ตอนที่ 7

ฉินหร่วนเหอเบิกตามองอันฮูหยินด้วยสายตาตกตะลึง ตอนนี้แม้แต่ขอบตาของนางก็ยังแดงก่ำ “นี่เป็นสิ่งที่ท่านพ่อกำชับให้ท่านมาบอกข้าด้วยตัวเองหรือเจ้าคะ ตลอดมาท่านพ่อรักและเอ็นดูข้ามาก ข้าไม่เชื่อว่าท่านพ่อจะใจร้ายกับข้าถึงเพียงนี้ ถึงขั้นใช้สินเดิมที่ท่านแม่ทิ้งเอาไว้ข่มขู่เพียงเพื่อให้ข้ายอมรับสตรีที่จะมาแทนที่ท่านแม่”

น้ำตาของนางหยดแหมะ... เสียงสะอื้นยิ่งมาก็ยิ่งเสียงดังฟังชัด “ท่านพ่อถึงขั้นใจร้ายกับข้าถึงเพียงนี้ ข้าเพิ่งจากเมืองหลวงมาเพียงปีเดียว ตอนร่ำลาและส่งข้าขึ้นรถม้าท่านพ่อยังกล่าวกับข้าด้วยความชื่นชมว่าข้าเป็นเด็กกตัญญูรู้คุณที่ข้าตั้งใจไว้ทุกข์ให้ท่านแม่อย่างถูกต้องและจริงใจสามปีเต็ม ตอนนี้กลับ...กลับใจร้ายกับข้าเหลือเกิน ถึงขั้นใช้สินเดิมของท่านแม่ข่มขู่ข้า” นางเพิ่งกล่าวจบประตูทางเข้าสวนก็ถูกกระแทกเปิดอย่างแรง!!!

“ถึงขั้นใช้สินเดิมของบุตรสาวข่มขู่เพื่อให้ยอมรับอนุที่จะยกขึ้นเป็นฮูหยินเอก ใต้เท้าฉินทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว!” เซี่ยเฉินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธขึ้งด้านหลังของเขายังมีเสี่ยวชุนที่ก้มหน้ามองเห็นสีหน้าไม่ชัด

ฉินหร่วนเหอสะอื้นเสียงดังขึ้นเล็กน้อย “ศิษย์พี่...ข้า...ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ท่านพ่อช่าง...ช่าง... ศิษย์พี่ข้าโดดเดี่ยวไม่เหลือผู้ใดแล้วเจ้าค่ะ” นางขยับเข้าไปหลบด้านหลังของเซี่ยเฉินอย่างแนบเนียน ตัวสั่น ร่ำไห้น้ำตานองสองข้างแก้ม

อันฮูหยินถึงกับทำตัวไม่ถูก นางฉวยโอกาสที่ไม่มีใครอยู่ แม้แต่สาวใช้ของฉินหร่วนเหอก็ปลีกตัวออกไปจึงเอ่ยปาก ทว่าเหตุใดทุกอย่างจึงประจวบเหมาะเช่นนี้ ผู้มาเป็นใครอื่นนางยังพอรับมือได้แต่กลับเป็นถึงศิษย์เอกของอาจารย์สวีเซิ่งเสียได้!

อาจารย์สวีเซิ่งไม่อยู่แน่นอนนางเลือกวันที่เขาไม่อยู่อย่างจงใจ ตอนเข้ามาก็สวนทางกับเซี่ยเฉิน มั่นใจว่าเรื่องในวันนี้ไม่มีทางถูกเปิดเผย นางมีสารพัดวิธีที่จะข่มขู่เด็กสาวไม่ประสีประสาอย่างฉินหร่วนเหอที่กำพร้ามารดาทั้งอายุยังน้อย นาง...ก้าวพลาดที่ใดกันแน่!!

“ศิษย์น้องไม่ต้องกลัว เจ้าไม่ได้โดดเดี่ยวแน่นอน ทั้งข้า ทั้งอาจารย์ ย่อมไม่มีทางให้ผู้ใดมารังแกเจ้าเป็นแน่ ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นใต้เท้าฉินก็ตาม!” ท่าทางน่ากลัวของเซี่ยเฉินทำให้อันฮูหยินหน้าซีด

“ขะ...ข้าเพียงมาเพราะได้รับการไหว้วานเท่านั้น ไม่ใช่คนต้นคิด เรื่องนี้...เรื่องนี้เป็นข้าที่คิดไม่รอบคอบ ข้าเองก็ไม่เคยเห็นด้วยที่จะทำเช่นนี้ ข้าเองก็มีบุตรสาว ขะ...ข้า...”

“เช่นนั้นอันฮูหยิน ข้าขอถามท่านสักเรื่อง” เซี่ยเฉินกล่าวเสียงเย็นชา

“คนที่ไหว้วานท่านคือใต้เท้าฉินหรือว่าอู๋อี๋เหนียงผู้นั้น”

อันฮูหยินหน้าซีด... ตระกูลของนางเป็นญาติห่างๆ กับอู๋อี๋เหนียงจวนใต้เท้าฉิน เรื่องนี้นางมองเห็นเพียงผลประโยชน์ที่จะได้รับหากอีกฝ่ายได้ขึ้นเป็นฮูหยินเอก ไม่เคยคิดถึงผลในแง่ลบ นางไม่ได้สนใจจะถามด้วยซ้ำว่าเป็นผู้ใดกันแน่ที่เสนอและเป็นต้นคิด “เพียงมีคนส่งข่าวมาและมีตราของจวนใต้เท้าฉิน ข้า...”

“เรื่องนี้มีผู้ใดล่วงรู้บ้าง” เซี่ยเฉินกัดไม่ปล่อย “จดหมายที่ถูกส่งมาอยู่ที่ใด”

ฉินหร่วนเหอลอบหาว... นางจะต้องลงมือเองด้วยเหตุใด ปล่อยให้ผู้อื่นลงมือให้ไม่ดีกว่าหรือ? ที่นี่นางก็เป็นเพียงเด็กที่อายุกำลังจะย่างเข้าสิบสี่ปี ทั้งไม่ใฝ่รู้ ทั้งอ่อนแอ โง่งม ทั้งน่าสงสาร จะอวดฉลาดให้ตัวเองเหนื่อยไปทำไมกัน รอดูเรื่องสนุกหลังจากนี้ไม่ดีกว่าหรือ!!!

คนจากไปแล้วหลังปลอบโยนให้นางหายตกใจเซี่ยเฉินก็ตามอันฮูหยินออกไป เสี่ยวชวนเบิกตามองนางด้วยสายตาตกตะลึง “คุณหนูท่านรู้ได้อย่างไรเจ้าคะว่าจะมีคนมา อีกทั้งท่านรู้ได้อย่างว่าคุณชายเฉินจะ...”

นางแค่นหัวเราะ “ท่านพ่อเพิ่งส่งจดหมายมาหยั่งเชิงแต่ท่านตากลับโกรธมาก เมื่อเช้าเพิ่งให้คนส่งข่าวไปยังเมืองหลวงว่าหากท่านพ่อต้องการยกอี๋เหนียงขึ้นเป็นฮูหยิน เช่นนั้นตระกูลสวีก็จะตัดขาดจากตระกูลฉินอย่างสิ้นเชิง ข้ามาที่นี่เพื่อไว้ทุกข์ไม่รู้จักผู้ใด เข้าร่วมงานเลี้ยงเพียงครั้งเดียว ไม่มีสหาย ทันทีที่ท่านพ่อส่งข่าวมาก็มีฮูหยินผู้หนึ่งมาขอพบ นี่มิใช่ชัดเจนอยู่แล้วหรือว่ามีจุดประสงค์ ได้ยินท่านตากล่าวว่าเส้นสายในราชสำนักที่ท่านพ่อได้มาล้วนได้มาเพราะตระกูลสวีหนุนหลัง ท่านพ่อเป็นถึงรองเจ้ากรมโยธา จะลุ่มหลงอนุคนหนึ่ง หรือจะคิดหาหนทางเพื่ออนาคตของทายาทของตนเพียงใด แต่ท่านพ่อก็ไม่มีทางทำเรื่องสิ้นคิดด้วยการตัดหนทางก้าวหน้าของตัวเองแน่นอน เรื่องใช้สินเดิมข่มขู่ข้าเกรงว่าท่านพ่อเองก็อาจจะไม่รู้ หรือถึงแม้จะรู้ก็คงไม่กล้าออกหน้าด้วยตัวเอง มิสู้ยืมผู้อื่นเมื่อเรื่องถูกเปิดโปงก็สามารถปัดความผิดให้พ้นตัวอย่างแนบเนียน นี่แสดงให้ข้าเห็นแล้วว่าเขารักตัวเองเพียงใด” นางกล่าวจบก็ได้แต่รู้สึกสงสารฉินหร่วนเหอเจ้าของร่างยิ่ง

เสี่ยวชวนฟังแล้วเหมือนเข้าใจแต่ก็ยังไม่กระจ่างนัก “แต่ว่านายท่าน นายท่านเคยรักคุณหนูมาก”

“เสี่ยวชวน คนเราไม่ควรไร้เดียงสาจนเกินไป ผู้ใดจะรักผู้อื่นมากกว่ารักตัวเองเล่า หาไม่เจ้าลองดูก็ได้ เมื่อนั่งเคียงข้างกันอยู่แล้วมีถ่านไฟกระเด็นใส่ตัวเจ้าและคนที่พร่ำบอกว่ารักเจ้ามาตลอด เขาจะปัดถ่านร้อนๆ บนตักเจ้าก่อนหรือของตัวเองก่อนเล่า”

เสี่ยวชวนเบิกตา “ข้าน้อย...จดจำเอาไว้แล้ว”

“ข้าพูดไม่ใช่อยากให้เจ้าหวาดระแวงไปเสียหมด แต่ข้าพูดเพื่อให้เจ้าไม่ไร้เดียงสาและเชื่อทุกสิ่งที่เจ้าเห็นและได้ยิน รักแท้แม้หายากแต่ไม่ใช่ไม่มี บิดามารดาที่รักและเมตตาบุตรด้วยใจจริงก็มี เพียงแต่...” ไม่ใช่บิดาของนาง ฉินหร่วนเหอไม่ได้พูดจนจบเพียงแค่นยิ้ม

นางจากมาจะครบปีแล้วจดหมายก็ไม่เคยส่งมาสอบถาม ไม่มีข่าวใดๆ เลย ข้าวของไม่เคยส่งถึง เกิดอะไรขึ้นที่เมืองหลวงตัวนางอาศัยเพียงท่านตาเล่าให้ฟังเท่านั้น บิดาที่รักและเมตตาบุตรจะเป็นเช่นนี้จริงๆ หรือ นางไม่ต้องคิด ไม่ต้องคาดเดาสถานการณ์ยังพอมองออก

หลังเกิดเรื่องอันฮูหยินมาเยือนท่านตาของนางโกรธกรุ่นยิ่งกว่าเดิม เซี่ยเฉินออกหน้ารวบรวมหลักฐานและจดหมายติดต่อของอันฮูหยินกับเมืองหลวง ทุกอย่างแสดงชัดว่าเป็นอู๋อี๋เหนียงที่เป็นคนจัดการ ไม่มีสิ่งใดสาวโยงไปถึงบิดาของนางสักนิด ฉินหร่วนเหอแสดงสีหน้าซาบซึ้งยอบกายขอบคุณเซี่ยเฉิน นางน้ำตาหยดแหมะอีกครั้งกล่าวว่าหากไม่ใช่เขานางก็ไม่รู้จะพึ่งพาผู้ใด

หลังกลับเรือนเครื่องเขียนถูกนำมาเรียงราย ฉินหร่วนเหอมักจะหมกตัวอยู่ในห้องและวาดรูปเมื่ออยากผ่อนคลายอารมณ์ กระทั่งเวลาผ่านไปนานมากท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีบนกำแพงสูงกลับมีเสียงสตรีนางหนึ่งดังขึ้น “ยังวาดไม่เสร็จอีกหรือ”

นางเลิกคิ้วมองไปรอบๆ เห็นสตรีที่มีอายุมากกว่านางอย่างน้อยๆ สิบปี? เสี่ยวชวนไม่อยู่ สตรีนางนั้นกระโดดลงมาจากกำแพงอย่างคล่องแคล่ว สวมชุดรัดกุมสีดำกุ๊นขอบสีแดง มองอย่างไรก็เหมือนชาวยุทธ์มากกว่าเหล่าปราชญ์ในสำนัก

นางกำลังใคร่ครวญและคิดจะหยั่งเชิง อีกฝ่ายกลับขยับไหวรวดเร็วและปราดเปรียว ไม่ช้าก็กระโดดเข้ามาทางหน้าต่างคว้านางเอาไว้แล้วกอดเอาไว้เต็มอ้อมอก “หลานรักของข้าเติบโตจนป่านนี้แล้วดูเจ้าสิ!!”

ฉินหร่วนเหอหัวหมุนตาลายถูกกอดจนอึดอัด “เอ่อ...”

อีกฝ่ายหัวเราะปล่อยมือในที่สุด “ของขวัญพบหน้า!” ถุงใบเล็กๆ ถูกยัดเข้ามาในมือ

“ทะ...ท่านคือ...”

“ดูข้าสิข้าลืมว่าตอนพบกันครั้งสุดท้ายเจ้าเพิ่งอายุได้สองขวบคงจะจำข้าไม่ได้ ข้าสวีจิ้ง น้องสาวของมารดาเจ้า เรียกข้าท่านน้าจิ้งเร็วเข้า!”

เคยได้ยินท่านตากล่าวถึงสองครั้ง แต่ละครั้งล้วนไม่ใช่เรื่องดี สวีจิ้งท่านน้าของนางผู้นี้เหมือนจำได้ว่าแอบหนีออกจากจวนเพราะไม่อยากเล่าเรียน ปากพร่ำแต่จะท่องเที่ยวในยุทธภพเพื่อผดุงความยุติธรรม สตรีในตระกูลปราชญ์ทว่าไม่อยากเล่าเรียนกลับหนีออกจากจวน เรื่องนี้ช่าง...

“หลานคารวะท่านน้าจิ้ง”