บทที่ 14/1

จิรัฎฐ์และพาขวัญถึงบ้านเพียงไม่ถึงสิบนาที รถยนต์ของรมณและครอบครัวก็หยุดจอดลงที่ใต้ชายคาบ้าน สายแก้วรีบเดินออกไปต้อนรับทันทีที่ ได้ยินเสียงรถยนต์ด้วยความดีใจสีหน้ายิ้มแย้มรับแขกผู้ที่มาถึง

 

ประตูรถแวนสีดำถูกเปิดออก หญิงสูงอายุราวๆ หกสิบปีโน้มตัวขยับลงมาจากรถโดยมีสายแก้วนั้นคอยช่วยพยุง ก่อนจะตามมาด้วยสะใภ้ประจำบ้านที่ขยับตัวลงจากรถพลางมองบ้านหลังใหญ่ที่คุ้นเคยด้วยสายตาเชิดหยิ่ง

 

“สายแก้วพี่เพลิงอยู่ไหม?”

 

ทันทีที่ลงจากรถเสียงของวลัยวรรณ หญิงสาวเจ้าของรูปร่างอรชร ใบหน้าเรียวสวย ดวงตาคม เอ่ยถามด้วยความใจร้อนพลางชะเง้อคอมองหา ชายหนุ่ม

 

“มาไม่ทันไรก็วิ่งหาผู้ชายซะแล้วหรือไง”

 

คนเป็นย่าหันไปว่าหลานสาวที่ไม่เก็บอาการสักเท่าไหร่

 

“ก็คิดถึงพี่เพลิงนี่คะคุณย่า จะไปหาที่ทำงานพี่เขาก็ติดงานตลอด นานๆ ทีจะได้เจอ ดาวก็เลยอยากจะ...”

 

“เก็บอาการหน่อยยัยดาว อย่าให้มันมากเกินจนไม่งาม”

 

รมณผู้เป็นย่าหันไปอบรมสั่งสอนหลานสาว แต่วลัยวรรณกลับมีสีหน้าและท่าทางที่ไม่พอใจทั้งยังเพิกเฉยกับคำสอนอีก

 

“ค่ะ คุณย่า” วลัยวรรณไม่ค่อยเต็มใจอยากจะตอบสักเท่าไหร่

 

“เข้าข้างในกันเถอะ”

 

รมณพูดขึ้นพร้อมกับเดินนำเข้าไปข้างในห้องรับแขก

 

หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์มองผู้อาวุโสที่เดินเข้ามาพร้อมกับลุกขึ้นยกมือไหว้ สายตาของรมณมองไปที่จิรัฎฐ์ ก่อนจะปรายตามองหญิงสาวใบหน้าสวยที่ยืนอยู่ข้างๆ

 

“ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่”

 

รมณพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไหร่เมื่อเห็นหญิงสาว เธอรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นต้นเหตุที่ทำให้ธัญพิมลต้องเสียชีวิต

 

“ผมให้พาขวัญย้ายมาอยู่ที่นี่เองครับคุณแม่” หม่อมหลวงณรงค์ฤทธิ์ตอบแทนให้ ซึ่งทำให้แขกที่มาต่างเข้าใจกันไปในทางที่ผิด

 

“แล้วจะให้ย้ายมาทำไม? เราก็รู้ไม่ใช่หรือว่าผู้หญิงคนนี้...”

 

“คุณแม่ครับ ผมมีเหตุผลของผมครับ” ตอบเป็นนัยที่ทำให้ทุกคนต่างคิดกัน แต่ทว่ากลับไม่ใช่ความคิดในแง่บวกสักเท่าไหร่

 

“เอามาเป็นอีหนูในบ้านน่ะสิ ฉันส่งสารพี่วาดจริงๆ” ตีรณาพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน พลางส่งสายตาเหยียดหยามมองไปทางพาขวัญ

 

“คุณพูดเกินไป หัดเกรงใจคนอื่นบ้าง”

 

เตชน์ผู้เป็นสามีเอ่ยห้ามภรรยาขึ้น แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครเข้าข้างเขาเพราะลูกสาวเองก็พูดเปรยออกมาด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามเช่นเดียวกัน

 

“เอ่อ...ผมว่าโต๊ะคงตั้งเสร็จแล้ว ไปทานข้าวกันก่อนเดี๋ยวค่อยออกมาคุยก็ได้ครับ” จิรัฎฐ์เอ่ยขึ้นเพราะรู้นิสัยของวลัยวรรณดีว่าชอบพูดจาดูถูกเหยียบคนอื่นที่ด้อยกว่า

 

“เอางั้นหรือ นึกว่าจะนั่งคุยกันเสียก่อนแล้วค่อยไปทานซะอีก”

 

คนเป็นย่าพูดขึ้นแต่ก็หมุนตัวเดินออกจากห้องรับแขกไป

 

วลัยวรรณเดินเข้ามาหาจิรัฎฐ์พร้อมกับผลักพาขวัญที่ยืนข้างชายหนุ่มให้ออกห่าง เธอเอื้อมมือขึ้นมาควงแขนของเขาก่อนส่งสายตายิ้มหวานให้

 

“พี่เพลิงขา ไปทานข้าวกันดีกว่าค่ะ”

 

จิรัฎฐ์ได้แต่ฝืนยิ้มอย่างไม่เต็มใจพร้อมกับเดินไปตามแรงฉุดของหญิงสาว

 

ตีรณาปรายตามองพาขวัญพร้อมกับแสยะยิ้มก่อนจะเดินเชิดหน้าไป คนเป็นสามีได้แต่ส่ายหน้าอย่างทำใจกับนิสัยของภรรยา

 

พาขวัญมองทุกคนที่เดินออกไปพลางถอนหายใจออกมา เธอไม่เข้าใจว่าพวกคนรวยทำไมถึงชอบดูถูกคนจนกันดีนัก แต่ช่างเถอะ...เธอเลือกไม่ได้ว่าจะเกิดมารวยหรือจน แต่ที่แน่ๆ เธอไม่ได้เอาร่างกายแลกเงินอย่างแน่นอน