ตอนที่ 5

กู้จ้านกับเสิ่นหว่านอินถูกเชิญมาร่วมงานเลี้ยงของสกุลเจี่ยง เนื่องในโอกาสลูกเขยของอีกฝ่ายได้เลื่อนตำแหน่ง เดิมทีสกุลเจี่ยงกับสกุลเสิ่นมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันอยู่แล้ว เสิ่นหว่านอินจึงมาเป็นตัวแทนของพ่อแม่กล่าวคำยินดีให้แก่เจ้าของงาน

ส่วนกู้จ้านรู้จักบุตรสาวคนรองของสกุลเจี่ยง อีกฝ่ายมักแวะไปหาเขาที่โรงพยาบาลอยู่บ่อยๆ แต่ก็ถูกเขาปฏิเสธไม่ให้เข้าพบอยู่เรื่อยไป ด้วยว่าสถานะของเขาในตอนนี้ไม่ใช่หนุ่มโสดที่จะให้ใครเข้าพบก็ได้ ถึงแม้ว่าเขากับเสิ่นหว่านอินจะไม่ได้แต่งงานกันเพราะความรัก ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องให้เกียรติเธอ และทำทุกอย่างอย่างตรงไปตรงมา

" พร้อมไหม " เขายื่นแขนให้ภรรยาใช้ควงขณะเดินเข้างาน

เสิ่นหว่านอินยิ้ม ก่อนยกมือนุ่มนิ่มจับที่แขนของสามี วันนี้เธอมาในชุดกี่เพ้าสีชมพูสดใส กระโปรงแหวกขึ้นเหนือหัวเข่าเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน ทรงผมถูกเกล้าขึ้นและประดับด้วยปิ่นไข่มุกที่กู้จ้านเคยซื้อให้ แม้เธอไม่ได้ผอมเพรียวเหมือนผู้หญิงคนอื่นในงาน ทว่าความสวยของเธอกลับทำหลายคนตกตะลึง โดยเฉพาะผู้เป็นสามีที่คอยลอบมองหน้าภรรยาอยู่ตลอดเวลา

" ตื่นเต้นจังเลยค่ะ " เธอเงยหน้าพูดกับคนที่ตัวสูงกว่า และเห็นว่าเขาก้มมองเธออยู่ก่อนแล้ว

" หิวหรือยัง " กู้จ้านถามด้วยความเป็นห่วง เพราะไม่เห็นเธอกินอะไรมาทั้งวัน

เสิ่นหว่านอินพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม เธอหิวจนรู้สึกแสบท้องไปหมด แต่ไม่กล้าบอกสามีเพราะกลัวว่าจะเสียเวลาหากเขาพาเธอแวะที่อื่นก่อน

ชายหนุ่มพาภรรยาเดินไปที่บาร์อาหารก่อนเป็นอันดับแรก หลังเธอทานเสร็จแล้วเขาค่อยจะพาเธอไปสวัสดีพวกผู้ใหญ่ที่เขารู้จัก

เสิ่นหว่านอินรู้ว่าสามีต้องไปที่อื่นต่อ เธอจึงเลือกกินอะไรที่มันกินง่าย หนึ่งในนั้นคือขนมจีบที่เรียงรายเป็นก้อนๆ ในหม้อนึ่ง เธอใช้ที่คีบหยิบขนมจีบมาใส่จานเล็กๆ จากนั้นก็ใช้ส้อมจิ้มกินอย่างเอร็ดอร่อย

ดวงตาคมเหลือบมองแก้มพองกลมของภรรยา เธอดูมีความสุขทุกครั้งยามได้กินอาหารรสชาติถูกปาก

" อร่อยไหม " เขาถามอย่างนึกเอ็นดู ใช้มือเช็ดคราบที่เลอะขอบปากออกให้เธอ

ใบหน้าพองกลมพยักหน้ารัวๆ ก่อนจิ้มขนมจีบมาจ่อที่ริมฝีปากสามีลูกหนึ่ง " กินสิคะ คุณก็ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันเหมือนกันไม่ใช่เหรอ "

ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลง พลางอ้าปากกินขนมจีบลูกนั้น " อร่อย "

" ใช่ไหม " เสิ่นหว่านอินยิ้มร่า ก่อนใช้ส้อมจิ้มขนมจีบป้อนใส่ปากสามีอีกลูก " งั้นกินอีกสิ "

" พอแล้ว เธอกินเถอะ "

" ไม่เอา กินคนเดียวฉันเขิน คุณช่วยกินเป็นเพื่อนหน่อยนะ " เธอโน้มศีรษะแตะที่ต้นแขนสามีเบาๆ พลางช้อนตามองอีกฝ่ายอย่างออดอ้อน

กู้จ้านเผยยิ้มเอ็นดู สุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้ให้กับท่าทางไร้เดียงสาของเธอ

ภาพสองสามีภรรยากำลังป้อนอาหารใส่ปากให้กัน ตกอยู่ในสายตาเฉี่ยวคมคู่หนึ่ง เธอจ้องมองพวกเขาตั้งแต่ก้าวขาเข้ามาในงาน ทั้งที่ตั้งใจว่าจะเข้าไปทักทายกู้จ้านเหมือนทุกครั้ง แต่พอเห็นว่าเขากำลังเอาอกเอาใจผู้หญิงอ้วนน่ารังเกียจคนนั้น เธอก็ทำได้เพียงยืนมองอยู่ห่างๆ

" นั่นคุณหมอกู้นี่นา "

" ว้ายตาย! นั่นเขาพาเมียมาด้วยเหรอนั่น "

เพื่อนสองคนของเจี่ยงลี่พูดคุยกัน โดยที่เธอนั่งฟังอยู่เงียบๆ โดยที่สายตาไม่ละออกห่างจากกู้จ้านแม้แต่น้อย

" เขากล้าพามาได้ยังไง ไม่เห็นจะสวยหรือมีเสน่ห์ตรงไหนเลย ทั้งอ้วน ทั้ง....." เธอเงียบไป เพราะไม่รู้จะวิจารณ์อะไร สำหรับเสิ่นหว่านอินนอกจากความอ้วนก็ไม่มีอะไรให้ตำหนิหรือทักท้วงได้

" เธอก็พูดไป ผู้หญิงคนนั้นอ้วนก็จริง แต่เธอดูหน้าอกกับสะโพกสิ มันใหญ่มากเลยไม่ใช่เหรอ ฉันว่าผู้ชายน่าจะชอบแบบนั้นกันนะ คุณหมอกู้ก็คงชอบผู้หญิงที่มีน้ำมีนวลเหมือนกัน เวลาจับคงนุ่มนิ่มมือน่าดู " เพื่อนของเจี่ยงลี่อีกคนพูดเสริม ซึ่งมันทำให้เธอไม่พอใจหันมามองอีกฝ่ายตาขวาง

" ไม่จริงหรอก หมอกู้จะชอบผู้หญิงแบบนั้นได้ยังไง " เจี่ยงลี่พูดเสียงขุ่น รู้สึกไม่สบอารมณ์กับคำพูดไร้สาระของเพื่อน ไหนจะต้องมาเห็นภาพบาดตานั่นอีก

เหมือนเพื่อนของเจี่ยงลี่จะเริ่มรู้ตัว พวกเธอรีบพากันกลับคำ และชมเชยเจี่ยงลี่เสียยกใหญ่

" นั่นสิ ลี่ลี่ของเราสวยกว่าตั้งเยอะ "

" ใช่ๆ เธอดูเหมาะกับหมอกู้มากกว่าผู้หญิงคนนั้นเสียอีก "

เจี่ยงลี่ยิ้มรับคำชม พลางเพ่งสายตามองไปยังหมอกู้ตามเดิม ระหว่างนั้นก็เห็นว่าเขาแยกไปอีกทาง ทิ้งภรรยาให้อยู่ที่บาร์อาหารคนเดียว ดังนั้นเธอจึงฉวยโอกาสนี้เข้าไปทักทายผู้หญิงคนนั้นสักหน่อย

ร่างเพรียวบางลุกพรวดขึ้น ก่อนก้าวเดินไปยังทางที่เสิ่นหว่านอินยืนอยู่ ผู้หญิงคนนั้นกำลังกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่ทันได้สังเกตว่ามีใครบางคนกำลังเดินเข้าใกล้

" สวัสดีค่ะ คุณใช่ภรรยาของหมอกู้หรือเปล่าคะ " เจี่ยงลี่พูดด้วยรอยยิ้ม ทว่าแววตากลับแฝงไปด้วยความมาดร้ายอยู่เล็กน้อย

เสิ่นหว่านอินรีบเคี้ยวอาหาร ก่อนหันไปทักทายอีกฝ่ายตามมารยาท " ใช่ค่ะ ฉันเป็นภรรยาของเขา "

เจี่ยงลี่ไล่สายตามองเสิ่นหว่านอินตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ดวงตาเต็มไปด้วยความดูแคลน ริมฝีปากสีแดงระบายยิ้มเย้ยหยัน " คุณดูอ้วนกว่าที่คนพูดกันอีกนะคะ "