Share

ตอนที่ 8

last update publish date: 2026-08-15 06:41:10

อีกฝ่ายดีใจจะดวงตาเกิดประกายปราดเข้ามากอดนางอีกครั้ง “เด็กดี หลานรักของน้า ไม่เสียแรงที่น้าเดินทางมาสองเดือนไม่พัก พบหน้าก็หลงรักเจ้าแล้ว!”

ฉินหร่วนเหอรับรู้ได้ถึงความจริงใจในท่าทีและดวงตาของอีกฝ่าย แม้การแสดงความรักออกจะสุดโต่งไปบ้าง ทว่าในที่นี้ผู้ที่ทันทีที่ได้พบและรับรู้ได้ว่ามีเพียงความปรารถนาดีต่อนาง นอกจากท่านตาและสาวใช้ของนางแล้วก็มีเพียงสวีจิ้งเท่านั้น หลังจากคารวะอย่างเป็นทางการคราหนึ่งสวีจิ้งก็เล่าเรื่องราวของฝั่งตนอย่างรวบรัด บอกเพียงผดุงคุณธรรมเป็นจอมยุทธ์หญิงนับตั้งแต่หนีออกจากจวน เจอโจรจับโจร เจอนักเลงก็ต่อยตี เจอคนดีก็ให้ความช่วยเหลือ เจอคนร้ายก็จัดการให้สิ้นซาก ที่มาเมืองหลวงครั้งนี้ก็เพราะพาคนหลบหนีมาด้วยสองคน

ก้มลงมองถุงปักในมือที่เพิ่งถูกยัดเยียด นางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ท่านน้าจิ้งของนางยิ้มด้วยความภาคภูมิใจก่อนกล่าว “นี่เป็นยาลูกกลอนยอดโอสถมีหนึ่งเดียวในโลก เป็นยาสำหรับช่วยชีวิตคนโดยเฉพาะ คนใกล้ตายจะกลับมามีลมหายใจ คนถูกพิษพิษจะสูญสลาย คนที่กำลังภายในระส่ำระสายจะกลับมามีเรี่ยวแรงราวกับม้าศึก!”

เอ่อ...แล้วคุณหนูอย่างนางจะเอายาเช่นนี้ไปทำไมกัน “มิใช่ว่าท่านน้าต้องการใช้ยาเช่นนี้มากกว่าข้าหรือเจ้าคะ ยุทธภพไม่ใช่อันตรายมากเลยหรือ”

อีกฝ่ายตบอก “ข้าเป็นยอดยุทธ์หญิงจากหุบเขาซีซือเชียวนะ ผู้ใดจะทำอันตรายข้าได้!”

ฉินหร่วนเหอกระแอม เห็นท่าทางองอาจของสวีจิ้งคล้ายเข้าใจแล้วว่าอีกฝ่ายไม่น่าจะเหมาะกับสำนักปราชญ์จริงๆ “แล้ว...ท่านน้ามาเพราะตั้งใจมาหาข้าหรือเจ้าคะ”

“ก็ไม่ผิด ข้าตั้งใจมาเยี่ยมเจ้าจริงๆ แต่ก็มีจุดประสงค์อื่นด้วย ข้าพาคนสองคนหลบหนีออกจากทางเหนือน่ะ คิดว่าจะหาที่หลบภัยให้พวกเขาแล้วก็จะจากไป”

“แล้ว...ท่านตาเล่าเจ้าคะ”

“ท่านพ่อ? เขาเจอข้าตอนนี้ข้ามีหวังถูกตีจนตายไม่ก็เขาโมโหจนหมดสตินั่นละ” นางเกือบหลุดหัวเราะออกมา ดูจากนิสัยของท่านตาแล้วท่านน้าจิ้งจึงจะรู้จักเขาดีที่สุด ด้านนอกเสี่ยวชวนกำลังเดินเข้ามา สวีจิ้งผุดตัวขึ้น

“ห้ามให้ใครรู้ว่าข้ามา สาวใช้ของเจ้าก็ไม่ได้ ข้าหลบไปก่อน” เพิ่งพูดจบก็ปราดออกไปทางหน้าต่าง

ฉินหร่วนเหอถอนหายใจ “ชาวยุทธ์” นี่สินะวิถีชาวยุทธ์ทั้งว่องไว อิสระ ไปมาไร้สุ้มเสียง ทั้งลึกลับและไม่อาจคาดเดา

“คุณหนูเจ้าคะคุณชายเซี่ยให้ข้าน้อยนำขนมมาให้ท่านเจ้าคะ ยังบอกด้วยว่าไม่ให้ท่านคิดมากทางด้านคนตระกูลอู่และนายท่านคุณชายเซี่ยจะรับมือเองเจ้าค่ะ”

“ข้ารู้แล้วเจ้าวางเอาไว้มีอะไรก็ออกไปทำเถิดข้ายังวาดรูปไม่เสร็จ”

เสี่ยวชวนไม่ได้สงสัยสักนิดวางขนมก็เดินออกไปพร้อมปิดประตู เมื่อหันกลับมาฉินหร่วนเหอกลับพบว่าสวีจิ้งกำลังนั่งกินขนมที่เสี่ยวชวนเพิ่งนำเข้ามา “อร่อยดีนี่ คุณชายเซี่ยนี่ผู้ใดกัน คนรักของเจ้า? เพิ่งสิบสี่ยังไม่ปักปิ่นไม่ใช่หรือ ช้าก่อนแซ่เซี่ย? มิใช่ศิษย์คนเดียวที่ท่านพ่อรับเอาไว้? เจ้าสนิทสนมกับเขา? เขาเป็นอย่างไร เป็นคนดีหรือไม่”

อยู่ๆ ฉินหร่วนเหอก็คิดเรื่องหนึ่งได้ขึ้นมา “ท่านน้าท่านจะรั้งอยู่ที่นี่นานเท่าไรเจ้าคะ”

“ทำไมหรือ”

นางยิ้มออดอ้อน “คือว่า...”

แล้วนางก็ทำสำเร็จท่านน้าจิ้งของนางกลับรับปากด้วยท่าทางนึกสนุก ออกไปสืบประวัติของเซี่ยเฉินมาโดยละเอียดจริงๆ ทว่าไม่กี่วันการจะสืบหาเบื้องหลังทั้งชีวิตย่อมไม่ง่าย ที่ได้มาก็คือเรื่องที่นางรู้มาก่อนแล้ว

“ทำไมหรือยังลึกไม่พอ?” นางพยักหน้า “เจ้าสงสัยอะไรพูดมาตรงๆ เลยดีกว่าข้าขี้เกียจคาดเดา”

“ข้าอยากรู้ว่าชาติตระกูลเดิมของเขามาจากที่ใด เกิดอะไรขึ้น ญาติสนิทที่เหลืออยู่ หรือคนใกล้ชิดที่ไม่เกี่ยวข้องกับสำนักปราชญ์ เขาไปมาหาสู่กับผู้ใดบ้าง หรือว่ามีเรื่องซุกซ่อนที่มองไม่เห็นหรือไม่” อย่างน้อยๆ นางก็ต้องหาสตรีนางนั้นให้พบก่อน สตรีที่เขาจะนำเข้ามาและแอบอ้างเป็นญาติ เป็นศิษย์น้อง กระทั่งตั้งครรภ์จึงพาตัวเข้ามาหลังแต่งกับฉินหร่วนเหอ

“อย่าบอกนะว่าเจ้าพึงใจในตัวเขาแต่ไม่มั่นใจว่าเขามีเบื้องลึกเบื้องหลังอย่างไร?”

นางไม่ได้ตอบ... ข่าวลือข้างนอกเกรงว่าท่านน้าจิ้งของนางคงได้ยินมาบ้างแล้ว ข่าวลือที่ว่านอกจากเขานางก็ไม่ได้ให้ความสนิทสนมกับผู้ใดอีก หาไม่นางจะหาเหตุผลใดบอกท่านน้าเล่าที่ตามสืบสาวเรื่องปูมหลังของบุรุษผู้หนึ่ง

“ได้ ขอเวลาน้าสักหน่อยเจ้าจะได้รู้ทุกเรื่องของหลานเขยในอนาคตผู้นี้แน่นอน!”

“จริงสิเจ้าคะ เรื่องที่ท่านน้าพาคนหลบหนี คนทั้งสองได้ที่พำนักแล้วหรือเจ้าคะ พวกเขาสหายของท่าน?”

อีกฝ่ายพยักหน้า “หนีตามกันมาน่ะ บุพการีไม่ยอมรับ สองคนมีใจจึงหลบเร้นหนีมา ข้าเห็นเขาเป็นคนดีมีฝีมือทั้งยังมีน้ำใจแถมนิสัยก็ไม่เลว...” กล่าวจบก็เลิกคิ้ว “จริงสิ!”

อีกฝ่ายเป็นชาวยุทธ์พูดจาห้วนๆ นางฟังเข้าใจแต่ก็ยังเกือบตามอารมณ์ของผู้เป็นน้าไม่ทัน “อะไรหรือเจ้าคะ”

“ข้างกายเจ้ามีเพียงสาวใช้คนเดียว?” นางพยักหน้าด้วยความงุนงง “เช่นนั้นก็เหมาะเลยมิใช่หรือ! ได้คนคุ้มกันชายหญิงในคราเดียวเลย!”

“หา!”

“รับพวกเขาเอาไว้เถิด เจ้าไม่ขาดแคลนเงินนี่นา ให้เงินเดือนพวกเขาสองคนไม่ต้องมากก็ได้ ทั้งได้ที่พัก ทั้งได้ซ่อนตัว เจ้าเองก็ได้คนมีฝีมือไว้ข้างกายแถมไว้ใจได้ข้ารับรอง! อีกอย่างจะสืบหาเบื้องหลังคนผู้หนึ่งต้องใช้เวลา ข้ายังต้องออกนอกเมืองไปสักระยะตามหาร่องรอยเดิมของเซี่ยเฉินผู้นั้น ช่วงนี้เจ้าใกล้ปักปิ่นแล้วมีพวกเขาอยู่กับเจ้าข้าเองก็วางใจยิ่ง”

จะว่าไปก็มีเหตุผลเพราะที่นี่นางมีเพียงเสี่ยวชวน หนทางข้างหน้าไม่มีใครบอกได้ว่าจะราบรื่น เรื่องของเซี่ยเฉินยังไม่ลุล่วง หลังจากนี้ยังมีเรื่องที่นางคิดจะกลับเมืองหลวงอีก “ก็...เป็นความคิดที่ดีเจ้าค่ะ”

การจะรับคนก็ต้องมีข้ออ้าง มีที่มาที่ไป มีเหตุผลรองรับ หาไม่ท่านตาของนางไม่มีทางไม่สงสัย อีกทั้งคนที่รับมายังเป็นวรยุทธ์จะปิดบังท่านตาของนางนั้น...ไม่ง่าย ฉินหร่วนเหอจำเป็นจะต้องหาที่พักให้คนทั้งสองคนชั่วคราวก่อน จากนั้นจึงจะสามารถหาหนทางนำคนเข้ามายังที่พำนักในสำนักปราชญ์ของท่านตาได้

เรื่องฝั่งบิดามีเซี่ยเฉินคอยรับมือ ช่วงนี้ท่านตาของนางอ้างเรื่องที่นางล้มป่วยไม่รับแขก เช่นนี้แล้วจึงไม่มีใครส่งเทียบเชิญหรือมาขอเข้าพบ ฉินหร่วนเหอที่สวมชุดและเกล้าผมอย่างเสี่ยวชวนปลอมเป็นสาวใช้ออกจากเรือนพัก ที่เรือนปล่อยให้เสี่ยวชวนปลอมเป็นตัวนางนอนอยู่บนเตียง วันนี้ต้องออกไปหาที่ทางสำหรับเป็นที่อยู่ใกล้ๆ สำนักปราชญ์ให้คนที่สวีจิ้งฝากเอาไว้สองคน จากนั้นนางยังต้องไปพบและทำความรู้จักกับพวกเขา

ห่างจากสำนักปราชญ์ล้วนเป็นหมู่บ้านชาวนา ถัดออกไปจึงจะเป็นตัวอำเภอที่คึกคักกว่ามาก นางจดจำได้เพราะเคยนั่งรถม้ามาที่ตลาดและร้านเครื่องเขียนกับเซี่ยเฉิน เส้นทางและการว่างจ้างรถม้า รวมไปถึงคนขับรถม้าที่ไว้ใจได้นางเองก็พอรู้อยู่บ้าง อาศัยที่ตัวเองปลอมเป็นสาวใช้ในที่สุดก็มาถึงที่ตัวอำเภอ จัดการเช่าบ้านหลังเล็กๆ เอาไว้สองเดือนแล้วจึงไปหาคนทั้งสองที่โรงเตี๊ยม

บุรุษแซ่โม่นามจิ่งหยวน สตรีแซ่ถงนามหลี่ฮวา มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นชาวยุทธ์...

ฉินหร่วนเหอถอนหายใจเสียงเบา นางคว้าถุงเงินออกมาวาง “ข้าตกลงรับท่านทั้งสองเอาไว้ แต่ต้องพูดให้ชัดเจน อยู่กับข้าก็เป็นคนของข้าต้องทำตามที่ข้าบอก”

โม่จิ่งหยวนคิ้วมุ่นลงเล็กน้อย “ขอเพียงไม่ผิดต่อคุณธรรมและหลักการฟ้าดิน ข้า...”

นางยิ้ม “ท่านเห็นว่าท่านน้าจิ้งของข้าเป็นคนเช่นไร ข้าเป็นหลานสาวของนางย่อมไม่ใช่คนที่จิตใจชั่วช้า ข้าไม่ทำร้ายผู้อื่นก่อน ไม่ทำเรื่องผิดศีลธรรม เว้นเพียงถูกหาเรื่องก่อนเท่านั้น แต่ท่านวางใจหากท่านไม่เต็มใจข้าย่อมไม่บังคับ ท่านจะไม่ใช่ทาส ไม่ใช่บ่าว แต่อยู่กับข้าในฐานะคนคุ้มกัน”

“ตกลงตามนี้” โม่จิ่งหยวนหรี่ตามองนางด้วยสายตาพิจารณาอยู่นานก่อนตอบตกลง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 61

    จิ้งหวนหยางส่ายหน้าหลังขึ้นรถม้าเมื่อเห็นสวีเจิ้งซีกำลังจะเอ่ยคำ เขารอจนกระทั่งรถม้าแล่นออกมาสักระยะจากนั้นจึงลอบเลิกม่านรถม้ามองไปรอบๆ “เจ้ารู้เรื่องนี้มาก่อนหรือไม่”สวีเจิ้งซีส่ายหน้า “ข้ารู้พร้อมเจ้า ข้ายังนึกสงสัยว่าวันนั้นเหตุใดญาติผู้น้องจึงกล้าปลอมตัวเป็นบุรุษไปหอสุ่ยหลิง แถมตอนเกิดเรื่องยังได้ท่านอ๋องช่วยเอาไว้ทันเวลา คราแรกคิดว่าบังเอิญตอนนี้เห็นชัดว่าไม่มีทางมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ยิ่งกับเยียนอ๋อง”“เจ้าคิดอย่างไร” จิ้งหวนหยางถามเสียงเครียด“ยังต้องคิดอีกหรือ คนที่ท่านอ๋องรินชาให้ด้วยตัวเองมีกี่คนกัน” สวีเจิ้งซีถอนหายใจออกมา“ไม่ใช่แค่รินชา”“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”“เจ้าตีความหมายไม่ออกหรือไม่ทันฟัง คุณหนูฉินกล่าวว่าชานั่นไม่หอมเท่าชาที่ท่านอ๋องเป็นคนชงเอง นางเคยดื่มชาที่เยียนอ๋องเป็นคนชงเองกับมือเลยนะ พวกเขาจะสนิทสนมกันมากเพียงใดก็หายากที่ท่านอ๋องจะทรงชงชาให้สตรีนางหนึ่ง ที่สำคัญไปกว่านั้นเจ้าไม่สังเกตหรือว่าท่านอ๋องทรงพระทัยเย็นกับนางเป็นพิเศษ นางพุ่งพรวดพราดเข้าไปตอนนั้นหัวใจของข้าหล่นวูบแล้ว คิดว่าอย่างไรองครักษ์เยวี่ยจะต้องลงมือแน่ๆ ทว่าเขากลับยืนนิ่งไม่ขยับสักนิด”“เร

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 60

    ทุกคนตกตะลึงกับการกระทำผลีผลามของนาง ตอนที่สวีเจิ้งซีกำลังจะก้าวเข้าไปขอความเมตตา เซียวเหยียนเฟิงกลับกล่าวเสียงเรียบ “ผิด? ผิดที่ใด”“เอ่อ...ทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ยั้งคิด วันนี้ไม่ควรมาที่นี่ ไม่ควรแอบไปนั่งฟังคนพวกนั้น ไม่ควรปล่อยให้อาอวี้ทำอะไรบุ่มบ่าม หม่อมฉันรู้ความผิดแล้วเพคะ” นางกุมแขนเสื้อของเขาจนเกิดรอยยับถึงอย่างนั้นเซียวเหยียนเฟิงกลับไม่สะบัดออก ไม่โกรธ ที่สำคัญคือคนสนิทของชายหนุ่มกลับยังคงยืนเฉย ไม่ขยับอันที่จริงตอนที่นางพุ่งตัวไปคว้าแขนเสื้อของเยียนอ๋อง สิ่งที่สวีเจิ้งซีกลัวก็คือคนสนิทของเยียนอ๋องจะลงมือ ทว่า...จนถึงตอนนี้ทั้งคนของเยียนอ๋อง ทั้งคนของฉินหร่วนเหอ ทั้งหมดนั้นล้วนยืนมองนิ่งๆ ไม่แสดงสีหน้า?!ตอนนี้แม้แต่หยวนอวี้เองก็ยังเบิกตามองท่าทางของฉินหร่วนเหอด้วยความตกตะลึง หญิงสาวกระแอม “เอ่อ...ท่านอ๋องไม่ได้ทรงรีบเสด็จกลับกระมังเพคะ”เซียวเหยียนเฟิงหรี่ตามองนาง “ตอนนี้ไม่ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้จักแล้ว?”“ไม่ใช่หม่อมฉันที่อยากแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเสียหน่อย เป็นท่านอ๋องไม่ใช่หรือเพคะ”“อ้อ” ชายหนุ่มหมุนตัวหมายจะเดินไปยังประตู แขนเสื้อของเขาถูกดึงเอาไว้...“เป็นหม่อมฉินเองที่แสร้

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 59

    ฉินหร่วนเหอได้ฟังก็ยังรู้สึกสะอิดสะเอียน นางยังไม่ทันได้ชวนหยวนอวี้กลับ เนื่องจากตอนนี้รู้ชัดแล้วว่าอันจิ่วหลางเป็นคนอย่างไร ทว่าตอนที่อันจิ่วหลางส่งเสียงขอตัวออกไปสุขาหยวนอวี้กลับลุกพรวด!!! มองท่าทีที่ไม่น่าจะมีเรื่องดีตามมาหญิงสาวรีบลุกแล้วเดินตามไปห้าม นึกไม่ถึงว่าหยวนอวี้จะเดินเร็วถึงเพียงนี้ นางมองเห็นแผ่นหลังของสหายเดินลับมุมทางเดินไกลๆ ฉินหร่วนเหอได้แต่ร้องว่าแย่แล้วในใจ กระทั่งตอนไปถึงก็ได้ยินเสียงร้องโอดโอยของอันจิ่วหลาง...หยวนอวี้ไม่รู้ไปเอาผ้าม่านมาจากที่ใด คลุมตัวอันจิ่วหลางเอาไว้จากนั้นก็ทุกตีทั้งกระทืบอย่างโกรธแค้น!!!ด้านหลังมีเสียงอุทาน...นางสะดุ้งหันกลับไปมองจากนั้นลากหยวนอวี้ออกมา ไม่พอนางยังหันไปมองโม่จิ่งหยวนและถงหลี่ฮวา ส่งสัญญาณให้ลากคนที่ส่งเสียงอุทานสองคนมาด้วย “ยังไม่รีบลากพวกเขามาอีก” นางกระซิบบอกหยวนอวี้ “เจ้าอย่าส่งเสียงเชียวนะ!”ตอนนี้สถานที่หลบภัยที่เหมาะที่สุดก็คือห้องจู๋จื่อ ฉินหร่วนเหอบุ้ยใบ้ให้คนทั้งหมดเข้าไป มุมทางเดินมีเสียงตะโกนของอันจิ่วหลาง “พวกเจ้าหยุดนะ!! โอ้ย! ให้ข้าจับเจ้าได้ก่อนเถิด!”ด้านนอกห้องวุ่นวายมาก เสียงของอันจิ่วหลางทำให้สหายที่มาด

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 58

    ฉินหร่วนเหอขมวดคิ้วมองจดหมายลับที่เซียวเหยียนเฟิงส่งมา นางเงยหน้าขึ้นมองโม่จิ่งหยวน “คนส่งจดหมายเล่า”“ไปแล้วขอรับ”นางเม้มปากหงุดหงิดเล็กน้อย “ข้าจะไปเข้าใจได้อย่างไรว่าจดหมายนี่หมายสิ่งเรื่องใด” ในจดหมายเขียนมาเพียงสั้นๆ ---อันจิ่วหลางเป็นคนของฮองเฮา--- “ท่านอ๋องจะมาบอกข้าในเรื่องที่ข้ารู้อยู่แล้วไปทำไม”ด้านนอกมีเสียงของสาวใช้ “คุณหนูเจ้าคะท่านพ่อบ้านให้มาแจ้งคุณหนูว่าคุณหนูหยวนมารขอพบท่านเจ้าค่ะ”“หยวนอวี้?” หญิงสาวมองจดหมายในมือแล้วรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างไรชอบกล “รู้แล้วข้าจะรีบออกไป” นางโยนจดหมายลงไปในอ่างไฟจากนั้นเดินออกมาจากเรือน ตอนพบหยวนอวี้ก็ได้พบกับน้องสาวและน้องชายที่กำลังจะออกไปข้างนอก ทั้งสองคนคารวะหยวนอวี้ด้วยท่าทางนอบน้อม คงรู้แล้วว่าคนตระกูลหยวนไม่อาจล่วงเกิน ฉินหร่วนเหอลากหยวนอวี้กลับไปที่สวนในเรือนของตน “มาหาข้ามีเรื่องสำคัญหรือ”“อืม สำคัญมาก เมื่อวานมีแม่สื่อมาที่จวน บุตรชายของท่านปราชญ์อันส่งคนมาทาบทามสู่ขอข้า”ตอนนี้นางรู้แล้วว่าจดหมายของเยียนอ๋องหมายความว่าอย่างไร ฮองเฮาถึงกับคิดจะดึงตระกูลหยวนเข้าพวก? “แล้วเจ้าคิดเห็นอย่างไร”“ไม่รู้สิข้าไม่เคยพบเขา แต่ข้าว

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 57

    ฉินหร่วนเหอถอนหายใจออกมาให้ทุกคนได้ยิน“ล้วนเป็นสตรีเช่นกันทั้งนั้นสมควรเข้าอกเข้าใจและเห็นอกเห็นใจกัน เดิมทีชื่อเสียงก็เป็นเรื่องที่สตรีพึงรักษา พลาดพลั้งแม้เพียงน้อยนั่นหมายถึงชีวิตทั้งชีวิต ตัวข้าเดิมทีก็ไม่ได้รั้งอยู่ในเมืองหลวง ทว่าทั้งหมดนั้นไม่ได้หมายความว่าข้าต้องทำตัวโง่งมยอมให้ผู้อื่นมาดีดลูกคิดบนศีรษะตัวเอง ยิ่งไม่ยอมให้ผู้ใดใช้ความสัมพันธ์กับท่านตาของข้าเป็นข้ออ้างให้ไต่เต้าขึ้นไปสู่อำนาจและชื่อเสียง ข้าไม่มีอำนาจจะไปกักขังผู้ใด ยิ่งไม่กล้าโอ้อวดว่ามีความสามารถถึงขั้นตัดสินใจเรื่องใหญ่ๆ อย่างเช่นการเลือกคนให้เดินทางมาเมืองหลวงด้วยกัน ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะผลจากการกระทำและการคิดคำนวณของคนที่มีอำนาจตัดสินใจ ดังนั้นหากกังขาก็ควรไปหาคนผู้นั้น มิใช่คิดจะโยนความผิดให้ข้าอย่างไรก็ได้ หากวันนี้ข่าวลือแพร่ออกไปจนทำลายชื่อเสียงของข้า แน่นอนว่าข้าย่อมต้องกราบทูลเพื่อขอความเมตตาจากฝ่าบาท ด้วยราชโองการฉบับนั้นทำให้ผู้คนเข้าใจผิดว่าเป็นข้าเองที่ทำให้ศิษย์พี่ถูกกักขังเอาไว้ในสำนักปราชญ์”กล้ากังขาในราชโองการฝ่าบาท นั่นโทษไม่ใช่น้อยๆ เลย!!! อวี๋หรงหลันคลานเข้ามาหานาง “ศิษย์พี่ฉินข้าผิดไปแล

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 56

    บรรยากาศในงานเลี้ยงอึดอัดเงียบงัน อวี๋หรงหลันคุกเข่าอยู่ที่กลางโถงงานเลี้ยง กล่าวคำสะอื้นคำท่าทางไม่ได้รับความเป็นธรรมน่าสงสาร“ตอนนั้นหม่อมฉันดีใจที่พี่เซี่ยยังมีชีวิตอยู่ ทั้งที่หม่อมฉันสิ้นหวังไปแล้วแท้ๆ ตอนที่เขาให้คนมารับไปยังสำนักปราชญ์จึงไม่แม้แต่จะลังเล รีบออกเดินทางไปหาเขาทันที ทว่าผู้ใดจะรู้ว่าการไปถึงของหม่อมฉันกลับทำให้ความสัมพันธ์ของศิษย์พี่ฉินกับพี่เซี่ยเปลี่ยนไป หม่อมฉันไม่ได้อยากเป็นต้นเหตุจึงบอกพี่เซี่ยว่าจะจากไปเงียบๆ หากแต่สัญญาหมั้นหมายเป็นบิดามารดาสองตระกูลให้คำมั่น พี่เซี่ยตัดสินใจรักษาคำมั่นของบิดามารดา ทว่ากลับต้องแลกมาซึ่งความสัมพันธ์ที่ขาดสะบั้น หม่อมฉันเดินทางมาเมืองหลวงครั้งนี้ หวังเพียงว่าศิษย์พี่ฉินจะคลายความโกรธ หวังเพียงว่าท่านปราชญ์จะให้อภัยพี่เซี่ย”เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบด้านทุกคนมองไปยังฉินหร่วนเหอด้วยสายตาตำหนิ ทว่านางกลับรินชาและยกขึ้นจิบด้วยท่าทางนิ่งเฉย หยวนฮูหยินหันไปมองนางทว่านางเพียงยิ้มจากนั้นส่ายหน้าให้อีกฝ่าย ข้างๆ กันนั้นหยวนอวี้มีสีหน้าโกรธขึ้ง หากมิใช่เพราะฉินหร่วนเหอรั้งเอาไว้ดูแล้วอีกฝ่ายคงลุกคนมาด่าทอคนแล้วกระมัง“ที่แท้ก็มีเรื่องเช่นน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status