ทัณฑ์ร้าย : EP 10 ครอบครัวพัง

บทที่ 10

เธอเริ่มคิดในสิ่งที่เพื่อนของตัวเองนั้นพูดถึงเขากับน้องสาวของเขาทั้งสองคนไม่ใช่พี่น้องที่แท้จริงหรือว่าเป็นไปได้ที่ทั้งสองคนจะรักกันและนี่ก็เป็นความรู้สึกที่เธอไม่สบายใจ เธอผุดลุกผุดนั่งอยู่ที่ริมขอบสระน้ำที่บ้านของตัวเองจนกระทั่งผู้เป็นแม่นั้นเดินเข้าไปเมื่อยืนดูลูกอยู่สักพักใหญ่

"มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าคณินลูก" เธอหันกลับมามองแม่ของเธอและรีบเข้ามาโอบกอด

"หม่ามี๊คะคือไม่รู้ว่าสิ่งที่คณินอยากจะถามมันจะดูน่าเกลียดเกินไปไหม" แม่ของเธอนั้นจับไหล่ของเธอดึงออกจากตัวเองและใช้มือหนาลูบเข้ายังหัวของลูกสาวเบาๆเธอฉีกยิ้มให้ลูกของเธออย่างอ่อนโยน

"มีอะไรคุยกับหม่ามี๊ได้ทุกเรื่องพูดมาเถอะมีเรื่องไม่สบายใจอะไรหม่ามี้จะได้ช่วย"

"เฮียเดย์กับอลิสไม่ใช่พี่น้องที่แท้จริงใช่ไหมคะ" ลรินคิ้วก็หมดเข้าหากันทันที เธอเริ่มคิดว่าลูกสาวของตัวเองนั้นจะรู้อะไรมาแต่ก็พยักหน้าให้กับลูกและเอ่ยถามต่อ

"ใช่เฮียเดย์ คือเด็กที่เขาเก็บมาเลี้ยงจากสนามบินสวีเดน"

"หม่ามี๊คะเเล้วเป็นไปได้ไหมที่เฮียเดย์กับอลิสเขาจะ.."

"เป็นไปไม่ได้หรอกน้องคณินคิดมากเกินไปแล้วลูกทั้งสองคนเป็นพี่น้องกันถึงแม้ว่าจะไม่ได้เกิดในสายเลือ-ดเดียวกัน" คำพูดของผู้เป็นแม่ทำให้เธอสบายใจขึ้นมาเพื่อนของเธออาจจะคิดไปเอง

"เหรอคะ"

"สบายใจได้แล้วนะคนสวยของมี๊ อะอื้อหม่ามี๊จะถามถึงเรื่องชุดแต่งงานทำไมยอดค่าชุดถึงถูกจัง" ลรินเธอเป็นคนจ่ายเรื่องเงินค่าชุดและเธอก็สงสัยว่าทำไมลูกสาวของเธอถึงเลือกชุดราคาถูก

"จะถูกจะแพงไม่เกี่ยวกันหม่ามี๊ หนูชอบชุดนั้น" และแล้วเธอก็โกหกแม่ของเธออีก เพราะว่าชุดราคาถูกนั้นเฮียเดย์เป็นคนเลือกให้

"จ๊ะหม่ามี๊เคารพการตัดสินใจของลูกสาวหม่ามี๊ ขอแค่ลูกสาวคนสวยหม่ามี๊มีความสุขแค่นี้ก็พอแล้ว"

"ฮึ๊กคณินรักหม่ามี๊ที่สุดเลยค่ะขอบคุณนะคะที่ให้คณินมาเกิดเป็นลูก" ทั้งสองแม่ลูกยืนโอบกอดกันอยู่ริมขอบสระสายตาของลริน เธอเริ่มไม่สบายใจที่ลูกสาวของเธอนั้นมีความคิดเรื่องเฮียเดย์กับอลิสแบบเดียวกับเธอแต่ที่ลรินปฏิเสธลูกก็เพราะว่าอยากให้ลูกสาวสบายใจ

ตัดมาทางด้านของเฮียเดย์ในวันนั้นเขาพาน้องสาวของเขาไปเลือกซื้อหนังสือเรียนและบังเอิญเจอเพื่อนจึงเดินคุยกับเพื่อนไปเรื่อยๆปล่อยให้น้องสาวของตนเองนั้นเลือกซื้อของและไม่คิดว่ากลับมาจะเจอว่าที่เจ้าสาวของตนเอง ผลักน้องสาวนั้นล้มลงไปกับพื้นเขาโมโหมากจึงต่อว่าให้กับว่าที่เจ้าสาวของตัวเองและพาน้องสาวของเขานั้นกลับบ้าน

"ไม่คิดจะพูดกับเฮียจริงๆเหรอ" ทั้งสองคนไม่สามารถเป็นไปได้ถึงแม้ว่าจะเป็นพี่น้องต่างสายเลือ-ดแต่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันในสถานะพี่น้องเฮียเดย์เป็นลูกชายคนโตไม่มีวันที่เขาทั้งสองคนจะได้รักกันอย่างแน่นอน

"อลิสไม่ต้องการพูดกับคนหลอกลวง"

"เฮียไม่มีคำแก้ตัวอะไรนอกจากคำขอโทษ"

"ไหนเราสองคนสัญญากันไว้ว่าจะไม่มีใครไงคะ"

"นั่นมันเป็นคำสัญญาตั้งแต่ตอนเด็ก"

"เฮียพูดแบบนี้หมายความว่าทั้งใจของเฮียคงให้ว่าที่เจ้าสาวไปแล้วสินะคะ หึ! อลิสโง่เองที่หลงเชื่อ"

"มันไม่ใช่อย่างนั้นความรักของเฮียก็ยังมีให้อลิส"

"มันไม่เหมือนกันค่ะ พอเถอะเฮียขอให้เฮียใช้ชีวิตให้มีความสุข"

"อลิส"

"และต่อจากนี้ไปอลิสจะไม่มีพี่ชายที่ชื่อว่าเฮียเดย์ หลังจากที่เฮียแต่งงานเราทั้งสองคนจะไม่รู้จักกันอีก" เขาได้เพียงแต่ก้มหน้ายอมรับความจริงและขับรถพาน้องสาวกลับบ้าน เมื่อมาถึงที่บ้านอลิสรีบวิ่งเข้าบ้านโดยที่ไม่สนใจเฮียเดย์ทั้งพ่อและแม่ได้เพียงแต่กอดอกมองอยู่ด้านบนถึงแม้ว่าจะไม่สบายใจที่ทั้งสองพี่น้องจะไม่ลงรอยกัน แต่เขาทำถูกดีกว่าปล่อยให้ทั้งสองคนรักกันและเกินเลยไปมากกว่าคำว่าพี่น้อง

"โรสทำถูกใช่ไหมคะ" ผู้เป็นแม่นั้นหันไปมองสามีตนเองและเอ่ยถามทั้งน้ำตา

"ถูกแล้วทั้งสองคนเป็นพี่น้องกันไม่มีทางที่เขาทั้งสองคนจะรักกัน"

"ค่ะ"

ณ.บนโต๊ะอาหารในช่วงตอนค่ำอลิสไม่ยอมลงมาทานข้าวร่วมโต๊ะด้วย

"คุณหนูบอกว่าทานกันเลยค่ะคุณหนูยังไม่หิว"

"ไปตามคุณหนูอีก และบอกว่าอย่าให้ป๊าต้องขึ้นไปตาม"

"ค่ะคุณผู้ชาย"

อลันเริ่มโมโหกับลูกสาวตัวเอง เขาจึงเอ่ยสั่งให้กับแม่บ้านนั้นขึ้นไปตามลูกสาวลงมาทานข้าวอีกครั้ง

"คุณหนูมาแล้วค่ะ" อลิสเธอเดินออกมาด้วยความไม่พอใจนั่งลงที่เก้าอี้ไม่มองหน้าใครได้เพียงแต่จับช้อนก้มหน้าก้มตากินทั้งๆที่ตัวเองไม่อยากกิน

"อลิสเป็นอะไรลูก" โรสเธอกุมมือของสามีตัวเองไว้กลัวว่าเขานั้นจะใจร้อนและต่อว่าให้กับลูก

"ก็ไม่มีอะไรนี่คะต้องการให้ลงมาทานข้าวอลิสก็ทานข้าวอย่างที่ป๊าต้องการแล้วยังจะเอาอะไรอีก ไม่กินและค่ะ!!เพร๊งง!!" 

"อลิสทำไมทำแบบนี้ลูก" ทุกคนตกใจและไม่คิดว่าอลิสจะโยนช้อนทั้ง 2 คัน ลงบนจานข้าวตนเองและทำให้ข้าวนั้นกระเด็นกระจัดกระจายเต็มโต๊ะ โรสเธอส่ายหน้าไปมาจ้องมองหน้าลูกสาวตัวเองที่กำลังทำกิริยาไม่ดีใส่พ่อของเขา

"ฉันไม่เคยสอนให้เธอทำตัวแบบนี้อลิส กล้าทำแบบนี้ใส่ฉันใช่ไหม"

"อย่านะคะคุณ"

"ก็เอาสิคะถ้าคิดว่าป๊าทำอะไรอลิสได้ก็เอาเลย กล้าไหมล่ะ" ดูเหมือนว่าที่บ้านกำลังวุ่นวายและแตกแยก โรสพยายามห้ามลูกสาวแต่ถูกลูกสาวนั้นผลักออกจนล้มลงกับพื้นด้วยความโมโหของอลันจึงปลดเข็มขัดของตนเองฟาดลงที่หลังของลูกสาวหลายครั้ง

"ฮื่อๆเอาดิเอาอีกตีให้ตาeไปเลย"

"ป๊าอย่าทำแบบนี้ครับน้องเจ็บ" เฮียเดย์วิ่งมาโอบกอดอลิสไว้ในอ้อมกอด เขาหันหลังให้พ่อของเขานั้นตีแทนน้อง

"เฮียเดย์ออกมาเดี๋ยวนี้ ป๊าบอกว่าให้ออกมาไง"

"ถ้าป๊าจะตีป๊าตีผมแทนน้องนะ"

"ไม่ต้องมายุ่งอย่าทำตัวเป็นวีรบุรุษออกไปอลิสก็ไม่อยากอยู่เหมือนกันตีให้อลิสตาeๆไปเลย"เธอยิ่งท้าก็ยิ่งทำให้พ่อของเธอนั้นโกรธมาก

"อย่าทำลูกฮื่อๆฉันขอร้อง" โรสที่เป็นแม่นั้นปกป้องลูกด้วยการวิ่งเข้ามาขวางในขณะที่สามีตนเองยกเข็มขัดจะฟาดลูกสาวเธอยกมือไหว้ทั้งน้ำตา

"โถ่เว้ย เพราะเธอคนเดียวคณิน! เธอทำให้ครอบครัวฉันต้องทะเลาะกัน"

#เหนื่อยใจกับมึงอีเดย์