บทที่ 8

ลู่เจวี๋ยก้มหน้าเล็กน้อย ไม่รู้ว่าตัวเองทำถูกหรือเปล่า

เมื่อครู่เขาไม่กล้าออกแรงจริง ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายคงหักอย่างน้อยสองซี่โครง

ถ้าองค์หญิงกับเพศผู้คนนั้นแค่ทะเลาะกันชั่วคราว แล้วกลับมาดีกันทีหลังล่ะ?

การไปล่วงเกินเพศผู้ที่เจ้านายหมายปอง จุดจบคงไม่ดีแน่

มือข้างหนึ่งยื่นมาลูบผมเขาเบา ๆ

“ทำได้ดีมาก”

หูหมาป่าบนศีรษะของลู่เจวี๋ยตั้งชันขึ้นทันที

เจียงจือเซี่ยลูบอีกที รู้สึกเหมือนกำลังลูบสุนัข สนุกดี

ลู่เจวี๋ยหน้าแดงก่ำ แอบเนียนก้มศีรษะลงอีกนิดให้เธอลูบสะดวกขึ้น “องค์หญิง ยังมีอะไรให้ผมทำอีกไหม?”

เจียงจือเซี่ยได้ยินแล้วอารมณ์มอดทันที รีบชักมือกลับ “...เปลี่ยนคำเรียกนี่ก่อนเลย”

เธอไม่ชินจริง ๆ

ลู่เจวี๋ยไม่เข้าใจ แต่ก็เชื่อฟัง “...องค์หญิง?”

เจียงจือเซี่ยพอใจแล้ว

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจูงลู่เจวี๋ยออกจากบ้าน

บนใบหน้าของลู่เจวี๋ยมีหน้ากากที่เธอเพิ่งให้เมื่อครู่ เขาไม่พูดอะไร เดินตามขึ้นรถลอยฟ้าอย่างเงียบ ๆ

เจียงจือเซี่ยกลัวว่าเขาจะออกไปข้างนอกพร้อมรอยสักบนใบหน้า แล้วถูกสายตาแปลก ๆ ของคนรอบข้างทำร้ายจิตใจ แต่เด็กหนุ่มกลับสวมหน้ากากอย่างว่าง่าย แม้แต่จะไปไหนก็ไม่ถาม

ไม่กลัวเลยว่าเธอจะลากเขาไปขายเสียด้วยซ้ำ

ทั้งสองเดินทางมาถึงโรงพยาบาลกลางจักรวรรดิ

รถลอยฟ้าสีชมพูขององค์หญิงสามสะดุดตาเป็นพิเศษ บุคลากรทางการแพทย์และคนไข้จำนวนไม่น้อย แค่เห็นรถก็เดาได้ว่าองค์หญิงเสด็จมา ต่างพากันชะเง้อคอมอง

เจียงจือเซี่ยจูงลู่เจวี๋ยลงจากรถ เชิดคางอย่างสง่างามแล้วเดินเข้าโรงพยาบาล

ตลอดทาง ผู้คนต่างมองเธอด้วยสายตาเต็มไปด้วยความสนใจ

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาเหล่านั้น เจียงจือเซี่ยก็รู้สึกงุนงง

ถึงเธอจะเป็นองค์หญิง แต่เจ้าของร่างเดิมชอบออกงานจนเป็นเรื่องปกติ น่าจะมีคนเคยเห็นเธอไม่น้อย แล้วจะจ้องกันทำไม?

เธอคิดว่าเพราะเพศเมียมาโรงพยาบาลจึงดูแปลกตา

ท้ายที่สุด สถานพยาบาลต่าง ๆ ของจักรวรรดิล้วนสร้างขึ้นเพื่อเพศผู้ ส่วนเพศเมียได้รับบริการตรวจสุขภาพและรักษาถึงบ้านจากจักรวรรดิ จึงแทบไม่ปรากฏตัวในโรงพยาบาล

เธอไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้ จูงลู่เจวี๋ยขึ้นลิฟต์ VIP ไปยังชั้นบนสุดโดยตรง

ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลง โถงด้านล่างก็ฮือฮากันขึ้นมาทันที

“ว้าว นั่นองค์หญิงสามเหรอ? ตัวจริงสวยกว่าในเทอร์มินัลอีก!”

“คนที่จับมือกับองค์หญิงคือใคร? หรือจะเป็นสามีเอกในอนาคต?”

“ในคลิปองค์หญิงไม่ได้บอกว่ากำลังจัดการอยู่เหรอ? ไม่น่าจะเลือกได้เร็วขนาดนั้นนะ...”

เจียงจือเซี่ยไม่รู้เลยว่า เพราะคลิปจากงานวันเกิดที่กลายเป็นไวรัล เพศผู้โสดจำนวนมากจึงเกิดความสนใจในองค์หญิงที่ใส่ใจสามีเอกคนนี้ จนกลายเป็นประเด็นเมาท์มอยกันไปทั่ว

ส่วนเจียงจือเซี่ยที่เป็นศูนย์กลางข่าวลือ กลับไม่รู้สึกว่าการจูงมือลู่เจวี๋ยมีอะไรผิด

สำหรับวิญญาณวัยยี่สิบหกปีของเธอ ลู่เจวี๋ยก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง การจูงมืออะไรแบบนั้น ก็แค่ช่วยเหลือคนตามน้ำใจเท่านั้น

ทั้งสองเดินไปจนถึงห้องด้านในสุด เธอเคาะประตูเบา ๆ

ก่อนมาเธอได้แจ้งล่วงหน้าแล้ว โรงพยาบาลกลางจึงจัดนักบำบัดระดับสูงสุดมารับรอง

เธอพาลู่เจวี๋ยมาตรวจดวงตา

“เชิญเข้ามา”

เมื่อเปิดประตูเข้าไป ชายในชุดคลุมสีขาวกำลังก้มหน้าอ่านจอแสงอยู่

พอได้ยินเสียง เขาก็เงยหน้าขึ้น ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อย

“องค์หญิง” ชายหนุ่มลุกขึ้นทำความเคารพ

เจียงจือเซี่ยเห็นเขาแล้วก็ชะงักเช่นกัน

ชายคนนี้ผิวขาวสะอาด คิ้วตาอ่อนโยน ใบหน้าหล่อเหลางดงามเกินไป ทั่วร่างแผ่บรรยากาศสะอาดบริสุทธิ์และอบอุ่น

โอ้โห...หล่อขนาดนี้เลย?

เธอได้สติกลับมาแล้วชี้ไปที่ลู่เจวี๋ย “ไม่ต้องมากพิธีหรอก ตรวจร่างกายเขาให้ครบเลย”

ตอนนั้นเองลู่เจวี๋ยถึงเพิ่งเข้าใจ การออกมาครั้งนี้ ที่แท้องค์หญิงต้องการรักษาดวงตาให้เขา

เสียงของเขาตึงเครียดขึ้น “อ...องค์หญิง ดวงตาของผมไม่เป็นอะไร บางทีอีกไม่กี่วันก็คงหายเอง”

ทาสอย่างเขา จะมีสิทธิ์ได้รับสิ่งแบบนี้ได้อย่างไร?

เจียงจือเซี่ยสังเกตเห็นความประหม่าของเขา จึงปลอบอย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไร ไหน ๆ ก็มาแล้ว ให้เขาตรวจดูหน่อย”

ซูเฉินรู้สึกประหลาดใจมากที่องค์หญิงสามมาด้วยตัวเอง