Share

ตอนที่ 9

last update publish date: 2026-08-15 06:41:17

กว่าที่ฉินหร่วนเหอจะจัดการพาคนเข้าไปที่บ้านเช่าที่นางจ่ายเงินเอาไว้ แนะนำกับเจ้าของบ้านเรียบร้อยกว่าจะกลับมาก็เลยเวลาไปมาก คนขับรถม้ามีท่าทีรีบร้อนบ่นนางสองสามประโยค นางถามด้วยความประหลาดใจ “เกิดอะไรขึ้นหรือ”

“มีเรื่องวุ่นวายเล็กน้อยข้าว่าพวกเรารีบกลับสำนักปราชญ์ก่อนเถิด ข้าเห็นมีทหารออกจากประตูเมืองไปหลายกองไม่แน่ว่านอกกำแพงอาจเกิดเรื่องขึ้น ไม่รู้ว่าเป็นการปล้นชิงหรือเกิดเรื่องอะไรร้ายแรงกว่านั้นหรือไม่ ข้าพาเจ้ามาก็ต้องส่งกลับให้ปลอดภัย เจ้าเป็นคนของสำนักปราชญ์หากเกิดเรื่องก็จะเชื่อชื่อมาถึงการรับจ้างของข้ากับสหายคนอื่นๆ เอาได้ มาเร็วเรารีบหน่อยคงกลับถึงสำนักปราชญ์ก่อนบ่ายคล้อย”

“ได้” นางรีบขึ้นรถม้าจากนั้นเลิกม่านมองออกไปข้างนอกเป็นระยะ ท่านลุงหวังคนขับรถม้ามีท่าทีระแวดระวัง เห็นชัดว่าเขามีประสบการณ์ในการสังเกตความเคลื่อนไหวของทางการ หากมีกองทหารออกมาจากกำแพงเมืองย่อมแสดงว่าข้างนอกนี้กำลังเกิดเรื่อง ขณะกำลังผ่านป่าสนใกล้ทางเข้าสำนักปราชญ์ รถม้าคันหนึ่งกำลังแล่นสวนทางมา

ไม่รู้ทำไมอยู่ๆ ฉินหร่วนเหอก็รู้สึกเย็นวาบ ถึงขั้นที่ว่านางขนลุกซู่แปลกๆ ขณะสายลมพัดผ่านม่านรถม้าพลิ้วไหว รถม้าคันข้างๆ เองก็ไม่ต่างกัน ม่านรถม้าพัดปลิวคนที่นั่งอยู่ด้านในมองสบตากัน นางเลิกคิ้ว...บุรุษผมขาวผู้นั้น?!

อยู่ๆ ก็มีบางอย่างลอยผ่านหน้าของนางไป พุ่งทะลุม่านรถม้าเฉี่ยวปลายจมูกของนางไปเพียงข้อนิ้ว นางเบิกตามองมันพุ่งไปยังรถม้าที่กำลังแล่นสวนทาง “ระ...ระวัง!” นางตะโกนออกมาด้วยความลืมตัว ชั่วขณะนั้นความวุ่นวายกลับปะทุขึ้น เสียงร้องของท่านลุงหวังและรถม้าที่โคลงเคลงจนกระแทกกับต้นไม้ข้างทาง นางกรีดร้องด้วยความตกใจข้างหูได้ยินเสียงการต่อสู้

“นางหนูรีบหนีเร็วเข้า ฆ่าคน พวกเขาฆ่าคนแล้ว!” เสียงของท่านลุงหวังทำให้นางเบิกตารีบโผล่หน้าออกมาจากรถม้า ท่านลุงหวังดึงนางออกมาแล้วผลักให้วิ่ง “ยังไม่รีบหนีอีก!”

แล้วนางก็วิ่งแบบไม่คิดชีวิต วิ่งแบบไม่หันหลังกลับ ไม่มอง ไม่อยากรู้ ถึงขั้นที่ว่าท่านลุงหวังเองก็ยังตกตะลึงจนตะโกนออกมา “นางหนูเจ้าวิ่งเร็วถึงเพียงนี้เลยเรอะ!”

เหนื่อย...เหนื่อยมาก เหนื่อยจนวิ่งต่อไปไม่ไหวแล้ว นางหอบจนหน้าอกเจ็บร้าว ฝีเท้าเริ่มช้าลงขณะหันไปมองข้างๆ เสียงรอบด้านเงียบงันมากมีเพียงเสียงหอบหายใจของนางเอง หันไปมองด้านหลังท่านลุงหวังวิ่งตามมาห่างๆ เขาเองก็เหนื่อยจนแม้แต่เสียงที่จะตะโกนเรียกนางยังไม่มี ฉินหร่วนเหอหยุดวิ่งโค้งตัวลงสูดลมหายใจ นางรอกระทั่งท่านลุงหวังวิ่งมาหยุดตรงหน้า “มะ...ไม่มีใครตามพวกเรามาเจ้าค่ะ น่าจะปลอดภัยแล้วเจ้าค่ะ”

ท่านลุงหวังหายใจหอบเขานั่งลงแต่สายตาก็ยังมองด้านหลังด้วยความหวาดระแวง ตอนที่เริ่มหายเหนื่อยก็ถลึงตามองนาง “เจ้าพาข้าวิ่งมาทำไมทางนี้!”

นางเลิกคิ้ว “คนหนีตายเลือกได้ด้วยหรือเจ้าคะว่าต้องวิ่งไปทางใด อีกอย่างท่านลุงเองก็วิ่งตามข้ามิใช่หรือ ตกใจถึงเพียงนั้นจะมีเวลามาคิดเรื่องทิศทางที่ใดเล่า ทางใดปลอดภัยเท้าข้าก็พาวิ่งมาทางนั้น” นางคิดอย่างไรก็บอกออกไปตามนั้น ท่านลุงหวังเกาศีรษะแล้วหัวเราะออกมาเสียงเบา ทั้งสองนั่งพักจนอาการเหน็ดเหนื่อยเริ่มดีขึ้น มองไปรอบๆ ฟ้าใกล้มืดเต็มทนแล้วท่านลุงหวังมีสีหน้ากังวล

“อะไรหรือเจ้าคะ”

“ต้องกลับไปให้ทันพลบค่ำ ที่นี่หากมืดจะอันตรายมาก ใกล้ลำธารสัตว์ใหญ่ลงเขามาหากิน เข้าใกล้ลำธารมากเท่าไหร่ก็มีสัตว์ใหญ่มากเท่านั้น ต้องกลับไปที่ถนน”

“อ้อมไปไม่ได้หรือเจ้าคะ เหตุใดต้องกลับไป”

“เจ้าพาข้าวิ่งออกห่างจากเส้นทางหลัก ลืมหรือว่าพวกเราข้ามสะพาน ลำธารใหญ่น้ำไหลเชี่ยวมีสะพานเดียวหรือเจ้าจะว่ายข้ามไป? ข้าว่ายน้ำได้เจ้าเล่า” นางว่ายน้ำเป็นก็จริงแต่ไม่ได้หมายความว่าจะเอาตัวรอดในน้ำได้เก่งเท่าท่านลุงหวัง อีกอย่างนางเคยเห็นว่าน้ำนั้นไหลเชี่ยวเพียงใด เคยมีข่าวคนจมน้ำทั้งที่ว่ายน้ำเก่งด้วยซ้ำ

มองดูท่านลุงหวังนางยิ้ม “ท่านลุงหวังใจดีเหลือเกิน ทั้งที่ท่านหนีเอาตัวรอดไปเพียงลำพังก็ได้ แต่ท่านลุงหวังยังตามข้ามาแล้วยังคิดจะพาข้ากลับไป”

เขาถลึงตามองนาง “เจ้าเป็นคนของสำนักปราชญ์ อย่างไรเสียข้าเองก็นับเป็นผู้อาวุโส ข้าเองก็มีหลานสาวสองคนอายุเท่ากันกับเจ้ากระมัง ปล่อยให้เจ้าเป็นอะไรไปข้า...” เขาส่ายหน้า “ไปเถิดพวกเราเดินย้อนกลับไป ไม่แน่ว่าคนพวกนั้นอาจจากไปแล้ว เดินระวังๆ ทำตามที่ข้าบอกหากพวกเขายังไม่จากไปเราคงต้องหาทางอื่น”

“เจ้าค่ะข้าเชื่อฟังท่านลุงหวัง”

ทั้งสองแอบย่องกลับไปทางเดิม มั่นใจว่าเป้าหมายของคนชุดดำที่โจมตีคือรถม้าอีกคันที่แล่นสวนทาง ทว่ายังไม่ทันได้ผ่านเนินดินก็มีเสียงการต่อสู้ดังให้ได้ยิน ท่านลุงหวังสบถออกมาเสียงหนึ่ง ลากนางมาหลบที่ใต้พุ่มไม้หลังเนิน

นางแอบชะโงกหน้าขึ้นมองการต่อสู้ พบว่าบุรุษสามคนกำลังรับมือกับคนชุดดำถึงห้าคน บุรุษผมขาวเสื้อคลุมสีดำคล้ายถูกปกป้องโดยบุรุษอีกสองคน ทว่าตัวเขาเองก็มีกระบี่ในมือที่กวัดแกว่ง ท่วงท่าของเขาคล่องแคล่วคล้ายความเคยชิน ทว่าเรี่ยวแรงในกายกลับดูไม่อำนวยให้เขาประมือนัก

ท่านลุงหวังกดศีรษะนางลง “อยากตายหรือเดี๋ยวก็ถูกพบเข้าหรอก”

นางเม้มปากสายตายังพยายามมองข้ามเนิน “แล้วหากพวกเขาเป็นคนดีเล่าเจ้าคะ หากถูกคนชุดดำสังหาร”

“เจ้าเป็นวรยุทธ์หรือ!” ท่านลุงหวังถลึงตาให้นาง

“ก็จริง” นางลอบถอนหายใจตอนชะเง้อหน้ามองอีกครั้งพลันพบว่าบุรุษผมขาวล้มลงบนพื้น ตรงหน้าเขามีคนชุดดำที่เงื้อกระบี่ขึ้น!!!

“นายท่าน!” เสียงตะโกนดังขึ้นสองเสียงน่าจะเป็นคนของบุรุษผมขาว

ฉินหร่วนเหอยังไม่ทันได้คิดมากนางคว้าหินก้อนหนึ่งขว้างออกไป จากนั้นก็ได้แต่อ้าปากค้างเพราะนางลืมตัวเข้าให้แล้ว!!

ท่านลุงหวังสบถว่านางโง่งมแต่ก็ไม่ได้หนีไปไหน เขาดึงนางหลบแต่ก็ถูกพบเห็นแล้ว บุรุษผมขาวรอดมาได้เพราะคนชุดดำถูกนางทำให้ไขว้เขว ไม่รู้ว่าเขาทำอย่างไรจึงแย่งกระบี่ไปได้ จ้วงแทงคนที่คิดสังหารเขาเมื่อครู่ ร่างนั้นล้มลงทำให้นางเย็นวาบไปทั้งศีรษะ

นี่เป็นครั้งแรกไม่ว่าจะก่อนหน้าหรือหลังเข้ามาอยู่ในร่างของฉินหร่วนเหอ นาง...มีส่วนทำให้คนตายเชียวนะ!!!

จากห้าเหลือสี่ บุรุษสองคนรับมือกับคนอีกสี่คน ส่วนบุรุษผมขาวนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหลังกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง จากจุดที่นางอยู่มองเห็นชัดว่าเขาต่างหากที่เป็นเป้าหมายของคนชุดดำ ส่วนอีกสองคนนั้นน่าจะเป็นคนคุ้มกัน ฉินหร่วนเหอมองท่านลุงหวัง “ท่านลุงหวังช่วยคนก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด พวกเราสองคนลากเขามาหลบก่อน ฝีมือของคนคุ้มกันสองคนนั้นดีมาก หากไม่พะวงกับคนผู้นั้นคงเอาชนะได้แน่ ตอนนี้ไม่มีทางให้ถอยแล้ว”

ท่านลุงหวังมีท่าทีลังเล ยังไม่ทันได้ตอบตกลงฉินหร่วนเหอก็ออกวิ่ง ท่านลุงหวังสบถอีกครั้งแต่ก็รีบวิ่งตามหลังนางมา ทั้งสองสอดแขนใต้รักแร้ของบุรุษผมขาวคนละข้าง ลากเขาออกมาให้ห่างจากวงต่อสู้ “พวกท่านสู้ไปไม่ต้องกังวล ข้าดูแลเขาเอง!” นางตะโกนบอกเพื่อไม่ให้ถูกเข้าใจผิด

เมื่อหลบหลังเนินหัวใจก็เต้นรัวด้วยความตื่นตะลึง ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อเพราะนางทำลงไปแล้ว! แม้แต่ท่านลุงหวังก็เป่าปากและด่านางอีกประโยค “เข้าโง่งมคนเดียวไม่พอยังทำให้ข้าเป็นคนโง่กับเจ้าไปด้วย?”

นางหัวเราะรู้ว่าเขาเป็นคนปากร้ายแต่ใจดี หาไม่พบเรื่องเช่นนี้คงทิ้งนางแล้วหนีเอาตัวรอดไปแล้ว รอยยิ้มยังไม่ทันจางหายทันทีที่ก้มลงมองบุรุษผมขาวก็พบว่าเขาลืมตามองนางอยู่ก่อนแล้ว

แสงสุดท้ายของวันกำลังจะลาลับ ฉินหร่วนเหอตะลึงมองใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษตรงหน้า อุทานกับตัวเองในใจ ‘สวรรค์บนโลกนี้มีบุรุษหล่อเหลาระดับพระเอกซีรีส์เช่นนี้ด้วย?!!’

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 61

    จิ้งหวนหยางส่ายหน้าหลังขึ้นรถม้าเมื่อเห็นสวีเจิ้งซีกำลังจะเอ่ยคำ เขารอจนกระทั่งรถม้าแล่นออกมาสักระยะจากนั้นจึงลอบเลิกม่านรถม้ามองไปรอบๆ “เจ้ารู้เรื่องนี้มาก่อนหรือไม่”สวีเจิ้งซีส่ายหน้า “ข้ารู้พร้อมเจ้า ข้ายังนึกสงสัยว่าวันนั้นเหตุใดญาติผู้น้องจึงกล้าปลอมตัวเป็นบุรุษไปหอสุ่ยหลิง แถมตอนเกิดเรื่องยังได้ท่านอ๋องช่วยเอาไว้ทันเวลา คราแรกคิดว่าบังเอิญตอนนี้เห็นชัดว่าไม่มีทางมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้ยิ่งกับเยียนอ๋อง”“เจ้าคิดอย่างไร” จิ้งหวนหยางถามเสียงเครียด“ยังต้องคิดอีกหรือ คนที่ท่านอ๋องรินชาให้ด้วยตัวเองมีกี่คนกัน” สวีเจิ้งซีถอนหายใจออกมา“ไม่ใช่แค่รินชา”“เจ้าหมายความว่าอย่างไร”“เจ้าตีความหมายไม่ออกหรือไม่ทันฟัง คุณหนูฉินกล่าวว่าชานั่นไม่หอมเท่าชาที่ท่านอ๋องเป็นคนชงเอง นางเคยดื่มชาที่เยียนอ๋องเป็นคนชงเองกับมือเลยนะ พวกเขาจะสนิทสนมกันมากเพียงใดก็หายากที่ท่านอ๋องจะทรงชงชาให้สตรีนางหนึ่ง ที่สำคัญไปกว่านั้นเจ้าไม่สังเกตหรือว่าท่านอ๋องทรงพระทัยเย็นกับนางเป็นพิเศษ นางพุ่งพรวดพราดเข้าไปตอนนั้นหัวใจของข้าหล่นวูบแล้ว คิดว่าอย่างไรองครักษ์เยวี่ยจะต้องลงมือแน่ๆ ทว่าเขากลับยืนนิ่งไม่ขยับสักนิด”“เร

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 60

    ทุกคนตกตะลึงกับการกระทำผลีผลามของนาง ตอนที่สวีเจิ้งซีกำลังจะก้าวเข้าไปขอความเมตตา เซียวเหยียนเฟิงกลับกล่าวเสียงเรียบ “ผิด? ผิดที่ใด”“เอ่อ...ทำอะไรบุ่มบ่ามไม่ยั้งคิด วันนี้ไม่ควรมาที่นี่ ไม่ควรแอบไปนั่งฟังคนพวกนั้น ไม่ควรปล่อยให้อาอวี้ทำอะไรบุ่มบ่าม หม่อมฉันรู้ความผิดแล้วเพคะ” นางกุมแขนเสื้อของเขาจนเกิดรอยยับถึงอย่างนั้นเซียวเหยียนเฟิงกลับไม่สะบัดออก ไม่โกรธ ที่สำคัญคือคนสนิทของชายหนุ่มกลับยังคงยืนเฉย ไม่ขยับอันที่จริงตอนที่นางพุ่งตัวไปคว้าแขนเสื้อของเยียนอ๋อง สิ่งที่สวีเจิ้งซีกลัวก็คือคนสนิทของเยียนอ๋องจะลงมือ ทว่า...จนถึงตอนนี้ทั้งคนของเยียนอ๋อง ทั้งคนของฉินหร่วนเหอ ทั้งหมดนั้นล้วนยืนมองนิ่งๆ ไม่แสดงสีหน้า?!ตอนนี้แม้แต่หยวนอวี้เองก็ยังเบิกตามองท่าทางของฉินหร่วนเหอด้วยความตกตะลึง หญิงสาวกระแอม “เอ่อ...ท่านอ๋องไม่ได้ทรงรีบเสด็จกลับกระมังเพคะ”เซียวเหยียนเฟิงหรี่ตามองนาง “ตอนนี้ไม่ต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้จักแล้ว?”“ไม่ใช่หม่อมฉันที่อยากแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเสียหน่อย เป็นท่านอ๋องไม่ใช่หรือเพคะ”“อ้อ” ชายหนุ่มหมุนตัวหมายจะเดินไปยังประตู แขนเสื้อของเขาถูกดึงเอาไว้...“เป็นหม่อมฉินเองที่แสร้

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 59

    ฉินหร่วนเหอได้ฟังก็ยังรู้สึกสะอิดสะเอียน นางยังไม่ทันได้ชวนหยวนอวี้กลับ เนื่องจากตอนนี้รู้ชัดแล้วว่าอันจิ่วหลางเป็นคนอย่างไร ทว่าตอนที่อันจิ่วหลางส่งเสียงขอตัวออกไปสุขาหยวนอวี้กลับลุกพรวด!!! มองท่าทีที่ไม่น่าจะมีเรื่องดีตามมาหญิงสาวรีบลุกแล้วเดินตามไปห้าม นึกไม่ถึงว่าหยวนอวี้จะเดินเร็วถึงเพียงนี้ นางมองเห็นแผ่นหลังของสหายเดินลับมุมทางเดินไกลๆ ฉินหร่วนเหอได้แต่ร้องว่าแย่แล้วในใจ กระทั่งตอนไปถึงก็ได้ยินเสียงร้องโอดโอยของอันจิ่วหลาง...หยวนอวี้ไม่รู้ไปเอาผ้าม่านมาจากที่ใด คลุมตัวอันจิ่วหลางเอาไว้จากนั้นก็ทุกตีทั้งกระทืบอย่างโกรธแค้น!!!ด้านหลังมีเสียงอุทาน...นางสะดุ้งหันกลับไปมองจากนั้นลากหยวนอวี้ออกมา ไม่พอนางยังหันไปมองโม่จิ่งหยวนและถงหลี่ฮวา ส่งสัญญาณให้ลากคนที่ส่งเสียงอุทานสองคนมาด้วย “ยังไม่รีบลากพวกเขามาอีก” นางกระซิบบอกหยวนอวี้ “เจ้าอย่าส่งเสียงเชียวนะ!”ตอนนี้สถานที่หลบภัยที่เหมาะที่สุดก็คือห้องจู๋จื่อ ฉินหร่วนเหอบุ้ยใบ้ให้คนทั้งหมดเข้าไป มุมทางเดินมีเสียงตะโกนของอันจิ่วหลาง “พวกเจ้าหยุดนะ!! โอ้ย! ให้ข้าจับเจ้าได้ก่อนเถิด!”ด้านนอกห้องวุ่นวายมาก เสียงของอันจิ่วหลางทำให้สหายที่มาด

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 58

    ฉินหร่วนเหอขมวดคิ้วมองจดหมายลับที่เซียวเหยียนเฟิงส่งมา นางเงยหน้าขึ้นมองโม่จิ่งหยวน “คนส่งจดหมายเล่า”“ไปแล้วขอรับ”นางเม้มปากหงุดหงิดเล็กน้อย “ข้าจะไปเข้าใจได้อย่างไรว่าจดหมายนี่หมายสิ่งเรื่องใด” ในจดหมายเขียนมาเพียงสั้นๆ ---อันจิ่วหลางเป็นคนของฮองเฮา--- “ท่านอ๋องจะมาบอกข้าในเรื่องที่ข้ารู้อยู่แล้วไปทำไม”ด้านนอกมีเสียงของสาวใช้ “คุณหนูเจ้าคะท่านพ่อบ้านให้มาแจ้งคุณหนูว่าคุณหนูหยวนมารขอพบท่านเจ้าค่ะ”“หยวนอวี้?” หญิงสาวมองจดหมายในมือแล้วรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีอย่างไรชอบกล “รู้แล้วข้าจะรีบออกไป” นางโยนจดหมายลงไปในอ่างไฟจากนั้นเดินออกมาจากเรือน ตอนพบหยวนอวี้ก็ได้พบกับน้องสาวและน้องชายที่กำลังจะออกไปข้างนอก ทั้งสองคนคารวะหยวนอวี้ด้วยท่าทางนอบน้อม คงรู้แล้วว่าคนตระกูลหยวนไม่อาจล่วงเกิน ฉินหร่วนเหอลากหยวนอวี้กลับไปที่สวนในเรือนของตน “มาหาข้ามีเรื่องสำคัญหรือ”“อืม สำคัญมาก เมื่อวานมีแม่สื่อมาที่จวน บุตรชายของท่านปราชญ์อันส่งคนมาทาบทามสู่ขอข้า”ตอนนี้นางรู้แล้วว่าจดหมายของเยียนอ๋องหมายความว่าอย่างไร ฮองเฮาถึงกับคิดจะดึงตระกูลหยวนเข้าพวก? “แล้วเจ้าคิดเห็นอย่างไร”“ไม่รู้สิข้าไม่เคยพบเขา แต่ข้าว

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 57

    ฉินหร่วนเหอถอนหายใจออกมาให้ทุกคนได้ยิน“ล้วนเป็นสตรีเช่นกันทั้งนั้นสมควรเข้าอกเข้าใจและเห็นอกเห็นใจกัน เดิมทีชื่อเสียงก็เป็นเรื่องที่สตรีพึงรักษา พลาดพลั้งแม้เพียงน้อยนั่นหมายถึงชีวิตทั้งชีวิต ตัวข้าเดิมทีก็ไม่ได้รั้งอยู่ในเมืองหลวง ทว่าทั้งหมดนั้นไม่ได้หมายความว่าข้าต้องทำตัวโง่งมยอมให้ผู้อื่นมาดีดลูกคิดบนศีรษะตัวเอง ยิ่งไม่ยอมให้ผู้ใดใช้ความสัมพันธ์กับท่านตาของข้าเป็นข้ออ้างให้ไต่เต้าขึ้นไปสู่อำนาจและชื่อเสียง ข้าไม่มีอำนาจจะไปกักขังผู้ใด ยิ่งไม่กล้าโอ้อวดว่ามีความสามารถถึงขั้นตัดสินใจเรื่องใหญ่ๆ อย่างเช่นการเลือกคนให้เดินทางมาเมืองหลวงด้วยกัน ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะผลจากการกระทำและการคิดคำนวณของคนที่มีอำนาจตัดสินใจ ดังนั้นหากกังขาก็ควรไปหาคนผู้นั้น มิใช่คิดจะโยนความผิดให้ข้าอย่างไรก็ได้ หากวันนี้ข่าวลือแพร่ออกไปจนทำลายชื่อเสียงของข้า แน่นอนว่าข้าย่อมต้องกราบทูลเพื่อขอความเมตตาจากฝ่าบาท ด้วยราชโองการฉบับนั้นทำให้ผู้คนเข้าใจผิดว่าเป็นข้าเองที่ทำให้ศิษย์พี่ถูกกักขังเอาไว้ในสำนักปราชญ์”กล้ากังขาในราชโองการฝ่าบาท นั่นโทษไม่ใช่น้อยๆ เลย!!! อวี๋หรงหลันคลานเข้ามาหานาง “ศิษย์พี่ฉินข้าผิดไปแล

  • ทะเลาะกันไปเถิด ข้าชมดูอยู่ห่างๆ ก็พอ!   ตอนที่ 56

    บรรยากาศในงานเลี้ยงอึดอัดเงียบงัน อวี๋หรงหลันคุกเข่าอยู่ที่กลางโถงงานเลี้ยง กล่าวคำสะอื้นคำท่าทางไม่ได้รับความเป็นธรรมน่าสงสาร“ตอนนั้นหม่อมฉันดีใจที่พี่เซี่ยยังมีชีวิตอยู่ ทั้งที่หม่อมฉันสิ้นหวังไปแล้วแท้ๆ ตอนที่เขาให้คนมารับไปยังสำนักปราชญ์จึงไม่แม้แต่จะลังเล รีบออกเดินทางไปหาเขาทันที ทว่าผู้ใดจะรู้ว่าการไปถึงของหม่อมฉันกลับทำให้ความสัมพันธ์ของศิษย์พี่ฉินกับพี่เซี่ยเปลี่ยนไป หม่อมฉันไม่ได้อยากเป็นต้นเหตุจึงบอกพี่เซี่ยว่าจะจากไปเงียบๆ หากแต่สัญญาหมั้นหมายเป็นบิดามารดาสองตระกูลให้คำมั่น พี่เซี่ยตัดสินใจรักษาคำมั่นของบิดามารดา ทว่ากลับต้องแลกมาซึ่งความสัมพันธ์ที่ขาดสะบั้น หม่อมฉันเดินทางมาเมืองหลวงครั้งนี้ หวังเพียงว่าศิษย์พี่ฉินจะคลายความโกรธ หวังเพียงว่าท่านปราชญ์จะให้อภัยพี่เซี่ย”เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบด้านทุกคนมองไปยังฉินหร่วนเหอด้วยสายตาตำหนิ ทว่านางกลับรินชาและยกขึ้นจิบด้วยท่าทางนิ่งเฉย หยวนฮูหยินหันไปมองนางทว่านางเพียงยิ้มจากนั้นส่ายหน้าให้อีกฝ่าย ข้างๆ กันนั้นหยวนอวี้มีสีหน้าโกรธขึ้ง หากมิใช่เพราะฉินหร่วนเหอรั้งเอาไว้ดูแล้วอีกฝ่ายคงลุกคนมาด่าทอคนแล้วกระมัง“ที่แท้ก็มีเรื่องเช่นน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status