ตอนที่ 8

ตอนที่ 8

        “อย่าบอกว่าไม่เคยให้ผู้ชายคนไหนจับมาก่อน” หน้าตาของเคลย์ริกไม่เชื่อเลยสักนิดว่าสาวเจ้าไม่เคยให้ผู้ชายคนไหนแตะต้อง

        “ไม่เคย!” มธุราโต้กลับแบบไม่ทันคิดไตร่ตรองว่าคำตอบมันอาจจะทำให้ตัวเธอถูกประณามว่าเป็นผู้หญิงแพศยาอีกครั้ง แต่จะให้มาคิดตอนนี้ก็สายไปเสียแล้วเมื่อเธอได้ยินเสียงของอีกคนตะคอกกลับมาจนหูเธอแทบดับ

        “โกหก!” เพราะหนึ่งในนั่นก็คือเขาที่กำลังล้อเล่นอยู่กับส่วนนั้นของเธอและตอนนี้เขาก็รู้ว่าเจ้าตัวกำลังพยายามต่อสู้กับอารมณ์ที่ถูกเขาปลุกขึ้นมา

เคลย์ริกขยับปากยิ้มเยาะ เมื่อรับรู้ได้ถึงร่างกายที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วของคนอวดเก่ง

        “ตอบสนองไวเหมือนกันนี่” ปากหยักร้ายยิ้มเยาะอีกครั้ง แล้วล่วงล้ำจุดลี้ลับหนักหน่วงขึ้น แล้วไม่ใช่แค่เธอที่ร่างกายเปลี่ยน เขาก็เปลี่ยนเช่นกัน!

        “อะ...ไอ้บ้า จะ...จะทำอะไรฉัน” เสียงหวานดังกระท่อนกระแท่น เหงื่อเม็ดโตผุดเต็มขึ้นหน้าผาก ภายในท้องก็บิดม้วนเป็นเกลียวยามที่อวัยวะร้ายกาจขยับไหวภายในสิ่งหวงแหน

        “ก็ทำเหมือนที่ผู้ชายคนอื่นเคยทำให้เธอร้องครางเพราะความอยากไง” แต่ไม่รู้ทำไมเขาถึงได้รู้สึกไม่ชอบใจนัก ที่ต้องมารับรู้ว่ากุหลาบงามในมือของเขาเคยมีผู้ชายคนอื่นแตะต้องมาก่อน

        “พูดบ้าอะไร ปละ...ปล่อยฉันนะ อื้อ หยุด หยุดนะ”

        “แน่ใจว่าอยากให้หยุด” เคลย์ริกคลี่ยิ้มเยาะเมื่อเห็นสีหน้าทรมานของสาวเจ้า

        “แก...ไอ้โรคจิต ไอ้เลว แกมันบ้า บ้าที่สุด อ๊ะ! กรี๊ด!!” ประโยคด่าทอถูกแทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องเมื่อถูกส่งไปเยือนดินแดนหฤหรรษ์ ที่เธอเพิ่งจะค้นพบเป็นครั้งแรกในชีวิตสาว ลมหายใจหอบกระเส่า สองขาแทบจะไม่มีแรงยืนหยัดเมื่อคนหน้าโหดถอยห่างออกไปยืนมองเธอด้วยสายตาพึงพอใจกึ่งถากถาง

        “ชอบมากล่ะสิถึงได้กรี๊ดลั่นห้อง” เคลย์ริกยื่นมือเข้ามากระชากร่างเล็กให้เข้ามาใกล้อีกครั้ง

        “ปล่อยฉัน ไอ้สารเลว ปล่อยฉัน” มธุราตอบโต้กลับไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สายตาก็เฝ้ามองผู้ชายกักขฬะอย่างเกลียดชัง

        “ทีเมื่อกี้ไม่เห็นร้องให้ปล่อย” ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาจนปากชนกัน มธุรารีบเม้มปากเป็นเส้นตรง หลับตาปี๋ เลยทำให้เธอไม่ได้เห็นรอยยิ้มพึงพอใจฉายชัดบนหน้าหล่อเหลา เมื่อในที่สุดเขาก็ทำให้ผู้หญิงแพศยาคนนี้กลัวจนหัวหดได้

        ความเงียบที่เกิดขึ้นทำให้เปลือกตาบางขยับ ก่อนจะเปิดขึ้นในที่สุด ภาพแรกที่เธอเห็นก็คือไอ้หน้าโหดยิ้ม วินาทีต่อมาปลายคางของเธอก็ถูกยึดด้วยมือหนา เคลย์ริกกดสายตามองต่ำมายังอกอวบอิ่ม ที่กำลังสะท้อนขึ้นลงตามแรงหายใจของเจ้าของ

        “หุ่นเธอนี่...น่าฟัดดีจริงๆ” เคลย์ริกไม่ได้พูดเกินจริงเลยสักนิด พลางเคลื่อนมือออกจากคางมนแล้วใช้ปลายนิ้วลูบไล้ริมฝีปากอิ่ม

        “จะ...จะข่มขืนฉัน...” ถ้อยคำถูกกลืนหายไปโดยปริยายเมื่อเสียงทุ้มห้าวพูดแทรก

        “คนอย่างเคลย์ริก ถ้าอยากจะเอากับผู้หญิงสักคน ไม่จำเป็นต้องข่มขืน เพราะแค่กระดิกนิ้วเรียกหาผู้หญิงก็พร้อมแก้ผ้ารอบนเตียงแล้ว” เขาไม่ได้พูดโอ้อวดเลยสักนิด แต่มันคือความจริง แล้วเขาก็รู้จุดประสงค์ของพวกเธอเหล่านั้นดีว่าต้องการมากกว่าการเป็นคู่นอน แต่อย่าฝันว่าเขาจะตกหลุมเสน่หาของใครง่ายๆ

        “หยาบคาย”

        “อย่าบอกว่าไม่เคยแก้ผ้ารอผู้ชาย” สิ้นคำหยาบคาบ ปากหยักก็แสยะร้าย

        “คนอย่างคุณนี่ มันนทุเรศ หยาบคายที่สุด”

        “แต่ถ้าคุณได้ลองลีลาคนหยาบคาบอย่างผมไปสักครั้ง คุณติดใจผมแน่ๆ ยาหยี” เคลย์ริกกล่าวทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก็เปิดประตูออกไป และทันทีที่ประตูปิดน้ำตาของอีกคนก็ไหลรินราวกับสายฝน เสียงสะอื้นไห้ดังเล็ดรอดออกมานั่นทำให้คนที่เดินจากไปเหลียวหลังกลับมามองแล้วขยับปากยิ้มด้วยความสะใจ แต่นี่มันแค่เริ่มต้น!

        ประตูห้องพักถูกผลักเข้ามาแบบไม่มีปีมีขลุ่ยทำให้คนที่นั่งร้องไห้จนน้ำตาไม่มีให้ไหลเหลือบตามองปลายเท้า ที่เป็นรองเท้าสวมภายในบ้านเลยทำให้เธอสงสัยว่าใครที่เปิดประตูเข้ามา แต่พอเงยหน้าขึ้นมองได้แค่เสี้ยวนาที ผิวหน้าก็เห่อร้อน เมื่อเจ้าของปลายเท้ามาในสภาพนุ่งผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียว

        “เข้ามาทำไม” ถามเสียงแข็ง ก่อนจะคอยเหลือบมองคนหน้าโหดเป็นระยะอย่างระมัดระวังตัว

        “ลุกขึ้นมาทำความสะอาดห้อง แล้วก็ช่วยทำให้มันสะอาดเหมือนเดิมด้วย” เจ้าของร่างสูงออกคำสั่งด้วยเสียงห้าวห้วน ตาคมดุปราดมองร่างเล็กไม่วางตา

        “ฉันไม่ทำ” มธุราปฏิเสธทันควัน แล้วขยับลุกขึ้นเตรียมพร้อมหาทางหนีทีไล่ เมื่อคนหน้าโหดขยับตัว

        “เธอแน่ใจว่านั่นคือคำตอบที่คิดดีแล้ว” เคลย์ริกขยับปากยิ้มเยาะคนอวดเก่ง ที่ไม่มีอะไรมาสู้เขาได้ แต่ก็ยังไม่รู้จักเจียมตัว ซึ่งถ้าเธอเจียมตัวซะบ้าง เขาอาจจะใจดีขึ้นมาบ้าง

        “แล้วคุณจะฆ่าฉันหรือไง ถ้าฉันไม่ทำตามคำสั่ง” แม้จะรู้ตัวว่าเสียเปรียบแต่คนอย่างมธุราที่ไม่ชอบให้ใครมาบังคับเชิดหน้าตอกกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว

เคลย์ริกกระตุกยิ้มพอใจกับความหาญกล้าของเธอเสียจริง แต่มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเธอรู้จักใช้ความกล้าในเรื่องที่ถูกต้อง

        “ผู้หญิงแพศยาอย่างเธอ ไม่ควรถูกฆ่าทิ้งง่ายๆ”

        “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงแพศยา” เสียงหวานตะโกนใส่หน้าเขากลับไปทันที

        “ฮึ!”

        “ออกไปจากห้องฉันได้แล้วไอ้หน้าโหด ไอ้คนปากสุนัข!   ไอ้คนสมองกลวง!” มธุราบริภาษอย่างเหลืออด ที่ถูกผู้ชายที่เธอไม่เคยรู้จักตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงแพศยาครั้งแล้วครั้งเล่า

        “เธอลืมไปแล้วหรือไงว่าที่นี่คือที่ไหน”

        “ถึงจะเป็นที่ของคุณ แต่ฉันก็มีสิทธิ์ไล่ เพราะฉะนั้น ออกไปซะ!” มธุราตอบกลับด้วยเสียงห้วนจัด ทั้งที่ตอนนี้เธอกำลังกลัวเขา เพราะทั้งน้ำเสียงและแววตาของเขาดุดันราวกับเสือร้าย