ตอนที่ 10

 ตอนที่ 10

        “ชอบไหม” ถามเสียงทุ้มพร่า

        “ปล่อยฉันนะ ไอ้หน้าโหด อย่ามาทำทุเรศกับฉัน” สองมือเล็กผลักไสกายแกร่ง ทว่าเขาไม่ขยับเขยื้อนไปไหน

        “อย่าแสแสร้งว่าไม่เคยทำแบบนี้เลยยาหยี เพราะผมมั่นใจว่าผู้หญิงแพศยาอย่างคุณเคยโดนบ่อยๆ” เคลย์ริกกระซิบเสียงแหบพร่า กดปากขยี้จุมพิตบนปากอิ่มอย่างหลงใหล มือหนาก็ยังนวดเฟ้นสะโพกงามงอนอย่างสนุกมือ

        “อื้อ” มธุราทั้งดิ้นทั้งสะบัดหน้าหนีจุมพิต ที่หนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ ที่เธอรู้ตัวดีว่าหากไม่ต่อต้านเขาตอนนี้ เธออาจสูญเสียพรหมจรรย์ที่เก็บรักษามายี่สิบกว่าปีให้ไอ้หน้าโหด เล็บแหลมกดลงบนผิวเนื้อของอีกคนสุดแรง แต่เคลย์ริกไม่สะดุ้งสะเทือน

        “ชอบแบบรุนแรงก็ไม่บอกกันก่อนเลยนะยาหยี” เคลย์ริกถอนปากออกมากระซิบ ใบหน้าเคียดขึ้ง เพราะเวลานี้เขากำลังโกรธตัวเองที่หลงใหลไปกลิ่นกายยั่วยวนของผู้หญิงแพศยา และโกรธผู้หญิงอวดเก่งที่กล้าทำร้ายร่างกายเขา

        เคลย์ริกถอยห่างจากเรือนร่างน่าปรารถนา คนที่กำลังจะพ่ายแพ้ต่อแรงอารมณ์ใจชื้นขึ้นมา เมื่อเขาถอยห่างออกไป เธอเตรียมการจะเผ่นหนี

ทว่า...

        “กรี๊ด!!” หญิงสาวกรีดร้องเสียงหลงเมื่อร่างถูกเหวี่ยงลงบนเตียงแบบไม่ออมแรง ทำให้ร่างกระเด็นกระดอนจนแทบร่วงจากเตียง

        “ที่ร้องลั่นห้องเพราะชอบใช่ไหมความรุนแรงใช่ไหม” คนที่กำลังพ่ายต่อแรงปรารถนาตวาดถาม สายตาของเขาก็จดจ้องไปยังร่างปรารถนา ในใจก็คิดอย่างสับสนกับแรงปรารถนาที่มีต่อผู้หญิงที่เขาตราหน้าว่าแพศยา!

        ‘ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต เหวี่ยงมาได้’ มธุราบ่นด่าคนหน้าโหดในใจด้วยสีหน้าเหยเก แต่เวลานี้เธอไม่ควรมัวสำออยให้เขาเห็น หญิงสาวเลยกัดฟันอดทนกับความมึนงงและเจ็บที่ถูกเหวี่ยง ขยับกายถอยหนีอีกคนที่เดินเข้ามาและไม่กี่วินาทีผ้าเช็ดตัวก็ถูกดึงออกจากสะโพกสอบ

        มธุราตาโตจนแทบถลน ทั้งตกใจทั้งกลัวเมื่อรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง เธอพลิกตัวหันหลังเผ่นลงจากเตียง ทว่าเท้าเหยียบพื้นไปเพียงแค่เสี้ยววินาทีร่างก็ถูกกระชากกลับมา

        “กรี๊ด!! ปล่อยฉันนะ ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ปล่อย!”

        “คิดว่าจะหนีได้ง่ายๆ เหรอยาหยี” สิ้นเสียงทุ้มลำตัวที่ปราศจากเสื้อผ้าก็เข้ามาเบียดชิดกับร่างเล็ก ที่ตอนนี้หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุก เพราะตัวตนที่แข็งและร้อนของเขาเบียดสะโพกของเธอ แม้เวลานี้เธอจะสวมเสื้อผ้าแต่ไอร้อนจากส่วนนั้นของเขาก็ทะลุผ่านเข้ามาให้เธอใจหายใจคว่ำได้

        “ไอ้คนลามก โรคจิต ปล่อยฉันนะ”

        “ฝันไปเถอะ”

คำตอบนั่นดับสิ้นหนทางรอดของคนตัวเล็กแต่ถึงกระนั้นเจ้าตัวก็ยังไม่เลิกดิ้นรน

        “คุณไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรกับฉันแบบนี้ ปล่อยฉัน” มธุราดิ้นรนโดยไม่รู้เลยว่าทำให้ร่างกายสัมผัสเสียดสีกันและกันมากยิ่งขึ้น

        “ก็บอกแล้วไงว่าฝันไปเถอะ ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง หรือต้องให้พูดภาษากาย คุณถึงจะเข้าใจ” ตอบกลับไปแล้วก็เผยยิ้มยียวนกวนประสาทคนตัวเล็ก ที่ทั้งกลัวทั้งโกรธ

        “ฉันไม่อยากเข้าใจอะไรทั้งนั้น แล้วก็ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉัน...ฉันจะไปฟ้องตำรวจให้มาลากคอคุณเข้าคุก ถ้าคุณขืนใจฉัน” คนเสียเปรียบเริ่มเอากฎหมายมาข่มขู่ด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยมั่นใจนัก นั่นก็เพราะหนทางหลุดพ้นจากพันธนการของผู้ชายหน้าโหดริบหรี่เหลือเกิน

        “ก่อนจะได้ไปฟ้องตำรวจ คุณคงป่นปี้หมดแล้วยาหยี”

        “ไอ้...”

        “อย่าปากร้ายให้มากนักยาหยี” เคลย์ริกทำเสียงขัดใจ ก่อนจะมองคนตัวเล็กด้วยสายตาหื่นกระหาย

        “หยุดมองฉันด้วยสายตาแบบนี้นะ”

        “ผมล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าผู้หญิงอย่างคุณมีอะไรเป็นทีเด็ด ทำไมผู้ชายถึงได้ชอบกันนัก ว่าแต่ภายในหนึ่งวัน คุณรับแขกกี่คน” เคลย์ริกแสยะยิ้มร้าย ก่อนจะกระชากร่างเล็กที่ไม่สิ้นฤทธิ์เข้ามานอนแผ่หลาอยู่ใต้ร่าง

        “ปล่อยฉันนะไอ้บ้า ไอ้โรคจิต” มธุราทั้งร้องทั้งตบตีและทำอีกสารพัดเพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากคนโรคจิต ที่คงจะโรคจิตขั้นวิกฤติแล้ว เพราะไม่ว่าเธอจะตะโกนด่าอะไรออกไปเขาก็ทำแค่แสยะยิ้มที่เธอเกลียดแสนเกลียดกลับมา

        “เปลี่ยนจากร้องให้ปล่อย มาเป็นแสดงทีเด็ดดีกว่านะยาหยี แล้วจากนั้นเราจะได้สนุกด้วยกัน” เคลย์ริกก้มหน้าลงต่ำแล้วทาบริมฝีปากลงปากอิ่ม ที่เจ้าของเม้มแน่น แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนที่เจนจัดเรื่องบนเตียงอย่างเคลย์ริก

        “อื้อ!” ใบหน้าสวยส่ายไปมาเพื่อห้ามปรามคนโรคจิต

        “จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม” เคลย์ริกเลื่อนมือข้างหนึ่งขึ้นไปหยอกล้อกับทรวงอกผ่านเนื้อผ้าที่เธอสวมใส่ แต่แม้จะมีเนื้อผ้าขวางกั้นอยู่ ทว่าแรงสัมผัสที่จาบจ้วงก็ทำให้เจ้าของทรวงอก สั่นสะท้านและสับสนกับความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในร่างกาย ทั้งร้อนทั้งหนาวจนอยากเปล่งเสียงออกมาดังๆ ทว่าเธอไม่อาจขยับปากปลดปล่อยเสียงออกมาได้ เพราะหากทำเช่นนั้นก็จะเป็นการเปิดโอกาสให้คนเหนือร่างได้ฉกฉวยเข้าไปช่วงชิงน้ำหวานภายในปากของเธอ ที่เธอรู้ดีว่าหากถูกจูบเมื่อไหร่ เธอจะโอนอ่อนให้ผู้ชายคนนี้ในไม่ช้า

        “อื้อๆ”  มธุราได้แต่ส่งเสียงครางอืออาในลำคอ ขยับกายหนีมือใหญ่ที่กำลังเคล้นคลึงอกอวบ