ตอนที่ 4 ถูกจับขัง

ภายในห้องขังที่เงียบสงัดและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเหล็กและปูนเย็นชืด แพรขวัญหรือจิรกร และ น่านฟ้า หรือมินตรา นั่งเคียงข้างกันบนพื้น สายตาสองคู่มองลอดผ่านซี่ลูกกรงเหล็กออกไปยังโถงทางเดินของสถานีตำรวจด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

"จิ... พวกเราคงไม่ถูกจับขังคุกตลอดชีวิตข้อหาพยายามฆ่านุชนารถหรอกใช่ไหม?"

มินตราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยตามบุคลิกขี้แยของร่างเดิม เธอขยับกายเข้าไปเบียดชิดกับจิรกรแล้วซบลงบนไหล่เพื่อนสาวอย่างต้องการที่พึ่ง

จิรกรถอนหายใจยาวพลางยกมือขึ้นลูบหัวปลอบโยนเพื่อนรัก

"จะติดได้ไงมิน อีกไม่นานทนายของพวกเราก็จะมาแล้ว แกจำไม่ได้เหรอว่าในนิยายบอกไว้ว่ายังไง พวกเรารวยล้นฟ้าขนาดนี้ พ่อกับแม่ของร่างนี้คงไม่ปล่อยให้ลูกสาวดวงใจต้องลำบากแน่นอน"

จิรกรนึกทบทวนเนื้อหาในนิยายที่เคยอ่านผ่านๆ ตา แล้วพูดเสริมขึ้น

"ใช่แล้ว... พ่อเธอกับแม่ฉันน่ะเขาชอบกันนี่นา หลังจากที่แม่ของน่านฟ้าเสียชีวิตไป พ่อของเธอก็เหงา ส่วนพ่อของฉันก็เลิกกับแม่ไปเพราะทางนั้นมีชู้ สุดท้ายพ่อของน่านฟ้าก็มาปิ๊งกับแม่ของแพรขวัญ ทั้งคู่แต่งงานใหม่ด้วยกันแล้วนี่ไง ตอนนี้พวกเราก็เลยกลายเป็นพี่น้องบุญธรรมที่สนิทกันยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ เสียอีก"

มินตราเด้งตัวขึ้นนั่งตัวตรง แววตาเริ่มมีความหวัง

"เออจริงด้วย! แล้วในเรื่องก็เขียนไว้ว่าพ่อแม่ตามใจพวกเรามาก ไม่ว่าจะไปทำผิดที่ไหน ไปอาละวาดตบตีใคร หรือสร้างเรื่องฉาวโฉ่ขนาดไหน ทั้งคู่ก็ตามไปกวาดเช็ดทำความสะอาดวีรกรรมให้หมดทุกอย่าง"

ทั้งคู่มองหน้ากัน แววตาฉลาดเฉลียวของจิรกรและแววตาเจ้าเล่ห์แกมงกของมินตราประสานกันอย่างรู้ใจ รอยยิ้มกว้างค่อยๆ ปรากฏบนใบหน้าของคนทั้งสอง

"เห็นไหมล่ะ ว่าพ่อแม่พวกเรารวยมหาศาลขนาดไหน!"

ทั้งคู่โพล่งออกมาพร้อมกันก่อนจะหัวเราะรื่นเริงอย่างลืมตัว พวกเธอยกมือขึ้นแปะกันกลางอากาศและประสานนิ้วเข้าด้วยกันด้วยอาการดีใจสุดขีด

ในขณะเดียวกัน ที่หน้าห้องสอบสวน คิมหันต์และเพทายกำลังให้ปากคำกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอยู่ คิมหันต์ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเล็ดลอดออกมาจากห้องขัง

เขาหันไปมองภาพหญิงสาวสองคนที่เพิ่งก่อคดีทำร้ายคนอื่นเกือบตาย แต่กลับมานั่งหัวเราะรื่นเริงเหมือนมาพักร้อน

"ผู้หญิงสองคนนี้... นอกจากจะจิตใจโฉดชั่วแล้ว ยังไม่มีสามัญสำนึกเลยสักนิด" คิมหันต์คิดในใจด้วยความรังเกียจ ใบหน้าคมเข้มยิ่งดูเย็นชาขึ้นไปอีก ส่วนเพทายเองก็มองด้วยสายตาสมเพชไม่ต่างกัน

"รวยซะเปล่าแต่ไม่มีจิตสำนึกของความเป็นคนเลย ร้ายกาจจนเกินเยียวยาจริงๆ"

ไม่นานนัก บรรยากาศในสถานีตำรวจก็เริ่มวุ่นวาย เมื่อรถหรูหลายคันจอดเทียบหน้าอาคาร ภาษิต พ่อของน่านฟ้า และ เพียงขวัญ แม่ของแพรขวัญ เดินเข้ามาพร้อมกับทีมทนายความชุดใหญ่ ทั้งคู่ดูภูมิฐาน สวยและหล่อเหลาจนจิรกรกับมินตราที่มองลอดลูกกรงออกมาถึงกับตาค้าง

"มิน... ดูพ่อแม่เราดิ สวยหล่อยังกะดาราฮอลลีวูด ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมีลูกโตขนาดพวกเราได้" จิรกรกระซิบ

"นั่นดิแก... มินตราคนเดิมรอดแล้วจิ!" มินตรายิ้มกว้าง ลุกขึ้นยืนแล้วดึงมือเพื่อนรักให้ลุกตาม ทั้งคู่เดินไปเกาะลูกกรงเหล็กเฝ้ามองการเจรจาระหว่างพ่อแม่ของพวกเธอ กับคิมหันต์ เพทาย และนุชนารถอย่างใจจดใจจ่อ

"จะว่าไป เราสองคนก็โชคดีเหมือนกันนะจิ" มินตราเอ่ยขึ้นขณะมองดูพ่อของเธอที่กำลังคุยกับตำรวจด้วยท่าทางเคร่งขรึม

"โชคดีอะไรล่ะ มาติดคุกเนี่ยนะ?" จิรกรเลิกคิ้ว

"ก็โชคดีที่เราหลุดเข้ามาเป็นนางร้ายที่บ้านรวยมหาศาล มีพ่อแม่ที่รักพวกเราปานดวงใจไง ในชีวิตจริงพวกเราทำงานงกๆ เป็นพนักงานออฟฟิศเงินเดือนชนเดือน แต่ที่นี่... เราคือคุณหนูผู้มั่งคั่งนะแก" มินตราพูดยิ้มๆ จิรกรพยักหน้าเห็นด้วย

"ก็จริงของแกมิน... ถ้าอย่างนั้น ถ้าออกไปได้ เราสองคนจะต้องตอบแทนความรักของพวกเขาทั้งสองให้ดีนะ รู้ไหม... ร่างนางร้ายขี้วีน ขี้อิจฉา พวกเราสลัดทิ้งให้หมด แล้วมาเป็นอิสระจากบทนิยายบ้าๆ นี่กันดีกว่า แกจะว่ายังไง?"

"จะว่ายังไงล่ะ ก็ทำไปเลยสิ!" มินตราตอบทันควัน

"เราจะไปเที่ยว ไปกิน ไปใช้ชีวิตให้คุ้ม แต่... เรื่องช้อปปิ้งนี่ขอนิดนึงนะ แม้จะสิ้นเปลืองแต่มันคือความสุขของคุณหนู"

"ยัยขี้งกเอ๊ย!" จิรกรหัวเราะเย้า

"ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าตอนนี้แกคือคุณหนูน่านฟ้า ส่วนฉันคือคุณหนูแพรขวัญ"จิรกรพูดขึ้น

"น่านฟ้า..." จิรกรเรียกชื่อใหม่ของเพื่อนด้วยรอยยิ้ม

"แพรขวัญ..." มินตราขานรับด้วยแววตาเป็นประกาย

จบตอนที่4