LOGINShare
Chapter 5
publish date:
2025-10-30 04:09:48Chapter 5
“ปรางค์มีเพื่อนอีกคนที่เค้าฝึกงานที่นี่ พาเพื่อนของปรางค์ไปด้วยได้หรือเปล่าคะ”
“ได้สิจ้ะ ทำไมจะไม่ได้ ว่าแต่เพื่อนของปรางค์ฝึกงานที่บริษัทไหนล่ะ”
“บริษัทประกันชีวิตค่ะ” โสภาพยักหน้ารับรู้ก่อนจะยิ้มให้และลงมือทำงานต่อไป
ก่อนเวลาอาหารรับประทานอาหารกลางวันห้านาที เสียงโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะของโสภาดังขึ้น
“ค่ะท่านประธาน” เธอกรอกสายผ่านเครื่องโทรศัพท์ การสนทนาเกิดขึ้นไม่นานนักก็ยุติลง หลังจากที่โสภาวางโทรศัทพ์ลงที่แป้นเธอก็หันมามองปรางค์รวีที่นั่งทำงานอยู่อย่างขะมักเขม้น ความสงสารสงสารและเห็นใจปรางค์รวีท่วมท้นจิตใจ ภาวนาให้ผู้หญิงบอบบางคนนี้รอดพ้นจากเจ้านายหนุ่ม ที่เปรียบเสมือนเสือคอยตะปบเหยื่อสาวๆ สวยๆ ตลอดเวลา ถ้าเธอไม่แต่งงานมีสามีและมีลูก เธอคงหนีไม่พ้นเป็นดอกไม้ประดับแจกันของเขาแน่นอน และอีกข้อถือว่าเป็นความดีที่เจ้านายหนุ่มมี คือจะไม่ยุ่งกับพนักงานสาวในบริษัท แม้ว่าหลายคนจะทอดสะพานรอไว้ให้เขาเดินข้ามาก็ตาม แต่งานนี้เห็นทีวิตโตริโอจะแหกกฎเหล็กเสียแล้ว
“ปรางค์ท่านประธานให้เข้าไปพบ” ปรางค์รวีเงยหน้ามองผู้พูด หัวใจของเธอเต้นเร็ว มือที่จับปากกาอยู่เริ่มสั่น เขาจะเรียกเธอไปพบทำไม เธอไม่อยากเข้าไปเลย เธอกลัว.กลัวอย่างบอกไม่ถูก
“พี่ภาพอจะทราบหรือเปล่าคะ ว่าให้ท่านเรียกให้ปรางค์เข้าไปทำอะไร” เธอถามเสียงสั่น ในใจหวาดหวั่นยิ่งนัก
“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ท่านเรียกปรางค์ก็เข้าไปเถอะ” โสภาไม่พูดในสิ่งที่ตัวเองพอจะเดาออก ปรางค์รวีลังเลชั่วครู่ ก่อนจะเดินไปที่ประตูห้องทำงานของประธานบริษัท เคาะประตูหน้าห้องสามสี่ครั้ง ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป
“ทำไมมาช้าจัง” เขาถามด้วยย้ำเสียงหงุดหงิด
“ปรางค์ทำงานค้างอยู่ค่ะ” เธอตอบเสียงเบา
“เวลาฉันเรียก ไม่ว่าเธอจะมีงานล้นมือหรือว่าท่วมหัวขนาดไหน เธอก็ต้องเข้ามาหาฉันตั้งแต่ที่ฉันเรียก ฉันไม่ชอบคอยใครนาน”
น้ำเสียงของเขาเพิ่มระดับความดังมากยิ่งขึ้น วาจาเอาแต่ใจเผด็จการที่เธอได้ยิน ทำให้ปรางค์รวียืนตัวสั่น ประสานมือทั้งสองข้างเข้าหากันแน่น
“ขะขอโทษค่ะ”
“ฉันหวังว่าครั้งหน้าเธอคงไม่เข้ามาช้าอีกนะ ฉันหิวข้าวแล้วจะไปกินข้าว ที่เรียกเธอเข้ามา รู้ไหมว่าเรียกมาทำไม” เขาถามด้วยรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์ ซึ่งเธอไม่มีโอกาสได้เห็นเพราะมัวแต่มองที่พื้นนิ่ง
“ไม่ทราบค่ะ”
“นี่แม่คุณ หน้าฉันไปอยู่ที่พื้นหรือไง ถึงได้แต่ก้มหน้าอยู่ได้”
วิตโตริโอถามด้วยความรำคาญ เขาพูดอยู่กับเธอแท้ๆ ไม่มองหน้าเขาเลยสักนิด เอาแต่ยืนก้มหน้าอย่างเดียว ปรางค์รวีเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ หลบเลี่ยงที่จะมองหน้าเขา เธอกลัวจนหัวใจดวงนี้แทบจะเต้นออกมาข้างนอก
“เดินเข้ามาใกล้ๆ หน่อยได้ไหม ฉันขี้เกียจตะโกนพูดกับเธอ เจ็บคอไปหมดแล้ว” เขาแกล้งพูดไปอย่างนั้นไม่ได้เจ็บคอตามที่เอ่ยออกไป
ปรางค์รวีก้าวเท้าอันหนักอึ้งเดินมาหาเขาตามคำสั่ง จนกระทั่งมาหยุดยืนที่หน้าโต๊ะทำงานของเขา
“ดีมาก เอาล่ะที่เรียกเธอเข้ามาเพราะว่าจะบอกหน้าที่ใหม่ของเธอ ทุกเที่ยงเธอจะต้องไปกินข้าวกับฉัน เข้าใจหรือเปล่า” ปรางค์รวีหน้าถอดสีเมื่อได้ยินหน้าที่ใหม่ที่เขายัดเยียดให้ หน้าที่แบบนี้มีด้วยหรือ เวลาพักกลางวันเป็นเวลาส่วนตัวของพนักงาน ที่มีสิทธิ์จะไปไหนหรือทำอะไรก็ได้ แต่ต้องกลับมาที่ทำงานในระยะเวลาที่กำหนด
“ทำไมล่ะคะ” เธอถามอย่างใสซื่อไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของเขา
“พูดมากจริง ให้ทำอะไรก็ทำเถอะ ไป.ฉันหิวแล้ว เธอไม่ไปก็ได้นะแต่ฉันจะกินเธอแทนข้าว”
เขาพูดจบก็เดินมาหาปรางค์รวีที่ยืนตัวแข็ง ตกใจกับคำขู่ที่ทำให้โสตประสาทแทบจะหยุดทำงาน ก่อนจะฉวยมือนุ่มไว้ในมือของตนแล้วจับจูงเดินออกจากห้อง
ปรางค์รวีได้ยินคำประกาศก้องของเขาแล้วมีหรือจะกล้าขัด เดินตามแรงลากจูงอย่างไม่เกี่ยงงอน ใครจะกล้าขัดเล่าเมื่อคำพูดของเขาชี้ชัดว่าเอาจริงไม่ได้พูดเล่นแม้แต่นิดเดียว
สายตาของพนักงานมองร่างสูงหนาของวิตโตริโอ เดินกุมมือน้อยของนักศึกษาสาวฝึกงาน โดยยมีลูกน้องของเขาเดินตามมาด้วย พอร่างของทั้งหมดเดินผ่านไป เสียงติฉินนินทาก็ดังขึ้น
“ฉันว่านะ น้องใหม่คนนี้ต้องกลายเป็นดอกไม้ของคุณเสือแน่เลย ดูสิมาวันเดียวเจ้านายจับมือไม่ปล่อย” พนักงานสาวคนหนึ่งพูดไล่หลัง
“ใช่ ฉันก็ว่าอย่าว่าอย่างนั้น แต่คุณเสือไม่เคยยุ่งกับพนักงานในบริษัทไม่ใช่เหรอ ฉันเห็นกิ๊กของคุณเสือแต่ละคน ไม่ดารา นักร้องหรือไม่ก็นางแบบทั้งนั้นสวยๆ ทั้งนั้น” อีกคนวิจารณ์เสริม
“นั่นนะสิ ฉันเห็นแล้วอิจฉาแทน ใครได้เป็นกิ๊กกับคุณเสือถือว่าโชคดีสุดๆ” อีกคนพูดเสริมอย่างเพ้อฝัน เพราะคนที่พูดก็อยากจะเป็นหนึ่งในดอกไม้ของวิตโตริโอเช่นกัน หากแต่เขาไม่เคยยุ่งกับพนักงานในบริษัท เนื่องจากอาจทำให้ภาพจน์ของเขาที่มีต่อพนักงานเสียไป
“ฉันว่าน่าจะโชคร้ายมากกว่า คุณเสือไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงเกินสามวันเลยสักราย ฉันเป็นประชาสัมพันธ์ของที่นี่มาแปดปี คุณเสือควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า แต่ละคนไม่เกินสามวันพอวันที่สี่เปลี่ยนคนใหม่เสียแล้ว”
“นี่พวกเธอไม่ไปกินข้าวเที่ยงกันเหรอ มัวแต่มายืนนินทาเจ้านายอยู่ได้ อยากตกงานหรือไง” เสียงของโสภาพูดแทรกดังมากลางวง ทำให้พนักงานสาวทั้งสามหันมามองเป็นตาเดียว และรีบสลายตัวทันทีเมื่อรู้ว่าคนที่พูดคือใคร
โสภาได้ยินคำติฉินนินทาของสามสาวแล้ว รู้สึกไม่สบายใจและอดหวั่นใจไม่ได้ รวมทั้งรู้สึกเสียดายที่ปรางค์รวี หญิงสาวผู้น่ารักจะตกเป็นดอกไม้ของเจ้านายหนุ่ม เธอคงไม่สามารถช่วยอะไรได้ นอกจากปล่อยให้เป็นตามลิขิตของเบื้องบนเป็นผู้กำหนด
Latest chapter
ทัณฑ์รักอสูรร้าย (NC20+) Chapter 113 (จบ)
Chapter 113“หวาขอโทษค่ะ เดี๋ยวหวาเอาไปแก้ไขให้ใหม่นะคะ” ดวงยี่หวาพนมมือไหว้ชายหนุ่ม เอื้อมมือมาหยิบเอกสารเพื่อกลับไปแก้ไข“ไม่ต้องให้เธอกลับไปแก้ ชาตินี้จะเสร็จหรือเปล่าก็ไม่รู้ เดี๋ยวฉันให้คุณวิมลจัดการให้ดีกว่า เธอจะไปทำอะไรก็ไป” เขาพูดโดยไม่มองหน้าเธอ ดวงยี่หวาเดินออกไปจากห้องของประธานหนุ่มด้วยสีหน้าหมองเศร้า นำตาคลอหน่วยมีวันไหนบ้าง ที่ไม่ถูกเจ้านายหนุ่มตำหนิ จะโทษเขาก็ไม่ได้ เป็นเพราะเธอทำงานไม่มีประสิทธิภาพดีอย่างที่เขาไม่ไล่ออก“โดนดุออกมาอีกแล้วใช่ไหมหวา” วิมลอดีตเลขาของศาสตราที่ตอนนี้เลื่อนขั้นมาเป็นผู้จัดการฝ่ายบุคคล เอ่ยถามเมื่อตนเดินมาหยุดหน้าห้องทำงานของประธาน“ค่ะ หวาพิมพ์เอกสารสัญญาผิด” นี่กระมังเป็นสาเหตุที่ศาสตราเรียกเธอมาพบ วิมลคาดคิด“หวาต้องเข้าใจเจ้านายนะ เจ้านายเป็นคนละเอียด งานทุกอย่างที่หวาจะส่งถึงมือของเจ้านายหวาต้องตรวจทาน ให้เรียบร้อยพี่เองก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยโดนตำหนิแต่ การเป็นเลขาต้องละเอียด รอบคอบ เพราะว่าเราเปรียบเสมือนคนที่เจ้านายไว้ใจที่สุด อดทนไว้นะหวา ทำตามที่พี่บอก แล้วหวาจะถูกตำหนิน้อยลง” วิมลสอนการเป็นเลขาที่ดีให้รุ่นน้องได้รับฟัง“ค่ะ พี่วิมล” วิ
ทัณฑ์รักอสูรร้าย (NC20+) Chapter 112
Chapter 112ปรางค์รวีลุกขึ้นจากเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง หลังจากที่สางผมยาวสยายเรียบร้อยแล้ว วิตโตริโออ้าแขนรอรับร่างนุ่มที่เดินเข้ามาหา“พี่เสือปรางค์มีอะไรจะบอกค่ะ” เธอพูดเมื่อยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นของเขา“มีอะไรคะ” ชายหนุ่มถามเสียงนุ่ม“ตอนที่ปรางค์ถูกลูกธนูยิง ปรางค์ตั้งท้องลูกของเราได้สองเดือนแล้วค่ะตอนนี้เขาคงไม่อยู่แล้ว ปรางค์ขอโทษที่รักษาลูกของเราไว้ไม่ได้”ปรางค์รวีรู้เพราะว่าหน้าท้องของเธอไม่ได้ขยายใหญ่ขึ้นอย่างที่มันควรจะเป็น ตอนนั้นเธอตั้งครรภ์ได้สองเดือน หากรวมระยะเวลาที่เธอหลับใหลเป็นเจ้าหญิงนิทราอีกหกเดือน ก็จะเป็นแปดเดือน ถ้าลูกในครรภ์ของเธอยังอยู่ ตอนนี้หน้าท้องที่เคยแบบราบคงขยายใหญ่เท่าผลแตงโม หญิงสาวตัดสินใจบอกกับคนที่เธอรัก เพราะกลัวว่าเขาจะโกรธเหมือนครั้งแรกที่แท้งลูก วิตโตริโอยิ้มอย่างอบอุ่น กระชับร่างเล็กเข้าสู่อ้อมกอดของตนแน่นมากยิ่งขึ้น“พี่รู้แล้วค่ะ พี่ไม่โกรธปรางค์ แต่โกรธตัวเองที่ไม่สามารถปกป้องปรางค์กับลูกให้พ้นอันตรายได้ คนที่ผิดน่าจะเป็นพี่มากกว่า พี่ดูแลปรางค์กับลูกไม่ดี รักษาลูกเอาไว้ไม่ได้ ปรางค์เจ็บและทำเพื่อพี่มามาก ต่อไปนี้ทุกนาที ทุกวัน ทุกเดือนแ
ทัณฑ์รักอสูรร้าย (NC20+) Chapter 111
Chapter 111กระโปรงตัวเล็กถูกถลกขึ้นเหนือท้องน้อย ตามด้วยแพนตี้สีม่วงสวยที่หลุดออกจากปลายขาไปตอนไหนเธอไม่อาจรู้ได้ เนื่องจากสติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดไม่ทำงานเอาดื้อๆ เพราะถูกปากหนาโอบอุ้มยอดถันไม่ห่าง มันทั้งเสียวซ่าน กระสันเสียวมือหนาวางทาบไปที่เนินเนื้อสาวโหนกนูน คลึงเบาๆ ก่อนจะแทรกผ่านกลับดอกไม้ช่อหุบ ภัทราหนีบขาไว้แน่น สติที่หลงเดินไปไกลถูกเธอดึงกลับมา เมื่อรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างกำลังหยอกเย้าอยู่ตุ่มเล็กๆ กลางกลีบดอกไม้ จุดที่รวบรวมความกระสันไว้ทั้งหมด เรียวขางามถูกแยกออกด้วยขาของเขา เพื่อที่เขาจะได้ส่งนิ้วใหญ่เข้าสำรวจปากทางเข้าถ้ำที่ถูกปิดตายมาตั้งแต่เกิด“อุ๊ย! คุณเสก” เธอสะดุ้งเมื่อมีบางอย่างแทรกเข้าไปในกลีบดอกไม้ของเธอ มันเจ็บจนเธอต้องกระเถิบร่างหนี แต่เขาดึงรั้งเอวไว้ ดูดกลืนยอดถันต่อไปสลับกันทั้งสองข้าง เริ่มขยับจังหวะนิ้วเข้าออก ใบหน้างามของภัทราสะบัดไปมาหมอน ดวงตาปรือฉ่ำ เสียงของเธอเรียกชื่อคนรักไม่ขาดสาย เสียงครางดังระงมไปทั่ว เขาขยับปลายนิ้วเข้าออกอย่างเร็ว ในขณะที่ปากยังคงทำงานอยู่ที่เดิม อาการเกร็งและเสียงกรีดร้อง ภายในกลีบกุหลาบช่องามกระตุกรัดนิ้วมือของเขา ทำให้ร
ทัณฑ์รักอสูรร้าย (NC20+) Chapter 110
Chapter 110“ที่ฉันเรียกคุณมาคุยในห้องนี้ เพราะฉันจะพูดเรื่องของหลานฉันให้เด็ดขาด” นางเริ่มพูด“ครับ”“เดือนหน้าตาจะต้องเดินทางกลับไปอิตาลี เพื่อเรียนต่อฉันว่าคุณน่าจะทำอะไรให้เรียบร้อย ฉันไม่อยากให้หลานฉันโดนนินทาว่าร้ายเอาได้ ฉันรู้นะว่าคุณล่วงเกินหลานสาวของฉันหลายครั้ง แต่ฉันทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ขนาดอยู่ในสายตาของฉัน คุณยังทำขนาดนี้ ถ้าอยู่ที่โน่นไกลหูไกลตา ฉันไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าจัดการทุกอย่างให้ถูกต้อง ฉันจะได้สบายใจ คุณเข้าใจที่ฉันพูดหรือเปล่า”ฟรานซิสโกยิ้มกว้าง ในที่สุดวันที่เขารอคอยก็มาถึง วันที่นภาลัยยอมรับเขาเป็นหลานเขย“เข้าใจครับ ผมจะไปบอกคุณพ่อ คุณแม่ให้มาสู่ขอโซเฟียให้เร็วที่สุดเลยครับ ผมสัญญาด้วยชีวิตและลมหายใจจะรักตาดูแลตาไปตลอดชีวิตครับ คุณยายไม่ต้องเป็นห่วง โซเฟียคือลมหายใจของผมครับ” ชายหนุ่มพูดรัวเร็วด้วยความดีใจ ประกาศคำมั่นสัญญาต่อหน้าผู้สูงวัย“จะไปเที่ยวกันไม่ใช่หรือ รีบไปสิกว่าจะถึงระยองเดี๋ยวจะมืด”นางพูดหลังจากได้ยินคำมั่นที่เขาบอกกับนาง ไม่ว่านางจะชอบหรือไม่ชอบฟรานซิสโกนั่นไม่ใช่ปัญหา ความดีและความรักที่ชายหนุ่มที่มีต่อหลานสาวต่างหาก เป็นแรงผ
ทัณฑ์รักอสูรร้าย (NC20+) Chapter 109
Chapter 109“ที่ถามว่าทำไมฉันถึงรักเขานะเหรอ ก็เพราะพี่หนึ่งเป็นพี่ชายของฉันน่ะสิ” คำตอบที่ได้ยินนั้น ทำให้ฟรานซิสโกอึ้ง ก่อนจะยิ้มเต็มใบหน้า กอดร่างเล็กที่ทำน้าบึ้งตึงใส่ทันควัน“แล้วเมียจ๋า ทำไมไม่บอกผัวจ๋าล่ะจ๊ะ ปล่อยให้ผัวหึงอยู่ได้ตั้งนาน” ฟรานซิสโกเปลี่ยนโหมดอารมณ์เป็นเบิกบานทันที“ไม่ต้องมาเมียจ๊ะเมียจ๋าเลย ผัวบ้าๆไม่มีเหตุผลแบบนี้ ไม่อยากเอามาทำพันธุ์หรอกเคยถามกันก่อนบ้างไหม” กมลเนตรพูดออกไปอย่างเหลืออด พยุงร่างของสุรสีห์ให้ลุกขึ้นยืน โดยมีฟรานซิสโกที่หน้าเหลือสองนิ้ว คอยพยุงช่วยอีกแรง“ไม่ต้องมาจับจะไปไหนก็ไปเลย เกลียดขี้หน้านัก” กมลเนตรปัดมือหนาของฟรานซิสโกให้ออกห่างร่างของสุรสีห์ เขาได้แต่มองร่างของทั้งสองเดินหายเข้าไปในรั้วหลังใหญ่“งานเข้าแล้วกู” ชายหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง หากเขาถามเธอสักนิด เชื่อใจเธอสักหน่อย เรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น แล้วเขาจะทำอย่างไรต่อไปนี่สิ คือสิ่งที่เขาต้องขบคิดเช้าวันต่อมา“คุณหนูค่ะ คุณหนู” อุ้ยสาวใช้เดินแกมวิ่งมาหากมลเนตรที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น“มีอะไรจ๊ะ”“คุณหนูออกไปดูเอาดีกว่าค่ะ” อุ้ยไม่ตอบอยากให้เจ้านายสาวเห็นเองมากว่า กมลเนตรเดินตรงไป
ทัณฑ์รักอสูรร้าย (NC20+) Chapter 108
Chapter 108“แหวนหมั้นอะไรครับ แล้วคนที่ชื่อสุรสีห์นี่คือใคร”“ก็แหวนหมั้นนะสิ ไม่เข้าใจเหรอ แหวนหมั้นก็ต้องเอาไว้หมั้น พอหมั้นเสร็จ อีกไม่นานงานแต่งงานก็เกิดขึ้น ส่วนคุณสุรสีห์ก็คือว่าที่คู่หมั้น ว่าที่เจ้าบ่าวในอนาคตของไง แค่นี้ก็ไม่เข้าใจ” นภาลัยตอบสวนชายหนุ่มสเปนด้วยความหมั่นไส้ ปล่อยให้อกแตกตายอยู่ตรงนี้แหละ ดี โทษฐานที่มาจูบหลานสาวสุดที่รักของนางต่อหน้าต่อตา“ตาจะหมั้นหรือจะแต่งงานกับใคร หน้าไหนไม่ได้นะครับ ผมไม่ยอม” เขร้องค้านออกมาทันที หากมีงานหมั้นเกิดขึ้นจริงเขาจะพังให้ราบ ฉุดกมลเนตรออกจากงานกักขังเธอให้ไม่ได้รับอิสระ เธอต้องเป็นของเขาคนเดียวคนเดียวเท่านั้น ชายอื่นอย่าได้หวัง“คุณเป็นใครถึงไม่ยอม แล้วเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณด้วย ถ้าไม่มีธุระอะไรสำคัญ ฉันขอตัว”“ผมเป็นเป็นสามีของกมลเนตร ฐานะนี้พอจะเกี่ยวข้องกับงานหมั้นที่กำลังจะเกิดขึ้นได้ไหมครับ” ฟรานซิสโกพูดฐานะตัวเองที่พยายามปิดบังมานานให้กับนภาลัยได้รับทราบ ผู้สูงวัยมองหน้าผู้พูดเขม็ง ในที่สุดฐานะของฟรานซิสโกเปิดเผยสักที “ถึงยังไง คุณก็ยังไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อยู่ดี ไม่ว่าคุณจะอยู่ในฐานะอะไรกับหลานสาวของฉันงานห
You may also like
บ่วงรักสัมพันธ์ร้าย (25+)
เนตรกวี / Natekavees9.5K viewsลิขิตรักนายสุดหื่น
รินธารา6.4K viewsพิษรักมาเฟีย
โซลสตาร์ seoulstar30.0K viewsหนี้รักมาเฟียจอมคลั่ง
มงกุฎดอกหญ้า6.0K viewsกลรัก เจ้านายตัวร้าย Bad Moment
MaNIE-STORY3.8K viewsหลงรักสามีมาเฟีย
Chacheese.1.3K viewsเเอบรักมาเฟีย (Secretly Love)
ซีซั่นฟิน4.6K viewsเมียเก็บมาเฟียไร้หัวใจ
วนาลักษณ์632 views
