ตอนที่ 4

ร่างนุ่มนิ่มผลักประตูเปิดเข้าไปอย่างเชื่องช้า เธอชะเง้อหน้าเข้าไปก่อน เพื่อให้สามีได้เห็นชัดๆ ว่าเป็นเธอ

ใบหน้าหล่อเหลาเงยมองผู้ที่กำลังก้าวขาเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไม่ได้แสดงอารมณ์ใด แม้เป็นเช่นนั้นแต่ใบหน้าของเสิ่นหว่านอินกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เธอเดินไปหยุดอยู่ตรงโต๊ะทำงาน ก่อนลากเก้าอี้มานั่ง

" วันนี้ฉันอบคุกกี้มาให้คุณด้วยนะคะ " มือเรียวค่อยๆ เปิดปิ่นโตออก ก่อนนำมาจัดเรียงไว้ตรงหน้าผู้เป็นสามี โดยไม่ถามสักคำว่าเขาหิวแล้วหรือยัง

กู้จ้านยื่นมือไปจับตะเกียบมาถือ " ไม่เอามันหวานเกินไป "

เขาไม่ชอบของหวาน ลำพังแค่กินอาหารที่เธอทำ น้ำหนักของเขาก็พุ่งสูงกว่าปกติแล้ว

" กินหน่อยนะ ฉันไม่ได้ทำมาบ่อยๆ สักหน่อย " มันเป็นคุกกี้ที่เธอจะทำขาย ดังนั้นจึงอยากได้คำแนะนำจากเขา

ครั้นเห็นสีหน้าออดอ้อนของภรรยา ชายหนุ่มก็พลันใจอ่อนยวบ อยากยื่นมือไปบีบแก้มนุ่มนิ่มนั้น แต่ก็ต้องหักห้ามใจ ด้วยไม่อยากล้ำเส้นที่เคยขีดไว้

" ก็ได้ แต่ขอกินข้าวก่อนนะ "

เสิ่นหว่านอินพยักหน้าอย่างร่าเริง

ระหว่างกำลังพูดคุยกันด้วยเรื่องทั่วไปอยู่นั้น ประตูห้องของกู้จ้านก็ค่อยๆ เปิดออก พร้อมร่างสูงใหญ่ที่สวมเสื้อคลุมสีขาวแบบเดียวกันกับกู้จ้านเดินเข้ามา อีกฝ่ายหันมายิ้มให้เสิ่นหว่านอินพร้อมกล่าวทักทาย

" อ้าว! ผมก็นึกว่าใครมาหาหมอกู้ ที่แท้เป็นคุณนายกู้นี่เอง " ฟู่เฉิงเพื่อนของกู้จ้านพูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ

" นอกจากฉันแล้ว ยังมีคนอื่นมาหาเขาด้วยเหรอคะ " เสิ่นหว่านอินยิ้ม แต่แววตาเจือไปด้วยความสงสัย

" เอ่อ..." ฟู่เฉิงถึงกับชะงักเมื่อถูกภรรยาของเพื่อนถามกลับ แต่ก่อนจะได้พูดอะไร กู้จ้านก็รีบพูดแทรกขึ้นมาว่า

" ไม่มีหรอก "

" ใช่ๆ ไม่มีหรอกครับ "

ฟู่เฉิงพูดเสริม ยกมือปาดเหงื่อออกจากใบหน้า เมื่อครู่เกือบหลุดปากบอกไปแล้วว่ามีผู้หญิงแวะเวียนมาหากู้จ้านอยู่บ่อยๆ แต่เพื่อนของเขาไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครได้เข้ามาในห้องนี้สักครั้ง พอได้ยินว่ามีผู้หญิงมาหากู้จ้านและได้เข้ามา จึงรู้สึกแปลกใจจนต้องมาดูให้เห็นกับตาตนเองว่าเป็นใครที่ได้เข้ามาอยู่กับกู้จ้านสองต่อสองเช่นนี้

เสิ่นหว่านอินทำหน้าไม่เชื่อ แต่ก็ไม่ได้ถามกลับเพราะกลัวสามีจะเกิดความรำคาญใจ

" คุณหมอฟู่มาพอดีเลย วันนี้ฉันอบคุกกี้มาค่ะ ลองชิมดูสิคะ " มือเรียวกำลังจะเอื้อมไปหยิบกล่องคุกกี้มาให้เพื่อนสามีชิม แต่จู่ๆ กลับถูกสามีแย่งไปจากมือ

" เธอทำมาให้ฉันไม่ใช่เหรอ "

" ก็ใช่ค่ะ แต่คุณบอกว่าไม่ชอบของหวานนี่นา งั้นให้คุณหมอ...."

" ฉันจะกินเอง " กู้จ้านพูด

" แค่ชิ้นเดียวนายก็แบ่งให้ฉันไม่ได้หรือไง " ฟู่เฉิงถามเพื่อนที่ทำท่าทางเหมือนหวงของกิน ทั้งที่ในกล่องนั้นมีคุกกี้ตั้งหลายชิ้น

" นั่นสิ แค่ชิ้นเดียวเอง "

เสิ่นหว่านอินลุกขึ้น เอื้อมมือไปดึงกล่องคุกกี้คืนมา แต่มีหรือที่ชายหนุ่มจะยอม เขาหมุนเก้าอี้ไปอีกทางเพื่อไม่ให้เธอเอื้อมถึง

ร่างอวบอิ่มเดินอ้อมไป กระนั้นก็ไม่สามารถแย่งคืนมาได้ ด้วยความสูงของเขากับเธอห่างกันอยู่พอสมควร ระหว่างที่กำลังยื้อแย่งกันอยู่นั้น เสิ่นหว่านอินพลันสะดุดขาตนเอง ทำให้เธอเสียหลักล้มลงไปทับร่างกำยำของชายหนุ่ม ริมฝีปากนุ่มนิ่มแตะที่แก้มสากโดยไม่ได้ตั้งใจ

ดวงตาคมกริบเบิกกว้างอย่างตกตะลึง ซึ่งเสิ่นหว่านอินก็มีอาการไม่ต่างกัน

" เอ่อ...ฉันมีตรวจคนไข้น่ะ ฉันขอตัวก่อนนะ " ฟู่เฉิงกล่าวอย่างลนลาน รู้สึกทำตัวไม่ถูกหากอยู่ตรงนี้ต่อไป ฉะนั้นแล้ว เขาควรรีบออกไปเสียยังดีกว่า

พอฟู่เฉิงออกไปแล้ว เสิ่นหว่านอินก็รีบผละตัวออกห่างจากสามี เขาจ้องมองเธอประหนึ่งอยากได้คำตอบ แต่เธอกลับไม่มีให้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นอุบัติเหตุที่เธอเองก็ไม่ได้ตั้งใจ

" คือฉัน....." เสิ่นหว่านอินกลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด

" ว่ามา ฉันรอฟังอยู่ " ดวงตาคมจ้องเขม็งผู้ที่ยืนติดผนัง มือทั้งสองขยับยุกยิกเหมือนเด็กทำผิด แถมไม่หันมามองหน้าเขาอีกต่างหาก

" ไม่เห็นเป็นไรเลย มากกว่านี้ก็เคยมาแล้วไม่ใช่เหรอ แค่หะ...หอมแก้มเองจะอะไรนักหนา " เสิ่นหว่านอินแสร้งหงุดหงิดกลบเกลื่อนความเขินอาย

" มากกว่านี้? " กู้จ้านเน้นคำที่อีกฝ่ายเพิ่งพูด

ใบหน้าหวานแดงปลั่ง แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวจนยากจะควบคุมให้กลับมาเป็นปกติ " ฉันไม่อยากพูดกับคุณแล้ว ฉันจะกลับบ้าน " เธอกำลังจะเดินไปที่ประตู แต่เสียงทุ้มกลับพูดขึ้นมาว่า

" แล้วไม่เอาปิ่นโตกลับไปด้วยเหรอ "

ริมฝีปากสีระเรื่อเม้มแน่น ก่อนหันกลับมาเอาปิ่นโตที่สามีกินเสร็จแล้ว เธอก้มหน้าก้มตาเก็บปิ่นโตใส่ชั้น โดยไม่มองหน้าสามีแม้แต่น้อย เพราะกลัวว่าตัวเองจะเขินจนปรับสีหน้าไม่ได้

ดวงตาสีเข้มมองร่างอวบอิ่มของภรรยาอย่างเพลินตา วันนี้เธอสวมกี่เพ้าสีขาวที่แหวกให้เห็นร่องอกเล็กน้อย แต่พออยู่ในท่าก้มหน้าเช่นนี้แล้วกลับเห็นลึกมากกว่านั้น และเพิ่งรู้ด้วยว่าเธอมีไฝเม็ดเล็กอยู่ตรงเนินอกข้างขวา

" ฉันกลับแล้วนะคะ " เธอพูดกับคนที่มองเธอด้วยสายตาแปลกๆ

กู้จ้านปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ ก่อนขานรับในลำคอ " อืม "

เสิ่นหว่านอินกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปที่ประตู รู้สึกอายจนไม่อยากอยู่ต่อสักวินาทีเดียว แถมคนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ไม่ได้มีแค่เธอกับสามี ฟู่เฉิงที่บอกว่ารีบไปตรวจคนไข้ ตอนนี้กลับยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่กับพวกนางพยาบาล

" กลับแล้วเหรอครับ " เขาโบกมือลาเธอด้วยรอยยิ้ม

เสิ่นหว่านอินฝืนยิ้มตอบ และรีบวิ่งหนีไป หลังจากนั้นเธอก็ไม่กล้ามาที่โรงพยาบาลอีกหลายวัน โดยอ้างว่ายุ่งกับการเปิดร้านใหม่ ทำให้ไม่มีเวลาแวะมา ซึ่งผู้เป็นสามีก็เข้าใจว่าเป็นแบบนั้น จึงไม่ได้ถามเซ้าซี้ภรรยามากมาย