Se connecterPartager
บทที่ 16
Date de publication:
2026-08-01 18:39:22หลี่เฉียง ลูกชายแท้ ๆ ของครอบครัวหลี่
หลี่น่าหยุดมือ เก็บสมุดบันทึกกับเครื่องบันทึกเสียงลง
Dernier chapitre
ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย บทที่ 102
ซุนเยี่ยนวางสมุดลงบนโต๊ะ“พวกเขาเลยคิดว่าหมอจากเมืองไม่เข้าใจชีวิตคนบนเขา”หลี่น่าพยักหน้าช้า ๆ“แล้วเมื่อคืนพวกเขามารอฉันตั้งมากมาย”“เพราะมีเด็กอาการหนักค่ะ ทุกคนอยากรู้ว่าคุณช่วยได้จริงหรือเปล่า”“ตอนนี้เด็กเป็นอย่างไรบ้าง”“ไข้ลดลงแล้ว หายใจดีขึ้น แม่ของเด็กเฝ้าอยู่ทั้งคืน”หลี่น่ายิ้มบาง ๆ“ถ้าอย่างนั้นวันนี้เราจะไปเยี่ยมเด็กที่บ้าน”ซุนเยี่ยนมองเธอด้วยความประหลาดใจ“คุณหมอจะเดินไปหรือคะ บ้านเขาอยู่เกือบปลายหมู่บ้าน”“คนไข้ไม่มาหาเรา เราก็ไปหาเขา”คำตอบนั้นทำให้ซุนเยี่ยนนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนรีบหยิบกระเป๋าอุปกรณ์ขึ้นมาหลังจากตรวจสอบยาที่เหลือ หลี่น่าพบว่าสถานีอนามัยขาดแคลนแทบทุกอย่าง ยาลดไข้เหลือไม่ถึงยี่สิบเม็ด ยาปฏิชีวนะมีเพียงไม่กี่ชนิด ผ้าพันแผลต้องซักใช้ซ้ำ เครื่องวัดความดันมีเพียงเครื่องเดียวและสายยางเริ่มเสื่อม ส่วนเข็มฉีดยาบางขนาดหมดมานานแล้ว เธอจดรายการทั้งหมดอย่างละเอียด“เ
ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย บทที่ 101
แสงจากตะเกียงน้ำมันส่องห้องตรวจซึ่งคับแคบ เธอพบปัญหามากกว่าที่คาดไว้ ผู้ป่วยหลายคนปล่อยโรคเรื้อรังมานานเพราะไม่มีเงินและไม่มีแพทย์ บางรายใช้สมุนไพรผิดวิธีจนเกิดภาวะแทรกซ้อน เด็กจำนวนมากมีภาวะขาดสารอาหาร ขณะที่ผู้สูงอายุหลายคนไม่เคยได้รับการตรวจความดันหรือหัวใจอย่างจริงจัง ระหว่างตรวจชายชรารายหนึ่ง ไฟในสถานีอนามัยก็ดับลง ซุนเยี่ยนถอนหายใจ“เครื่องปั่นไฟคงน้ำมันหมดค่ะ”หลี่น่าหยิบตะเกียงเข้ามาใกล้“ไม่เป็นไร ตรวจต่อได้”หวังเฉินอวี่ซึ่งนั่งวาดรูปอยู่มุมห้องรีบยกตะเกียงอีกดวงมาช่วย“แม่ครับ ผมถือให้”หลี่น่ามองลูกชายด้วยความอ่อนโยน“ขอบใจนะ แต่ระวังร้อน”เด็กชายยืนถือตะเกียงด้วยสองมืออย่างตั้งใจ แสงสีเหลืองส่องใบหน้าของเขาและมารดาในห้องตรวจเล็ก ๆ ชาวบ้านที่รออยู่ต่างมองภาพนั้นด้วยความซาบซึ้ง จนเกือบสี่ทุ่ม ผู้ป่วยคนสุดท้ายจึงได้รับการตรวจ หลี่น่าล้างมือด้วยน้ำในอ่างไม้ ก่อนนั่งลงอย่างเหนื่อยล้า ซุนเยี่ยนยื่นน้ำอุ่นให้“คุณหมอเหนื่อยมากแล้วค่ะ”“คนที่นี
ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย บทที่ 100
หลี่น่าพยักหน้า“ใช่ค่ะ มาจากสำนักงานสาธารณสุขมณฑล”ชายคนนั้นยิ้มกว้างจนเห็นรอยย่นรอบดวงตา“ผมชื่อจางต้าฝู ผู้ใหญ่บ้านซานเหอให้มารับครับ”เขามองกระเป๋าเดินทางของเธอแล้วรีบยื่นมือมาช่วยถือ“ต้องนั่งรถต่ออีกสองชั่วโมง ถนนช่วงท้ายไม่ค่อยดี คุณหมอกับลูกอาจต้องลำบากหน่อย”“ไม่เป็นไรค่ะ”หลี่น่าหันไปมองลูกชาย“เฉินอวี่ไหวไหมลูก”เด็กชายพยักหน้าอย่างแข็งขัน“ผมไหวครับแม่”คำตอบนั้นทำให้จางต้าฝูหัวเราะด้วยความเอ็นดู“เด็กคนนี้เก่งจริง ๆ”ทั้งสามขึ้นรถบรรทุกเก่า ด้านหลังกระบะเต็มไปด้วยถุงข้าวสาร ลังน้ำมัน และเวชภัณฑ์จำนวนเพียงเล็กน้อยที่สำนักงานสาธารณสุขจัดส่งมาพร้อมกับหลี่น่ารถแล่นขึ้นไปตามเส้นทางภูเขาอย่างเชื่องช้า ยิ่งเข้าใกล้หมู่บ้าน ถนนก็ยิ่งแคบและขรุขระ บางช่วงเป็นเพียงทางดินริมหน้าผา หลี่น่าต้องใช้แขนโอบลูกชายไว้แน่นทุกครั้งที่รถกระเด้งผ่านหลุมลึกระหว่างทาง เธอมองเห็นบ้านเรือนกระจัดกระจายอยู่ตามไห
ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย บทที่ 99
เธอมองข้อความนั้นอยู่นาน สุดท้ายก็พับกระดาษเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ บางที...คืนนี้อาจไม่มีโอกาสได้คุยกันแล้ว หลังส่งหวังเฉินอวี่ให้คุณยายช่วยแต่งตัว หลี่น่าขึ้นไปบนห้องนอนของตัวเอง เธอเปิดตู้เสื้อผ้าและหยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กออกมา เสื้อผ้าของเธอมีเพียงไม่กี่ชุด เสื้อผ้าของลูกชายอีกไม่กี่ตัว หนังสือภาพเล่มโปรดของหวังเฉินอวี่ ตุ๊กตาผ้ารูปหมีตัวเล็กที่หวังเหว่ยเคยซื้อให้ลูกเมื่อหลายปีก่อน และรูปถ่ายครอบครัวหนึ่งใบหลี่น่าหยุดมองรูปนั้น ภาพในวันรับรางวัลแพทย์ดีเด่น หวังเหว่ยยืนโอบไหล่เธออย่างภาคภูมิใจ หวังเฉินอวี่นั่งอยู่บนบ่าพ่อ หัวเราะจนตาหยี วันนั้นเธอเคยคิดว่าครอบครัวนี้จะไม่มีวันแตกสลาย แต่วันนี้...เธอค่อย ๆ วางรูปลงในกระเป๋าอย่างเบามือ หลินซูอิงเดินขึ้นมาบนห้องเมื่อเห็นกระเป๋าเดินทาง"หลี่น่า ลูกจะไปไหน"หลี่น่าหันมายิ้มให้แม่ รอยยิ้มนั้นอ่อนโยน แต่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า"หนูจะพาเฉินอวี่ออกไปอยู่ข้างนอกสักพักค่ะ"หลินซูอิงรีบจับมือลูกสาว "เพราะเรื่องเมื่อคืนใช่ไหม"หลี่น่าไม่ตอบ ความเงียบคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุด"หวังเหว่ยรักลูกนะ"
ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย บทที่ 98
หลี่น่าจ้องหน้าเขาตรง ๆ“คุณถามว่าฉันแน่ใจหรือว่าพบผู้ชายคนนั้นเพียงสองครั้ง คุณรู้ไหมว่าคำถามนั้นหมายความว่าอย่างไรสำหรับฉัน”หวังเหว่ยกำมือแน่น“ผมเพียงต้องการข้อมูลที่ชัดเจน”“หรือคุณกำลังต้องการให้ฉันสารภาพบางอย่างที่ไม่มีอยู่จริง”“ผมไม่เคยพูดว่าคุณมีความผิด”“แต่คุณก็ไม่เชื่อฉันอย่างหมดใจ”คำกล่าวนั้นทำให้หวังเหว่ยนิ่งไป ความเงียบเพียงชั่วขณะของเขากลับกลายเป็นคำตอบที่ทำร้ายหลี่น่ายิ่งกว่าการโต้เถียงใด ๆ เธอมองเขาด้วยแววตาผิดหวัง“เห็นไหม คุณตอบไม่ได้”“เพราะผมไม่รู้ว่าคุณต้องการให้ผมพูดอะไร” หวังเหว่ยตอบด้วยน้ำเสียงแข็งขึ้น “ผมบอกว่าผมเชื่อคุณมาตลอด แต่ทุกครั้งที่ผมถามอะไร คุณกลับมองว่าผมกำลังกล่าวหา”“เพราะทุกคำถามของคุณเต็มไปด้วยความสงสัย”“แล้วจะให้ผมทำอย่างไร หลับตาปฏิเสธหลักฐานทุกอย่างโดยไม่ตรวจสอบหรือ”ทันทีที่ประโยคนั้นจบลง ห้องทั้งห้องก็เงียบสนิท หลี่น่ามองสามีราวกับไม
ทะลุมิติยุค 80 มาเป็นแพทย์หญิงแสนร้าย บทที่ 97
หลี่น่าเงยหน้าทันที ชื่อที่สามีกล่าวออกมาทำให้ความทรงจำในอดีตย้อนกลับมา หนิงเอ๋อเคยทำงานในโรงพยาบาล เคยเข้าถึงเอกสาร เคยรู้จักรูปแบบลายมือและการทำงานของเธอ ที่สำคัญ หนิงเอ๋อยังมีเหตุผลมากพอที่จะเกลียดเธอ“เราต้องหาตัวเธอให้พบ”หวังเหว่ยพยักหน้า “ผมจะให้คนตรวจสอบอย่างเงียบ ๆ”หลี่น่าปิดสมุดบันทึกลง น้ำตาบนใบหน้าแห้งไปแล้ว เหลือเพียงความมุ่งมั่นในดวงตา ศักดิ์ศรีของเธออาจถูกเหยียบย่ำ ชื่อเสียงอาจถูกทำลาย คนไข้บางส่วนอาจหวาดกลัวจนไม่กล้าเชื่อใจเธอแต่ตราบใดที่ความจริงยังไม่ถูกเปิดเผย หลี่น่าจะไม่ยอมก้มหน้าให้กับคำกล่าวหาเธอจะค้นหาคนที่อยู่เบื้องหลัง จะนำหลักฐานทุกชิ้นออกมาเปิดเผย และจะทำให้ผู้คนเห็นว่า เสื้อกาวน์สีขาวที่เธอเคยสวมไม่ได้มีคุณค่าเพราะตำแหน่งหรือรางวัล แต่มันมีคุณค่าเพราะความซื่อสัตย์ที่เธอรักษามาตลอดทั้งชีวิต ครั้งนี้ หลี่น่าจะไม่เพียงทวงคืนงานของตนเอง เธอจะทวงคืนศักดิ์ศรีที่ถูกเหยียบย่ำกลับมาด้วยมือของเธอเองความขัดแย้งในครอบครัวหลายวันหลังจากถูกพักงาน หลี่น่ายังคงตื่นขึ้นในเวลาเดิมท
Vous vous intéresseriez aussi à
บุตรสาวขาโหดกลับมาหลังตายอนาถ
เหยียนซี156.6K Vuesองค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้139.9K Vuesอนุตัวร้ายขอทำสวน
ประดับดิน63.1K Vuesจวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ดอกท้อในสายลม36.4K Vuesยาพิษที่หวานที่สุด คืออ้อมกอดจากฮ่องเต้ทรราช!!
มาตารดา483 Vuesนางเอกนิยายเรื่องนี้เหตุใดุถึงเป็นบุรุษไปได้เล่า
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า96 Vuesเกิดใหม่คราวนี้ ไม่มีแล้วพระชายาโง่งม
ต้ายวี่419 Vuesเรือนหลังฉ่ำราคะ
ท่านจอมยุทธ์1991707 Vues
