบาน เสียลูกค้าไปหลายคนตระกูลกู้ลงค

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงน้องชายและสามีพิการ (จีนยุค 80’S)   42 : พวกหมาลอบกัดต้องเจออาวุธหนัก

    บทที่ 42พวกหมาลอบกัดต้องเจออาวุธหนัก“พี่ต้องช่วยฉันนะคะ มันเป็นหนามตำใจฉันจริง ๆ ฉันเกลียดมัน”ลู่เหมยอิงเอาเรื่องที่เธอเจอมาเล่าให้กู้หว่านสือฟัง ชายหนุ่มตระกูลกู้มีศักดิ์เป็นญาติผู้พี่ เป็นลูกของคุณลุง เธอคุยกับอีกฝ่ายบ่อยครั้งแต่ทว่าไม่ได้สนิทกับเขามากนักหรอก เพราะพี่ชายคนนี้คุณพ่อไม่ค่อยอยากให้เธอคบค้ากับเขาสักเท่าไหร่ลู่เหมยอิงฟังบ้างไม่ฟังบ้าง ตามประสาคนที่ถูกเลี้ยงมาอย่างเอาใจจากปู่และย่า“ไม่ต้องห่วงหรอกเหมยอิง เรื่องนี้พี่จะช่วยเธอเอง เธอแค่รอฟังข่าวเงียบ ๆ ก็พอ” กู้หว่านสือเอนกายพิงพนักโซฟา มือหนาจุดบุหรี่ที่ซื้อจากเมืองนอกขึ้นมาสูบแล้วพ่นควันออกมาอย่างไม่เกรงใจคู่สนทนาลู่เหมยอิงเบ้หน้าเล็กน้อย เธอไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ ปู่และพ่อของเธอก็ไม่สูบ แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ขอให้เขาจัดการกับอันซีเหมยได้ก็พอ“แต่พี่ก็ต้องระวังตัวด้วยล่ะ พวกมันมีตระกูลเหอและตระกูลหลงหนุนหลังอยู่”“เหอะ! เธอจะไปกลัวทำไม ตระกูลกู้ของเราใช่ว่าจะให้ใครมาดูถูกหรือรังแกได้ อีกอย่างเธอก็หมั้นกับญาติของนายท่านโหวไม่ใช่หรือไง ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็น่าจะขอความช่วยเหลือจากพวกเขาได้”“ฉันก็ไม่อยากให้มันพลาดนี่แหละ พี

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงน้องชายและสามีพิการ (จีนยุค 80’S)   41 : ใครที่ต้องเป็นฝ่ายเสียหน้า

    บทที่ 41ใครที่ต้องเป็นฝ่ายเสียหน้าคนอ้างว่าเป็นปู่กับย่าอยากจะแสดงความรับผิดชอบต่อหลานตอนนี้อับอายเผ่นหนีกลับบ้านไม่เห็นฝุ่น แอบตกใจเล็กน้อยที่เห็นคนดูแลของตระกูล9oนอนเจ็บอยู่ใต้ต้นไม้อย่างหมดท่า โดยมีเฉาเหลียงนั่งเฝ้า คนเจ็บขยับแทบตัวเยอะแทบไม่ได้เพราะโดนสกัดจุดเอาไว้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือของหวังซานตง !นายท่านลู่ทำเพียงมองคนของตัวเองอย่างดุ ๆ ต่างจากลู่เจียวมิ่งนั้นแอบกลัวคนบ้านนี้เข้าแล้ว คนดูแลตระกูลลู่เป็นคนมีฝีมือ แล้วต้องเก่งขนาดไหนถึงจะจัดการคนสามคนพร้อมกันได้แบบนี้!อันซีเหมยหวังว่าต่อจากนี้พวกเขาจะละความพยายามพาเธอและน้องเข้าตระกูลเสียทีดูจากท่าทางแล้วพวกเขาก็แค่หวังผลประโยชน์ ไม่น่าคิดร้ายที่อันตรายถึงชีวิต จึงทำเป็นมองผ่านไป แต่อย่าพลาดคิดร้ายกับเสี่ยวหยุนก็แล้วกันเป็นคนใจร้ายน่ะมันง่ายนิดเดียว แต่เธอไม่อยากเป็นคนใจอำมหิตต่างหาก“ชาค่ะ”ร่างบางวางกาน้ำชาลวดลายสวยงามลงบนโต๊ะสนามหน้าบ้าน ดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังกว้างของลู่ซีเหยียน ผู้เป็นพ่อแท้ ๆ ของเจ้าของร่าง“ขอบคุณลูกมาก”“คุณมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ?”“เหมยเอ๋อร์ พ่อทำผิดต่อลูกและน้องมากเหลือเกิน พ่ออยากจะขอโทษใน

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงน้องชายและสามีพิการ (จีนยุค 80’S)   40 : รับสองพี่น้องกลับเข้าตระกูลลู่

    บทที่ 40รับสองพี่น้องกลับเข้าตระกูลลู่วันต่อมาตระกูลลู่รีบส่งกระเช้าผลไม้และจดหมายมาขอโทษอันซีเหมยตั้งแต่เช้า รวมถึงตระกูลหลงก็ได้รับคำขอโทษเช่นเดียวกันเรื่องราวทั้งหมดจะบอกว่าเป็นความผิดของเด็ก ๆ ก็ไม่ได้ เด็ก ๆ ยังไม่ทันทำอะไรผิดนอกเหนือจากมีใจต้องการจะช่วยคนถูกรังแกเท่านั้น ลู่เหมยอิงต่างหากที่ใจร้อน ส่วนสุนัขตัวน้อยนั่นก็ไม่นับว่าผิดเพราะคมเขี้ยวเล็ก ๆ กัดคนของเธอไม่เข้าด้วยซ้ำตระกูลลู่ส่งคำขอโทษ รวมถึงทำโทษคนของตัวเองแล้วด้วย อันซีเหมยจึงไม่ติดใจ เสี่ยวหยุนก็ไม่เอาเรื่องเพราะเห็นว่าเสี่ยวปิงปลอดภัยดี อีกอย่างเขาเป็นคนผลักพี่สาวนิสัยไม่ดีคนนั้นก่อนด้วย“เสี่ยวปิงมาหาหนูมา”“บ๊อก บ๊อก...หงิง งี๊ด”เสี่ยวปิงวิ่งมาคลอเคลียขาป้อม ๆ ของเจ้านายตัวน้อยอย่างออดอ้อน“น่ายักทิ่ฉุดเยย หนูยักเสี่ยวปิงน้าาา”ปากเล็ก ๆ นั้นก้มหอมขนนุ่มนิ่มหอมกลิ่นแชมพูอย่างมันเขี้ยว เสี่ยวปิงเลียมือลียหน้าของเสี่ยวหยุนร้องหงิงออดอ้อนอย่างน่าหมั่นไส้ อันซีเหมยถึงกับต้องส่ายหน้าอย่างระอาที่หมามันออเซาะถึงขนาดนี้เสี่ยวหยุนวิ่งเล่นกับเสี่ยวปิงอย่างสนุกสนาน ลืมเรื่องเมื่อวานไปแล้วเพราะพี่สาวบอกว่าเรื่องไหนไม่ดี

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงน้องชายและสามีพิการ (จีนยุค 80’S)   08 : ไวน์ชั้นยอด

    บทที่ 08ไวน์ชั้นยอด“เถ้าแก่ครับ คุณผู้หญิงคนนี้เธอจะมาเสนอสิ้นค้า--”“ใครใช้ให้เข้ามาตอนนี้ฮะ ไม่รู้หรือไงว่าฉันไม่รับแขก ออกไป! ออกไปให้หมด!”ยังไม่ทันที่พนักงานจะได้พูดจบเถ้าแก่หม่าก็ชิงไล่ตะเพิดคนที่พึ่งเปิดประตูเข้ามาให้ออกไป ดูท่าทางเขากำลังหัวเสียเป็นอย่างมาก ใบหน้าของชายวัยประมาณหกสิบปียับ

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงน้องชายและสามีพิการ (จีนยุค 80’S)   07 : เดินทางเข้าตลาดมืด

    บทที่ 07เดินทางเข้าตลาดมืด“ขาพี่เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นไหม?” เมื่อหยอกล้อน้องชายจนพอใจแล้วอันซีเหมยก็หันมาถามหวังซานตง ตอนเธอเข้ามาล้างแผลให้ยังไม่ได้คุยกับเขาสักเท่าไหร่เพราะเจ้าตัวพึ่งจะตื่น เธอก็ทำแผลให้ทั้งที่อีกฝ่ายมีอาการง่วงงุนนั่นแหละ“ดีขึ้นมาก เมื่อคืนไม่ปวดแล้ว”ชายหนุ่มตอบพลางขมวดคิ้วเข้

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงน้องชายและสามีพิการ (จีนยุค 80’S)   06 : จะขุนน้องชายให้เป็นก้อนซาลาเปา

    บทที่ 06จะขุนน้องชายให้เป็นก้อนซาลาเปา“นี่...เรื่องแค่นี้ถึงกับต้องถึงศาลเลยหรือฮะ! แต่ฉันจะบอกให้นะ ต่อให้เธอไปฟ้องร้องก็ไม่มีใครรับเรื่องหรอกเพราะน้องสามออกราชการมาตั้งหลายเดือนแล้ว”เป็นธรรมดาที่ทุกคนจะมีหน้าตาตื่นตกใจเมื่อได้ยินสะใภ้สามบอกจะไปฟ้องร้องศาล ชาวบ้านนั้นตื่นกลัวเหล่าทหารและทางการเ

  • ทะลุมิติมาเลี้ยงน้องชายและสามีพิการ (จีนยุค 80’S)   05 : อยากเกิดก็เปิดมา

    บทที่ 05อยากเกิดก็เปิดมาในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจ้องตากันอยู่นั้น...มีร่างเล็กผอมของสะใภ้รองเดินเข้ามาสมทบกับหวังเจี่ยเจียอย่างรู้งาน เธอมีชื่อว่า ‘หวังผิงเยว่’ ภรรยาของลูกชายคนรองบ้านหวัง ‘หวังซานติง’“ใช่แล้วค่ะพี่สะใภ้ใหญ่พูดถูก ไข่ไก่พวกนี้คุณแม่บอกว่าจะเก็บไว้ให้หลาน ๆ กินเพื่อบำรุงร่างกาย...เ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status