Mag-log inด้านหลัง หนิงเอ๋อถูกทหารจับมัดมือ เธอมองภาพครอบครัวตรงหน้าด้วยแววตาว่างเปล่า
หลี่น่าลุกขึ้
ผู้อำนวยการพาหลี่น่าไปยังห้องทำงานเดิม ป้ายชื่อบนประตูถูกติดกลับคืน ทุกอย่างภายในถูกจัดวางอย่างเรียบร้อย โต๊ะ เก้าอี้ และตู้เก็บเอกสารยังอยู่ตำแหน่งเดิม มีเพียงกรอบรูปเล็ก ๆ บนโต๊ะซึ่งเพิ่มเข้ามาใหม่เป็นภาพหลี่น่า หวังเหว่ย และเฉินอวี่ถ่ายร่วมกันที่หมู่บ้านซานเหอหลี่น่าหันไปมองสามี“คุณนำมาวางหรือ”หวังเหว่ยตอบ“เฉินอวี่เลือกภาพ”เด็กชายยืดอกอย่างภูมิใจ“ผมคิดว่าแม่จะได้มองเห็นผมกับพ่อเวลาทำงานครับ”หลี่น่ายิ้มและลูบศีรษะลูก “แม่ชอบมาก”ยังไม่ทันได้นั่งพัก พยาบาลคนหนึ่งก็รีบเข้ามารายงาน“คุณหมอหลี่คะ ห้องฉุกเฉินมีผู้ป่วยชายหมดสติ ความดันต่ำ หายใจเร็ว แพทย์เวรยังหาสาเหตุไม่ได้ค่ะ”สายตาของหลี่น่าเปลี่ยนเป็นจริงจังทันที เธอสวมเสื้อกาวน์ตัวใหม่อย่างรวดเร็ว“เตรียมสารน้ำ ตรวจน้ำตาลในเลือด เก็บเลือดตรวจ และแจ้งห้องเอกซเรย์ให้พร้อม”เธอหันไปหาหวังเหว่ยกับเฉินอวี่“ฉันต้องไปทำงานแล้ว”หวังเหว่ยพยักหน้า “ไปเถอะ ผมจะดูแลลูกเอง”เฉินอวี่ยกกำปั้นเล็กขึ้น “แม่สู้ ๆ ครับ”หลี่
กลับสู่วงการแพทย์เช้าวันที่หลี่น่าต้องกลับเข้ารับตำแหน่งเดิม ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านซานเหอสดใสเป็นพิเศษ แสงแดดอ่อนส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องพัก เผยให้เห็นเสื้อกาวน์สีขาวตัวใหม่ซึ่งแขวนอยู่ข้างตู้ไม้หลี่น่ายืนมองเสื้อกาวน์ตัวนั้นอยู่นานครั้งหนึ่งเธอเคยถูกบังคับให้ถอดเสื้อกาวน์ท่ามกลางสายตาดูหมิ่น ถูกยึดตราประจำตัวแพทย์ และถูกสั่งห้ามเข้าเขตโรงพยาบาลราวกับเป็นอาชญากร วันนี้เธอกำลังจะสวมมันอีกครั้งในฐานะแพทย์ผู้ได้รับการพิสูจน์ว่าบริสุทธิ์เฉินอวี่เดินเข้ามาพร้อมตราประจำตัวซึ่งกระทรวงสาธารณสุขส่งคืนให้มารดา เด็กชายใช้สองมือประคองมันอย่างระมัดระวัง“แม่ครับ พ่อบอกให้ผมนำสิ่งนี้มาให้”หลี่น่ารับตรามา ลูบตัวอักษรบนพื้นผิวโลหะเบา ๆ“ขอบใจนะลูก”เฉินอวี่เงยหน้ามองเสื้อกาวน์“วันนี้แม่จะกลับไปทำงานที่โรงพยาบาลแล้วใช่ไหมครับ”“ใช่”“แล้วคลินิกของหมู่บ้านล่ะครับ”หลี่น่ายิ้ม“แม่ยังไม่ทิ้งที่นี่ แม่จะจัดตารางมาช่วยตรวจคนไข้ทุกสัปดาห์ และจะส่งแพทย์กับพยาบาลจากโรงพยาบาลมาช่วยประจำด้วย”
ประโยคนั้นทำให้ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านเงียบลง แม้แต่หวังเหว่ยยังชะงักมือที่กำลังถือค้อน คณะเจ้าหน้าที่เดินเข้าไปภายในคลินิก โต๊ะประชุมเล็กถูกจัดเตรียมอย่างเรียบง่าย หลิวกั๋อหมินเปิดแฟ้มเอกสารสีแดงเข้ม ก่อนกล่าวต่อหน้าทุกคน“ตลอดหลายวันที่ผ่านมา คณะกรรมการสอบสวนร่วมระหว่างกระทรวงสาธารณสุข หน่วยงานกำกับเวชภัณฑ์ และฝ่ายความมั่นคง ได้ตรวจสอบหลักฐานทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว”เขาหยิบเอกสารขึ้นมาทีละชุด“บัญชีการเงิน”“ภาพถ่าย”“ผลตรวจทางห้องปฏิบัติการ”“คำรับสารภาพของผู้ร่วมขบวนการ”“และหลักฐานการปลอมแปลงเวชระเบียน”“ทุกชิ้นยืนยันตรงกันว่า คุณหมอหลี่น่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการผลิตหรือจำหน่ายยาปลอม”เสียงปรบมือดังขึ้นเบา ๆ จากชาวบ้านที่ยืนอยู่ด้านนอกหลิวกั๋อหมินเปิดเอกสารอีกฉบับ“ตามมติของกระทรวงสาธารณสุข”เขาอ่านด้วยน้ำเสียงชัดเจน“ขอเพิกถอนคำสั่งพักงานของแพทย์หญิงหลี่น่าโดยมีผลย้อนหลัง เพิกถอนผลการสอบสวนเดิมทั้งหมด คืนสิทธิ์และเกียรติยศในวิชาชีพแพทย์ และประกาศว่าคุณหมอหลี่น่าเป็นผู้บริสุทธิ์”ทันที
จางเปียวชี้ทีละแห่ง โกดังร้าง โรงงานปิดกิจการ คลังสินค้าเก่า และโรงสีที่เลิกใช้ ล้วนถูกดัดแปลงเป็นสถานที่เก็บและเปลี่ยนยาปลอม ยิ่งเขาให้ข้อมูล เจ้าหน้าที่ยิ่งตกใจ นี่ไม่ใช่อาชญากรรมธรรมดา แต่เป็นเครือข่ายอาชญากรรมที่ดำเนินการมานานหลายปี หลังจากสอบสวนจางเปียวเสร็จ หลิวหย่งก็ถูกนำตัวเข้ามา เลขานุการคนสนิทของหวังกั๋วเฉียงยังคงสงบนิ่ง เขาปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา“ผมเป็นเพียงเลขานุการ ไม่ทราบเรื่องการผลิตยา”หวังเหว่ยลุกขึ้นเดินไปวางภาพถ่ายใบหนึ่งตรงหน้า เป็นภาพที่ถ่ายได้ในโกดังเก่า หลิวหย่งกำลังส่งซองเงินให้หยางจื้อเฉียง“คนในภาพคือคุณ”หลิวหย่งนิ่งไปครู่หนึ่ง“ภาพปลอม”หลี่น่าจึงวางภาพอีกชุดเป็นภาพจากฟิล์มที่สวี่อวี้เฉิงเก็บไว้ก่อนหน้านี้ ภาพหลิวหย่งกำลังเซ็นรับเอกสารขนส่งยา ตามด้วยภาพเขาเดินออกจากโกดังพร้อมหวังกั๋วเฉียง หลิวหย่งเริ่มหน้าซีด หวังเหว่ยเปิดซองเอกสารอีกชุด“นี่คือรายการโอนเงินจากบัญชีสหกรณ์การค้าหลงฟู่”“แล้วอย่างไร”“เงินถูกโอนเข้าบัญชีญาติของคุณทุกเดือน”หลิวหย่งยังคงเงียบ เฉินอี้หลงจึงหยิบหลักฐานช
ด้านหลัง หนิงเอ๋อถูกทหารจับมัดมือ เธอมองภาพครอบครัวตรงหน้าด้วยแววตาว่างเปล่าหลี่น่าลุกขึ้นเดินไปหาเธอ“ใครเป็นคนสั่ง”หนิงเอ๋อหันหน้าหนีหวังเหว่ยกล่าวเสียงเย็น“หลิวหย่งจะไม่มาช่วยคุณ คนที่รออยู่นอกโรงงานถูกจับแล้ว และเส้นทางหลบหนีทั้งหมดถูกปิด”สีหน้าของหนิงเอ๋อเปลี่ยนไป“ไม่จริง เขาบอกว่าจะรอรับฉัน”หลินเซิ่งโยนกระเป๋าเงินใบหนึ่งลงตรงหน้า ภายในมีเพียงกระดาษเก่า ไม่มีเงินหรือเอกสารเดินทางตามที่สัญญา“คนที่มารอไม่ได้เตรียมพาคุณหนี เขาเตรียมน้ำมันกับเชือกมาเผาโรงงานหลังได้บัญชี”หนิงเอ๋อมองกระเป๋าด้วยใบหน้าซีดเผือดในที่สุดเธอก็เข้าใจว่า ตนเองกับเฉินอวี่ถูกนำมาใช้เป็นเหยื่อล่อทั้งหมด เมื่อหลักฐานถูกทำลาย คนในโรงงานก็จะถูกเผาไปพร้อมกัน ไม่มีใครเหลือให้การถึงหวังกั๋วเฉียง“ฉันจะให้การ”เธอกล่าวเสียงสั่น“ฉันจะบอกทุกอย่าง หลิวหย่งเป็นคนสั่ง เขาบอกว่าหวังกั๋วเฉียงต้องการทำลายบัญชีก่อนเจ้าหน้าที่มาถึง และสั่งให้จัดฉากว่าหลี่น
หนิงเอ๋อเคยสวมเสื้อสีม่วงตัวนี้ในวันที่ถูกสอบสวนเรื่องสับเปลี่ยนถุงเลือด แม้เธอจะหลบหนีจากการควบคุมตัวไปก่อนหน้านี้ แต่ไม่มีใครคิดว่าจะกล้ากลับมาใกล้คลินิกอีกครั้งหวังเหว่ยมองเส้นทางเกวียนที่ทิ้งรอยไว้บนดิน“เธอไม่ได้ทำคนเดียว ต้องมีคนรอรับนอกหมู่บ้าน”เขาหันไปสั่งหลินเซิ่ง“กระจายกำลังปิดทางออกทุกเส้น ห้ามเข้าใกล้โรงงานอิฐจนกว่าจะได้รับสัญญาณ พวกมันอาจมีคนเฝ้าดู”“ครับ”หลี่น่าหยิบสมุดบัญชีปลอมที่เตรียมไว้สำหรับล่อศัตรูออกมาจากตู้“ฉันจะไปตามนัด”หวังเหว่ยปฏิเสธทันที“ผมไปเอง”“ในจดหมายระบุว่าต้องเป็นฉัน หากเห็นคนอื่น พวกมันอาจทำร้ายเฉินอวี่”“ผมจะไม่ปล่อยให้คุณเข้าไปคนเดียว”“คุณต้องซ่อนตัวอยู่ใกล้ ๆ”เธอมองเขาตรง ๆ“ครั้งนี้เราต้องเชื่อใจกัน”หวังเหว่ยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าทั้งคู่ใช้เวลาไม่นานวางแผน หลี่น่าจะถือกระเป๋าใส่บัญชีปลอมเข้าไปในโรงงานอิฐ ส่วนหวังเหว่ยกับทหารจะลอบเข้าไปจากด้านหลังตามร่องระบายน้ำเก่าสวี่อวี้เฉิงพบแผนผังโรงงานจากผู้ใหญ่บ้าน จึงรู้







