Mag-log inชายหนุ่มดูมอมฝุ่นและเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง เห็นได้ชัดว่ารีบเร่งเดินทางกลับมาตลอดทางในตอนนี้ ดวงตาดำสนิทคู่นั้นกำลังจ้องตรงมาที่เธอเจียงจือเซี่ย “……”ปากพาซวยจริง ๆ!เจียงถิงเพิ่งถึงดาวหลวง ยังไม่ทันได้พักก็รีบตรงมายังตำหนักหลักทันทีพอได้ยินว่าเจียงจือเซี่ยกับราชินีเพศเมียถูกผู้นำตระกูลหนิงตามตื๊อ เขาก็หันหลังเดินตรงไปยังสวนหลังวังแต่พอก้าวเข้ามา ก็ได้ยินเพศเมียประกาศเสียงดังว่าอยากได้สามีรองที่หน้าตาสูสีกับหนิงอี้หนิงอี้ เขารู้จักอยู่ ลูกชายสายตรงของตระกูลหนิงคนนั้นพิธีของเขายังไม่ได้จัดเลย ก็ไปหมายตาคนอื่นอีกแล้วเหรอ?เจียงจือเซี่ยได้สติ ก็หัวเราะแหะ ๆ ก่อนรีบเด้งตัวลุกขึ้นแล้วโผเข้าอ้อมกอดของชายหนุ่ม“พี่ใหญ่ กลับมาแล้วเหรอ!”เจียงถิงก้มตามอง เห็นศีรษะเล็ก ๆ นั่นกำลังจะซุกเข้ากับอกของตัวเอง จึงยื่นมือกันไว้เจียงจือเซี่ยเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงงอะไรเนี่ย? โกรธจริงเหรอ? ขนาดกอดก็ไม่ให้กอดแล้ว?เจียงถิงมองเธออย่างขบขัน ก่อนพูดว่า “ตัวฉันสกปรก”เจียงจือเซี่ยร้อง “อ๋อ” อย่างว่าง่าย แล้วยื่นมือช่วยปัดให้เขาเบา ๆ“ทำไมตัวมีแต่ฝุ่น เพิ่งลงจอดก็รีบมาเลยเหรอ?”“อืม ยานอ
ดวงตาเรียวยาวของหนิงอี้โค้งขึ้นเล็กน้อย หางแกว่งไปมาอย่างเนิบ ๆเจียงจือเซี่ยชอบคนหน้าตาดีส่วนเขาเองก็บังเอิญมีหน้าตาดีไม่เบาช่างบังเอิญจริง ๆถ้าเธอจับได้ขึ้นมาจริง ๆ...รอยยิ้มบนใบหน้าของหนิงเหิงแข็งค้างจนแทบจะยิ้มต่อไม่ไหว มุมปากที่ยกขึ้นดูฝืนอย่างเห็นได้ชัดเจียงจือเซี่ยหมดคำจะพูดสุด ๆเธอปฏิเสธชัดเจนขนาดนี้แล้ว ทำไมยังเอาแต่ยัดคนมาให้เธออีก?ก็รู้อยู่ว่าหนิงหย่วนล่วงเกินเธอ แล้วจะยัดเขามาให้เธอทำไม?ที่จริงเธอไม่รู้เลยว่า หนิงเหิงไม่ได้คิดว่าหนิงหย่วนหน้าตาไม่ดีจริง ๆเพราะรสนิยมของหนิงเหิงนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆยิ่งฉูดฉาด สีสันยิ่งปะปนกันยุ่งเหยิงเท่าไร เธอก็ยิ่งชอบอย่างหนิงหย่วน เขาเป็นจิ้งจอกสีน้ำตาล ขนสีน้ำตาลแดงที่มีทั้งเข้มและอ่อนทั่วตัวนั้น ในสายตาเธอสวยจนเกินบรรยายแต่รสนิยมของเจียงจือเซี่ยนั้นปกติดีหน้าตาของหนิงหย่วน ต่อให้อยู่ท่ามกลางฝูงชนก็แค่ระดับ “ธรรมดา” ไม่เฉียดคำว่าหน้าตาดีเลยสักนิดอีกอย่าง เธอก็ไม่ได้รับใครก็ได้เสียหน่อย“องค์หญิงช่างพูดเล่นจริง ๆ” หนิงเหิงฝืนยกมุมปาก ก่อนกรอกตาครุ่นคิดแล้วถอนหายใจ “ที่จริงองค์หญิงก็คงเคยได้ยินแล้ว เรื่องของตระกูล
เจียงจือเซี่ยเข้าใจทันทีนี่หนิงเหิงคิดจะยัดหนิงหย่วนมาให้เธอเหรอ?เธอไม่เอา!เธอสาวเท้าเร็ว ๆ เข้าไป ก่อนทิ้งตัวนั่งลงข้างแม่ “หมายถึงเรื่องที่เขาทำจิ้งจอกน้อยของฉันบาดเจ็บ หรือเรื่องที่เขาด่าจิ้งจอกน้อยที่ฉันเลี้ยงว่าต่ำต้อยล่ะ?”รอยยิ้มบนใบหน้าหนิงเหิงแข็งค้างไปชั่วขณะเจียงจือเซี่ยทั้งเอาแต่ใจและดื้อรั้นเหมือนที่ร่ำลือกันจริง ๆ แถมยังไม่มีสายตาเลือกคนเอาเสียเลยเรื่องเมื่อวานเธอได้ยินจากหนิงหย่วนแล้ว แค่สัตว์เลี้ยงตัวเดียว จำเป็นต้องขนาดนี้เลยเหรอ?ยิ่งเป็นจิ้งจอกขาวที่ต่ำต้อยที่สุดด้วยเธอยิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “ทั้งสองเรื่องค่ะ ฉันให้เด็กคนนั้นมาขอโทษองค์หญิงด้วยตัวเองตอนนี้เลยก็ได้”เจียงจือเซี่ยรีบโบกมือ “ไม่ ไม่ต้องแล้ว เขาชดใช้เงินให้ฉันแล้ว”ตั้งหนึ่งล้านเหรียญทองแน่ะอีกอย่าง ต่อให้จะขอโทษก็ไม่ควรมาขอโทษเธอเมื่อเห็นว่าเธอไม่สนใจ หนิงเหิงจึงพูดอย่างอ่อนโยน “องค์หญิง หนิงหย่วนเด็กคนนั้นนิสัยไม่ได้เลว ลองให้เขาอยู่ข้างกายคุณสักระยะ ค่อย ๆ สร้างความรู้สึกต่อกัน แล้วดูว่าคุณจะชอบเขาไหม ถ้าองค์หญิงไม่ชอบ ฉันก็จะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก”ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง หนิงอี้ที่แอ
การหลอกตัวเองของหนิงอี้ก็ได้รับผลกรรมทันตาในไม่ช้าคืนนั้น เจียงจือเซี่ยจัดให้เขาอยู่ในห้องนอนอีกห้องหนึ่ง“เสี่ยวไป๋เด็กดี รอให้แผลหายหมดก่อนแล้วฉันค่อยกอดแกนอนนะ ไม่งั้นถ้าฉันเผลอทับแผลแกจะทำยังไง?”หนิงอี้ได้แต่มองเพศเมียคนนี้พูดจบแล้วหันหลังเดินจากไปต่อหน้าต่อตา!เขาก้มมองบาดแผลตามตัวที่ใกล้จะหายสนิทแล้วหมาย...หมายความว่าไง?เขาเดินวนไปมาในห้อง ก่อนจะขดตัวอยู่บนเตียงอย่างอัดอั้นใจประตูห้องนี้ไม่ได้ปิด เขาออกไปได้แต่เห็นได้ชัดว่าเจียงจือเซี่ยไม่อยากกอดเขานอนด้วยอีกแล้วหรือว่า...เธอรู้แล้ว?แต่เขามั่นใจในการควบคุมพลังจิตของตัวเองมาก ทุกครั้งที่แปลงร่างก็ระมัดระวังถึงที่สุด แม้แต่เจียงถิงยังสังเกตไม่พบ!หนิงอี้ไม่อยากนึกถึงรายละเอียดเหล่านั้นที่อาจทำให้ตัวตนของเขาถูกเปิดโปงได้ง่ายมาก จึงซุกหน้าลงกับหางอย่างกลัดกลุ้มในห้อง เจียงจือเซี่ยเข้านอนอย่างสบายใจไร้กังวลหึ คิดว่าเธอหลอกง่ายนักหรือไง?มีจิ้งจอกที่ไหนหลงหายบนดาวอ้ายเอ่อร์ แล้วสุดท้ายยังหาทางกลับมาถึงดาวหลวงเองได้?มีจิ้งจอกที่ไหนฟื้นตัวได้เร็วพอ ๆ กับแคปซูลรักษา?แล้วมีจิ้งจอกที่ไหนระบุตำแหน่งของเธอได้อย่างแ
เพิ่งเลี้ยวเข้าไปในตำหนักด้านข้าง ก็เห็นซูเฉินยืนอยู่หน้าประตูเมื่อเห็นเธอ ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย“องค์หญิง คุณกลับมาแล้ว”เจียงจือเซี่ยแปลกใจเล็กน้อย “นายมาได้ยังไง? มานานหรือยัง ทำไมไม่ส่งข้อความหาฉัน?”ซูเฉินจับมือเธออย่างเป็นธรรมชาติ ปลายนิ้วไล้ผ่านหลังมือของเธอ“ไม่เป็นไรครับ รอไม่นาน ผมเองก็เพิ่งมาเหมือนกัน”สายตาอ่อนโยนของเขาจับจ้องอยู่บนใบหน้าเธอเจียงจือเซี่ยถูกเขามองจนใบหน้าร้อนผ่าว ขณะที่กำลังจะเอ่ยปาก—“อิง...”จู่ ๆ จิ้งจอกน้อยในอ้อมแขนก็ร้องขึ้นมาเธอก้มลงมองจิ้งจอกในอ้อมแขน ซูเฉินก็ก้มมองตามเช่นกันเมื่อเห็นขนตรงอุ้งเท้าหน้าของเสี่ยวไป๋ถูกเผาจนไหม้ดำและหงิกงอ เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย“บาดเจ็บอีกแล้วเหรอ?”“อืม ถูกคนของตระกูลหนิงเผาน่ะ”เจียงจือเซี่ยพอนึกถึงเรื่องนี้ก็โมโหขึ้นมาเธอเล่าเรื่องที่เจอหนิงหย่วนวันนี้ไปด้วย พลางเดินเข้าไปข้างในพร้อมกับซูเฉินแน่นอนว่าเธอจงใจละเรื่องส่วนที่เกี่ยวกับถนนมืดไว้เมื่อได้ยินว่าเสี่ยวไป๋นำทางเธอไปหาหนิงหย่วน แววตาของซูเฉินก็ไหววูบเล็กน้อยพอเจียงจือเซี่ยเล่าจบ ก็ยื่นจิ้งจอกไปตรงหน้าเขา “ช่วยดูให้มันหน่อยว
หนิงหย่วนยิ่งประหลาดใจเมื่อเห็นจิ้งจอกตัวนี้เมื่อกี้จิ้งจอกตัวนี้ไม่ใช่ว่าถูกเขา...เจียงจือเซี่ยก้มมองเสี่ยวไป๋ที่ขนตั้งชัน ก่อนจะเงยหน้ามองหนิงหย่วนแบบนี้ยังจะมีอะไรไม่เข้าใจอีก!น้ำเสียงของเธอเย็นชาลง “เสี่ยวไป๋ของฉันบาดเจ็บ นายเป็นคนทำเหรอ?”หนิงหย่วนกลอกตาไปมา พลางคิดว่าจะหาทางแก้ตัวยังไงเขาเป็นคนทำจริง แต่ใครใช้ให้จิ้งจอกตัวนี้วิ่งไปทั่ว แถมยังดันวิ่งมาโผล่ตรงหน้าเขาพอดีล่ะ!พอนึกว่ามันเป็นแค่จิ้งจอกขาวธรรมดา ๆ แต่กลับอาศัยบารมีขององค์หญิงสามกล้าแยกเขี้ยวใส่เขา เขาก็ยิ่งคิดยิ่งเดือดไหน ๆ องค์หญิงก็ไม่อยู่ เขาเลยคิดจะจับมันโยนให้ร้านอาหาร แล้วถลกหนังมันเสียเลย!ไม่คิดว่าไอ้พันธุ์ชั้นต่ำตัวนี้จะมีฝีมืออยู่บ้าง ถึงกับหนีรอดมาได้?!“องค์หญิง นี่...นี่เป็นเรื่องเข้าใจผิดครับ...” เขาแก้ตัวอย่างฝืด ๆ “จิ้งจอกตัวนี้กระโจนออกมาจะทำร้ายผมก่อน ผมถึงทำมันบาดเจ็บโดยไม่ตั้งใจ—”เจียงจือเซี่ยขัดจังหวะเขา “มันทำร้ายนาย? แล้วแผลของนายอยู่ไหน?”หนิงหย่วนอ้าปาก ก่อนจะหุบลงอีกครั้งจะมีแผลที่ไหนกันล่ะ จิ้งจอกธรรมดาจะทำร้ายเขาได้ยังไงกัน!เจียงจือเซี่ยเห็นเขาตอบไม่ได้ก็ยิ่งโมโห “เสี







