Novels by โรเชล

“พวกแกกล้าสั่งฉัน?”เสียงทุ้มเย็นเอ่ยถามอีกครั้งเมื่อเห็นว่าไม่ได้คำตอบ พลางทิ้งบุหรี่ในมือ พ่นควันสีขุ่นออกจากปากครั้งสุดท้ายก่อนจะใช้ปลายเท้าขยี้มวนบุหรี่นั้นจนมอดดับ“เออ อย่ามาเสือกเรื่องของคนอื่น เอาเด็กนั่นมานี่”แม้ว่าพวกมันจะแปลกใจกับท่าทางที่ไม่เกรงกลัวของเด็กหนุ่ม แต่ตอนนี้มันต้องการตัวถิง

2/2หญิงสาวหน้าสวยพลันขยับตัวเข้ามาเกี่ยวแขนแกร่งของจ้าวเฟยเทียน ซึ่งร่างสูงก็ยืนให้เกาะเกี่ยวอย่างเต็มใจ แถมยังมองอู๋ชิงลี่ด้วยสายตาอ่อนโยนเพ้อฝันใคร ๆ ต่างก็บอกว่าจ้าวเฟยเทียนเป็นคนเจ้าเล่ห์ เจ้าชู้เสเพล...แต่ใครจะไปคิดว่าเขาจะตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่งได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นกันล่ะเหอฟานซื่อมองหน

“ฉันอยากนั่งรับลมเย็น ๆ บนดาดฟ้า” นาน ๆ จะได้มาลาสเวกัสทั้งทีลี่หงอยากจะนั่งดื่มให้หายคิดถึงชีวิตเดิมที่เคยจากมาหน่อย“ได้เลยครับเมีย”“ทำเสียงหื่นกามอีกแล้วนะคุณ” มือบางฟาดไปที่อกแกร่งอย่างมันเขี้ยว ไม่รู้ว่าทำไมคนอย่างเธอถึงได้ร้อนวูบวาบที่ใบหน้าทุกครั้งยามคนตัวสูงเรียกเธอว่า ‘เมีย’Rrrrrในขณะที่

ตอนพิเศษ 03เมื่อสองแฝดอยากได้เมีย1/220 ปีผ่านไป (ประมาณปีค.ศ. 1990)เวลาล่วงเลยผ่านมากว่า 20 ปี ตระกูลจ้าวที่ทำธุรกิจค้าอาวุธสงครามได้ขยับขยายธุรกิจไปยังต่างประเทศทั่วทั้งเอเชียและยุโรป รวมถึงมีแผนขยับขยายฐานการผลิตไปยังตะวันออกกลางในไม่ช้าที่ต้องเปิดโรงงานผลิตอาวุธขึ้นมาก็เพื่อออกหน้าค้าอาวุธกั

หลังจากนั้นก็เริ่มการประลองขึ้นอีกครั้ง!คราวนี้พวกเขาจู่โจมลี่หงครั้งละคนอย่างไม่ประมาท ทว่าลี่หงยิ่งได้ต่อสู้ก็ยิ่งสนุก ร่างเพรียวเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วพลิ้วไหว รู้สึกสนุกทุกครั้งที่ได้ลงมือแม้จะมีแค่คนเดียวก็ไม่เพลี่ยงพล้ำคนนับสิบยิ่งช่วงหลังมานี้บอดี้การ์ดของลี่หงแทบไม่อยากขึ้นประลองกับเธอเลยด

2/2ร่างระหงย่างกรายขึ้นมาบนลานประลองที่สร้างเหนือจากพื้นขึ้นมาประมาณ 30 ชุ่น ท่วงท่าการเดินนั้นราวกับมีแรงดึงดูดให้ผู้คนหันมองเป็นตาเดียว รวมถึงแววตาเย็นชาของลี่หงส่งผลให้ลู่ติงหลิงใจกระตุกไปวูบหนึ่ง“เริ่มได้!”ทันทีที่กรรมการได้ประกาศออกมาลู่ติงหลิงก็พลันพุ่งเข้าหาลี่หงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เรียวขา

23 : เจ้าของโรงประมูลเฟิงฮวางเช้าวันต่อมาเหวินชิงเหยาเข้ามาที่โรงหมอคนเดียวโดยไม่ได้บอกเหวินซานสือ พอมาถึงก็ต้องยืนมองป้ายหยกสีแดงที่หน้าร้านตาปริบ ๆนี่มาติดให้ตั้งแต่ตอนไหน?นางมาเช้าขนาดนี้ ตลาดมืดตื่นมาทำงานเร็วกว่านางอีกหรือนี่?“เจ้า...มาแต่เช้าเลย”ทันทีที่เดินเข้ามาข้างในก็เจอกับมหาเทพตงหัวที่นางยังไม่รู้จักแม้แต่ชื่อนั่งจิบชาอยู่ในห้องโถงกลางร้าน รอยยิ้มมุมปากที่มีรอยบุ๋มเล็ก ๆ ตรงข้างแก้มอันเป็นเอกลักษณ์ของชายหนุ่ม ส่งผลให้คนมองเผลอหลุดเข้าภวังค์อีกครั้งจะหล่อเกินไปแล้วนะ!แต่เสียใจ ครั้งนี้เหวินชิงเหยามีภูมิคุ้มกัน“อื้ม ข้ามาดูอาการของท่านน่ะ อาการเป็นยังไงบ้าง?”ร่างเล็กก้าวเท้าเข้าไปหา ใช้สายตาสำรวจร่างกายเขาเงียบนิ่ง ก่อนจะเอียงคอมองอย่างน่ารัก ไม่นานนางก็ดึงสายตากลับมาเนียน ๆใบหน้าหล่อเหลาที่มองยังไงก็ไม่เบื่อ แถมอยากมองซ้ำอีกหลายรอบชีวิตนี้นางเคยเห็นคนหล่อมาก็เยอะแต่หล่อและมีเสน่ห์น่าดึงดูดจนทำให้ตาค้างได้ ก็คงมีแค่เขา...ไม่ถูก...จะว่าไปก็มีอีกคนที่หน้าตาดีไม่น้อย ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ตาสีตาสาทั่วไปเพราะรอบกายกำจายด้วยอำนาจบุรุษน่าตายที่เผลอชนกันที่โรงน้ำชาวันนั้นยั

22 : โรงหมอเถื่อนกับการช่วยคนครั้งแรก“คุณชายของข้าถูกพิษร้าย...เห็นคุณหนูบอกว่าสามารถรักษาได้ทุกโรค ได้โปรดช่วยคุณชายของข้าด้วยเถอะ ข้ายินดีจ่ายเงินตามที่คุณหนูต้องการ”เหวินชิงเหยาแทบไม่ได้ฟังท่านลุงพูดนางมัวแต่เหม่อมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มใบหน้าคมคายซีดเซียวแทบไม่มีสีเลือดแต่ยังคงความหล่อเหลาให้เห็น คมคิ้วกระบี่พาดเฉียงรับกับสันจมูกโด่งคมสันนั่นเป็นอย่างดี ริมฝีปากหยักสีม่วงคล้ำ ดวงตาคมดุปรือปรอยพร้อมจะหลับอยู่รอมร่อเขาโดนพิษนี่นา...“คุณหนู ช่วยคุณชายข้าได้หรือไม่”“อ้อ ได้สิเจ้าคะ พาเขาเข้ามาข้างในก่อน”เสียงเรียกจากฝูชางทำให้เหวินชิงเหยาสะดุ้งหลุดจากภวังค์ทันควันก็แหม เจอคนหล่อขนาดนี้ขอมองนาน ๆ หน่อยได้ไหม ตอนนี้เขาอยู่ในมือนางแล้ว ต่อให้เป็นพญามัจจุราชมาเองก็ไม่สามารถพรากชีวิตเขาไปได้หรอกคงต้องสู้กันสักตั้ง!ดวงหน้าน่ารักส่งยิ้มแหย พลางปรี่เข้าไปช่วยประคองชายหนุ่มพาขึ้นไปชั้นสาม สั้นสาม...ชั้นพิเศษที่นางคิดจะทำเป็นห้องพักทำงานนั่นแหละ!เหวินซานสือไม่รู้เลยว่าตอนนี้น้องสาวที่ตนหวงนักกำลังจะยกห้องทำงานพิเศษให้กับชายหนุ่มแปลกหน้าที่พึ่งเจอกันครั้งแรกไปเป็นที่เรียบร้อย“พิ

21 : โรงหมอเถื่อนของเหวินชิงเหยาไม่กี่นาทีต่อมาเหวินชิงเหยาก็ต้องตาวาว ในตรอกลับตรงข้ามกับโรงประมูลใหญ่มีอาคารสามชั้นที่ปลูกด้วยไม้หนา นางสำรวจดูว่าที่นี่มีโครงสร้างแข็งแรง แถมยังมีห้องหลายห้อง เหมาะแก่การทำกิจการโรงหมอเถื่อน แค่ก-! หมายถึงกิจการโรงหมอลับ ๆ ของนางที่สุดเมื่อเห็นสถานที่เหมาะเจาะแล้ว เหวินชิงเหยาก็เดินเข้าไปทันที“ท่านลุงเจ้าคะ อาคารนี้เป็นของท่านลุงหรือไม่เจ้าคะ พอดีข้าอยากจะเช่าสถานที่แห่งนี้เจ้าค่ะ”นางเอ่ยถามคนที่พึ่งจะเดินออกมาจากอาคาร ในมือเขามีกุญแจอยู่จึงคาดเดาได้ไม่เจ้าของก็คนดูแล“ข้าเป็นเพียงคนดูแลไม่ใช่เจ้าของ” อีกฝ่ายตอบกลับเสียงเรียบ ดวงตาคมมองเด็กสาวที่แต่งกายมิดชิดปิดหน้าปิดตาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า รวมถึงชายหนุ่มใส่หมวกปิดใบหน้าที่เดินขนาบข้างราวกับเป็นคนคุ้มกัน“คุณหนู เจ้าจะเช่าทำอันใด”“ทำกิจการเล็ก ๆ น้อย ๆ เจ้าค่ะ”“ตลาดมืดแห่งนี้อันตรายนัก ข้าเห็นว่าเจ้ายังเด็ก ยังไงก็ต้องระวังตัวให้มาก”ที่นี่ไม่สอบถามเรื่องส่วนตัว ไม่แม้กระทั่งบังคับเปิดเผยตัวตน ขอแค่มีเงินจ่ายและทำตามกฎของตลาดมืดก็สามารถเช่าได้ทุกคนทว่าเขาเห็นหญิงสาวกับเด็กหนุ่มมากันแค่สองค

20 : สำรวจตลาดมืดชายหนุ่มผู้มีใบหน้าเย็นชาที่ชาวเมืองเมืองเหนือแห่งนี้ต่างก็หวั่นเกรงเดินทางมาที่ท้ายหมู่บ้านแห่งหนึ่งพร้อมกับทองคำหนึ่งหีบ ในหีบเล็ก ๆ นั้นอัดแน่นไปด้วยทองคำประมาณ 10 แท่ง เป็นจำนวนเงินหลายล้านตำลึงเงินหากผู้คนรู้เข้าว่าเจ้าเมืองกงขนหีบทองคำมาตอบแทนคนผู้หนึ่งเป็นจำนวนหลายล้านตำลึง เพียงหญิงสาวคนนั้นแค่จับกงหนานเป่านอนตะแคง(?) คงเป็นที่โจษจันกันไปทั่วเมืองเป็นแน่กงหนานโจวลงจากรถม้าท่าทางสง่างาม ก่อนหน้านี้เขาให้คนแจ้งมายังตระกูลเหวินแล้วว่าจะเข้ามาหาด้วยเรื่องอันใด ดังนั้นจึงมีคนรอรับเชิญให้ชายหนุ่มเข้าไปด้านในกงหนานโจวให้คนของเขาวางหีบทองคำนั้นลงต่อหน้าเหวินซ่งเยี่ยน ก่อนที่ดวงตาคมดุจะกวาดมองไปรอบ ๆ ราวกับต้องการสำรวจ ทว่าเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท ครู่หนึ่งเขาก็ดึงสายตากลับมาเพิงพักตรงนี้ไม่ใหญ่มาก พอกันลมได้เท่านั้น แต่ทว่าด้านหลังกำลังก่อสร้างจวนหลังใหม่ขึ้น ซึ่งไม่รู้พวกเขาเอาเงินจากไหนสร้างจวน ทรัพย์สมบัติทั้งหมดก็ถูกยึดเข้าคลังหลวงหมดแล้ว...จึงเป็นเรื่องที่น่าแปลกนักความแปลกของจวนนี้...ไม่อาจรอดพ้นความสงสัยของกงหนานโจวไปได้ทว่าชายหนุ่มไม่ได้สนใจหรอก บาง

19 : ตัดขาดบ้านรอง สร้างจวนหลังใหม่“เหตุใดท่านพ่อถึงเขียนหนังสือตัดขาดให้พี่รองเล่าขอรับพี่ใหญ่ ข้าไม่เข้าใจ”เหวินว่งเหิงที่รู้จากพ่อบ้านทิ้งงานที่ทำอยู่รีบเร่งเข้ามาถามเหวินซ่งหานอย่างร้อนใจ เขาไม่เข้าใจว่าท่านพ่อจะตัดขาดบ้านรองทำไมในเมื่อท่านพ่อและท่านแม่ รวมถึงทุกคนก็ไม่เคยคิดว่าเรื่องที่ตระกูลเหวินลงเอยเช่นนี้เป็นเพราะพี่รองมันเป็นเพราะพวกที่ต้องการโค่นตระกูลเหวินต่างหากต่อให้ไม่ใส่ร้ายพี่รอง มันก็ต้องใส่ร้ายใครสักคนในตระกูลอยู่ดี!เหวินซ่งหานเห็นน้องชายเดินมา จึงส่งสายตาบอกให้ภรรยาและบุตรสาวออกไปก่อน ตอนนี้เขาอยู่ในเพิงพักเล็ก ๆ ที่มีผ้าม่านกั้นเท่านั้น“นี่เป็นความต้องการของเหยาเอ๋อร์และอาสือ หลานทั้งสองคนเข้าไปคุยกับท่านพ่ออยู่นาน กลับออกมาท่านพ่อก็บอกว่าตัดขาดบ้านรองไปแล้ว”“ท่านพ่อรังเกียจบ้านรองหรือขอรับ” เหวินซ่งเหิงขมวดคิ้วแต่ก็ไม่น่าใช่ไม่ใช่หรอก...“เหลวไหลแล้วเจ้าสาม เจ้าอย่าไปพูดเช่นนี้ให้ท่านพ่อได้ยินเชียว” เหวินซ่งหานมองน้องชายตาเขียว คิดได้ยังไงว่าท่านพ่อรังเกียจบ้านรองคนที่รู้ดีในเรื่องการชิงดีชิงเด่น แย่งอำนาจกันในวังหลวงก็คือท่านพ่อผู้ที่เคยมีตำแหน่งเป็นราช

18 : ช่วยเหลือบุตรชายเจ้าเมือง“นี่ สตรีผู้นี้เป็นใคร พวกเจ้ารีบมาลากนางออกไปสิ!”คนรับใช้ตะโกนสั่งคนคุ้มกันเกรงว่าคุณชายจะยิ่งเป็นอันตราย คนผู้นี้เป็นใครก็ไม่รู้ ประสงค์ร้ายต่อบุตรของนายท่านหรือเปล่า ดังนั้นนางจึงไม่ไว้ในใจครั้งนั้นผิดกับคนเป็นมารดาที่ไม่เห็นท่าทีทุกข์ร้อนของสตรีตรงหน้า ซ้ำนางยังทำทุกอย่างว่องไวเหมือนเคยทำมาแล้วเป็นร้อยพันครั้ง แม้จะมีเสียงขับไล่จากคนของนางให้ออกไป แต่สตรีผู้นี้กลับยังนิ่งสงบ“เจ้าเป็นหมอใช่หรือไม่” ฟางซินซินเอ่ยถามออกไปด้วยความs;y’“ไม่ใช่ แต่ข้าพอรู้วิชาแพทย์”“เช่นนั้นได้โปรดแม่นางช่วยบุตรชายข้าด้วย”“ต่อไปยามที่เขาชักเกร็งแบบนี้ต้องจับเขานอนตะแคงกันสำลักน้ำลาย จากนั้นก็รอหมอ สังเกตดูอาการว่าระหว่างนั้นอาการเป็นอย่างไรบ้าง”เหวินชิงเหยาพูดเสียงเรียบเรื่อยทว่าหนักแน่นในทุกถ้อยคำ ตอนที่นางลูบแผ่นหลังเล็ก ๆ ก็แอบส่งพลังรักษาเข้าไปเล็กน้อยให้เด็กได้สติเร็วขึ้น เพื่อไม่ให้คนอื่นผิดสังเกตนางจึงช่วยได้เล็กน้อย“ฮูหยินเจ้าคะ ไว้ใจได้แน่หรือเจ้าคะ”“เงียบน่า นางมาช่วยลูกของข้า อีกอย่างนางก็ไม่ได้ทำอะไรเสี่ยงอันตราย แค่จับลูกข้านอนตะแคงแค่นั้น”“แต่ว่า อ๊ะ

ตอนพิเศษ-- 02 --ครอบครัวหรรษาห้องนั่งเล่นในบ้านหลังใหญ่ โซฟาตัวนุ่มราคาแพงกลางห้องรับแขกตอนนี้ถูกจับจองไปด้วยร่างของชายหญิงสองคน โต๊ะตัวเตี้ยมีเค้กหลายก้อนพร้อมกับน้ำผลไม้ผสมโพชั่นวางอยู่ร่างแกร่งของหวังซานตงเอนกายพิงโซฟาตัวใหญ่ โดยที่มีอันซีเหมยเอนตัวพิงอกกว้างอีกที ในมือของเธอถือเค้กส้มที่หวังซานตงอบเสร็จใหม่ ๆ ปากเล็กเคี้ยวตุ้ยพอใจกับรสชาติเค้กที่สามีโชว์ฝีมือทำให้กินเมื่อ 5 ปีก่อนที่เธอตั้งท้อง อยากจะกินเค้กมาก กินสามารถกินได้ทุกวันวันละหลายก้อน สามีจึงอยากจะเอาใจเธอด้วยการทำเค้กด้วยตัวเอง เขาเรียนรู้การทำเบเกอรี่หลายชนิดเขาสามารถคิดสูตรแสนอร่อยไม่มีใครเหมือนขึ้นมาได้...ทำให้ภรรยาคนสวยติดใจมาจนทุกวันนี้“อร่อยไหม...”“อร่อยมากเลยค่ะ ฝีมือการทำเค้กของพี่อร่อยขึ้นมากเลยนะ แบบนี้เสี่ยวหยุนของฉันก็บ่นน้ำหนักขึ้นอีกแล้วสิ ช่วงนี้เขายิ่งคิดว่าตัวเองแก้มอ้วนขึ้นอยู่ด้วย”“หึ ๆ”หวังซานตงเปล่งเสียงหัวเราะแว่วในลำคอเบา ๆ อย่างเห็นด้วย อันซีหยุน...เด็กน้อยที่เมื่อก่อนแก้มอ้วนอย่างไร ตอนนี้ก็ยังแก้มอ้วนอยู่อย่างนั้น ถึงร่างกายจะแข็งแรงไม่ได้อ้วนท้วม แต่แปลกที่กินอะไรเข้าไปก็ลงแก้มหมด“บ

ตอนพิเศษ-- 01 --รักษาลู่ซีหยาง“ดวงดาวฉวยจังเยยคับปี้เขย” เสียงเล็กดังเจื้อยแจ้วบอกว่าดวงดาวบนท้องฟ้าสวยมากดังขึ้นซ้ำ ๆ ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ ในขณะที่ตากลมใสยังคงมองดวงดาวบนท้องฟ้าอย่างตื่นเต้นเสี่ยวหยุนและเสี่ยวปิงได้มีโอกาสไปเที่ยวในวันหยุดเพราะพี่สาวกับพี่เขยของเขาพาไปเที่ยวตั้งหลายที่ เสี่ยวหยุนตัวน้อยสนุกมาก เขาร่าเริงมากทุกครั้งที่ได้ไปเที่ยวเล่นสนุกนอกบ้าน พลังเด็กน้อยเหลือล้นเล่นไม่รู้จักเหนื่อย โดยเฉพาะตอนได้ขึ้นยานบินรบ ดวงตากลมโตของเด็กน้อยพลันเปล่งประกายไปด้วยความสุขใช่ว่านี่เป็นครั้งแรกที่อันซีเหมยพาน้องชายขึ้นยานบินรบดวงดาว แต่เป็นครั้งที่สามแล้วในรอบเดือนนี้ ทว่าเสี่ยวหยุนก็ยังคงตื่นเต้นกับมันทุกรอบพลอยทำให้คนนำเที่ยวมีความสุขยิ้มตามไปด้วยร่างกลมขาวอ้วนท้วนเนื่องจากถูกเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี ซึ่งแม้จะมีเข็มขัดรัดรอบตัวก็พยายามเกาะขอบหน้าต่างมองความสวยงามของแสงธรรมชาติบนท้องฟ้า ไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าเสี่ยวปิงยังเอาเท้าหน้าเกาะขอบหน้าต่างทอดมองออกไปนิ่ง ๆ ราวกับรูปปั้นเจ้าสุนัขตัวจ้อยใส่แว่นตาเสมือนจริงที่อันซีเหมยหามาใส่ให้ ทำให้มันเห็นแสงปกติอย่างที่มนุษย์เห็นทุกอย่า

บบที่ 43ทำลายให้สิ้นซาก [END]อีกด้านหนึ่งของความหายนะเปลวไฟยังโหมกระหน่ำ ข้าวของในโกดังเอาออกมาไม่ทัน โชคดีที่อันซีเหมยใช้เรดาร์ตรวจจับความร้อน เมื่อพบว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตจึงค่อยทำลายมัน“ฉิบหายกันหมดแล้วเพราะหลานเวรอย่างแกคนเดียวเลย ทำตระกูลเดือดร้อน คนอื่นเดือดร้อนไปหมด!”“ผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ ไม่จริง...”“จริงไม่จริงก็แหกตาดู นี่ต้องเป็นฝีมือของคนที่แกไปมีเรื่องด้วยแน่ ๆ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกมันใช้วิธีไหนกัน แต่ถ้าจะล้างแค้นกันภายในไม่กี่ชั่วโมงอย่างนี้ ฝีมือไม่ธรรมดา”“ผมผิดไปแล้วครับปู่ ผมน่าจะคิดให้เยอะกว่านี้”“เหอะ! มาคิดได้ตอนนี้จะเอาข้าวของกลับมาได้ไหม เสียทั้งของ เสียทั้งเงิน เสียทั้งลูกค้าเพราะหลานโง่ ๆ อย่างแกคนเดียวกู้หว่านสือ! อ้อ ยังมีนังหลานโง่ตระกูลลู่อีกคน!”กว่าจะดับไฟได้ก็ใช้เวลาหลายชั่วโมง แต่ถึงอย่างนั้นก็สร้างความเสียหายแทบไม่เหลือออะไร ข้าวของข้างในเสียหายหมด โกดังถูกไฟไหม้แม้แต่โครงสร้างก็ไม่เหลือ ตระกูลกู้วุ่นวายกับการเคลียร์กับลูกค้าอยู่หลายวันกว่าจะเรียบร้อยก็ทำเอาผมหงอกขึ้นหัวไปตาม ๆ กันรวมถึงค่าเสียหายอีกบาน เสียลูกค้าไปหลายคนตระกูลกู้ลงค

บทที่ 42พวกหมาลอบกัดต้องเจออาวุธหนัก“พี่ต้องช่วยฉันนะคะ มันเป็นหนามตำใจฉันจริง ๆ ฉันเกลียดมัน”ลู่เหมยอิงเอาเรื่องที่เธอเจอมาเล่าให้กู้หว่านสือฟัง ชายหนุ่มตระกูลกู้มีศักดิ์เป็นญาติผู้พี่ เป็นลูกของคุณลุง เธอคุยกับอีกฝ่ายบ่อยครั้งแต่ทว่าไม่ได้สนิทกับเขามากนักหรอก เพราะพี่ชายคนนี้คุณพ่อไม่ค่อยอยากให้เธอคบค้ากับเขาสักเท่าไหร่ลู่เหมยอิงฟังบ้างไม่ฟังบ้าง ตามประสาคนที่ถูกเลี้ยงมาอย่างเอาใจจากปู่และย่า“ไม่ต้องห่วงหรอกเหมยอิง เรื่องนี้พี่จะช่วยเธอเอง เธอแค่รอฟังข่าวเงียบ ๆ ก็พอ” กู้หว่านสือเอนกายพิงพนักโซฟา มือหนาจุดบุหรี่ที่ซื้อจากเมืองนอกขึ้นมาสูบแล้วพ่นควันออกมาอย่างไม่เกรงใจคู่สนทนาลู่เหมยอิงเบ้หน้าเล็กน้อย เธอไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ ปู่และพ่อของเธอก็ไม่สูบ แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ขอให้เขาจัดการกับอันซีเหมยได้ก็พอ“แต่พี่ก็ต้องระวังตัวด้วยล่ะ พวกมันมีตระกูลเหอและตระกูลหลงหนุนหลังอยู่”“เหอะ! เธอจะไปกลัวทำไม ตระกูลกู้ของเราใช่ว่าจะให้ใครมาดูถูกหรือรังแกได้ อีกอย่างเธอก็หมั้นกับญาติของนายท่านโหวไม่ใช่หรือไง ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็น่าจะขอความช่วยเหลือจากพวกเขาได้”“ฉันก็ไม่อยากให้มันพลาดนี่แหละ พี

บทที่ 41ใครที่ต้องเป็นฝ่ายเสียหน้าคนอ้างว่าเป็นปู่กับย่าอยากจะแสดงความรับผิดชอบต่อหลานตอนนี้อับอายเผ่นหนีกลับบ้านไม่เห็นฝุ่น แอบตกใจเล็กน้อยที่เห็นคนดูแลของตระกูล9oนอนเจ็บอยู่ใต้ต้นไม้อย่างหมดท่า โดยมีเฉาเหลียงนั่งเฝ้า คนเจ็บขยับแทบตัวเยอะแทบไม่ได้เพราะโดนสกัดจุดเอาไว้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือของหวังซานตง !นายท่านลู่ทำเพียงมองคนของตัวเองอย่างดุ ๆ ต่างจากลู่เจียวมิ่งนั้นแอบกลัวคนบ้านนี้เข้าแล้ว คนดูแลตระกูลลู่เป็นคนมีฝีมือ แล้วต้องเก่งขนาดไหนถึงจะจัดการคนสามคนพร้อมกันได้แบบนี้!อันซีเหมยหวังว่าต่อจากนี้พวกเขาจะละความพยายามพาเธอและน้องเข้าตระกูลเสียทีดูจากท่าทางแล้วพวกเขาก็แค่หวังผลประโยชน์ ไม่น่าคิดร้ายที่อันตรายถึงชีวิต จึงทำเป็นมองผ่านไป แต่อย่าพลาดคิดร้ายกับเสี่ยวหยุนก็แล้วกันเป็นคนใจร้ายน่ะมันง่ายนิดเดียว แต่เธอไม่อยากเป็นคนใจอำมหิตต่างหาก“ชาค่ะ”ร่างบางวางกาน้ำชาลวดลายสวยงามลงบนโต๊ะสนามหน้าบ้าน ดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังกว้างของลู่ซีเหยียน ผู้เป็นพ่อแท้ ๆ ของเจ้าของร่าง“ขอบคุณลูกมาก”“คุณมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ?”“เหมยเอ๋อร์ พ่อทำผิดต่อลูกและน้องมากเหลือเกิน พ่ออยากจะขอโทษใน

บทที่ 40รับสองพี่น้องกลับเข้าตระกูลลู่วันต่อมาตระกูลลู่รีบส่งกระเช้าผลไม้และจดหมายมาขอโทษอันซีเหมยตั้งแต่เช้า รวมถึงตระกูลหลงก็ได้รับคำขอโทษเช่นเดียวกันเรื่องราวทั้งหมดจะบอกว่าเป็นความผิดของเด็ก ๆ ก็ไม่ได้ เด็ก ๆ ยังไม่ทันทำอะไรผิดนอกเหนือจากมีใจต้องการจะช่วยคนถูกรังแกเท่านั้น ลู่เหมยอิงต่างหากที่ใจร้อน ส่วนสุนัขตัวน้อยนั่นก็ไม่นับว่าผิดเพราะคมเขี้ยวเล็ก ๆ กัดคนของเธอไม่เข้าด้วยซ้ำตระกูลลู่ส่งคำขอโทษ รวมถึงทำโทษคนของตัวเองแล้วด้วย อันซีเหมยจึงไม่ติดใจ เสี่ยวหยุนก็ไม่เอาเรื่องเพราะเห็นว่าเสี่ยวปิงปลอดภัยดี อีกอย่างเขาเป็นคนผลักพี่สาวนิสัยไม่ดีคนนั้นก่อนด้วย“เสี่ยวปิงมาหาหนูมา”“บ๊อก บ๊อก...หงิง งี๊ด”เสี่ยวปิงวิ่งมาคลอเคลียขาป้อม ๆ ของเจ้านายตัวน้อยอย่างออดอ้อน“น่ายักทิ่ฉุดเยย หนูยักเสี่ยวปิงน้าาา”ปากเล็ก ๆ นั้นก้มหอมขนนุ่มนิ่มหอมกลิ่นแชมพูอย่างมันเขี้ยว เสี่ยวปิงเลียมือลียหน้าของเสี่ยวหยุนร้องหงิงออดอ้อนอย่างน่าหมั่นไส้ อันซีเหมยถึงกับต้องส่ายหน้าอย่างระอาที่หมามันออเซาะถึงขนาดนี้เสี่ยวหยุนวิ่งเล่นกับเสี่ยวปิงอย่างสนุกสนาน ลืมเรื่องเมื่อวานไปแล้วเพราะพี่สาวบอกว่าเรื่องไหนไม่ดี

บทที่ 41บุตรชายที่น่ารัก ครอบครัวของเรา[ตอนจบ]ห้าปีผ่านไปวันเวลาหมุนเวียนผ่านมาแล้ว 5 ปี ธุรกิจของบ้านหลินดำเนินไปได้ด้วยดี ถึงแม้ว่าจะมีอุปสรรคไปบ้าง แต่ก็ไม่เกินความสามารถของพวกเขาที่จะจัดการได้โดยเฉพาะการค้าของหนิงเจีย ไม่ว่าจะเป็นยารักษา หรือผักผลไม้ นับวันยิ่งเป็นที่ต้องการในประเทศหวงเล่อหยางและหนิงเจียนั่งเล่นอยู่หน้าบ้าน เธอเอาเสื่อปิกนิกออกมานั่ง ข้างหน้าเต็มไปด้วยของกิน...ท่ามกลางบรรยากาศยามเช้าตรู่มีแสงแดดอ่อน ๆ ส่องกระทบพื้นหญ้า หวงเล่อหยางนอนบนตักของภรรยาให้เธอลูบหัวแผ่วเบาเขาอยากมีช่วงเวลาดี ๆ แบบนี้ไปนาน ๆ จัง“พ่อครับ แม่ครับ!”ทันใดนั้นเสียงเล็กของเด็กวัยประมาณ 5 ขวบร้องเรียกพ่อกับแม่เสียงดัง หวงอี้หมิงในชุดนอนรูปหมีสีน้ำตาลวิ่งมาหาพ่อกับแม่ แล้วร่างของเด็กน้อยก็พลันหายวับไปโดยที่หนิงเจียยังไม่ทันจะได้กอดลูก เธออ้าแขนซะเก้อเลย“หมิงหมิง แกล้งพ่อกับแม่อีกแล้วเหรอลูก” หนิงเจียพลันยิ้มอ่อน ลูกชายของเธอมีพลังล่องหนระดับสอง เขาแสดงพลังออกมาตั้งแต่ยังไม่ทันสองขวบดีด้วยซ้ำตอนแรกทุกคนก็ตกอกตกใจที่จู่ ๆ หลานก็หายวับไปกับตา แต่ด้วยความที่พลังยังอ่อนจึงไม่ได้เลือนหายไปทั้

บทที่ 40นายท่านหลินปรากฏตัว“ในนี้...มีตัวเล็กอยู่จริงหรือเปล่า” ใบหน้าคมคายเอียงซบหน้าท้องที่ยังไม่ค่อยนูนออกบนเตียงนอนกว้างสีขาวสะอาดตา“จริงสิคะ ฉันจะโกหกพี่ทำไม”หนิงเจียตอบเสียงกลั้วหัวเราะ เธอไม่ได้ตอบคำถามนี้เป็นครั้งแรก เพราะตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องจวบจนวันนี้ผ่านมาแล้วหนึ่งสัปดาห์ หวงเล่อหยางก็ยังคงถามคำถามนี้เหมือนเคยถามบ่อยจนเธออยากจะอัดเสียงให้เขาฟังซ้ำ ๆ เอาไปนั่งฟังคนเดียวให้มันจุใจ“พี่เล่อหยาง ตอนที่พี่เข้ามารับกระสุนแทนฉัน ถามได้ไหมว่าพี่คิดอะไรอยู่?”ชายหนุ่มได้ยินคำถามจึงเงยหน้าขึ้น ขณะที่มือหนายังลูบวนแผ่วเบาตรงหน้าท้องนูน ปากหยักกดรอยยิ้มเล็กน้อย ความรู้สึกท่วมท้นในใจถึงวันต้องเปิดเผย“ตอนนั้นฉันอยากปกป้องเธอให้ได้”“เพราะอะไรคะ?” คิ้วเรียวขมวด เอียงคอถามซึ่งหวงเล่อหยางมองว่าเธอน่ารักน่าเอ็นดูจนเขาอดยิ้มออกมาไม่ได้“เพราะฉันรักเธอ”เขาบอกเสียงทุ้มหนักแน่นใช่แล้วได้ยินไม่ผิด เขารักเธอ...ความรู้สึกมันแปรเปลี่ยนตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่อาจทราบ ตั้งแต่วันที่หนิงเจียเปลี่ยนไป เขาเองก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป รู้ตัวอีกทีก็ไม่อาจสูญเสียคนคนนี้ไปได้เพียงแค่คิดว่าเธอหายไปจากโลกนี้ ห

บทที่ 39กำจัดอย่างเลือดเย็น“ท้าทายฉันขนาดนี้ไม่กลัวตายเลยสินะ ถ้าอย่างนั้นก็หมดเวลาของเธอแล้วหลินหนิงเจีย”ฟ่านเหมยก้าวขึ้นมายืนข้างหน้า จ่อปลายกระบอกปืนไปยังหนิงเจีย ซึ่งสายตาที่อีกฝ่ายมองมาโดยท้าทายไม่หลบสายตา ไม่กลัวตาย มันทำให้ฟ่านเหมยอยาก ’ฆ่า’ ผู้หญิงคนนี้ให้พ้น ๆตายซะเถอะ!คิดแล้วฟ่านเหมยพลันลั่นไกออกไปสองนัด!ปัง ปัง!“อึก!”ทว่ากระสุนที่ถูกยิงออกไปนั้นหนิงเจียไม่ได้สัมผัสมันแม้แต่น้อย คนที่ถูกยิงเข้าเต็ม ๆ แผ่นหลังคือหวงเล่อหยางที่คว้าร่างภรรยาโอบกอดปกป้องเธอไว้ ลำแขนแกร่งกอดร่างบางแนบแน่นเขายอมปกป้องหนิงเจียด้วยชีวิต!“เล่อหยาง!”“พี่เล่อหยาง!”ลู่เฟยโอบกอดน้องสาวจากทางด้านหลังไม่ให้เธอล้ม ชายหนุ่มกัดฟันกรอดอยากจะสังหารพวกมันเสียที ปืนที่เขามีก็ถูกพวกมันยึดไปหนิงเจียกอดประคองคนเจ็บเอาไว้ สัมผัสได้ถึงความถี่กระชั้นชิดในการหายใจของเขาก็รีบวางมือลงบนแผงอกแกร่งส่งพลังรักษาเข้าไปหยุดยั้งให้เลือดหยุดไหล พร้อมช่วยรักษาบาดแผลภายในเบื้องต้นเธอมีเวลาน้อย ขอแค่ยื้อชีวิตของเขาไว้ก่อนด้วยพลังรักษาระดับสี่ทำให้หวงเล่อหยางกลับมาหายใจได้อย่างปกติ ความเจ็บปวดก็ลดน้อยลงมาก“คุณยอมตายเพ

บทที่ 38ถึงเวลากำจัดเห็บหมัดการประลองดุเดือดขึ้นเมื่อฟ่านเหมยลงมือหนักกว่าเดิม อาวุธมีดในมือเพิ่มความมั่นใจให้หญิงสาวเต็มเปี่ยม เธอยิ้มเยาะก่อนจะกวัดแกว่งมีดในมือใส่หนิงเจียอย่างว่องไวแต่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นเมื่อหนิงเจียหลบได้ และตอบโต้กลับจนคนมองทึ่งไปตาม ๆ กัน“พระเจ้า ต่อสู้มือเปล่าว่ายอดแล้ว พอมีอาวุธเพิ่มมานั้นเยี่ยมยอดกว่า”“ฉันจะบ้าตาย ฉันไม่เคยเห็นท่าการต่อสู้เฉพาะตัวที่สวยงามขนาดนี้มาก่อน ทำเอาท่าที่พวกเราใช้กลายเป็นน้อง ๆ ไปเลยให้ตายสิ”“เฮ้ย นั่น!”ทว่าสิ่งที่ทำให้ตาโตมากที่สุด คือฟ่านเหมยขว้างมีดแหลมคมของทหารไปยังหญิงสาวที่ยืนห่างประมาณ 5 เมตร ทุกคนต่างใจหายวาบเพราะกลัวหนิงเจียหลบไม่ทัน...ส่วนคนที่ทำให้นายพลแก่ ๆ ใจร่วงไปที่ตาตุ่มกลับไม่หวั่นแม้แต่น้อยดวงตาของเธอเย็นชาขึ้นอีกหนึ่งระดับ เมื่อเห็นว่ามีดที่ฟ่านเหมยปามาใกล้จะถึงตัว พอมันพุ่งเข้ามาใกล้หนิงเจียก็สะบัดมีดเล่มเล็กของเธอออกไปทันทีเคร้ง!เสียงใบมีดกระทบเสียดสีจนเกิดประกายไฟ พลันทำให้มีดของฟ่านเหมยสะบัดเปลี่ยนทิศทางออกไป ไม่น่าเชื่อว่ามีดเล่มเล็ก ๆ ของหนิงเจียเป็นมีดชั้นดีที่สามารถต้านทานมีดทหารเล่มใหญ่ยาวกว่าอย่

บทที่ 37เล่นสกปรก“ฉันก็อยากเห็น เอาสักหน่อยสิหนูเสี่ยวเจีย”“ถือว่าออกกำลังกายแล้วกันนะ”“อืม น่าลองนะเสี่ยวเจีย หนูฟ่านเหมยก็เป็นผู้มีฝีมือ หากได้ประลองกันน่าจะได้ประสบการณ์พอสมควรนะ”นายพลคนอื่น ๆ สนับสนุน อยากเห็นกับตาเหมือนกันว่าหลานสาวที่นายพลจางชื่นชมนั้นจะเก่งสักแค่ไหน ขอชมฝีมือสักหน่อยถ้าเก่งจริงก็จะขอดึงตัวไปทำงานด้วยน่ะนะหรือบางคนแค่อยากดูชั้นเชิงการต่อสู้ของทั้งคู่ ไม่ได้คิดเป็นอื่น แต่ทว่าบางคนกลับยิ้มหยันเพราะไม่เชื่อว่าพวกผู้หญิงจะเก่งเท่า หรือเก่งกว่าผู้ชายสตรีนั้นเป็นแค่คนอ่อนแอมีหน้าที่ตั้งครรภ์ให้กับผู้ชายในสายตาของพวกเขา แต่นั่นก็ไม่ได้มีใครเปิดโปงความคิดของตัวเองออกไปในเมื่อตอนนี้บุตรสาวพลเอกฟ่านออกหน้าแล้วนี่“ว่ายังไงเสี่ยวเจีย หลานพอจะแสดงให้คนแก่ ๆ เหล่านี้ได้เห็นกับตาหน่อยหรือเปล่า” นายพลจางหันมาถามหลานสาวเสียงอ่อนกว่าใครถ้าไม่อยากทำ ก็แค่ปฏิเสธไปนายพลหัวขาวหัวเราะ ไม่โกรธที่โดนเหน็บว่าเป็นคนแก่ แต่กลับขำก๊ากเสียด้วยซ้ำ “ฮ่า ๆๆ ถึงฉันจะแก่แต่ฉันก็ยังแข็งแรงมากนะนายพลจาง”“จะไม่แข็งแรงได้ยังไงครับท่านฮง เพราะท่านได้ของดีมาน่ะสิ อย่าว่าแต่ท่านเลยนะ ผมเอง

บทที่ 36ท้าประลองต่อหน้าคนหลายสิบในช่วงเย็นไฟที่โหมไหม้ก็มอดดับเพราะลู่เฟยสะใจมากพอแล้ว และเรื่องที่หลินเจ๋อห่าวตกตายในกองไฟไม่นานก็ลามไปทั่วเมืองใครจะไม่รู้จักหลินเจ๋อห่าว ชายหนุ่มผู้มีพ่อรวยแต่ทว่านิสัยเลวทรามชอบใช้ความรุนแรงไม่ว่ากับทั้งผู้ชายและผู้หญิงที่ไร้อำนาจต่อสู้กลับไม่มีใครกล้าแจ้งความจับเขา เพราะเขาใช้อำนาจเงินปิดปากเจ้าหน้าที่ทุกครั้งเพราะแบบนี้บ้านหลินสามถึงย้ายตระกูลจากปักกิ่งมายังต่างเมือง อีกทั้งพวกเขาซุ่มเรื่องทำบางอย่างที่ผิดกฎหมายแต่ไม่ต้องการให้ตระกูลหลินสายหลักระแคะระคาย จึงจำต้องย้ายที่อยู่ด้วยความจำเป็นอีกทั้งหลินเจ๋อตง หลินเจ๋อหมิงและบุตรหลานคนอื่น ๆ ต่างก็รู้ว่าหลินเจ๋อห่าวไม่ได้ตายเพราะโดนไฟคลอกหรอก เขาโดนฆาตกรรมแน่นอน ไม่รู้ว่าไปเจอตอใหญ่ที่ไหนเข้าถึงได้โดนเล่นงานกลับจนถึงชีวิตแบบนี้ทว่านายท่านหลินสามไม่ได้ป่าวประกาศ ด้วยกลัวจะเสียหน้า รวมถึงกลัวศัตรูไหวตัวทัน ทำเพียงสืบอย่างลับ ๆ ว่าใครกันแน่ที่สังหารลูกหลานของตระกูลหลินอย่าให้เขารู้ตัวคนร้าย...เพราะเขาจะไม่ไว้ชีวิตของมันเช่นกัน!ในขณะที่บ้านหลินสามกำลังเร่งออกตัวกับลูกค้าเรื่องธุรกิจและสินค้าที่โด