Romane von โรเชล

บบที่ 43ทำลายให้สิ้นซาก [END]อีกด้านหนึ่งของความหายนะเปลวไฟยังโหมกระหน่ำ ข้าวของในโกดังเอาออกมาไม่ทัน โชคดีที่อันซีเหมยใช้เรดาร์ตรวจจับความร้อน เมื่อพบว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตจึงค่อยทำลายมัน“ฉิบหายกันหมดแล้วเพราะหลานเวรอย่างแกคนเดียวเลย ทำตระกูลเดือดร้อน คนอื่นเดือดร้อนไปหมด!”“ผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ ไม่จริง...”“จริงไม่จริงก็แหกตาดู นี่ต้องเป็นฝีมือของคนที่แกไปมีเรื่องด้วยแน่ ๆ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกมันใช้วิธีไหนกัน แต่ถ้าจะล้างแค้นกันภายในไม่กี่ชั่วโมงอย่างนี้ ฝีมือไม่ธรรมดา”“ผมผิดไปแล้วครับปู่ ผมน่าจะคิดให้เยอะกว่านี้”“เหอะ! มาคิดได้ตอนนี้จะเอาข้าวของกลับมาได้ไหม เสียทั้งของ เสียทั้งเงิน เสียทั้งลูกค้าเพราะหลานโง่ ๆ อย่างแกคนเดียวกู้หว่านสือ! อ้อ ยังมีนังหลานโง่ตระกูลลู่อีกคน!”กว่าจะดับไฟได้ก็ใช้เวลาหลายชั่วโมง แต่ถึงอย่างนั้นก็สร้างความเสียหายแทบไม่เหลือออะไร ข้าวของข้างในเสียหายหมด โกดังถูกไฟไหม้แม้แต่โครงสร้างก็ไม่เหลือ ตระกูลกู้วุ่นวายกับการเคลียร์กับลูกค้าอยู่หลายวันกว่าจะเรียบร้อยก็ทำเอาผมหงอกขึ้นหัวไปตาม ๆ กันรวมถึงค่าเสียหายอีกบาน เสียลูกค้าไปหลายคนตระกูลกู้ลงค

บทที่ 42พวกหมาลอบกัดต้องเจออาวุธหนัก“พี่ต้องช่วยฉันนะคะ มันเป็นหนามตำใจฉันจริง ๆ ฉันเกลียดมัน”ลู่เหมยอิงเอาเรื่องที่เธอเจอมาเล่าให้กู้หว่านสือฟัง ชายหนุ่มตระกูลกู้มีศักดิ์เป็นญาติผู้พี่ เป็นลูกของคุณลุง เธอคุยกับอีกฝ่ายบ่อยครั้งแต่ทว่าไม่ได้สนิทกับเขามากนักหรอก เพราะพี่ชายคนนี้คุณพ่อไม่ค่อยอยากให้เธอคบค้ากับเขาสักเท่าไหร่ลู่เหมยอิงฟังบ้างไม่ฟังบ้าง ตามประสาคนที่ถูกเลี้ยงมาอย่างเอาใจจากปู่และย่า“ไม่ต้องห่วงหรอกเหมยอิง เรื่องนี้พี่จะช่วยเธอเอง เธอแค่รอฟังข่าวเงียบ ๆ ก็พอ” กู้หว่านสือเอนกายพิงพนักโซฟา มือหนาจุดบุหรี่ที่ซื้อจากเมืองนอกขึ้นมาสูบแล้วพ่นควันออกมาอย่างไม่เกรงใจคู่สนทนาลู่เหมยอิงเบ้หน้าเล็กน้อย เธอไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ ปู่และพ่อของเธอก็ไม่สูบ แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ขอให้เขาจัดการกับอันซีเหมยได้ก็พอ“แต่พี่ก็ต้องระวังตัวด้วยล่ะ พวกมันมีตระกูลเหอและตระกูลหลงหนุนหลังอยู่”“เหอะ! เธอจะไปกลัวทำไม ตระกูลกู้ของเราใช่ว่าจะให้ใครมาดูถูกหรือรังแกได้ อีกอย่างเธอก็หมั้นกับญาติของนายท่านโหวไม่ใช่หรือไง ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็น่าจะขอความช่วยเหลือจากพวกเขาได้”“ฉันก็ไม่อยากให้มันพลาดนี่แหละ พี

บทที่ 41ใครที่ต้องเป็นฝ่ายเสียหน้าคนอ้างว่าเป็นปู่กับย่าอยากจะแสดงความรับผิดชอบต่อหลานตอนนี้อับอายเผ่นหนีกลับบ้านไม่เห็นฝุ่น แอบตกใจเล็กน้อยที่เห็นคนดูแลของตระกูล9oนอนเจ็บอยู่ใต้ต้นไม้อย่างหมดท่า โดยมีเฉาเหลียงนั่งเฝ้า คนเจ็บขยับแทบตัวเยอะแทบไม่ได้เพราะโดนสกัดจุดเอาไว้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือของหวังซานตง !นายท่านลู่ทำเพียงมองคนของตัวเองอย่างดุ ๆ ต่างจากลู่เจียวมิ่งนั้นแอบกลัวคนบ้านนี้เข้าแล้ว คนดูแลตระกูลลู่เป็นคนมีฝีมือ แล้วต้องเก่งขนาดไหนถึงจะจัดการคนสามคนพร้อมกันได้แบบนี้!อันซีเหมยหวังว่าต่อจากนี้พวกเขาจะละความพยายามพาเธอและน้องเข้าตระกูลเสียทีดูจากท่าทางแล้วพวกเขาก็แค่หวังผลประโยชน์ ไม่น่าคิดร้ายที่อันตรายถึงชีวิต จึงทำเป็นมองผ่านไป แต่อย่าพลาดคิดร้ายกับเสี่ยวหยุนก็แล้วกันเป็นคนใจร้ายน่ะมันง่ายนิดเดียว แต่เธอไม่อยากเป็นคนใจอำมหิตต่างหาก“ชาค่ะ”ร่างบางวางกาน้ำชาลวดลายสวยงามลงบนโต๊ะสนามหน้าบ้าน ดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังกว้างของลู่ซีเหยียน ผู้เป็นพ่อแท้ ๆ ของเจ้าของร่าง“ขอบคุณลูกมาก”“คุณมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ?”“เหมยเอ๋อร์ พ่อทำผิดต่อลูกและน้องมากเหลือเกิน พ่ออยากจะขอโทษใน

บทที่ 40รับสองพี่น้องกลับเข้าตระกูลลู่วันต่อมาตระกูลลู่รีบส่งกระเช้าผลไม้และจดหมายมาขอโทษอันซีเหมยตั้งแต่เช้า รวมถึงตระกูลหลงก็ได้รับคำขอโทษเช่นเดียวกันเรื่องราวทั้งหมดจะบอกว่าเป็นความผิดของเด็ก ๆ ก็ไม่ได้ เด็ก ๆ ยังไม่ทันทำอะไรผิดนอกเหนือจากมีใจต้องการจะช่วยคนถูกรังแกเท่านั้น ลู่เหมยอิงต่างหากที่ใจร้อน ส่วนสุนัขตัวน้อยนั่นก็ไม่นับว่าผิดเพราะคมเขี้ยวเล็ก ๆ กัดคนของเธอไม่เข้าด้วยซ้ำตระกูลลู่ส่งคำขอโทษ รวมถึงทำโทษคนของตัวเองแล้วด้วย อันซีเหมยจึงไม่ติดใจ เสี่ยวหยุนก็ไม่เอาเรื่องเพราะเห็นว่าเสี่ยวปิงปลอดภัยดี อีกอย่างเขาเป็นคนผลักพี่สาวนิสัยไม่ดีคนนั้นก่อนด้วย“เสี่ยวปิงมาหาหนูมา”“บ๊อก บ๊อก...หงิง งี๊ด”เสี่ยวปิงวิ่งมาคลอเคลียขาป้อม ๆ ของเจ้านายตัวน้อยอย่างออดอ้อน“น่ายักทิ่ฉุดเยย หนูยักเสี่ยวปิงน้าาา”ปากเล็ก ๆ นั้นก้มหอมขนนุ่มนิ่มหอมกลิ่นแชมพูอย่างมันเขี้ยว เสี่ยวปิงเลียมือลียหน้าของเสี่ยวหยุนร้องหงิงออดอ้อนอย่างน่าหมั่นไส้ อันซีเหมยถึงกับต้องส่ายหน้าอย่างระอาที่หมามันออเซาะถึงขนาดนี้เสี่ยวหยุนวิ่งเล่นกับเสี่ยวปิงอย่างสนุกสนาน ลืมเรื่องเมื่อวานไปแล้วเพราะพี่สาวบอกว่าเรื่องไหนไม่ดี

บทที่ 39ช่วยเหลือคนพลั่ก!“อ๊ะ...ฮึก”เสี่ยวหมิงเข้าประคองลู่ซีหยางไว้ได้ทันก่อนที่อีกคนจะล้ม ส่วนเสี่ยวหยุนน่ะเหรอ ตอนนี้กำลังยืนเท้าสะเอวจ้องหน้าคนใจร้ายอย่างเอาเรื่อง“อันซีหยุน...ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย! แกทำบ้าอะไรของแกเนี่ย” ลู่เหมยอิงโวยวายที่เห็นเด็กหน้าคุ้นตา หลุบตามองเด็กตัวสูงเลยหัวเข่ามานิดหน่อยยืนจ้องมองเธออย่างไม่หวาดหวั่นไอ้เด็กนี่กล้าดียังไงถึงผลักเธอ!“ไม่ต้องกลัวนะพวกเรามาช่วย รีบหนีกันเถอะ”เสี่ยวหมิงจับมือน้องข้างหนึ่ง จับมือคนแปลกหน้าอีกข้างหนึ่งดึงให้วิ่งหนีคนใจร้ายเพราะกลัวว่าเธอจะเอาเรื่อง เขาไม่ได้กลัวผู้หญิงคนนี้ แต่กลัวจะโดนพ่อทำโทษต่างหากล่ะเสี่ยวหยุนสับขาสั้น ๆ วิ่งหน้าตั้งจนพุงกระเพื่อม รู้สึกสนุกตื่นเต้นไปอีกแบบ ส่วนลู่ซีหยางวิ่งตามอย่างงง ๆ“ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ ตามพวกมันไปสิ!” ลู่เหมยอิงสั่งคนของตัวเองให้วิ่งตามไป ชายหนุ่มสองคนทำตามคำสั่งของคุณหนูใหญ่ทันทีพลั่ก ตุ้บ!“โอ๊ย... ผมวิ่งไม่ไหวแล้ว ตาผมมัวเกินไปมองไม่ค่อยเห็นทางเลย”ลู่ซีหยางมองไม่ค่อยเห็นจึงวิ่งชนเข้ากับกระถางต้นไม้ล้มเข่าแตก เด็กน้อยน้ำตาไหลออกมาเพราะเจ็บแผล มือน้อย ๆ ขยี้ดวงตาที่พร่ามัวมองแทบไม

บทที่ 38เด็กชายลู่ซีหยาง“ฉันไม่มีพ่อค่ะ”เมื่อไม่มีพ่อ แล้วจะมีปู่กับย่าได้อย่างไร“เอ๊ะ!” ลู่เจียวมิ่งกำลังจะว่าตักเตือน ทว่าเสียงเข้มของสามีก็ดังขัดขึ้นเสียก่อน“หยุด! จะทะเลาะกันทำไม ไม่อายคนอื่นเขาหรือยังไงกัน” เขาว่าพลางถอนหายใจอย่างเบื่อหน่อย ก่อนจะหันมาตำหนิอันซีเหมย “ส่วนพวกเธอสองคนยังไงก็เป็นสายเลือดตระกูลลู่ ยังไงก็ระวังคำพูดไว้บ้าง”“ตามสายเลือดมันก็จริงค่ะ แต่อย่าลืมว่าพวกเราสองคนไม่ได้อาศัยใบบุญของตระกูลลู่ อีกอย่าง...แม่ของฉันแซ่อัน เธอเป็นเพียงหญิงสาวชนบทจน ๆ คนหนึ่งเท่านั้น ฉันกับน้องไม่อาจเอื้อมเป็นคนของตระกูลลู่หรอกค่ะ”ทันใดนั้นก็พลันมีเสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศ“หญิงสาวชนบทอย่างนั้นเหรอ งั้นเรื่องที่นายพลลู่มีภรรยาลับ ๆ และมีลูกอีกสองคนก็เป็นเรื่องจริงน่ะสิ”“ใช่แหง ๆ ดูนายท่านลู่พูดเข้าสิ พูดเหมือนว่าจะรับเด็กสองคนนั้นกลับเข้าตระกูล...”“ก็นั่นน่ะสิ แต่ดูเหมือนว่าหลานสาวจะไม่อยากกลับมานะ เธอบอกว่าเธอแซ่อันนี่”“เงียบน่า อย่าเสียงดังไป รอดูไปก่อน...”เสียงซุบซิบได้ยินบ้างไม่ได้ยินบ้างนายท่านลู่เกิดความรู้สึกอับอายเล็ก ๆ จึงตีสีหน้าขึงขัง แต่ใครจะกล้ากล่าวนินทาหนักป

บทที่ 41บุตรชายที่น่ารัก ครอบครัวของเรา[ตอนจบ]ห้าปีผ่านไปวันเวลาหมุนเวียนผ่านมาแล้ว 5 ปี ธุรกิจของบ้านหลินดำเนินไปได้ด้วยดี ถึงแม้ว่าจะมีอุปสรรคไปบ้าง แต่ก็ไม่เกินความสามารถของพวกเขาที่จะจัดการได้โดยเฉพาะการค้าของหนิงเจีย ไม่ว่าจะเป็นยารักษา หรือผักผลไม้ นับวันยิ่งเป็นที่ต้องการในประเทศหวงเล่อหยางและหนิงเจียนั่งเล่นอยู่หน้าบ้าน เธอเอาเสื่อปิกนิกออกมานั่ง ข้างหน้าเต็มไปด้วยของกิน...ท่ามกลางบรรยากาศยามเช้าตรู่มีแสงแดดอ่อน ๆ ส่องกระทบพื้นหญ้า หวงเล่อหยางนอนบนตักของภรรยาให้เธอลูบหัวแผ่วเบาเขาอยากมีช่วงเวลาดี ๆ แบบนี้ไปนาน ๆ จัง“พ่อครับ แม่ครับ!”ทันใดนั้นเสียงเล็กของเด็กวัยประมาณ 5 ขวบร้องเรียกพ่อกับแม่เสียงดัง หวงอี้หมิงในชุดนอนรูปหมีสีน้ำตาลวิ่งมาหาพ่อกับแม่ แล้วร่างของเด็กน้อยก็พลันหายวับไปโดยที่หนิงเจียยังไม่ทันจะได้กอดลูก เธออ้าแขนซะเก้อเลย“หมิงหมิง แกล้งพ่อกับแม่อีกแล้วเหรอลูก” หนิงเจียพลันยิ้มอ่อน ลูกชายของเธอมีพลังล่องหนระดับสอง เขาแสดงพลังออกมาตั้งแต่ยังไม่ทันสองขวบดีด้วยซ้ำตอนแรกทุกคนก็ตกอกตกใจที่จู่ ๆ หลานก็หายวับไปกับตา แต่ด้วยความที่พลังยังอ่อนจึงไม่ได้เลือนหายไปทั้

บทที่ 40นายท่านหลินปรากฏตัว“ในนี้...มีตัวเล็กอยู่จริงหรือเปล่า” ใบหน้าคมคายเอียงซบหน้าท้องที่ยังไม่ค่อยนูนออกบนเตียงนอนกว้างสีขาวสะอาดตา“จริงสิคะ ฉันจะโกหกพี่ทำไม”หนิงเจียตอบเสียงกลั้วหัวเราะ เธอไม่ได้ตอบคำถามนี้เป็นครั้งแรก เพราะตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องจวบจนวันนี้ผ่านมาแล้วหนึ่งสัปดาห์ หวงเล่อหยางก็ยังคงถามคำถามนี้เหมือนเคยถามบ่อยจนเธออยากจะอัดเสียงให้เขาฟังซ้ำ ๆ เอาไปนั่งฟังคนเดียวให้มันจุใจ“พี่เล่อหยาง ตอนที่พี่เข้ามารับกระสุนแทนฉัน ถามได้ไหมว่าพี่คิดอะไรอยู่?”ชายหนุ่มได้ยินคำถามจึงเงยหน้าขึ้น ขณะที่มือหนายังลูบวนแผ่วเบาตรงหน้าท้องนูน ปากหยักกดรอยยิ้มเล็กน้อย ความรู้สึกท่วมท้นในใจถึงวันต้องเปิดเผย“ตอนนั้นฉันอยากปกป้องเธอให้ได้”“เพราะอะไรคะ?” คิ้วเรียวขมวด เอียงคอถามซึ่งหวงเล่อหยางมองว่าเธอน่ารักน่าเอ็นดูจนเขาอดยิ้มออกมาไม่ได้“เพราะฉันรักเธอ”เขาบอกเสียงทุ้มหนักแน่นใช่แล้วได้ยินไม่ผิด เขารักเธอ...ความรู้สึกมันแปรเปลี่ยนตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่อาจทราบ ตั้งแต่วันที่หนิงเจียเปลี่ยนไป เขาเองก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป รู้ตัวอีกทีก็ไม่อาจสูญเสียคนคนนี้ไปได้เพียงแค่คิดว่าเธอหายไปจากโลกนี้ ห

บทที่ 39กำจัดอย่างเลือดเย็น“ท้าทายฉันขนาดนี้ไม่กลัวตายเลยสินะ ถ้าอย่างนั้นก็หมดเวลาของเธอแล้วหลินหนิงเจีย”ฟ่านเหมยก้าวขึ้นมายืนข้างหน้า จ่อปลายกระบอกปืนไปยังหนิงเจีย ซึ่งสายตาที่อีกฝ่ายมองมาโดยท้าทายไม่หลบสายตา ไม่กลัวตาย มันทำให้ฟ่านเหมยอยาก ’ฆ่า’ ผู้หญิงคนนี้ให้พ้น ๆตายซะเถอะ!คิดแล้วฟ่านเหมยพลันลั่นไกออกไปสองนัด!ปัง ปัง!“อึก!”ทว่ากระสุนที่ถูกยิงออกไปนั้นหนิงเจียไม่ได้สัมผัสมันแม้แต่น้อย คนที่ถูกยิงเข้าเต็ม ๆ แผ่นหลังคือหวงเล่อหยางที่คว้าร่างภรรยาโอบกอดปกป้องเธอไว้ ลำแขนแกร่งกอดร่างบางแนบแน่นเขายอมปกป้องหนิงเจียด้วยชีวิต!“เล่อหยาง!”“พี่เล่อหยาง!”ลู่เฟยโอบกอดน้องสาวจากทางด้านหลังไม่ให้เธอล้ม ชายหนุ่มกัดฟันกรอดอยากจะสังหารพวกมันเสียที ปืนที่เขามีก็ถูกพวกมันยึดไปหนิงเจียกอดประคองคนเจ็บเอาไว้ สัมผัสได้ถึงความถี่กระชั้นชิดในการหายใจของเขาก็รีบวางมือลงบนแผงอกแกร่งส่งพลังรักษาเข้าไปหยุดยั้งให้เลือดหยุดไหล พร้อมช่วยรักษาบาดแผลภายในเบื้องต้นเธอมีเวลาน้อย ขอแค่ยื้อชีวิตของเขาไว้ก่อนด้วยพลังรักษาระดับสี่ทำให้หวงเล่อหยางกลับมาหายใจได้อย่างปกติ ความเจ็บปวดก็ลดน้อยลงมาก“คุณยอมตายเพ

บทที่ 38ถึงเวลากำจัดเห็บหมัดการประลองดุเดือดขึ้นเมื่อฟ่านเหมยลงมือหนักกว่าเดิม อาวุธมีดในมือเพิ่มความมั่นใจให้หญิงสาวเต็มเปี่ยม เธอยิ้มเยาะก่อนจะกวัดแกว่งมีดในมือใส่หนิงเจียอย่างว่องไวแต่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นเมื่อหนิงเจียหลบได้ และตอบโต้กลับจนคนมองทึ่งไปตาม ๆ กัน“พระเจ้า ต่อสู้มือเปล่าว่ายอดแล้ว พอมีอาวุธเพิ่มมานั้นเยี่ยมยอดกว่า”“ฉันจะบ้าตาย ฉันไม่เคยเห็นท่าการต่อสู้เฉพาะตัวที่สวยงามขนาดนี้มาก่อน ทำเอาท่าที่พวกเราใช้กลายเป็นน้อง ๆ ไปเลยให้ตายสิ”“เฮ้ย นั่น!”ทว่าสิ่งที่ทำให้ตาโตมากที่สุด คือฟ่านเหมยขว้างมีดแหลมคมของทหารไปยังหญิงสาวที่ยืนห่างประมาณ 5 เมตร ทุกคนต่างใจหายวาบเพราะกลัวหนิงเจียหลบไม่ทัน...ส่วนคนที่ทำให้นายพลแก่ ๆ ใจร่วงไปที่ตาตุ่มกลับไม่หวั่นแม้แต่น้อยดวงตาของเธอเย็นชาขึ้นอีกหนึ่งระดับ เมื่อเห็นว่ามีดที่ฟ่านเหมยปามาใกล้จะถึงตัว พอมันพุ่งเข้ามาใกล้หนิงเจียก็สะบัดมีดเล่มเล็กของเธอออกไปทันทีเคร้ง!เสียงใบมีดกระทบเสียดสีจนเกิดประกายไฟ พลันทำให้มีดของฟ่านเหมยสะบัดเปลี่ยนทิศทางออกไป ไม่น่าเชื่อว่ามีดเล่มเล็ก ๆ ของหนิงเจียเป็นมีดชั้นดีที่สามารถต้านทานมีดทหารเล่มใหญ่ยาวกว่าอย่

บทที่ 37เล่นสกปรก“ฉันก็อยากเห็น เอาสักหน่อยสิหนูเสี่ยวเจีย”“ถือว่าออกกำลังกายแล้วกันนะ”“อืม น่าลองนะเสี่ยวเจีย หนูฟ่านเหมยก็เป็นผู้มีฝีมือ หากได้ประลองกันน่าจะได้ประสบการณ์พอสมควรนะ”นายพลคนอื่น ๆ สนับสนุน อยากเห็นกับตาเหมือนกันว่าหลานสาวที่นายพลจางชื่นชมนั้นจะเก่งสักแค่ไหน ขอชมฝีมือสักหน่อยถ้าเก่งจริงก็จะขอดึงตัวไปทำงานด้วยน่ะนะหรือบางคนแค่อยากดูชั้นเชิงการต่อสู้ของทั้งคู่ ไม่ได้คิดเป็นอื่น แต่ทว่าบางคนกลับยิ้มหยันเพราะไม่เชื่อว่าพวกผู้หญิงจะเก่งเท่า หรือเก่งกว่าผู้ชายสตรีนั้นเป็นแค่คนอ่อนแอมีหน้าที่ตั้งครรภ์ให้กับผู้ชายในสายตาของพวกเขา แต่นั่นก็ไม่ได้มีใครเปิดโปงความคิดของตัวเองออกไปในเมื่อตอนนี้บุตรสาวพลเอกฟ่านออกหน้าแล้วนี่“ว่ายังไงเสี่ยวเจีย หลานพอจะแสดงให้คนแก่ ๆ เหล่านี้ได้เห็นกับตาหน่อยหรือเปล่า” นายพลจางหันมาถามหลานสาวเสียงอ่อนกว่าใครถ้าไม่อยากทำ ก็แค่ปฏิเสธไปนายพลหัวขาวหัวเราะ ไม่โกรธที่โดนเหน็บว่าเป็นคนแก่ แต่กลับขำก๊ากเสียด้วยซ้ำ “ฮ่า ๆๆ ถึงฉันจะแก่แต่ฉันก็ยังแข็งแรงมากนะนายพลจาง”“จะไม่แข็งแรงได้ยังไงครับท่านฮง เพราะท่านได้ของดีมาน่ะสิ อย่าว่าแต่ท่านเลยนะ ผมเอง

บทที่ 36ท้าประลองต่อหน้าคนหลายสิบในช่วงเย็นไฟที่โหมไหม้ก็มอดดับเพราะลู่เฟยสะใจมากพอแล้ว และเรื่องที่หลินเจ๋อห่าวตกตายในกองไฟไม่นานก็ลามไปทั่วเมืองใครจะไม่รู้จักหลินเจ๋อห่าว ชายหนุ่มผู้มีพ่อรวยแต่ทว่านิสัยเลวทรามชอบใช้ความรุนแรงไม่ว่ากับทั้งผู้ชายและผู้หญิงที่ไร้อำนาจต่อสู้กลับไม่มีใครกล้าแจ้งความจับเขา เพราะเขาใช้อำนาจเงินปิดปากเจ้าหน้าที่ทุกครั้งเพราะแบบนี้บ้านหลินสามถึงย้ายตระกูลจากปักกิ่งมายังต่างเมือง อีกทั้งพวกเขาซุ่มเรื่องทำบางอย่างที่ผิดกฎหมายแต่ไม่ต้องการให้ตระกูลหลินสายหลักระแคะระคาย จึงจำต้องย้ายที่อยู่ด้วยความจำเป็นอีกทั้งหลินเจ๋อตง หลินเจ๋อหมิงและบุตรหลานคนอื่น ๆ ต่างก็รู้ว่าหลินเจ๋อห่าวไม่ได้ตายเพราะโดนไฟคลอกหรอก เขาโดนฆาตกรรมแน่นอน ไม่รู้ว่าไปเจอตอใหญ่ที่ไหนเข้าถึงได้โดนเล่นงานกลับจนถึงชีวิตแบบนี้ทว่านายท่านหลินสามไม่ได้ป่าวประกาศ ด้วยกลัวจะเสียหน้า รวมถึงกลัวศัตรูไหวตัวทัน ทำเพียงสืบอย่างลับ ๆ ว่าใครกันแน่ที่สังหารลูกหลานของตระกูลหลินอย่าให้เขารู้ตัวคนร้าย...เพราะเขาจะไม่ไว้ชีวิตของมันเช่นกัน!ในขณะที่บ้านหลินสามกำลังเร่งออกตัวกับลูกค้าเรื่องธุรกิจและสินค้าที่โด

เธอไม่เห็นอันซูหนิงมาด้วย แต่เห็นเหอฟ่านชิงมากับนายพลเหอ เหาฟ่านชิงเองก็เห็นลี่หงเช่นกัน หากแต่เธอไม่กล้าแม้จะสบตาอีกฝ่ายตระกูลเหอนับถือบุญคุณเป็นใหญ่...หลี่ลี่หงช่วยชีวิตเธอเอาไว้นับว่าตระกูลเหอติดหนี้บุญคุณของหลี่ลี่หงแล้วด้วยเหตุนี้เหอฟ่านชิงจึงไม่กล้าจะเข้าใกล้จ้าวเฟยฉี ไม่กล้าที่จะทวงคนรักเก

หยวนอี้เหมยกัดฟันกรอดด้วยความอับอาย แต่เธอก็ไม่สามารถถอยได้จึงได้แต่รุกเข้าใส่ ทั้งสองคนประมือกันไปหลายกระบวนท่า แต่โดยส่วนใหญ่ชิงชิงจะเป็นฝ่ายปัดป้องการโจมตีจนคู่ต่อสู้มีอารมณ์หงุดหงิดที่ชิงชิงเอาแต่ป้องกันไม่สู้กลับ“ทำไมถึงเอาแต่ปัดป้อง แบบนี้มันเสียเวลาไม่รู้หรือไง”“เป็นอย่างนั้นหรือคะ ถ้าอย่าง

ได้ดูการละครของตระกูลใหญ่ สนุกน้อยซะที่ไหน...แต่การที่พลเอกหยวนเฟิงรับบุตรบุญธรรมเข้ามาถือว่าเป็นเรื่องน่าประหลาดใจ ใช่ว่าคนตระกูลหยวนจะมีทายาทน้อยคนเสียเมื่อไหร่กันล่ะเขาจะรับบุตรบุญธรรมเข้ามาอีกทำไมกัน?“หยวนอี้เหมยจึงอยากจะขอท้าประลองกับบุตรสาวบุญธรรมของคุณลุง คิดเสียว่าเป็นการทักทายจากครอบครัว

“หลานเป็นยังไงบ้าง” เมื่อได้ที่นั่งแล้วหลี่ลู่หมิงพลันชะโงกหน้ามาถามอย่างตื่นเต้น เขามองหน้าท้องของน้องสาวตาวาววับ จินตนาการไปต่าง ๆ นานาว่าหลานในท้องเป็นผู้หญิงหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูก็เขาอยากได้หลานสาวนี่!“สบายดีค่ะ เริ่มดิ้นแล้ว” ลี่หงตอบเสียงเรียบเรื่อย แต่นั่นก็ทำให้พี่ชายคนรองยิ้มกว้างน้องสาว

-38-งานเลี้ยงทหารและโอกาสครั้งสุดท้ายของเจ้าพ่อเมืองเหนือ [END]เช้าวันต่อมางานเลี้ยงทหารก็ถูกจัดขึ้นภายในค่ายทหารกองรบที่ 001 ค่ายทหารหน่วยที่ใหญ่ที่สุดในเมืองปักกิ่ง ภายในงานตกแต่งด้วยโทนสีเข้มทั้งหมดให้ความดุดัน แข็งแกร่งเหมาะสมกับความเป็นทหารกล้าที่ดูแลประเทศชาติงานจัดขึ้นทั้งกลางวันและกลางคื

หลังจากแช่น้ำเสร็จแล้วลี่หงสวมชุดคลุมอาบน้ำสีขาวนวลตัวเดียวออกมาข้างนอก สาบเสื้อคลุมแหวกออกเล็กน้อยเผยให้เห็นเนินอกขาววับแวมพร่างพราวหยดน้ำเล็ก ๆ ที่ยังเช็ดไม่ทันแห้งดีในห้องนี้มีเธอกับชิงชิงอยู่ด้วยกันสองคน ดังนั้นลี่หงจึงไม่ได้แต่งตัวเรียบร้อยนักก๊อก ๆ ...เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นสองครั้ง ลี่หง