ตอนที่ 5 อิสระ!

ทั้งคู่เผลอกอดกันกลมในห้องขังด้วยความตื่นเต้น จนตำรวจเวรต้องเดินมาเคาะลูกกรงเสียงดัง

"เงียบๆ หน่อย! นี่สถานีตำรวจ ไม่ใช่ลานคอนเสิร์ต!"

ทางด้านนอก หลังจากที่ภาษิตและเพียงขวัญใช้เงินและอิทธิพลเจรจาเยียวยาค่าเสียหายจำนวนมหาศาลให้นุชนารถจนอีกฝ่ายยอมความเพราะเห็นแก่เงินและหน้าตาทางสังคม เจ้าหน้าที่ตำรวจก็ยอมปล่อยตัวทั้งสองออกมา

ทันทีที่ประตูห้องขังเปิดออก ภาษิตรีบปรี่เข้าไปสวมกอดน่านฟ้า หรือมินตรา ส่วนเพียงขวัญก็ดึงแพรขวัญหรือจิรกรเข้ามากอดแน่นด้วยความเป็นห่วง

มินตราที่ซุกอยู่ในอ้อมกอดของภาษิต รู้สึกถึงความอบอุ่นที่เธอโหยหามาตลอดชีวิต ในโลกจริงเธอขาดพ่อมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยรู้เลยว่าอ้อมกอดของผู้ชายที่รักเราที่สุดมันเป็นอย่างไร ความรู้สึกนี้ทำให้เธอเผลออ้อนออกมาโดยสัญชาตญาณ

"คุณพ่อขา... น่านหิวข้าวมากเลยค่ะ อยู่ในห้องขังตั้งหลายชั่วโมง แม้แต่น้ำสักหยดก็ไม่ได้กินเลย" เสียงเล็กๆ หวานอ้อนหยดพรรณนาทำเอาภาษิตถึงกับชะงัก

เขาก้มลงมองลูกสาวที่ปกติมักจะอารมณ์รุนแรงและพูดจาแข็งกระด้าง แต่วันนี้กลับอ้อนวอนด้วยท่าทางที่ทำให้นึกถึงลูกสาวตัวน้อยในวัยเด็ก ภาษิตยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนพลางลูบหัวลูกสาวเบาๆ

"หิวเหรอ? เดี๋ยวออกไปจากตรงนี้ พ่อกับน้าเพียงขวัญจะพาพวกเราไปทานของอร่อยๆ ดีไหม?"

"น้าเพียงขวัญที่ไหนกันคะคุณพ่อ เรียกแม่ดีกว่าค่ะ" จิรกรในร่างแพรขวัญพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มมั่นใจ ทำเอาเพียงขวัญน้ำตาคลอด้วยความตื้นตัน

"แม่เพียงขวัญขา..." มินตราฉวยโอกาสนี้เข้าไปกอดเพียงขวัญอีกคน

"เราไปกินข้าวกันเถอะค่ะ น่านจะไม่ไหวแล้ว" น่านพูดขึ้น เพราะหิวแทบบ้า

"งั้นเราไปกันหมดนี่แหละ" ภาษิตสรุป

"รวมทั้งเพทาย คิมหันต์ แล้วก็นุชนารถด้วยนะลูก" เพียงขวัญเอ่ยขัดขึ้น

"ลูกๆ ต้องขอบคุณพวกเขาที่ยอมความและไม่เอาเรื่อง ต่อไปอย่าทำแบบนี้อีกนะ"

จิรกรและมินตราหันไปมองกลุ่มคนสามคนที่ยืนอยู่เบื้องหลัง พวกเธอพยักหน้าให้กันก่อนจะก้าวเดินเข้าไปยืนตัวตรงต่อหน้าโจทย์เก่า

"พวกเราสองคนขอโทษด้วยนะนุชนารถ สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้และที่ผ่านมาทั้งหมด" จิรกรพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ

"ต่อไปนี้ พวกเราจะไม่ทำแบบนี้อีก และจะขอสัญญาว่าจะไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับพวกคุณทุกคนอีกต่อไป ไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม" มินตราเสริมพลางพนมมือขึ้นไหว้พร้อมกับจิรกรอย่างอ่อนน้อม

กิริยานี้ทำเอาคิมหันต์และเพทายอึ้งจนพูดไม่ออก เพราะร้อยวันพันปีนางร้ายคู่นี้ไม่เคยลดราวาศอกให้ใคร ยิ่งกับนุชนารถด้วยแล้ว พวกเธอแทบจะอยากกระชากผมมาตบเสียให้เข็ด แต่วันนี้กลับมาไหว้ขอโทษอย่างง่ายดาย

"ถ้างั้นเราไปกันเถอะ ลุงจะหาร้านที่อร่อยที่สุดในเมืองนี้ให้พวกเราทาน" ภาษิตพูดตัดบทเพื่อลดความตึงเครียด

ณ ร้านอาหารสุดหรูระดับห้าดาวที่ตั้งอยู่บนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมหรู บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความโอ่อ่าตระการตา อาหารเลิศรสถูกลำเลียงมาวางตรงหน้าจนเต็มโต๊ะ ทั้งกุ้งมังกรตัวเขื่อง ตับห่านทอด และไวน์ราคาแพงระยับ

จิรกรและมินตรามองดูอาหารเหล่านั้นด้วยดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับ พวกเธอไม่เคยเห็นอาหารที่หน้าตาสวยงามและดูแพงขนาดนี้มาก่อนในชีวิตพนักงานออฟฟิศ

"แก... อันนี้กินไงวะ?" มินตรากระซิบถามจิรกรพลางมองดูหอยนางรมราดซอสประหลาดๆ

"ไม่รู้ดิ... ลองดูเขาก่อนไหม" จิรกรตอบเบาๆ พลางหยิบช้อนส้อมที่วางเรียงรายกันหลายคันขึ้นมาดูด้วยความมึนงง

ท่าทางลุกลี้ลุกลนและอาการ บ้านนอกเข้ากรุง ของคุณหนูตระกูลดังทั้งสองคนตกอยู่ในสายตาของคิมหันต์และเพทายตลอดเวลา พวกเขาสังเกตเห็นความผิดปกติที่ดูโก๊ะจนน่าประหลาดใจ

มินตราพยายามจะตักคาเวียร์ด้วยช้อนส้อม แต่เผลอทำกระเด็นลงไปในแก้วน้ำของตัวเองจนหน้าเสีย

"อุ๊ย! เงินของฉัน... เอ้ย อาหารแพงๆ ของฉัน"

จิรกรเองก็ไม่น้อยหน้า เธอพยายามจะหั่นเนื้อสเต็กด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ จนเนื้อเกือบกระเด็นออกจากจาน

"แหม... ช้อนส้อมจะเยอะไปไหนเนี่ย ใช้ตะเกียบไม่ได้เหรอแม่"

เพียงขวัญและภาษิตนั่งอมยิ้มมองดูลูกสาวทั้งสองที่วันนี้ดูน่ารักและเป็นธรรมชาติอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ค่อยๆ ทานก็ได้ลูก ไม่มีใครแย่งหรอก" ภาษิตบอกอย่างขำๆ

คิมหันต์แอบมองมินตราที่กำลังเคี้ยวอาหารแก้มตุ่ยพลางทำตาโตเหมือนได้พบโลกใหม่ ความรู้สึกรังเกียจเมื่อครู่เริ่มถูกแทนที่ด้วยความสงสัย ยัยน่านฟ้าคนเดิมหายไปไหน ทำไมคนตรงหน้าถึงดู... ซื่อบื้อได้ขนาดนี้

ส่วนเพทายก็มองจิรกรที่กำลังพยายามอธิบายรสชาติอาหารให้เพื่อนฟังอย่างออกรสออกชาติด้วยท่าทางลุยๆ ไม่ห่วงสวย แพรขวัญที่เคยหยิ่งยโสหายไปไหน ทำไมเหลือแต่ผู้หญิงแปลกๆ ที่ดูตลกแบบนี้

ทางด้านนุชนารถที่นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความไม่พอใจ เธอรู้สึกว่าสองคนนั้นกำลังดึงความสนใจของเพทายและคิมหันต์ไป แม้พวกเธอจะขอโทษและจ่ายเงินให้เธอแล้ว แต่ลึกๆ ในใจ นุชนารถกลับรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้เห็นพวกเธอถูกจับกุม สักวันเธอจะทำให้สองคนนี้จมลงไปในผืนดินด้วยมือของเธอเอง

"พวกคุณคงจะลืมความเจ็บปวดของนุชเร็วไปหน่อยนะคะ" นุชนารถเปรยขึ้นมาเบาๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจ

แต่ทว่า... จิรกรและมินตรากลับไม่ได้ยินเสียงของเธอเลย เพราะตอนนี้ทั้งคู่กำลังวุ่นวายอยู่กับการแย่งกันชิมขนมหวานจานสุดท้ายอย่างเอร็ดอร่อย

อิสระที่พวกเธอได้รับในวันนี้ดูเหมือนจะทำให้บทนิยายบทเดิมค่อยๆ เลือนหายไป และถูกเขียนทับด้วยมิตรภาพและความฮาที่ไม่มีใครควบคุมได้อีกต่อไป

"มิน อันนั้นของฉัน อย่าแย่ง" จิรกรร้องประท้วง

"แหมจิ... รวยขนาดนี้สั่งใหม่สิคะเพื่อนรัก" มินตราตอบพลางหัวเราะร่า

ท่ามกลางความสับสนของคนรอบข้าง สองนางร้ายตัวแสบกลับพบความสุขที่แท้จริง... นั่นคือการได้กินอิ่ม นอนหลับ และมีเงินใช้ไปวันๆ โดยไม่ต้องแคร์ผู้ชายคนไหนในโลกนี้อีกแล้ว