ต้องมนต์ร้ายนายมาเฟีย NC18+ SET ต้องมนต์3

ต้องมนต์ร้ายนายมาเฟีย NC18+ SET ต้องมนต์3

last updateHuling Na-update : 2025-04-23
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
55Mga Kabanata
2.7Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

พอ.กับนอ.ถูกจับให้แต่งงานกันตามความประสงค์ของผู้ใหญ่ แต่เมื่อทั้งคู่ได้มาเรียนรู้และลองใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน. นอ.จึงคิดว่ามือของหมออย่างเธอมีไว้เพื่อรักษา. แต่มือมาเฟียอย่างเขามีไว้เพื่อทำล.าย ซึ่งมันไม่ควรอยู่ด้วยกันได้ แต่สิ่งสำคัญกว่านั้น นั่นเป็นพราะนอ.รักพอ.มากเกินกว่าจะแบ่งปันเขาไปให้ใคร เธอจึงไม่อยากเสียใจภายหลัง. เมื่อคิดได้นอ.จึงตัดสินใจขอยกเลิกงานแต่งงาน โดยอ้างเหตุผลที่ว่า นอ. : 'เราเข้ากันไม่ได้เลยสักอย่างเพราะเราแตกต่างกันมากเกินไป' พอ. : ใครบอกว่าเราเข้ากันไม่ได้. ในเมื่อพี่ก็เอามันเข้าไปในตัวเธอได้ทุกรอบ แล้วเธอก็ทำหน้าฟินตลอด. เข้ากันไม่ได้ตรงไหนช่วยเอาปากกามาวงให้ที" ###อิพี่ก็ดันทำเป็นไม่เข้าใจความหมายไปซะอย่างงั้น### : “!!?”

view more

Kabanata 1

สัมผัสร้าย!

Del baño llegaba el sonido constante del agua cayendo. Era Adrián Vargas, dándose una ducha.

Eran las tres de la madrugada. Acababa de llegar. Olivia Muñoz estaba parada frente a la puerta del baño; tenía algo importante que hablar con él. Se sentía nerviosa, dudando si él estaría de acuerdo con lo que estaba a punto de decirle.

Cuando pensaba en cómo abordar el tema, escuchó un ruido extraño desde adentro. Agudizó el oído y entonces entendió. Se estaba... dando placer.

Los jadeos y gemidos llegaban uno tras otro, como martillazos crueles en su pecho. El dolor se expandió como una marea; sentía que se ahogaba en la angustia, incapaz de respirar. En realidad, ese día era su aniversario de bodas. Llevaba cinco años casada con él y nunca habían tenido intimidad.

¿Prefería hacerlo él solo antes que tocarla?

Conforme su respiración se aceleraba, Adrián dijo bajito, extremadamente cauteloso:

—¡Pau...!

Ese nombre fue el golpe final, el que la destrozó. Algo dentro de ella se derrumbó, haciéndose polvo. Olivia se tapó la boca con fuerza para no llorar, se dio la vuelta para huir, pero tropezó en el primer paso. Chocó contra el lavabo y cayó al suelo.

—¿Olivia? —Adrián todavía sonaba agitado desde adentro; se notaba que intentaba controlarse, pero su respiración seguía siendo pesada.

—Yo... quería usar el baño, no sabía que te estabas bañando... —mintió torpemente, aferrándose al lavabo con desesperación para intentar levantarse.

Pero cuanto más se apuraba, más patética se sentía. Había agua en el piso y en el mueble. Apenas logró ponerse de pie cuando Adrián salió. Llevaba la bata de baño blanca mal puesta por la prisa, aunque el cinturón estaba atado con fuerza.

—¿Te caíste? Déjame ayudarte —dijo, haciendo el intento de cargarla.

Las lágrimas de dolor le llenaban los ojos, pero aun así empujó su mano, sintiéndose humillada pero firme.

—No hace falta, puedo sola.

Luego, tras resbalar otra vez y casi caer de nuevo, cojeó apresuradamente hasta refugiarse en la recámara. “Huir”. Esa era la palabra exacta. En los cinco años que llevaba casada con Adrián, no había hecho otra cosa más que huir. Huir del mundo exterior, huir de las miradas curiosas de la gente y también de la lástima y la compasión de su esposo.

¿Cómo podía ser que la esposa de Adrián Vargas fuera una coja? ¿Cómo podía una mujer así estar a la altura de alguien tan brillante y exitoso como él? Y pensar que antes tenía unas piernas perfectas...

Adrián la siguió y, con un tono suave y de preocupación, dijo:

—¿Te lastimaste? Déjame ver.

—No, estoy bien. —Se envolvió en las sábanas, escondiendo su vergüenza junto con ella bajo la tela.

—¿Seguro que estás bien? —preguntó, genuinamente preocupado.

—Sí. —Olivia le dio la espalda y asintió con fuerza.

—¿Entonces nos dormimos? ¿No querías ir al baño?

—Ya se me quitaron las ganas. Mejor duérmete, ¿sí? —murmuró.

—Está bien. Por cierto, hoy es nuestro aniversario. Te compré un regalo, ábrelo mañana a ver si te gusta.

—Sí.

El regalo estaba en la mesa de noche; ya lo había visto. No necesitaba abrirlo para saber qué era. Todos los años era una caja del mismo tamaño con un reloj idéntico adentro. En su cajón, contando los regalos de cumpleaños, ya había nueve relojes iguales. Este era el décimo.

La conversación terminó ahí. Apagó la luz y se acostó. Olía al aroma húmedo del jabón, pero apenas sintió que el colchón se hundiera. En esa cama king size, dormía de un lado y él en el extremo opuesto; en el espacio que quedaba entre los dos cabían otras tres personas. Ninguno mencionó a “Pau”, ni mucho menos lo que estaba haciendo en el baño. Fue como si nada hubiera pasado.

Olivia se quedó acostada, tensa, sintiendo un ardor insoportable en los ojos. Pau. Paulina Castillo. Su compañera de universidad, su primer amor, su diosa inalcanzable.

Al graduarse, Paulina se fue al extranjero y terminaron. Adrián cayó en una depresión y se dedicó a beber diario.

Olivia y él habían sido compañeros en la secundaria. Admitía que desde esa época le gustaba en secreto.

En aquel entonces, era el más guapo de la escuela, el estudiante modelo y serio. Ella era una estudiante de artes; aunque también era bonita, había muchas chicas lindas. En una preparatoria donde las calificaciones lo eran todo, los de artes no destacaban tanto, e incluso algunos los veían con prejuicios.

Así que su amor fue platónico y solitario; nunca imaginó que algún día podría acercarse a él. Hasta que, graduada de la academia de danza y de regreso en casa por las vacaciones, se encontró con ese Adrián destruido.

Esa noche también estaba borracho, caminando en zigzag por la calle. Cruzó sin fijarse en el semáforo y un auto venía a toda velocidad sin tiempo para frenar. Fue ella, quien lo seguía preocupada, la que lo empujó para salvarlo. Pero el auto la golpeó.

Era bailarina. Ya tenía asegurada el ingreso a la maestría. Pero por ese accidente, quedó coja. Nunca más pudo volver a bailar.

Después, él dejó de beber y se casó con ella. Siempre sintiéndose culpable, siempre agradecido, siempre hablándole con suavidad, siempre indiferente, llenándola de regalos y dándole todo el dinero que quisiera.

Pero no la amaba. Creyó que el tiempo le daría calidez a su relación, creyó que el tiempo borraría el pasado.

Jamás imaginó que, cinco años después, seguiría teniendo a “Pau” tan grabada en su mente. Al grado de gritar su nombre mientras se daba placer a sí mismo. Al final, había sido demasiado ingenua.

No durmió en toda la noche. Leyó el correo en su celular más de cien veces. Era la carta de aceptación de una universidad en el extranjero para su maestría. Eso era lo que planeaba hablar con él esa noche: quería irse a estudiar fuera del país, quería saber si le parecía bien. Pero ahora estaba claro que no necesitaba preguntarle nada.

Cinco años de matrimonio, incontables noches dando vueltas en la cama... a partir de este momento, podía iniciar la cuenta regresiva. Cuando se levantó, fingió seguir dormida. Lo escuchó hablar afuera con Rosa, la empleada doméstica.

—Hoy tengo una cena de negocios, dígale a la señora que no me espere, que se duerma temprano.

Después de dar las instrucciones, regresó al cuarto y se asomó a verla. Seguía cubierta con las sábanas, pero las lágrimas ya habían empapado la almohada. Normalmente, antes de que se fuera a la oficina, le dejaba la ropa lista y combinada para que solo se la pusiera.

Pero esta vez no lo hizo. Fue al vestidor, se cambió solo y se fue a Graph Corporation. Solo entonces abrió los ojos, que sentía hinchadísimos.

Sonó la alarma del celular. Era la hora que se había fijado para estudiar el idioma.

Desde que se casaron, debido a su pierna, pasaba el 90% del tiempo en casa, sin salir. Tenía que dividir su día en bloques y buscar algo que hacer para matar el tiempo en cada uno. Tomó el celular, apagó la alarma y se puso a navegar sin rumbo por varias aplicaciones. Tenía la cabeza hecha un lío, no prestaba atención a nada de lo que veía.

Hasta que le apareció un video en Instagram. La persona en la pantalla le resultaba demasiado familiar...

Miró el nombre de la cuenta: @soypaucastillo. Maldito algoritmo... La fecha de publicación era de la noche anterior.

Olivia abrió el video. Sonó una música animada y luego alguien gritó:

—¡Una, dos, tres! ¡Bienvenida de vuelta, Pau! ¡Salud!

Esa voz... era la de Adrián.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
55 Kabanata
สัมผัสร้าย!
ตีหนึ่งกว่างานปาตี้ริมสระน้ำที่อยู่ภายในบริเวณบ้านเงียบเสียงลงไปสักพักแล้ว หลังจากที่ทุกคนสนุกสนานและดื่มกินกันอย่างอิ่มหนำสำราญ ซึ่งมันเป็นงานเลี้ยงฉลองวันเกิด ให้กับทรอยที่ลูกชายคนสุดท้ายของบ้านซันไชน์ยืนดูอยู่ไม่นาน ก่อนจะปิดม่านหน้าต่างของห้องที่มองจากมุมสูง จากนั้นจึงกลับมาทิ้งตัวลงนอน พลางถอนลมหายใจเพราะรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยระหว่างกันของผู้ชายทั้งสองคน ที่ดังทะลุประตูห้องเข้ามาด้านใน “ เฮ้! พี่เค..พี่เมาแล้วน่า เข้าห้องไปนอนเถอะนะ! เดี๋ยวผมสั่งให้เอนีสกลับไปเฝ้าที่ผับนั่นแทนพี่เอง”“ไอ้บ้าทรอย! เหล้าแคนี้ทำห่าไรพี่ได้!” เสียงห้าวทุ้มที่ตอบกลับไปคีย์สูง คล้ายลิ้นพันกัน ฟังแล้วจับใจความแทบไม่ได้เลย“โธ่พี่เค!...คนเมาที่ไหนจะบอกว่าตัวเองเมากันละ พี่เข้าห้องไปนอนได้แล้ว” เจ้าของชื่อที่อีกคนเอ่ยถึงนั่น ทำให้ซันไชน์รู้สึกสนใจขึ้นมาทันที ร่างบางดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอน ก่อนจะแง้มบานประตูเปิดออกดู โดยที่ไม่ให้สองคนนั่นรู้ใช่!...ไม่น่าจะรู้...นอกจากคุณป้าจารีย์ที่เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ และที่เธอกลับมาที่นี่ก็เพราะเงื่อนไขบางอย่าง
Magbasa pa
ประจันหน้า
“นั่นไง เจ้าเคมานั่นแล้ว”คุณจารีย์บอกกับหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกัน เมื่อหันไปเห็นลูกชายเพียงคนเดียว กำลังเดินเลี้ยวผ่านประตูเข้ามาเมื่อได้ยินเจ้าของร่างท้วมร้องทัก ชันไชน์จึงหันไปมองเจ้าของร่างใหญ่ ใบหน้าสไตล์ลูกครึ่ง ก่อนชักสายตากลับมาอีกทางอย่างรู้สึกประหม่า แต่ก็ต้องทำใจกล้ายอมออกมาเผชิญหน้ากับเขาเควินชะงักนิดหนึ่ง ก่อนจะเดินตรงมาที่โซฟา แล้วทิ้งตัวลงนั่งอยู่ตรงข้ามกัน“ไง? เมื่อคืนเมามากละสิ...ถึงได้ตื่นซะสายโด่งขนาดนี้”คนเป็นมารดาเอ่ยแซะลูกชายอย่างไม่จริงจังอะไรนัก ติดจะเอ็นดูซะมากกว่า ทั้ง ๆ ที่โตจนหมาเลียตูดไม่ถึงแล้วก็เถอะ“ นิดหน่อยครับ ” เขาตอบรับ พร้อมกับยิ้มกลับมา ก่อนประสานสายตากับคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน แล้วเอ่ยต่อจากนั้นว่า“ อาจจะขาดสติไปบ้าง แต่ความจำเป็นเลิศครับมาดาม ” เหมือนตอบกลับมารดาแต่จงใจมองหน้าของอีกคน “แกนี่มันกระล่อนได้พ่อจริง ๆ ” คุณจารีย์ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ อดไม่ได้ที่จะพาดพิงไปถึงผู้ให้กำเนิดของลูกชาย ที่ได้แยกทางกันไปนานหลายปีซันไชน์ทำหน้าไม่ถูก ทำได้เพียงหลุบตาคู่สวยลงต่ำ หลบสายตาคมของคนตรงหน้าอย่างที่ไม่กล้าจะสบสายตากับเขาเท่าไหร่ ด้วยเหตุผลจาก
Magbasa pa
ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก
“ งั้นแม่ก็สรุปให้เลยแล้วกันนะ”เสียงมารดาเอ่ยแทรกขึ้นมา เมื่อเห็นว่าทั้งคู่ต่างพากันนั่งเงียบกริบ“ฤกษ์แต่งงานคือไม่เกินกลางเดือนหน้า เพราะแม่ได้หาเอาไว้แล้ว ในระหว่างนี้แกสองคนก็เรียนรู้กันไปก่อน ทำความรู้จักกันให้มากขึ้นกว่าเดิม แต่แม่เชื่อสายตาของตัวเองนะว่าทั้งสองคนน่ะ ดูเหมาะสมกันมากที่สุด...เค!...” คุณจารีย์เอ่ยออกมายืดยาว ประโยคสุดท้ายเธอมองหน้าลูกชาย ก่อนจะเรียกชื่อเขาเชิงย้ำ“ครับแม่”“บอกพ่อแกด้วยนะเรื่องงานแต่งของแกน่ะ บอกเขาแทนแม่ทีว่า เสียใจด้วยนะที่ชวดลูกสะใภ้มาเฟีย แต่ให้เขาเก็บเอาไว้ให้กับลูกชายคนอื่นก็ได้ละมั้ง น้องชายคนละแม่ของแกมีตั้งหลายคนไม่ใช่รึไง?”“ก็...ครับ แต่ผมไม่รับฝากนะครับ ทางทีดีแม่บอกกับพ่อให้ผมดีกว่านะ หากผมเป็นคนบอกท่านเอง หูผมคงอื้อไปหลายวัน แต่ถ้าเป็นแม่พูด พ่อคงไม่กล้าหือ...”ซันไชน์พึ่งจะรู้ในวันนี้เองว่า ยังมีคนที่อยู่เหนือกว่ามาเฟีย นั่นก็คือเมียเก่าอย่างป้าจารีย์ แสดงว่าท่านจะต้องมีดีอย่างแน่นอน“ก็ได้...ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวแม่จะบอกกับพ่อของแกให้เอง”ป้าจารีย์และแม่ของซันไชน์เป็นเพื่อนที่รักกันมาก พ่อของหญิงสาวท่านก็เป็นคนแนะนำให้รู้จักกับแม่ขอ
Magbasa pa
เงื่อนไขที่ไม่สามารถบอกได้
“เธออยู่อิตาลีมาตั้งหลายปีเลยไม่ใช่เหรอ คงยังไม่รู้เส้นทางเลยสินะ พี่จะเป็นคนพาเธอไปเอง แล้วเธอก็จำเส้นทางเอาจากสายตาประกอบกับ GPS คนหัวหมออย่างเธอ น่าจะใช้เวลาไม่นานหรอก เดี๋ยวก็จำได้หมดแหละ... ”นี่ขนาดเขาเป็นคนหัวไม่ดี ได้สัมผัสลูบไล้เธอไม่กี่ที ถึงตอนนี้ก็ยังจำส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอได้...เต็มไม้เต็มมือดีฉิบหาย!แล้วมึงจะคิดห่าอะไรนักหนาวะไอ้ควาย!...คิดเยอะจนปวดไปหมดทั้งลำแล้วละมั้งกูเนี่ย!.คำว่าหัวหมอทำให้ซันไชน์เลิกคิ้วขึ้นสูงเชิงสงสัย คล้ายกับอีกฝ่ายพูดอะไรผิด เพราะเขาคิดว่าเธอคงไม่รู้จักสำนวนไทย เขาจึงได้พูดออกไปแบบนั้น ก่อนจะแปลประโยคท้ายให้หญิงสาวเข้าใจเสียใหม่ว่า“คนหัวหมอก็คือ คนหัวไบรท์ไง แบบคนฉลาดที่เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ได้อย่างรวดเร็วหรือหัวดีนั่นแหละน่า สงสัยอะไรอีกละ” เควินพยายามอธิบาย เพราะบนใบหน้างามเหมือนยังมีคำถามอยู่“ไม่ใช่นะคะ...คนหัวหมอที่พี่ว่า มันแปลว่า ฉลาดแกมโกงไม่ใช่เหรอคะ”ซันไชน์แย้งกลับ อย่างไม่ยอมรับกับความหมายที่ชายหนุ่มแปลออกมาให้อย่างไม่ถูกต้อง“อ้าว...รู้ด้วยเหรอ? พี่คิดว่าเธอไม่รู้ ก็เห็นมาดามเจอรี่บอกพี่ว่า เธอเป็นหมอนี่นา...คนเป็นหมอก็ต้องหั
Magbasa pa
เธอคือใคร...? 1 NC
หลังจากที่เควินบอกกับซันไชน์ว่า จะพาเธอออกไปหาซื้อของ ตามที่เธออยากได้ โดยไม่ยอมให้หญิงสาวขับรถไปเอง เพราะเธอขับรถไม่เก่งอีกทั้งยังไม่คุ้นชินกับเส้นทางในกรุงเทพซันไชน์จึงขอเวลาขึ้นมาอาบน้ำและแต่งตัวใหม่ ในระหว่างที่รอให้ชายหนุ่มโทรไปสั่งงานกับลูกน้องของเขา ด้วยเหตุที่ว่าวันนี้บอสใหญ่จะไม่เข้าบริษัทเพราะติดธุระที่สำคัญกว่าซันไชน์ยืนมองรูปร่างของตัวเองในกระจก พร้อมกับยกมือเรียวบางวางแนบบนทรวงอกเปลือยเปล่า..พลันภาพเหตุการณ์ระหว่างเธอและเขาที่เพิ่งผ่านมาไม่นาน ก็ได้ย้อนเข้ามาในสมองของเธออย่างเด่นชัด ...สัมผัสร้าย!ของชายหนุ่มเมื่อคืนนี้ มันยังฝังอยู่ในหัวสมองของซันไชน์ โดยสลัดออกไปจากความทรงจำไม่ได้เลย...ทั้งที่รู้ว่าเขากำลังเมามายและไม่ได้สติ แต่เธอก็ยอมเผลอตัวเผลอใจไปกับเขา เมื่อถูกโลมเร้าเคล้าคลึงด้วยริมฝีปาก พร้อมกับปลายลิ้นร้อนผ่าวและฝ่ามือของเขาที่แสนช่ำชอง ซึ่งมันทำให้สมองของเธอพร่าเบลอจนเผลอตามใจเขาไปทุกอย่าง หรืออาจเป็นเพราะหัวใจของเธอเองที่ต้องการเขาไม่ต่างกัน เควินรั้งชายเสื้อเพียงตัวเดียวบนเรือนร่างของซันไชน์ออกไปอย่างง่ายดาย ซึ่งในตอนนี้ร่างกายของหญิงสาวไม่มีอะไรปกปิดเ
Magbasa pa
เธอคือใคร...? 2 NC
“เวรเอ้ย!..”เควินสบถออกมาเพราะรู้สึกว่าช่องทางรักของอีกคน กำลังบีบรัดตัวตนของเขาแน่นขึ้นกว่าเดิม นั่นทำให้ชายหนุ่มต้องเดินหน้าต่อไป“เธอเป็นใคร? ฉันก็หยุดให้ไม่ได้แล้วนะ!”“อ๊ะ!..ฮึก!”ซันไชน์สะดุ้งเมื่อเอวสอบเริ่มขยับเคลื่อนไหวในจังหวะเนิบนาบ พร้อมกับความเจ็บที่แล่นป๊าบเข้ามาอีกหน จนต้องจิกทึ้งเล็บของตัวเองลงบนบ่าหนาของอีกคน เพราะไม่รู้ว่าจะระบายมันออกมาได้ยังไง ทำได้แค่เปล่งเสียงร้องออกมาบอกเขาว่า“ เค!..ซันเจ็บ!..ฮึก ๆ ”“ฉันก็เจ็บ!...ทนนิดนะ...อา...ซี้ดดด..แน่นชิบ!”แต่พอสักพักเมื่อร่างใหญ่เร่งจังหวะให้มันเร็วขึ้น เธอกลับมีความรู้สึกแปลก ๆ แทรกเข้ามาแทนเควินซี๊ดปากพร้อมกับพ่นลมหายใจเจือกลิ่นของแอลกอฮอล์ เป่ารดซอกคอของเธอ นั่นยิ่งทำให้อารมณ์ของหญิงสาวป่วนปั่น พุ่งทยานสูงขึ้นไปโดยไม่รู้สาเหตุ และขืนเกร็งเกินไปจนทำให้อีกฝ่ายถึงกับต้องนิ่วหน้า พร้อมกับสูดริมฝีปากหนาด้วยความเสียวซ่าน อย่างระงับไว้ไม่ได้เช่นเดียวกัน“อ๊ะ!..อย่าเกร็งสิ!..ซี้ดด.อ่า...เดี๋ยวเธอก็เสียวแล้ว”ยิ่งเธอตื่นเกร็งมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งครางในลำคอดังขึ้น และเพิ่มจังหวะรุกเร้าเธอหนักมากกว่าเดิมทุกการขยับเคลื่อนไหว
Magbasa pa
เควิน...คนหัวหมอ! 1 NC
“คนบ้า! คนเจ้าเล่ห์!...”ชายหนุ่มเองก็ตกใจเช่นเดียวกัน เพราะไม่คิดว่าซันไชน์จะออกมาจากห้องน้ำ ทั้งร่างกายเปลือยเปล่าขนาดนั้นจากตกใจในคราวแรก เปลี่ยนเป็นอยากได้เธออีกแล้วละนาทีนี้ซันไชน์ทำให้ความเป็นชายของเขาตื่นเต้น มันเลยขยายตัวเองจนเต็มหว่างขาก็นะ...ในเมื่อเธอคิดไม่ดีกับเขาเท่าไหร่... และเขาก็ไม่ได้เป็นคนดีในสายตาของเธออยู่แล้วไง... ก็ไม่จำเป็นต้องมาแก้ตัวอะไรทั้งนั้นมั๊ย!...ไหน ๆ ก็ไหนละ เอาอีกสักทีคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง?... ทั้งยาคุมและถุงยาง...ก็ช่างหัวแม่งมันปะไร!...“ว๊าย!.เควิน!.”หญิงสาวร้องเสียงหลงเมื่อถูกเขารวบร่างบางเข้ามากอดไว้ทั้งตัว เธอดิ้นขลุกขลัก พร้อมกับร้องโวยวายจนคนตัวใหญ่ ต้องโยนเธอลงไปบนที่นอน พร้อมกับร่างหนาที่ตามลงมาคร่อมทับเธอไว้อีกที“ปล่อยซันนะ!..คนเจ้าเล่ห์ คนหัวหมอ!”มือเล็กพยายามดันอกเขาออกห่าง พลางทุบทึ้งอกกว้างของเขาในคราวเดียวกัน“ ขอบใจนะ ที่ชมพี่ว่าหัวดีน่ะ...แต่พี่ไม่ได้เกิดมาหัวหมออย่างเดียวนะ พี่ยังหล่อมากด้วย..”เขาอวยตัวเองอย่างไม่อาย พร้อมกับเลื่อนสายตาต่ำลงไปมองที่หน้าอกอวบใหญ่ล้นมือล้นไม้ของเธอ แถมอยากจะก้มลงไปดูดให้มันรู้แล้วรู้รอดแต่!
Magbasa pa
เควิน...คนหัวหมอ! 2 NC
จูบของเขาเริ่มเร่งเร้ามากขึ้นไปทุกที จนซันไชน์หายใจตามแทบไม่ทัน แต่ด้วยความช่ำชองที่รู้จังหวะเขาจึงผละออกมา เพื่อให้อีกฝ่ายหายใจได้บ้าง ก่อนจะกดจูบลงมาอีกครั้งสลับกันอยู่อย่างนั้น กระทั่งเขาเลื่อนริมฝีปากไล้ลงมาซุกไซร้ที่ซอกคอ ซึ่งหญิงสาวก็ให้ความร่วมมือกับเจ้าของร่างใหญ่ ด้วยการเอียงองศาให้เขาซุกไซร้เธอได้ถนัดขึ้น เขาเก่ง...และรู้ว่าต้องทำยังไง ถึงจะทำให้อีกคนยินยอมตามใจเขาได้อย่างร้ายกาจ ทุกที่ที่ริมฝีปากของชายหนุ่มลากผ่าน ไปพร้อมกับการลงน้ำหนักมือของเขานั่นด้วยแล้ว มันทำให้ซันไชน์รับรู้ได้ว่าไม่สามารถหยุดคนอย่างเควินได้หากเขาอยากจะทำคนเอาแต่ใจ!คงใช้วิธีนี้หลอกล่อสาว ๆ มาแล้วนับไม่ถ้วน...และเธอก็คือผู้หญิงคนหนึ่งที่รวมอยู่ในนั้น...ใบหน้าหล่อร้ายก้มต่ำลงไปจนถึงทรวงอกอวบ มือหนากอบกุมมันไว้ทั้งสองข้าง เพื่อให้ตัวเองได้ลิ้มลองมันสลับกันไปมา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาเอ่ยกับเธอว่า“นมเธอ...ของจริงนี่หว่า สวยฉิบ...!” เควินกลืนคำต่อท้ายลงคอ เพราะรู้ดีว่าหญิงสาวคงไม่ชอบใจที่ได้ยินคำหยาบคายหลุดออกมาจากปาก แต่มันเป็นเรื่องยากที่จะทำให้คนหยาบคายกลายมาเป็นเทพบุตร พูดจาอ่อนหวานละมุนละไมเหมือนกับ
Magbasa pa
เมียฟ้าประทาน1
“อ๊ะ!...เคปล่อยนะ!...ปล่อยซัน!” เสียงหวานครางประท้วง พร้อมกับยกแขนของตัวเองขึ้นมากันเขาเอาไว้ และพยายามดันตัวเขาออกไป เมื่อเห็นว่าคนตัวใหญ่ทำท่าจะคลุกวงในกับเธออีกรอบคนหื่น!..ไม่รู้จักพอ.... แถมยังไม่ยอมป้องกันอีกด้วย...แต่มันก็ไม่เป็นผลอะไรเลย…ในเมื่อ...เควินไม่ฟังอะไรสักอย่าง ไม่พูดไม่ตอบอะไรเธอกลับมาทั้งนั้น... เขายังคงนัวเนียคลุกเคล้าอยู่ตรงหน้าอกของเธอไม่ไปไหน ทั้ง ๆ ที่ทำกับเธอเสร็จสมใจไปแล้วรอบหนึ่งซึ่งเจ้าของร่างใหญ่ก็ไม่ได้คิดว่าจะรังแก เพียงแต่เห็นหน้าตาเหวี่ยง ๆ ของหญิงสาว แล้วมันทำให้เขาอดมันเขี้ยวเธอไม่ได้จริง ๆแหงละ..สีหน้าของเธอ...มันทำให้เขาเกิดอารมณ์อยากจะฟัดเธอให้จมเตียงอีกรอบ...“เค!!ลุกออกไปเดี๋ยวนี้นะ!..ไม่งั้นซันจะฟ้อง!..อื้ออ...”เมื่อเห็นว่าคนบนร่างยังไม่ยอมหยุดรังแกเธอง่าย ๆ เธอจึงขึ้นเสียงใส่เขาคีย์สูงปี๊ด...ก็เลยถูกคนตัวใหญ่จูบปิดปากเธอไปตามระเบียบ...ร้ายกาจ!..บอกเลยว่าผู้ชายคนนี้ร้ายกาจมาก...“อื้ออ!..อื้อ ๆๆๆ”แต่คนตัวเล็กกว่าไม่ยอมจริง ๆ แฮะรอบนี้…เพราะเธอนอนแข็งเกร็งไปทั้งตัว จนคนที่กำลังพยายามปลุกเร้าเธอขึ้นมาอีกครั้ง ถึงกับต้องผละหน้าขึ้นมาม
Magbasa pa
เมียฟ้าประทาน2
ซันไชน์เงียบเสียง ที่ทำท่าจะเถียงเขากลับไป คล้ายจะบอกว่าเธอยอมยกธงขาว แต่เขาก็ยังไม่แน่ใจในอาการของหญิงสาวเท่าไหร่ เพราะไม่รู้ว่าจะพยศใส่เขาตอนไหนอีกอาการพยศตอนนี้ก็ลดลงไปเยอะ หลังจากที่ถูกเควินพูดจาเชิงข่มขู่ หรืออาจจะเป็นเพราะท่าทางน่าหวาดเสียวของคนทั้งคู่ ที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่ในขณะนี้ก็ไม่รู้สิ ในเมื่อร่างกายของทั้งสองคนยังอยู่ในสภาพที่ไม่มีอะไรเลยหญิงสาวนั่งอยู่บนเคาน์เตอร์ ส่วนอีกคนยืนกลางหว่างขาของเธอ ในท่าทางวางแขนทั้งสองข้างคร่อมร่างของเธอไว้แล้วตอนนี้อีกคน ก็ดูเหมือนจะลนลานขึ้นมาอีก เพราะชายหนุ่มกำลังเลื่อนสายตาจากใบหน้าของเธอ ต่ำลงไปมองของโปรดของเขาสองข้างสลับกันไปมา“ยะ...อย่า..กัดนะคะ!”เธอบอกก่อนเอนตัวไปทางด้านหลัง พลางใช้แขนค้ำยันตัวเองเอาไว้ จนปลายยอดอกชี้มาที่ใบหน้าของเขาเข้าเต็มสองตายั่วกันนี่หว่า...มันโคตรจะน่ากินเลยนะว่าไหม! ของสวยงามแถมยังจับต้องได้ เขาก็แค่ขู่เล่นไม่ได้คิดจะทำอะไรจริงจัง!เธอสวย...สวยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า...เขายอมรับว่าเธอสวยมากขนาดดาราบางคนยังต้องอาย ผิวของเธอเนียนละเอียดเป็นเนื้อเดียวกันทั้งภายนอกและภายใน ยิ่งถ้าเป็นตรงนั้นของเธอด้
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status