LOGINพอ.กับนอ.ถูกจับให้แต่งงานกันตามความประสงค์ของผู้ใหญ่ แต่เมื่อทั้งคู่ได้มาเรียนรู้และลองใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน. นอ.จึงคิดว่ามือของหมออย่างเธอมีไว้เพื่อรักษา. แต่มือมาเฟียอย่างเขามีไว้เพื่อทำล.าย ซึ่งมันไม่ควรอยู่ด้วยกันได้ แต่สิ่งสำคัญกว่านั้น นั่นเป็นพราะนอ.รักพอ.มากเกินกว่าจะแบ่งปันเขาไปให้ใคร เธอจึงไม่อยากเสียใจภายหลัง. เมื่อคิดได้นอ.จึงตัดสินใจขอยกเลิกงานแต่งงาน โดยอ้างเหตุผลที่ว่า นอ. : 'เราเข้ากันไม่ได้เลยสักอย่างเพราะเราแตกต่างกันมากเกินไป' พอ. : ใครบอกว่าเราเข้ากันไม่ได้. ในเมื่อพี่ก็เอามันเข้าไปในตัวเธอได้ทุกรอบ แล้วเธอก็ทำหน้าฟินตลอด. เข้ากันไม่ได้ตรงไหนช่วยเอาปากกามาวงให้ที" ###อิพี่ก็ดันทำเป็นไม่เข้าใจความหมายไปซะอย่างงั้น### : “!!?”
View MoreSus labios chocan contra los míos al tiempo que una descarga eléctrica recorre todo mi cuerpo. Su lengua juega con la mía y sus manos se deslizan a un costado para aferrarse a mi cintura. Nuestras respiraciones chocan entre sí provocando que una cortina cálida de aliento se filtre entre nuestras bocas. Edwin se separa para que mi cuello sea ahora el protagonista, me besa con desenfrenada pasión, gruñe cuando se enciende y sus caricias aumentan a cada segundo.
—Eres tan dulce Candice... —susurra en mi oído.
—Edwin... para...
Pero no me presta atención. Sigue con su recorrido por mi piel, un reguero de besos me envuelven en un manto delicioso de placer. Tomo una enorme bocanada de aire al sentir como desabrocha con destreza mi blusa, los botones salen casi disparados al último momento.
Su mano llena uno de mis senos y comienza a bajar la tela blanca de mi sostén, dejando al descubierto mi pecho, un gruñido masculino brota de su garganta mientras sus pupilas dilatadas con destellos verdosos y motas oscuras me admiran.
—Eres la mujer más hermosa que he visto en mi vida, Candice —se remoja los labios y traga duro.
—Y tú eres el chico más mentiroso del mundo —suelto una risita.
—¿Acaso dudas de mí? —entrecierra los ojos y me parece que es el gesto más tierno y sexy que he visto jamás.
—No —niego con la cabeza pero no puedo evitar esbozar una sonrisa.
—Más vale que digas la verdad Candice, porque hablo muy en serio cuando te digo que te amo con toda mi alma, y que eres la mujer indicada para mí —me acomoda un mechón castaño de mi cabello y lo coloca detrás de mí oreja—. ¿Qué hiciste conmigo Candice?
—Amarte, eso es lo que he hecho, conocerte realmente como eres —respondo anhelando sus caricias de nuevo, por lo que armándome de valor, enrrosco mis brazos alrededor de su cuello y lo atraigo hacia mí, dejando una basta y corta distancia entre nuestros labios—. Te amo como nunca amaré a nadie, eres el único.
—¿Lo prometes? —sus ojos brillan.
—Lo prometo —le aseguro.
—¿Siempre?
Recorro con la mirada su perfecto perfil, su mandíbula cincelada, su barbilla partida, sus labios... y sé que él es el indicado. Lo cierto es que no podía imaginarme una vida sin él, sin sus sonrisas, sus chistes malos, su carácter explosivo, ese que nadie podía manejar, solo yo.
—Siempre —afirmo.
Sonríe y el mundo se colorea mejor con la luz que desprende, me besa, esta vez su beso es más efusivo, más ardiente, penetra mi boca con su lengua, abre mis piernas y deja caer su cuerpo sobre mí. Comienzo a temblar de placer, de deseo, él parece percatarse porque detiene el beso y se separa, su pecho sube y baja consecuencia de su respiración agitada.
—Tranquila Candice, nada va a pasar, hasta la graduación, te lo prometí —dice Edwin regalándome un casto beso en la punta de la nariz—. Pero tienes que estar preparada, porque esa noche serás mía y nadie lo podrá impedir.
—Y tú serás completamente mío.
—Nena, desde aquella parada de taxi en el aeropuerto, estabas destinada a ser para mi —coloca la palma de su mano sobre una de mis mejillas—. Mía por siempre.
Suelto una sonora carcajada.
—Nunca imaginé que ese chico tan tosco, huraño, arrogante y mujeriego iba a enamorarse de mí.
—Totalmente loco por ti.
—Y yo de ti, pero creo que es mejor que lo dejemos para la noche de graduación —le guiño un ojo—. Será nuestra noche.
—Eso es seguro, a más de que te tengo una sorpresa.
Abro los ojos como platos.
—¿Y de qué trata? —le preguntó llena de ansiedad y curiosidad.
—Ya lo verás.
—Bien, tú ganas.
Esa tarde Edwin y yo pasamos un día completo abrazados, en su habitación, discutiendo sobre los protagonistas de la serie con la que ambos teníamos una ligera obsesión.
—Damon es lo más cool que he visto en la vida —espeta—. Es mucho mejor que Stephan, él es un cobarde ¡no hace nada para salvar a Elena!
—¡Claro que sí! —Salgo en defensa del hermano menor de los Salvatore—. Stephan siempre cuida de ella.
—Pero al final siempre es Damon quien hace todo el trabajo sucio y la salva, él se lleva todo el crédito —resopla.
—Pero es malo —niego con la cabeza.
—Es bueno, es el mejor vampiro, Elena debería dejar de jugar al tonto y quedarse con él —sonríe porque sabe que ya ha ganado.
—Sabes, tienes razón, es sexy —me cruzo de brazos.
Edwin guarda silencio unos segundos, analizando una posible respuesta pero al final sonríe.
—¿Te digo un secreto?
—Vale.
—Si yo no estuviera a tu lado, me gustaría que salieras con alguien que se llamara Damon —encoje los hombros—. Como Damon Salvatore, creo que los que se llaman así son de buenos sentimientos.
—No digas tonterías, tú siempre estarás a mi lado —le doy un pequeño golpe a puño cerrado en el brazo—. Edwin es un nombre que me gusta.
—Lo sé.
Sonrió pero noté en su mirada algo, una tristeza que aunque pareció efímera, se ancló unos segundos en sus ojos para después desaparecer, dándole cabida a la misma felicidad que ya conocía.
—Te amo Candice.
—Y yo a ti, Edwin.
“ลูกหลับแล้วเหรอคะ?”เสียงหวานเอ่ยทักเมื่อเห็นร่างหนา เดินผ่านประตูออกมานั่งลงตรงข้ามกับเธอ โดยมีโต๊ะกระจกกั้นระหว่างกันเอาไว้ แต่ก็ถือว่าไม่ได้ห่างกันมากมายอะไรนัก แต่ซันไชน์ก็อดแปลกใจไม่ได้อยู่ดี เพราะแทนที่คนตัวใหญ่กว่าจะมานั่งอยู่ใกล้ๆ แต่ทำไมหญิงสาวถึงรู้สึกว่า เหมือนเขาต้องการจะเว้นระห่างกับเธอนัก แต่ก็ไม่อยากถาม“อืม...ถ้าเอรินไม่หลับพี่ก็คงจะหลับไปก่อนละ ไหนจะร้องเพลงกลับไปกลับมากล่อมพี่งี้ ฟังแล้วก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่องสักเท่าไหร่ อีกทั้งนิทานก็เล่าวนไปวนมาที่เดิมไม่ยอมจบนั่นซะที แต่ก็น่ารักดีนะ พูดยังกะต่อยหอย ตัวเท่านี้ไปหัดพูดที่ไหนมา” รอยยิ้มเกลี่ยไปทั่วใบหน้าในขณะที่เอ่ยถึงลูกสาว ที่บอกกับเขาว่าจะร้องเพลงกล่อมให้นอนหลับสบาย ดูก็รู้แล้วว่าเจ้าตัวตื่นเต้นที่ได้เห็นพ่อนั่นละ พูดจาเจื้อยแจ้วราวกับนกแก้ว แล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะหลับเอาง่ายๆ นั่นอีกด้วยนะ จนเขาต้องแกล้งหลับนั่นละ เจ้าตัวถึงได้หลับตามๆ กันไป เพราะไม่รู้จะพูดให้ใครฟังแล้วไง ซันไชน์ทิ้งให้เขาอยู่กับลูกเพียงลำพัง ส่วนตัวเองก็มานั่งทอดอารมณ์ ที่ระเบียงหลังห้องเพื่อรอเขา“แกชอบคุยกับสัตว์ค่ะ สัตว์ทุกชนิด ชอบคุยอยู่คนเด
“คุณ!..หยุดอยู่ตรงนั้นนะ แล้วปล่อยลูกสาวของฉันเดี๋ยวนี้!”ซันไชน์รีบตะโกนเสียงดังเชิงสั่งออกไป แล้วมันก็สามารถหยุดชายร่างใหญ่คนนั้นเอาไว้ได้ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หันมาประจันหน้ากับเธอ!!!ซันไชน์เบิกตากว้าง รู้สึกทั้งตกใจและดีใจในเวลาเดียวกัน แต่มันก็ดันทำให้ขาทั้งสองข้างของหญิงสาว ก้าวต่อไปไม่ได้ไปซะเฉยๆ อีกทั้งน้ำตา ก็พาลไหลออกมาไม่หยุดเลย นั่นทำให้ชายหนุ่มต้องเป็นฝ่ายก้าวเท้าเข้ามาหาหญิงสาวซะเอง นัยน์ตาคมกวาดมองใบหน้าของซันไชน์ด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ไม่ต่างกัน วงแขนแกร่งข้างที่ว่างโอบรั้งร่างบางให้เข้ามาหา ก่อนจะเอ่ยกับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าต่อจากนั้น “ ชัน...ไม่ร้องสิ” บอกเธอว่าอย่าร้องไห้ แต่เขาก็กลั้นมันไว้อย่างสุดกำลัง อีกทั้งเขายังกลัวว่าเมื่อลูกสาวเห็นคนเป็นแม่ร้องไห้หนักเข้าเจ้าตัวอาจจะร้องไห้ตาม แต่ทว่าเอรินเข้มแข็งมากกว่าที่เควินคิดไว้เสียอีก นอกจากเจ้าตัวจะไม่ร้องไห้แล้ว ยังยื่นมือเล็กๆ เข้าไปเช็ดน้ำตา พร้อมกับคำพูดปลอบใจให้อีกว่า“โอ๋..คุณแม่ขาไม่ร้องนะคะ...อึ๊บค่ะๆ” เควินอยากจะหัวเราะขำ แต่มันไม่ใช่เวลาที่จะทำแบบนั้นได้ ตอนนี้สิ่งที่ชายหนุ่มควรทำมากที่สุด ก็ค
เอรินอุทานเรียกชายร่างสูงที่ยื่นถุงขนมส่งมาให้เธอตรงหน้าว่า พ่อ นั่นแหละ แล้วมันก็ทำให้เจ้าของร่างใหญ่เลิกคิ้วเข้มขึ้นสูงข้างหนึ่ง เชิงถามอย่างรู้สึกแปลกใจ ก็ในเมื่อทั้งสองคนเพิ่งจะเคยได้เห็นหน้ากันเป็นครั้งแรก เอรินก้มเปิดกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กสีชมพูเข้ากับชุดคิตตี้ที่ใส่ แล้วหยิบรูปถ่ายที่เคลือบเอาไว้อย่างดี ออกมาเทียบกับใบหน้าของชายร่างสูงใหญ่ เมื่ออีกฝ่ายย่อตัวลงนั่ง เพื่อให้สายตาของทั้งคู่อยู่ในระดับเดียวกัน แต่ถึงอย่างนั้นผู้ชายที่นั่งย่อตัวอยู่ตรงหน้า ก็ยังสูงกว่าเอรินอยู่ดี คิ้วเรียวเล็กเลื่อนเข้าหากันทันทีอย่างสงสัยระคนแปลกใจ ว่าทำไมชายคนนี้ถึงมีใบหน้าคล้ายกับบิดาของเธอได้กริยาอาการรวมไปถึงการกระทำราวกับเจ้าตัวเป็นผู้ใหญ่ มันทำให้อีกฝ่ายต้องยิ้มขำออกมาก่อนจะเอ่ยถามเอรินออกไปว่า“หน้าเหมือนกันมั้ยครับ?”“......”ใบหน้าน่ารักไม่ตอบกลับ เพราะสมองน้อยๆ ของเอรินในตอนนี้กำลังใช้ขบวนการทางความคิดค่อนข้างมากนัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตมองชายในรูปภาพ สลับกับมองใบหน้าของชายร่างสูงใหญ่สลับกันไปมาอยู่อย่างนั้น เมื่อตอบตัวเองไม่ได้นั่นแหละ เจ้าตัวจึงเปลี่ยนเป็นตั้งคำถามกลับไปแทน“คุณลุงเ
ตั้งแต่เควินได้พาตัวเองหายไปจากชีวิตของทุกคน โดยไม่มีใครรู้ว่าเจ้าตัวไปอยู่ที่ไหน นอกเสียจากเพื่อนสนิททั้งสี่คนนั่นแล้ว นอกนั้นต่างก็รู้แค่ว่าชายหนุ่มได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยกระทั่งผู้ให้กำเนิดหรือแม้แต่ตัวซันไชน์เอง ได้รู้เหตุผลทุกอย่างจากเพื่อนๆ ของเขา ที่ต่างก็ช่วยกันเล่าเรื่องราว ก่อนหน้าที่หญิงสาวจะฟื้นขึ้นมาให้เธอฟัง ทั้งยังบอกเหตุผลอีกว่า การที่ไม่มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน นั่นย่อมไม่มีใครคอยไปรบกวน และทำให้ชายหนุ่มปฏิบัติตามเงื่อนไขได้อย่างเต็มที่จากเด็กทารกที่อยู่ในครรภ์ของมารดา ยังไม่ทันได้ก่อตัวเป็นรูปร่างเท่าไหร่ คนเป็นพ่อก็ต้องมาจากไปไกล โดยทิ้งอีกฝ่ายที่ยังนอนนิ่งไม่ไหวติง ภายใต้สายระโยงระยาง ที่ติดอยู่ตามเนื้อตัวเต็มไปหมดถึงแม้หญิงสาวจะได้รับข่าวร้ายที่ทำให้ปวดหัวใจ จนแทบไม่อยากตื่นขึ้นมามีลมหายใจไปวันๆแต่ถึงอย่างนั้นซันไชน์ก็ยังมีเพื่อนๆ ของสามีคอยช่วยเตือนสติ และบอกข่าวดีต่อจากนั้นอีกว่า ก้อนเนื้อเล็กๆ ที่กำลังเจริญเติบโตอยู่ในท้องของหญิงสาว ซึ่งเป็นเสมือนตัวแทนของเขายังปลอดภัยดี นั่นจึงทำให้คนที่กำลังนอนทอดอาลัย ถึงกับมีแรงฮึดขึ้นมาสู้ต่อ เพื่อรอวันที่จะได้อยู่
เควินชักสายตากลับมามองหน้ากรรวีด้วยใบหน้าเศร้าหมอง มนต์พยัคฆ์เองยังไม่อยากจะมอง เขาต้องเบี่ยงองศาไปที่กรรวีอย่างต้องการคำตอบด้วยเช่นกัน แต่หญิงสาวก็ยังไม่ทันได้ตอบคำถาม เมื่อมีเสียงของชนธัญดังนำหน้ามาก่อนเจ้าตัวชายหนุ่มกำลังประคองร่างของเมียรัก ในขณะที่บ่นตามมาต่อจากนั้นว่า“ทำไมเดี๋ยวนี้เธอถึงได
นั่น...คือภาพสุดท้ายที่ซันไชน์ได้เห็นคนรัก ก่อนที่จะไม่มีสติรับรู้อะไรต่อจากนั้นอีกเลยทุกคนต่างนั่งรอฟังผลอยู่หน้าห้องผ่าตัด จากหมอใหญ่ที่เวลานี้ กำลังทำหน้าที่รักษาชีวิตของซันไชน์ และลูกที่อยู่ในท้องของหญิงสาวเอาไว้อย่างสุดกำลัง ตามความสามารถที่มี ยังดีที่โรงพยาบาลแห่งนี้เป็นโรงพยาบาลเอกชน มีเค
ทั้งเควินและซันไชน์พากันเดินจูงมือมาตามชายหาด ที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนสักพักใหญ่ จู่ ๆ ก็มีเสียงห้าวทุ้ม เอ่ยเรียกชื่อของชายหนุ่มขึ้นมา“เฮ้!...พี่เค!”ทั้งสองคนหมุนตัวหันมามองเจ้าของเสียง พร้อมกันทันทีที่ได้ยินเควินยกยิ้มมุมปากส่งไปให้ ก่อนที่ชายหนุ่มคนนั้นจะเดินเข้ามาหา พร้อมกับผู้หญิงหน้าตาน่ารักท
“ซัน!..”หมับ!เควินจับหมับลงมาที่ข้อมือของซันไชน์ที่เขาคว้าไว้ได้ทัน พลางเอ่ยถามก่อนที่หญิงสาวจะเดินผ่านเขาไป“ซัน!...จะไปไหน!?”“......”ในจังหวะที่ซันไชน์ยังไม่ตอบ ชายหนุ่มจึงเลื่อนสายตามองมาที่มืออีกข้างของซันไชน์ที่กำลังกำข้อมือเล็ก ๆ ของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเอาไว้ เด็กผู้หญิงที่มีใบหน้าน่ารักคล้