ตอนที่ 6

เสิ่นหว่านอินถึงกับหน้าถอดสีเมื่อได้ยินคำทักท้วงนั้น ใบหน้าที่สวยงามของผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้สื่อถึงความงามทางด้านจิตใจ ดูก็รู้ว่าจงใจมาเหยียดหยามเธอโดยเฉพาะ

" พอดีช่วงนี้สามีเลี้ยงดูดีน่ะค่ะ ไม่ว่าฉันอยากกินอะไรเขาก็ไปหามาให้ แถมยังบอกอีกว่าถึงอ้วนก็ไม่เป็นไร " เสิ่นหวานอินตอบกลับด้วยรอยยิ้ม นั่นยิ่งทำให้อีกฝ่ายแสดงสีหน้าไม่พอใจ

คนถูกเหน็บแนมยกมือกอดอก พลางจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง " ฉันจะบอกอะไรให้นะ คุณไม่เหมาะสมกับเขาเลยสักนิด ที่เขาทำดีกับคุณก็เพราะอยากรักษาหน้าตาของวงศ์ตระกูล ไม่ใช่เพราะพิศวาสเหมือนอย่างที่คุณคิดเลยสักนิด "

น้ำเสียงของเจี่ยงลี่เต็มไปด้วยความทะนงตน ซึ่งทำให้คนฟังรู้ได้ไม่ยากว่ากำลังโดนดูถูก

" ถ้าเป็นอย่างที่คุณว่า แล้วทำไมเขาไม่บอกฉันเองล่ะคะ ทำไมต้องให้คนนอกอย่างคุณมาพูดแทนด้วย คงไม่ใช่ว่าคุณกำลังสนใจในตัวสามีฉันอยู่หรอกนะ "

ความตึงเครียดแสดงบนใบหน้าของเจี่ยงลี่แต่ก็เพียงครู่เดียวก่อนจะสลายหายไป และแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะอันใสกังวานของเธอ " คุณล้อฉันเล่นแล้ว ฉันจะไปสนใจสามีของคนอื่นได้ยังไงกัน ที่ฉันพูดก็เพราะหวังดีกับคุณนะคะ ไม่อยากเห็นคุณเป็นตัวตลกในสายตาของคนอื่นก็แค่นั้นเอง "

" ขอบคุณในความหวังดีนะคะ แต่จะดีกว่านี้ถ้าคุณไม่มายุ่งกับสามีของฉันอีก "

เธอพอปะติดปะต่อเรื่องราวที่ฟู่เฉิงเคยพูดได้แล้ว หากลองหยั่งเชิงอีกนิดไม่แน่ว่าอาจรู้เรื่องทั้งหมด

เจี่ยงลี่ถึงกับหน้าถอดสีเมื่อได้ยินอีกฝ่ายถามแบบนั้น เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธ แต่อีกฝ่ายกลับพูดแทรกขึ้นมาว่า

" คุณใช่ไหมที่ไปหาสามีฉันที่โรงพยาบาลเป็นประจำ "

" อะไรนะ ไม่ใช่ฉันสักหน่อย " ถึงเธอจะชอบกู้จ้านมาก แต่จะให้ใครรู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าเธอไปตามเฝ้าคนที่มีภรรยาอยู่แล้ว เพราะเดี๋ยวจะทำให้ชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลเธอเสื่อมเสีย

มุมปากสีระเรื่อปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน " ฉันจะบอกอะไรให้นะคะ ถ้าฉันยังไม่หย่ากับเขา คนอื่นย่อมไม่มีสิทธิ์เข้าใกล้เขา การที่คุณไปตามเฝ้าสามีชาวบ้านแบบนั้น มันไม่ใช่สิ่งที่คุณหนูลูกผู้ดีควรทำ แถมคุณยังมาเหน็บแนมรูปร่างของฉันอีกต่างหาก ไม่ทราบว่าการที่ฉันอ้วนมันทำให้คุณลำบากตรงไหนเหรอคะ ขนาดสามีฉันยังไม่เคยบ่นหรือวิจารณ์รูปร่างของฉันเลยสักครั้ง แล้วคนนอกอย่างคุณยุ่งอะไรด้วยล่ะคะ "

" เสิ่นหว่านอิน!" เจี่ยงลี่ตะโกนอย่างฉุนเฉียวถลาจะเข้าไปจับมารหัวใจ

ทว่า...ผู้ที่เธอไม่คาดคิดว่าจะกลับมาเร็วก็ปรากฏตัวขึ้น กู้จ้านยกแขนโอบบ่าภรรยา ก่อนดึงอีกฝ่ายให้ถอยห่างจากเจี่ยงลี่

" ไม่ทราบว่าคุณหนูเจี่ยงมีเรื่องอะไรพูดกับภรรยาของผมเหรอครับ " พอเขาเห็นว่าเจี่ยงลี่เดินมาหาเสิ่นหว่านอิน เขาก็รีบผละออกจากกลุ่มสนทนาของพวกผู้ใหญ่ที่เขารู้จักทันที ด้วยเป็นห่วงว่าภรรยาจะถูกคนอื่นรังแก

มือเรียวขาวลูบแผงอกสามีคล้ายปลอบประโลมให้ใจเย็นลง ทันทีที่มือสัมผัสลงเธอก็รับรู้ได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจเขา มันทั้งเร็วและแรงเหมือนว่าเขาเพิ่งวิ่งมาหาเธออย่างไรอย่างนั้น

" เปล่าค่ะ คุณหนูเจี่ยงแค่เข้ามาทักทายฉันน่ะ ใช่ไหมคะ" เธอโยนคำถามให้เจี่ยงลี่

" ค่ะ ในเมื่อคุณมาแล้วงั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ " เจี่ยงลี่พูดโดยที่หลบสายตาของกู้จ้าน เธอไม่อยากให้เขาเห็นถึงความขุ่นมัวในแววตาของเธอ ที่มันกำลังแสดงออกชัดเจนว่าอิจฉาเสิ่นหว่านอินมากแค่ไหน

" ไม่เป็นอะไรแน่นะ " กู้จ้านหันมาถามภรรยาหลังเห็นเจี่ยงลี่เดินออกไปไกลแล้ว

เสิ่นหว่านอินส่ายหน้า ก่อนพูดเสียงเบาว่า " ฉันอยากกลับบ้านแล้ว "

ถึงแม้โต้ตอบเจี่ยงลี่ได้อย่างไหลลื่น แต่ก็ใช่ว่าเธอไม่รู้สึก ใครๆ ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันทั้งนั้นว่าเธอไม่เหมาะสมกับกู้จ้าน มันจึงทำให้เธอเกิดความน้อยเนื้อต่ำใจ

ครั้นกลับมาถึงคฤหาสน์สกุลกู้แล้ว เสิ่นหว่านอินก็รีบลงจากรถก่อนวิ่งขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน โดยมีผู้เป็นสามีวิ่งตามมาไม่ห่าง

" เดี๋ยวสิหว่านอิน เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมเธอถึงหลบหน้าฉันแบบนี้ เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ " กำปั้นใหญ่ทุบประตูที่เพิ่งปิดใส่หน้าเขาเมื่อครู่ ตั้งแต่ขึ้นรถมาเธอไม่ยอมพูดคุยกับเขาสักคำ สีหน้าดูเศร้าสร้อยไม่ร่าเริงเหมือนตอนขาไปสักนิด

" กลับไปเถอะค่ะ ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก " เสียงอีกฝั่งหนึ่งของประตูดังลอดออกมา

กู้จ้านถอนหายใจระบายอารมณ์ เขาหยุดเคาะประตู ก่อนเปลี่ยนไปหากุญแจจำลองมาไขแทน

ใบหน้านุ่มนิ่มซบลงบนหมอนหนุน เธอหลั่งน้ำตาด้วยความเสียใจเมื่อนึกถึงคำพูดของหลายๆ คนที่เคยพูดกับเธอเกี่ยวกับเรื่องรูปร่าง ตอนแรกไม่คิดจะใส่ใจ แต่พอได้ฟังซ้ำๆ ทุกวัน ก็พลันรู้สึกระทมในใจแปลกๆ

" ฮือๆ ฉันไม่ได้อยากอ้วนสักหน่อย แต่มันห้ามปากไม่ได้นี่นา " เธอพูดปนสะอื้น

ระหว่างร้องไห้เพราะเสียใจอยู่นั้น ประตูห้องนอนของเธอก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของใครบางคน ใบหน้านองน้ำตาหันกลับไปมอง เห็นอีกฝ่ายลงกลอนประตูก่อนพุ่งเข้ามาหาเธอด้วยความเร็ว